រឿងធម្មតា

«អ្នកណាគេ?»

ឃ្លីន កំពុងគិតអំពីការធ្វើអត្តឃាតដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ម្ចាស់ដើមនៃរូបកាយនេះ និងគ្រោះថ្នាក់ដែលមិនស្គាល់ដែលគាត់អាចជួបប្រទះ នៅពេលគាត់បានឮសំឡេងគោះទ្វារភ្លាមៗ។ គាត់បានបើកថតដោយមិនដឹងខ្លួន យកកាំភ្លើងខ្លីចេញ ហើយសួរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

ភាគីម្ខាងទៀតស្ងាត់អស់រយៈពេលពីរវិនាទី មុនពេលសំឡេងស្រួចបន្តិច ក្នុងសំនៀងអវ៉ា បានឆ្លើយថា «ខ្ញុំទេ ម៉ោនបាតិន, ប៊ីតឆ៍ ម៉ោនបាតិន»។

សំឡេងនោះបានឈប់មួយសន្ទុះ មុននឹងបន្ថែមថា «ប៉ូលិស»។

ប៊ីតឆ៍ ម៉ោនបាតិន... ពេល ឃ្លីន ឮឈ្មោះនេះ គាត់ក៏នឹកឃើញម្ចាស់ឈ្មោះនេះភ្លាម។

គាត់គឺជាប៉ូលិសដែលទទួលបន្ទុកផ្លូវដែលអាផាតមិនស្ថិតនៅ។ គាត់ជាមនុស្សឈ្លើយ ឃោរឃៅ និងចូលចិត្តប្រើកម្លាំង។ ប៉ុន្តែប្រហែលជា មានតែមនុស្សបែបនេះទេ ទើបអាចជាការគំរាមកំហែងដល់អ្នកញៀនស្រា ចោរ ចោរលួចក្រៅម៉ោង ជនអាក្រក់ និងក្រុមទំនើង។

ហើយសំឡេងប្លែករបស់គាត់ គឺជាសញ្ញាសម្គាល់មួយរបស់គាត់។

«បាទ ខ្ញុំទៅឥឡូវហើយ!» ឃ្លីន ឆ្លើយខ្លាំងៗ។

គាត់បានគ្រោងនឹងដាក់កាំភ្លើងខ្លីត្រឡប់ទៅក្នុងថតវិញ ប៉ុន្តែដោយគិតថាគាត់មិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាប៉ូលិសនៅខាងក្រៅ ហើយថាពួកគេអាចនឹងឆែកឆេរក្នុងបន្ទប់ ឬធ្វើរឿងផ្សេងទៀត គាត់ក៏ប្រញាប់ទៅចង្ក្រានដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ដែលភ្លើងបានរលត់ទៅហើយ ហើយដាក់កាំភ្លើងខ្លីចូលទៅក្នុងនោះ។

បន្ទាប់មក គាត់បានរើសកន្ត្រកធ្យូង ក្រឡុកធ្យូងពីរបីដុំចូលទៅក្នុងចង្ក្រាន គ្របកាំភ្លើង ហើយចុងក្រោយដាក់កំសៀវពីលើចង្ក្រានដើម្បីលាក់អ្វីៗទាំងអស់។

បន្ទាប់ពីធ្វើអ្វីៗទាំងអស់នោះ គាត់បានរៀបចំសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ ហើយប្រញាប់ទៅជិតទ្វារ ហើយរអ៊ូរទាំថា «សុំទោស ខ្ញុំទើបតែងងុយគេង»។

នៅខាងក្រៅទ្វារ មានប៉ូលិសបួននាក់ក្នុងឯកសណ្ឋានខ្មៅ-សឆ្នូតៗ ជាមួយនឹងមួកកំពូល។ ប៊ីតឆ៍ ម៉ោនបាតិន ដែលមានពុកចង្ការពណ៌ត្នោត ក្អកហើយនិយាយទៅកាន់ ឃ្លីន ថា «អធិការទាំងបីនាក់នេះមានអ្វីចង់សួរអ្នក»។

អធិការ? ឃ្លីន មើលទៅផ្លាកស្មាអ្នកទាំងបីទៀតដោយស្វ័យប្រវត្តិ ហើយឃើញថាពីរនាក់មានរាងប្រាំមួយជ្រុងប្រាក់បី ហើយម្នាក់មានពីរ ដែលមើលទៅខ្ពស់ជាង ប៊ីតឆ៍ ម៉ោនបាតិន ដែលមានត្រឹមតែត្រីកោណបី។

