នៅទីនេះម្តងទៀត

មេលីស្សា កុំរំឭកខ្ញុំរឿងហ្នឹងអី... ឃ្លីន រអ៊ូក្នុងចិត្ត។ គេមានអារម្មណ៍ឈឺក្បាលចុកចាប់។

បរិមាណមេរៀនដែល ឃ្លីន បានភ្លេចនោះគឺច្រើនគួរសម ប៉ុន្តែក៏មិនដល់ថ្នាក់គ្មានសល់អ្វីដែរ។ ការសម្ភាសន៍នឹងមកដល់ក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃទៀត តើគេអាចរកពេលឯណាមកបំពេញបន្ថែមបាន...?

ម្យ៉ាងទៀត គេកំពុងជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងរ៉ាវចម្លែកៗដែលមិនអាចពន្យល់បានបែបនេះ តើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ចង់រៀនសូត្រយ៉ាងដូចម្ដេចទៅ?

ឃ្លីន ឆ្លើយតបទៅប្អូនស្រីទាំងមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ រួចក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើកាយវិការដូចជាកំពុងរៀនសូត្រ។ មេលីស្សា អូសកៅអីមកអង្គុយជិតគេ។ ក្រោមពន្លឺនៃ ចង្កៀងហ្គាស នាងក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើកិច្ចការសាលារបស់នាង។

បរិយាកាសមានភាពស្ងប់ស្ងាត់។ លុះដល់ម៉ោងជិតដប់មួយយប់ បងប្អូនទាំងពីរនាក់ក៏ជូនពររាត្រីសួស្ដីគ្នា រួចចូលគេង។

...

កុឺក!

កុឺក! កុឺក!

សំឡេងគោះទ្វារបានដាស់ ឃ្លីន ឱ្យភ្ញាក់ពីដំណេក។

គេសម្លឹងមើលទៅក្រៅបង្អួចឃើញពន្លឺព្រលឹមស្រាងៗនៃថ្ងៃថ្មី។ គេក្រឡេកខ្លួនអង្គុយទាំងងងឹតងងល់។

«អ្នកណា?»

មើលម៉ោងផង! ហេតុអ្វីបានជា មេលីស្សា មិនដាស់ខ្ញុំ?

«គឺខ្ញុំ ដាន់ ស្មីត» បុរសម្នាក់ដែលមានសំឡេងធ្ងន់ៗនៅខាងក្រៅទ្វារឆ្លើយតប។

ដាន់ ស្មីត? មិនស្គាល់សោះ... ឃ្លីន ចុះពីលើគ្រែហើយគ្រវីក្បាលបន្តិចខណៈដើរទៅរកទ្វារ។

គេបើកទ្វារឃើញអធិការប៉ូលិសភ្នែកពណ៌ប្រផេះដែលគេបានជួបកាលពីម្សិលមិញកំពុងឈរនៅពីមុខ។

ដោយមានការភ្ញាក់ផ្អើល ឃ្លីន សួរថា៖ «មានរឿងអ្វីឬ?»

ប៉ូលិសរូបនោះឆ្លើយតបដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ពួកយើងរកឃើញអ្នកបើកបររទេះសេះម្នាក់។ គាត់បានធ្វើសក្ខីកម្មថា អ្នកបានទៅផ្ទះរបស់ លោក វែល កាលពីថ្ងៃទី២៧ ដែលជាថ្ងៃដែល លោក វែល និង កញ្ញា ណាយ៉ា បានស្លាប់។ ម្យ៉ាងទៀត លោក វែល គឺជាអ្នកដែលចេញថ្លៃធ្វើដំណើរឱ្យអ្នក»។

ឃ្លីន មានការភ្ញាក់ផ្អើល។ គេមិនមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច ឬមានទោសពៃរ៍ដូចអ្វីដែលគេរំពឹងថានឹងកើតមាននៅពេលដែលការកុហករបស់គេត្រូវបានលាតត្រដាងនោះទេ។

នោះក៏ព្រោះតែគេមិនបានកុហកសូម្បីតែបន្តិច។ តាមពិតទៅ គេមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះភស្តុតាងដែល ដាន់ ស្មីត បានលើកឡើងមកវិញ។

នៅថ្ងៃទី២៧ ខែមិថុនា ឃ្លីន ម្នាក់នោះពិតជាបានទៅផ្ទះរបស់ លោក វែល មែន។ នៅយប់ដែលគេត្រឡប់មកវិញ គេបានធ្វើអត្តឃាតតាមរបៀបតែមួយគត់ដែល លោក វែល និង កញ្ញា ណាយ៉ា បានធ្វើ!