ក្នុងនាមជានិស្សិតប្រវត្តិសាស្ត្រ ឃ្លីន មិនបានស្រាវជ្រាវច្រើនអំពីឋានៈរបស់ប៉ូលិសទេ លើកលែងតែ ប៊ីតឆ៍ ម៉ោនបាតិន តែងតែអួតថាជា នាយចំណង់ជាន់ខ្ពស់។

ដូច្នេះទាំងបីនាក់នេះជាអធិការ? ដោយសារឥទ្ធិពលនៃការសន្ទនាជាមួយ បេនសុន វែលឆ៍ និងមិត្តរួមថ្នាក់របស់គាត់ ឃ្លីន មានការយល់ដឹងទូទៅក្នុងការបើកផ្លូវ និងចង្អុលចូលទៅក្នុងបន្ទប់។

«សូមអញ្ជើញចូល។ តើខ្ញុំអាចជួយអ្វីបាន?»

មេដឹកនាំអធិការទាំងបីនាក់ គឺជាបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានភ្នែកមុតស្រួច។ គាត់ហាក់ដូចជាអាចអានគំនិតរបស់មនុស្ស និងធ្វើឱ្យពួកគេភ័យខ្លាច។ ភ្នែករបស់គាត់ជ្រីវជ្រួញ ហើយគែមមួករបស់គាត់បានបង្ហាញសក់ពណ៌ត្នោតខ្ចី។ គាត់មើលជុំវិញបន្ទប់ ហើយសួរដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា «តើអ្នកស្គាល់ វែលឆ៍ ម៉ាក់ហ្គូវើន ទេ?»

«គាត់មានរឿងអី?» ឃ្លីន ញ័រខ្លួនហើយឆ្លើយភ្លាមៗ។

«ខ្ញុំជាអ្នកសួរ»។ អធិការប៉ូលិសវ័យកណ្តាលដ៏ថ្លៃថ្នូរនោះ មានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

អធិការដែលនៅក្បែរគាត់ ក៏ពាក់រាងប្រាំមួយជ្រុងប្រាក់បីដែរ មើលទៅ ឃ្លីន ហើយញញឹមថ្នមៗ។

«កុំភ័យអី។ វាគ្រាន់តែជាការសាកសួរតាមនីតិវិធីធម្មតាប៉ុណ្ណោះ»។

ប៉ូលិសរូបនេះមានអាយុសាមសិបឆ្នាំ មានច្រមុះត្រង់ និងភ្នែកពណ៌ប្រផេះ ដែលដូចជាបឹងនៅក្នុងព្រៃបុរាណដែលគ្មានអ្នកណាទៅលេង ធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍ជ្រៅជ្រះដែលមិនអាចពិពណ៌នាបាន។

ឃ្លីន ដកដង្ហើមធំ ហើយរៀបចំពាក្យសម្ដីរបស់គាត់។

«បើអ្នកចង់សំដៅលើ វែលឆ៍ ម៉ាក់ហ្គូវើន និស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាពី សាកលវិទ្យាល័យខូយ មកពី ខនស្ទែន នោះខ្ញុំប្រាកដជាស្គាល់គាត់។ យើងជាមិត្តរួមថ្នាក់ដែលមានគ្រូតែមួយ គឺ សាស្ត្រាចារ្យរងជាន់ខ្ពស់ ឃ្វីនទីន ខូហេន»។

នៅក្នុង នគរឡូន «សាស្រ្តាចារ្យ» មិនត្រឹមតែជាតំណែងវិជ្ជាជីវៈប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែក៏ជាមុខតំណែងផងដែរ ដូចជាការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងសាស្រ្តាចារ្យ និងប្រធានដេប៉ាតឺម៉ង់នៅលើផែនដី។ នោះមានន័យថា អាចមានសាស្រ្តាចារ្យតែម្នាក់គត់នៅក្នុងដេប៉ាតឺម៉ង់នៃសាកលវិទ្យាល័យមួយ។ ប្រសិនបើ សាស្ត្រាចារ្យរង ចង់ក្លាយជាសាស្រ្តាចារ្យ ពួកគេត្រូវរង់ចាំថ្នាក់លើរបស់ពួកគេចូលនិវត្តន៍ ឬបង្ខំថ្នាក់លើរបស់ពួកគេចេញដោយសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ។

ដោយសារតែទេពកោសល្យចាំបាច់ត្រូវរក្សាទុក គណៈកម្មការឧត្តមសិក្សា របស់នគរបានបន្ថែម សាស្ត្រាចារ្យរងជាន់ខ្ពស់ នៅក្នុងប្រព័ន្ធបីកម្រិតនៃ សាស្ត្រាចារ្យបង្រៀន សាស្ត្រាចារ្យរង និងសាស្រ្តាចារ្យ បន្ទាប់ពីការសង្កេតជាច្រើនឆ្នាំ។ តំណែងនេះត្រូវបានផ្តល់ឱ្យអ្នកណាដែលមានសមិទ្ធិផលសិក្សាខ្ពស់ ឬមានអតីតភាពគ្រប់គ្រាន់ ប៉ុន្តែមិនបានឡើងដល់តំណែងសាស្រ្តាចារ្យទេ។

ត្រង់ចំណុចនេះ ឃ្លីន មើលទៅក្នុងភ្នែករបស់អធិការប៉ូលិសវ័យកណ្តាល ហើយគិតមួយវិនាទី។

«និយាយតាមត្រង់ ទំនាក់ទំនងរបស់យើងគឺល្អណាស់។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ខ្ញុំបានជួបគាត់ និង ណាយ៉ា ញឹកញាប់ដើម្បីបកស្រាយ និងពិភាក្សាអំពី សៀវភៅកំណត់ហេតុយុគសម័យទីបួន ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់គាត់។ លោកអធិការ តើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះគាត់ឬ?»

ជំនួសឱ្យការឆ្លើយ អធិការប៉ូលិសវ័យកណ្តាលមើលទៅមិត្តរួមការងារភ្នែកប្រផេះរបស់គាត់។

អធិការដែលមានមួកកំពូល និងរូបរាងធម្មតាបានឆ្លើយដោយស្លូតបូតថា «ខ្ញុំសុំទោស លោក វែលឆ៍ បានទទួលមរណភាពហើយ»។

«ស្អី?» ទោះបីជាមានការសង្ស័យខ្លះៗក៏ដោយ ឃ្លីន មិនអាចទប់ចិត្តមិនស្រែកដោយភ្ញាក់ផ្អើលបាន។

វែលឆ៍ ស្លាប់ដូចម្ចាស់ដើមនៃរូបកាយនេះដែរឬ?

នោះគួរឱ្យខ្លាចបន្តិចហើយ!

«ចុះ ណាយ៉ា វិញ?» ឃ្លីន សួរយ៉ាងប្រញាប់។

«កញ្ញា ណាយ៉ា ក៏បានទទួលមរណភាពដែរ» អធិការប៉ូលិសភ្នែកប្រផេះនិយាយដោយស្ងប់ស្ងាត់។ «អ្នកទាំងពីរបានស្លាប់នៅក្នុងផ្ទះរបស់លោក វែលឆ៍»។

«សម្លាប់?» ឃ្លីន មានការស្មានមិនច្បាស់។

ប្រហែលជាវាជាការធ្វើអត្តឃាត...

អធិការភ្នែកប្រផេះគ្រវីក្បាល។

«ទេ ទីកន្លែងកើតហេតុបង្ហាញថា ពួកគេបានធ្វើអត្តឃាត។ លោក វែលឆ៍ បានបោកក្បាលនឹងជញ្ជាំងជាច្រើនដង ធ្វើឱ្យជញ្ជាំងប្រឡាក់ឈាម។ កញ្ញា ណាយ៉ា បានលង់ទឹកខ្លួនឯងនៅក្នុងអាង។ បាទ អាងដែលប្រើសម្រាប់លាងមុខ»។

«នោះមិនអាចទៅរួចទេ...» សក់របស់ ឃ្លីន ឈរត្រង់ឡើង នៅពេលគាត់ហាក់ដូចជាអាចស្រមៃមើលទិដ្ឋភាពចម្លែកនោះ។

ក្មេងស្រីម្នាក់លុតជង្គង់លើកៅអី ហើយលិចមុខរបស់នាងចូលទៅក្នុងអាងដែលពោរពេញដោយទឹក។ សក់ពណ៌ត្នោតទន់របស់នាងរលាស់តាមខ្យល់ ប៉ុន្តែខ្លួនប្រាណទាំងមូលរបស់នាងនៅតែគ្មានចលនា។ វែលឆ៍ ដួលទៅលើដី ហើយសម្លឹងមើលពិដានយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ថ្ងាសរបស់គាត់ប្រឡាក់ឈាមទាំងស្រុង ខណៈដែលស្នាមនៃការប៉ះទង្គិចនៅលើជញ្ជាំងគឺជាក់ស្តែងជាមួយនឹងដំណក់ឈាម...