ឃ្លីន ញញឹមទាំងបង្ខំហើយនិយាយថា៖ «នេះមិនមែនជាភស្តុតាងគ្រប់គ្រាន់ទេ។ វាគ្មានអ្វីបញ្ជាក់ដោយផ្ទាល់ថាខ្ញុំមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់ លោក វែល និង កញ្ញា ណាយ៉ា នោះទេ។ និយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំក៏មានការងឿងឆ្ងល់ចំពោះហេតុការណ៍ទាំងមូលនេះដែរ។ ខ្ញុំចង់ដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះមិត្តភក្តិដ៏កំសត់ទាំងពីររបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ... ប៉ុន្តែ... ខ្ញុំពិតជាមិនអាចចាំបានទេ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំស្ទើរតែភ្លេចទាំងស្រុងទៅហើយថាខ្ញុំបានធ្វើអ្វីខ្លះនៅថ្ងៃទី២៧។ លោកប្រហែលជាពិបាកនឹងជឿ ប៉ុន្តែខ្ញុំពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើកំណត់ហេតុដែលខ្ញុំបានសរសេរ ដើម្បីស្មានមើលថាខ្ញុំប្រហែលជាបានទៅផ្ទះរបស់ លោក វែល នៅថ្ងៃទី២៧»។

«អ្នកពិតជាមានចិត្តរឹងមាំមែន» ដាន់ ស្មីត និយាយខណៈងក់ក្បាល។ គាត់មិនបង្ហាញសញ្ញានៃកំហឹង ឬញញឹមអ្វីឡើយ។

«លោកគួរតែអាចស្ដាប់ឮពីភាពស្មោះត្រង់របស់ខ្ញុំបាន» ឃ្លីន សម្លឹងចំភ្នែកគាត់ហើយនិយាយ។

ខ្ញុំកំពុងនិយាយការពិត! ជាការពិតណាស់ គឺគ្រាន់តែផ្នែកខ្លះប៉ុណ្ណោះ!

ដាន់ ស្មីត មិនបានឆ្លើយតបភ្លាមៗទេ។ គាត់ក្រឡេកមើលជុំវិញបន្ទប់មួយសន្ទុះ រួចនិយាយយឺតៗថា៖ «លោក វែល បានបាត់ កាំភ្លើងខ្លី មួយដើម។ ខ្ញុំស្មានថា... ខ្ញុំគួរតែអាចរកឃើញវានៅទីនេះ។ មែនទេ? លោក ឃ្លីន?»

ពិតមែនហើយ... ឃ្លីន ទីបំផុតក៏យល់ថា កាំភ្លើងខ្លី នោះមកពីណា។ គំនិតមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ ហើយគេក៏សម្រេចចិត្តបានភ្លាមៗ។

គេលើកដៃទាំងពីរឡើងបន្តិចហើយថយក្រោយ ដើម្បីបើកផ្លូវ។ បន្ទាប់មក គេងក់ក្បាលទៅកាន់គ្រែពីរជាន់។

«នៅពីក្រោយក្តារក្បាលគ្រែ»។

គេមិនបានបញ្ជាក់ច្បាស់ថាជាជាន់ក្រោមនោះទេ ព្រោះធម្មតាគ្មាននរណាលាក់របស់នៅពីក្រោយក្តារក្បាលគ្រែជាន់លើឡើយ។ វានឹងច្បាស់ពេកសម្រាប់ភ្ញៀវដែលមើលមួយភ្លែតក៏ឃើញ។

ដាន់ ស្មីត មិនបានដើរទៅមុខទេ។ មាត់របស់គាត់ញ័រតិចៗខណៈសួរថា៖ «មានអ្វីចង់បន្ថែមទៀតទេ?»

ដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ ឃ្លីន ឆ្លើយថា៖ «មាន!»

«កាលពីម្សិលមិញ នៅពេលខ្ញុំភ្ញាក់ពីដំណេកពាក់កណ្ដាលយប់ ខ្ញុំដឹងខ្លួនថាខ្ញុំកំពុងដេកនៅលើតុដោយមាន កាំភ្លើងខ្លី មួយដើមនៅក្បែរខ្លួន។ មានគ្រាប់កាំភ្លើងមួយគ្រាប់នៅជ្រុងបន្ទប់។ វាហាក់ដូចជាខ្ញុំបានធ្វើអត្តឃាត។ ប៉ុន្តែដោយសារតែខ្វះបទពិសោធន៍មិនដែលប្រើកាំភ្លើង ឬប្រហែលជាខ្ញុំភ័យខ្លាចពេកនៅពេលចុងក្រោយ... យ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រាប់កាំភ្លើងនោះមិនបានសម្រេចគោលដៅឡើយ ក្បាលរបស់ខ្ញុំនៅតែមានសុវត្ថិភាព។ ខ្ញុំនៅតែរស់រានមានជីវិតរហូតមកដល់ពេលនេះ។

«ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមក ខ្ញុំបានបាត់បង់ការចងចាំខ្លះៗ រួចទាំងអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញ និងបានធ្វើនៅផ្ទះរបស់ លោក វែល នៅថ្ងៃទី២៧។ ខ្ញុំមិនបានកុហកទេ។ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចចាំបានទេ»។

ដើម្បីឱ្យគេលែងចាត់ទុកជាជនសង្ស័យ។ ដើម្បីឱ្យគេរួចផុតពីព្រឹត្តិការណ៍ចម្លែកៗទាំងអស់ដែលកំពុងព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន ឃ្លីន បានពន្យល់ស្ទើរតែគ្រប់យ៉ាងដែលបានកើតឡើង។ លើកលែងតែរឿង ការផ្លាស់ប្ដូររូបកាយ និង «ការជួបជុំ» ប៉ុណ្ណោះ។

ម្យ៉ាងទៀត ឃ្លីន មានការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះពាក្យសម្ដីរបស់គេ ដោយធ្វើឱ្យគ្រប់ប្រយោគទាំងអស់អាចស្ដាប់បានសមហេតុផល។ ដូចជា ការមិនបង្ហាញការពិតថាគ្រាប់កាំភ្លើងបានបាញ់ចំខួរក្បាលរបស់គេ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែបញ្ជាក់ថាវាមិនបានសម្រេចគោលដៅ ហើយក្បាលរបស់គេនៅតែមានសុវត្ថិភាព។

ចំពោះអ្នកដទៃ ប្រយោគទាំងពីរនេះអាចហាក់ដូចជាមានន័យដូចគ្នា ប៉ុន្តែតាមការពិតវាគឺ ខុសគ្នាដូចមេឃនិងដី។

ដាន់ ស្មីត ស្ដាប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ រួចនិយាយថា៖ «វាស្របនឹងអ្វីដែលខ្ញុំបានសន្និដ្ឋាន។ វាក៏ស្របនឹងតក្កវិជ្ជាលាក់កំបាំងនៃហេតុការណ៍ស្រដៀងគ្នាកាលពីអតីតកាលដែរ។ ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំមិនដឹងថាអ្នកអាចរស់រានមានជីវិតដោយរបៀបណាឡើយ»។

«ខ្ញុំរីករាយដែលលោកជឿលើខ្ញុំ។ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាខ្ញុំរស់បានដោយរបៀបណាដែរ» ឃ្លីន ដកដង្ហើមធូរទ្រូងបន្តិច។