អធិការភ្នែកប្រផេះបន្តថា «យើងក៏ជឿដូច្នេះដែរ ប៉ុន្តែលទ្ធផលកោសល្យវិច័យ និងស្ថានភាពនៅកន្លែងកើតហេតុបានបដិសេធកត្តាដូចជាគ្រឿងញៀន និងកម្លាំងខាងក្រៅ។ ពួកគេ—គឺលោក វែលឆ៍ និងកញ្ញា ណាយ៉ា—មិនបានបង្ហាញសញ្ញានៃការតស៊ូទេ»។

មុនពេល ឃ្លីន អាចនិយាយម្ដងទៀត គាត់បានដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ហើយសួរដោយធ្វើពុតជាធម្មតាថា «តើពេលណាជាលើកចុងក្រោយដែលអ្នកបានឃើញលោក វែលឆ៍ ឬកញ្ញា ណាយ៉ា?»

ពេលកំពុងនិយាយ គាត់បានធ្វើកាយវិការដោយភ្នែកទៅកាន់មិត្តរួមការងាររបស់គាត់ដែលមានរាងប្រាំមួយជ្រុងប្រាក់ពីរ។

គាត់គឺជាអធិការប៉ូលិសវ័យក្មេង ហើយមើលទៅមានអាយុប្រហែល ឃ្លីន ដែរ។ ជាមួយនឹងសក់ខ្មៅ និងភ្នែកពណ៌បៃតង គាត់មើលទៅស្រស់សង្ហា និងមានចរិតលក្ខណៈរ៉ូមែនទិករបស់កវី។

ពេលឮសំណួរ ឃ្លីន គិតមួយសន្ទុះ ហើយឆ្លើយដោយគិតគូរថា «វាគួរតែជាថ្ងៃទី ២៦ ខែមិថុនា យើងកំពុងអានជំពូកថ្មីនៅក្នុងកំណត់ហេតុ។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានត្រឡប់ទៅផ្ទះដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការសម្ភាសន៍នៅថ្ងៃទី ៣០ ខែមិថុនា។ អឺ ការសម្ភាសន៍នោះគឺសម្រាប់ដេប៉ាតឺម៉ង់ប្រវត្តិសាស្ត្រនៃ សាកលវិទ្យាល័យទីងហ្គិន»។

ទីងហ្គិន ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ទីក្រុងនៃសាកលវិទ្យាល័យ។ មានសាកលវិទ្យាល័យពីរ គឺ ទីងហ្គិន និង សាកលវិទ្យាល័យខូយ ក៏ដូចជា សាលាបច្ចេកទេស មហាវិទ្យាល័យច្បាប់ និង មហាវិទ្យាល័យពាណិជ្ជកម្ម។ វាស្ថិតនៅលំដាប់ទីពីរ បន្ទាប់ពី បាក់ក្លិន ដែលជារាជធានី។

ភ្លាមៗនៅពេលគាត់និយាយចប់ គាត់បានឃើញអធិការប៉ូលិសវ័យក្មេងដើរទៅតុរបស់គាត់នៅជ្រុងម្ខាង ហើយរើសកំណត់ហេតុដែលមើលទៅដូចជាកំណត់ហេតុប្រចាំថ្ងៃ។

អូយ! ខ្ញុំភ្លេចលាក់វា!

«ហេ!» ឃ្លីន ស្រែក។

អធិការវ័យក្មេងញញឹមតបទៅគាត់វិញ ប៉ុន្តែមិនបានឈប់បើកមើលកំណត់ហេតុរបស់គាត់ទេ ខណៈដែលអធិការភ្នែកប្រផេះពន្យល់ថា «នេះជានីតិវិធីចាំបាច់»។

នៅពេលនោះ ប៊ីតឆ៍ ម៉ោនបាតិន និងអធិការប៉ូលិសវ័យកណ្តាលដ៏ថ្លៃថ្នូរនោះ គ្រាន់តែមើលដោយមិនរំខាន ឬជួយក្នុងការឆែកឆេរឡើយ។

លិខិតឆែកឆេររបស់អ្នកនៅឯណា? ឃ្លីន មានបំណងចង់សួរពួកគេ ប៉ុន្តែដោយគិតម្ដងទៀត ប្រព័ន្ធតុលាការនៃ នគរឡូន ហាក់ដូចជាមិនមានអ្វីដូចជាលិខិតឆែកឆេរទេ។ យ៉ាងហោចណាស់គាត់មិនដឹងថាមានឬអត់ទេ។ យ៉ាងណាមិញ កម្លាំងប៉ូលិសទើបតែត្រូវបានបង្កើតឡើងអស់រយៈពេលដប់ប្រាំ ឬដប់ប្រាំមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។

នៅពេលដែលម្ចាស់ដើមនៃរូបកាយនេះនៅតែក្មេង ពួកគេនៅតែត្រូវបានគេហៅថា មន្ត្រីសន្តិសុខសាធារណៈ។

ឃ្លីន មិនអាចបញ្ឈប់វាបានទេ។ គាត់មើលអធិការវ័យក្មេងបើកមើលកំណត់ហេតុរបស់គាត់ ប៉ុន្តែអធិការភ្នែកប្រផេះមិនបានសួរសំណួរអ្វីទេ។

«តើនេះជាអ្វីទៅ?» អធិការប៉ូលិសវ័យក្មេងបានបើកទៅចុងកំណត់ហេតុ ហើយស្រាប់តែសួរថា «ហើយតើនេះមានន័យដូចម្តេច? ‘មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងស្លាប់ រួមទាំងខ្ញុំផង’...»

តើវាមិនមែនជារឿងធម្មតាទេឬ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាស្លាប់ លើកលែងតែអាទិទេព? ឃ្លីន ត្រៀមខ្លួនដើម្បីប្រកែក ប៉ុន្តែគាត់ស្រាប់តែនឹកឃើញថា គាត់បានគ្រោងនឹង «ភ្ជាប់ទំនាក់ទំនង» ជាមួយប៉ូលិសក្នុងករណីមានគ្រោះថ្នាក់ដែលអាចកើតមាន ប៉ុន្តែគាត់គ្មានហេតុផល ឬលេសអ្វីឡើយ។

គាត់បានសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលតិចជាងមួយវិនាទី។ ដាក់ដៃលើថ្ងាស គាត់ឆ្លើយដោយឈឺចាប់ថា «ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ ខ្ញុំពិតជាមិនដឹង... ពេលខ្ញុំភ្ញាក់ពីគេងព្រឹកនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្ញុំមិនសូវស្រួល ដូចជាខ្ញុំបានបំភ្លេចអ្វីមួយ។ វាជាការពិតជាពិសេសចំពោះអ្វីដែលបានកើតឡើងថ្មីៗនេះ។ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំសរសេរប្រយោគបែបនេះដែរ»។

ពេលខ្លះ ការនិយាយត្រង់គឺជាវិធីល្អបំផុតដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា។ ជាការពិតណាស់ វាទាមទារជំនាញ។ មានរឿងដែលអាចនិយាយបាន និងមិនអាចនិយាយបាន ហើយលំដាប់នៃអ្វីដែលនិយាយមុនគឺសំខាន់។

ក្នុងនាមជា អ្នកវាយអក្សរតាមអ៊ីនធឺណិត ដ៏ជំនាញ ឃ្លីន ក៏ពូកែខាង វោហាសាស្ត្របោកប្រាស់ ដែរ។

«នោះជារឿងមិនសមហេតុផល! តើអ្នកគិតថាយើងជាមនុស្សល្ងង់ឬ?» ប៊ីតឆ៍ ម៉ោនបាតិន មិនអាចទប់ចិត្តមិនស្រែកដោយកំហឹងបាន។

នេះជាការកុហកដ៏អាក្រក់ដែលធ្វើឱ្យគាត់ និងមិត្តរួមការងាររបស់គាត់អន់ចិត្ត!

វាល្អប្រសើរសម្រាប់អ្នកក្នុងការធ្វើពុតជាមានជំងឺផ្លូវចិត្ត ជាជាងធ្វើពុតជាអ្នកបាត់បង់ការចងចាំ!