«ប៉ុន្តែ—» ដាន់ និយាយពាក្យតភ្ជាប់។ «ការដែលខ្ញុំជឿអ្នកគឺគ្មានប្រយោជន៍ទេ។ បច្ចុប្បន្នអ្នកគឺជា ជនសង្ស័យចម្បង។ អ្នកត្រូវតែទទួលបានការបញ្ជាក់ពី 'អ្នកជំនាញ' ថាអ្នកពិតជាបានភ្លេចនូវអ្វីដែលអ្នកបានឆ្លងកាត់ ឬថាអ្នកពិតជាមិនមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់របស់ លោក វែល និង កញ្ញា ណាយ៉ា មែន»។

គាត់ក្អកបន្តិច ទឹកមុខចាប់ផ្ដើមមានភាពម៉ឺងម៉ាត់។

«លោក ឃ្លីន ខ្ញុំសុំឱ្យអ្នកសហការដោយទៅជាមួយខ្ញុំទៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសដើម្បីធ្វើការស៊ើបអង្កេត។ វាគួរតែប្រើពេលប្រហែលពីរទៅបីថ្ងៃ ប្រសិនបើមានការបញ្ជាក់ថាអ្នកគ្មានបញ្ហាអ្វីនោះទេ»។

«អ្នកជំនាញនៅទីនេះឬ?» ឃ្លីន សួរទាំងងឿងឆ្ងល់។

តើពួកគេមិនបាននិយាយថាត្រូវប្រើពេលពីរថ្ងៃទៀតទេឬ?

«នាងមកដល់លឿនជាងការរំពឹងទុក» ដាន់ បែរខ្លួនទៅចំហៀង ជាសញ្ញាឱ្យ ឃ្លីន ចេញដំណើរ។

«សូមអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំសរសេរសារទុកមួយ» ឃ្លីន ស្នើសុំ។

បេនសុន នៅមិនទាន់ត្រឡប់មកវិញ ហើយ មេលីស្សា ក៏បានទៅសាលារៀន។ គេអាចត្រឹមតែសរសេរសារទុកដើម្បីប្រាប់ពួកគេថាគេជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងហេតុការណ៍មួយដែលទាក់ទងនឹង លោក វែល ដើម្បីកុំឱ្យពួកគេបារម្ភពីគេ។

ដាន់ ងក់ក្បាលដោយមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីឡើយ។

«បាន»។

ឃ្លីន ត្រឡប់ទៅតុវិញ។ ខណៈពេលកំពុងរកក្រដាស គេក៏ចាប់ផ្ដើមគិតអំពីអ្វីដែលនឹងកើតឡើងបន្តទៀត។

និយាយតាមត្រង់ទៅ គេមិនចង់ជួប 'អ្នកជំនាញ' នោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ គេមានអាថ៌កំបាំងដ៏ធំមួយ។

នៅក្នុងកន្លែងដែលមានព្រះវិហារធំៗទាំងប្រាំពីរ ក្រោមការសន្មតថា អធិរាជ រ៉ូសែល ដែលត្រូវបានគេសង្ស័យថាជាអ្នកផ្លាស់ប្ដូររូបកាយមុនគេនោះ ត្រូវបានគេធ្វើឃាត រឿងដូចជា 'ការផ្លាស់ប្ដូររូបកាយ' ជាធម្មតាមានន័យថាត្រូវទៅតុលាការ និងចូលរួមក្នុងការកាត់ក្ដី!

ប៉ុន្តែ ដោយគ្មានអាវុធ ជំនាញប្រយុទ្ធ ឬអំណាចពិសេស គេមិនមែនជាគូប្រកួតរបស់ប៉ូលិសជំនាញឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត កូនចៅរបស់ ដាន់ មួយចំនួនកំពុងឈរនៅក្នុងភាពងងឹតនៅខាងក្រៅ។

នៅពេលដែលពួកគេដកកាំភ្លើងបាញ់មកលើខ្ញុំ នោះខ្ញុំនឹងចប់មិនខាន!