«ខ្ញុំនិយាយការពិត» ឃ្លីន ឆ្លើយដោយត្រង់ៗ សម្លឹងមើលទៅភ្នែករបស់ ម៉ោនបាតិន និងអធិការប៉ូលិសវ័យកណ្តាល។

វាពិតជាមិនអាចទៅរួចទេ។

«ប្រហែលជាវាជាការពិត» អធិការប៉ូលិសភ្នែកប្រផេះនិយាយយឺតៗ។

ស្អី? គាត់ជឿវាមែនឬ? ឃ្លីន ភ្ញាក់ផ្អើលខ្លួនឯង។

អធិការភ្នែកប្រផេះញញឹមដាក់គាត់ហើយនិយាយថា «អ្នកជំនាញនឹងមកក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃ ហើយជឿខ្ញុំចុះ នាងគួរតែអាចជួយអ្នកឱ្យនឹកឃើញការចងចាំដែលបាត់បង់របស់អ្នក»។

អ្នកជំនាញ? ជួយខ្ញុំឱ្យនឹកឃើញការចងចាំរបស់ខ្ញុំ? ក្នុងវិស័យចិត្តវិទ្យា? ឃ្លីន ងឿងឆ្ងល់។

ហេ៎ ចុះបើការចងចាំរបស់គាត់អំពីផែនដីត្រូវបានលាតត្រដាង? គាត់ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ចង់ទះមុខខ្លួនឯង។

អធិការប៉ូលិសវ័យក្មេងបានដាក់កំណត់ហេតុរបស់គាត់ចុះ ហើយឆែកឆេរតុ និងបន្ទប់របស់គាត់។ ជាសំណាងល្អ គាត់ផ្តោតលើសៀវភៅជំនួសឱ្យការលើកកំសៀវ។

«អញ្ចឹង លោក ឃ្លីន អរគុណសម្រាប់ការសហការរបស់អ្នក។ យើងណែនាំថា អ្នកមិនគួរចាកចេញពី ទីងហ្គិន ក្នុងប៉ុន្មានថ្ងៃខាងមុខនេះទេ។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវតែទៅ សូមជូនដំណឹងដល់អធិការ ម៉ោនបាតិន បើមិនដូច្នេះទេ អ្នកនឹងក្លាយជា ជនរត់គេចខ្លួន» អធិការប៉ូលិសភ្នែកប្រផេះបានព្រមាន។

ប៉ុណ្ណឹងហើយ? ប៉ុណ្ណឹងហើយសម្រាប់ថ្ងៃនេះ? គ្មានសំណួរផ្សេងទៀតជាមួយនឹងការស៊ើបអង្កេតស៊ីជម្រៅជាងនេះទេ? ឬនាំខ្ញុំត្រឡប់ទៅប៉ុស្តិ៍ប៉ូលិសដើម្បីធ្វើទារុណកម្មខ្ញុំដើម្បីយកព័ត៌មាន? ឃ្លីន ងឿងឆ្ងល់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ក៏ចង់ដោះស្រាយព្រឹត្តិការណ៍ចម្លែកដែលបណ្តាលមកពី វែលឆ៍ ដែរ។ ដូច្នេះគាត់ងក់ក្បាល។

«នោះមិនមែនជាបញ្ហាទេ»។

អធិការបានចេញពីបន្ទប់ម្តងមួយៗ ហើយបុរសវ័យក្មេងនៅចុងក្រោយស្រាប់តែទះស្មា ឃ្លីន។

«វាពិតជាល្អណាស់។ សំណាងណាស់»។

«អ្វី?» មុខរបស់ ឃ្លីន ងឿងឆ្ងល់។

អធិការប៉ូលិសភ្នែកបៃតងដែលមានចរិតលក្ខណៈកវីញញឹមហើយនិយាយថា «ជាទូទៅ រឿងធម្មតា គឺសម្រាប់ភាគីពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ស្លាប់ក្នុងព្រឹត្តិការណ៍បែបនេះ។ យើងរីករាយ និងសំណាងណាស់ដែលឃើញអ្នកនៅរស់»។

បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បានចេញពីបន្ទប់ ហើយបិទទ្វារពីក្រោយគាត់ដោយសុជីវធម៌។

រឿងធម្មតា គឺមនុស្សគ្រប់គ្នាស្លាប់ទាំងអស់គ្នា? រីករាយណាស់ដែលខ្ញុំនៅរស់? សំណាងណាស់ដែលខ្ញុំនៅរស់?

នៅរសៀលខែមិថុនាដ៏ត្រជាក់នេះ ឃ្លីន ញាក់សាច់ពេញខ្លួន។