«អើយ ខ្ញុំនឹងដោះស្រាយតាមដំណាក់កាលទៅចុះ» ឃ្លីន ទុកសារនោះចោល រួចយកសោរហើយដើរតាម ដាន់ ចេញពីបន្ទប់។

តាមបណ្ដោយផ្លូវដើរដ៏ងងឹត ប៉ូលិសបួននាក់ក្នុងឯកសណ្ឋានក្រឡាចត្រង្គខ្មៅសបានបែងចែកជាពីរក្រុម ហើយយាមនៅសងខាងពួកគេ។ ពួកគេមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។

តឹប។ តឹប។ តឹប។ ឃ្លីន ដើរតាម ដាន់ ចុះតាមជណ្ដើរឈើដែលជួនកាលបញ្ចេញសំឡេងគ្រឺតៗដូចជាការតវ៉ា។

នៅខាងក្រៅអាផាតមិន មានរទេះសេះបួនកង់មួយ។ នៅលើចំហៀងរទេះ មាន និមិត្តសញ្ញាប៉ូលិស រូប «ដាវពីរខ្វែងនិងមកុដមួយ»។ បរិវេណជុំវិញមានមនុស្សម្នាអ៊ូអរដូចសព្វមួយដង។

«ទៅចុះ ឡើងទៅ» ដាន់ ធ្វើសញ្ញាឱ្យ ឃ្លីន ឡើងមុន។

ឃ្លីន ទើបតែនឹងបោះជំហានទៅមុខ ស្រាប់តែអ្នកលក់ខ្យងម្នាក់បានចាប់ដៃអតិថិជនម្នាក់ហើយចោទប្រកាន់ថាគាត់ជាចោរ។

ភាគីទាំងពីរបានតស៊ូគ្នាហើយធ្វើឱ្យសេះភ្ញាក់ផ្អើល បង្កជាភាពវឹកវរយ៉ាងខ្លាំង។

ឱកាសមកដល់ហើយ!

ឃ្លីន មិនមានពេលគិតអ្វីទៀតឡើយ គេឱនខ្លួនហើយរត់សំដៅទៅរកហ្វូងមនុស្ស។

មិនថាការរុញច្រាន ឬគេចវេះ គេបានរត់គេចយ៉ាងត្រហេបត្រហបទៅកាន់ចុងម្ខាងទៀតនៃផ្លូវ។

នៅពេលនេះ ដើម្បីកុំឱ្យ «ជួប» អ្នកជំនាញ គេអាចធ្វើដំណើរទៅកាន់កំពង់ផែនៅខាងក្រៅទីក្រុង ជិះទូកតាម ទន្លេតាសសក់ ហើយរត់គេចទៅកាន់រាជធានី បាក់ក្លិន។ ចំនួនប្រជាជននៅទីនោះច្រើនជាង ដែលធ្វើឱ្យវាងាយស្រួលក្នុងការលាក់ខ្លួន។

ជាការពិតណាស់ គេក៏អាចជិះរថភ្លើងចំហាយទឹក ទៅទិសខាងកើតទៅកាន់ កំពង់ផែអិនម៉ាត់ ដែលនៅជិតបំផុត ហើយជិះតាមផ្លូវសមុទ្រទៅកាន់ ព្រីតស៍ រួចបន្តដំណើរទៅកាន់ បាក់ក្លិន។

មិនយូរប៉ុន្មាន ឃ្លីន ក៏មកដល់ផ្លូវមួយ ហើយបត់ចូលទៅក្នុង ផ្លូវឈើឆ្កាងដែក។ មានរទេះសេះជាច្រើនដែលអាចជួលបាន។

«ទៅកំពង់ផែក្រៅទីក្រុង» ឃ្លីន លូកដៃហៅ រួចក៏លោតឡើងលើរទេះសេះមួយ។

គេបានគិតគូររឿងរ៉ាវច្បាស់លាស់ហើយ។ ជាដំបូង គេត្រូវបំភាន់ប៉ូលិសដែលកំពុងតាមរកគេ។ នៅពេលដែលរទេះសេះមានចម្ងាយសមល្មមពីពួកគេ គេនឹងលោតចុះភ្លាម!

«បានហើយ» អ្នកបើកបររទេះសេះទាញខ្សែបង្ហៀរ។

កឹប! កឹប! កឹប... រទេះសេះបានចាកចេញពី ផ្លូវឈើឆ្កាងដែក។

នៅពេលដែល ឃ្លីន កំពុងតែត្រៀមលោតចុះពីរទេះ គេក៏កត់សម្គាល់ឃើញថាវាបានបត់ចូលទៅផ្លូវមួយទៀត។ វាហាក់ដូចជាមិនមែននាំចេញពីទីក្រុងទេ!

«អ្នកកំពុងទៅណា?» ឃ្លីន សួរទាំងងឿងឆ្ងល់មួយភ្លែត។

«ទៅផ្ទះរបស់ លោក វែល...» អ្នកបើកបររទេះសេះឆ្លើយដោយសំឡេងរាបស្មើ។

អ្វី!? ឃ្លីន និយាយអ្វីមិនចេញ។ អ្នកបើកបររទេះសេះបែរមុខមកវិញ ដោយបង្ហាញឱ្យឃើញនូវភ្នែកពណ៌ប្រផេះដ៏ត្រជាក់របស់គាត់។ នោះគឺ ដាន់ ស្មីត ប៉ូលិសភ្នែកពណ៌ប្រផេះ!

«លោក!» ឃ្លីន មានការភិតភ័យ។ អ្វីៗស្រាប់តែប្រែជាព្រិលៗដូចជាពិភពលោកទាំងមូលកំពុងវិលវល់ជុំវិញខ្លួនគេ នៅពេលដែលគេក្រឡេកខ្លួនអង្គុយភ្លាមៗ។

អង្គុយ? ឃ្លីន សម្លឹងមើលជុំវិញទាំងងឿងឆ្ងល់។ គេកត់សម្គាល់ឃើញ ព្រះចន្ទពណ៌ក្រហម នៅខាងក្រៅបង្អួច ហើយបន្ទប់ទាំងមូលត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយស្បៃពណ៌ក្រហម។

គេលូកដៃទៅស្ទាបថ្ងាសរបស់ខ្លួន។ វាមានសំណើមនិងត្រជាក់។ ញើសត្រជាក់។ ខ្នងរបស់គេក៏មានអារម្មណ៍ដូចគ្នាដែរ។

«វាគ្រាន់តែជាសុបិនអាក្រក់ទេ...» ឃ្លីន ដកដង្ហើមធំ។ «អ្វីៗគឺល្អប្រសើរ... អ្វីៗគឺល្អប្រសើរ...»

គេមានអារម្មណ៍ចម្លែក។ គេមានស្មារតីច្បាស់លាស់ណាស់នៅក្នុងសុបិន គេថែមទាំងអាចគិតបានយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ទៀតផង!

បន្ទាប់ពីស្ងប់អារម្មណ៍ ឃ្លីន មើលនាឡិកាដៃរបស់គេ។ វាទើបតែម៉ោងពីររំលងអធ្រាត្រប៉ុណ្ណោះ។ គេចុះពីលើគ្រែដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយគ្រោងនឹងទៅបន្ទប់ទឹកដើម្បីលាងមុខ និងបត់ជើង។

គេបើកទ្វារហើយដើរតាមច្រករបៀងដ៏ងងឹត។ ក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទដ៏ស្រទន់ គេដើរយ៉ាងស្រាលៗឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទប់ទឹក។

ស្រាប់តែ គេកត់សម្គាល់ឃើញស្រមោលមួយនៅខាងក្រៅបង្អួចត្រង់ចុងច្រករបៀង។

ស្រមោលនោះកំពុងពាក់អាវខ្យល់ពណ៌ខ្មៅដែលខ្លីជាងអាវធំ ប៉ុន្តែវែងជាងអាវក្រៅ។

ស្រមោលនោះត្រូវបានបិទបាំងដោយភាពងងឹតមួយផ្នែក ដោយងូតទឹកក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទពណ៌ក្រហម។

ស្រមោលនោះបែរមកយឺតៗ។ ភ្នែករបស់គាត់ជ្រៅ ពណ៌ប្រផេះ និងត្រជាក់។

ដាន់ ស្មីត!