ការសាកល្បងសមត្ថភាព

នៅក្នុងសាលធំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ឈីមីអឺ (Qie Mi Er) ដែលកំពុងអង្គុយនៅលើវេទិកាខ្ពស់ បានបិទភ្នែកចុះដើម្បីសម្រាកកាយ។ នៅលើតុពីខាងមុខរបស់គាត់ មាននាឡិកាខ្សាច់មួយដែលកំពុងមានគ្រាប់ខ្សាច់ធ្លាក់ចុះវឹលៗ...

បន្ទាប់ពីបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់បានបន្តអស់រយៈពេលមួយដែលមិនអាចដឹងច្បាស់ ឈីមីអឺ គឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលបានបើកភ្នែកឡើង។ គាត់បានក្រឡេកមើលទៅនាឡិកាខ្សាច់ ដែលនៅក្នុងពេលនេះខ្សាច់ជិតពាក់កណ្តាលទៅហើយបានធ្លាក់ចុះទៅខាងក្រោម។ គាត់បានកម្រើកខ្លួនបន្តិច រួចក៏ក្អកស្រាលៗមួយសម្លេង។

នៅពេលដែលសម្លេងក្អកស្រាលរបស់ ឈីមីអឺ បន្លឺឡើង អៅធួ (Ao Tuo) និងអ្នកដទៃទៀតក៏បានបើកភ្នែកឡើងព្រមគ្នាដែរ។ ពួកគេបានងើបភ្នែកឡើងពិនិត្យមើលបន្ទប់ រួចក៏និយាយទាំងសើចថា៖ «មើលទៅការសាកល្បងក្នុងពេលនេះពិតជាមានភាពពិបាកគួរសមហើយ។ រហូតមកដល់ពេលនេះ មិនទាន់មាននរណាម្នាក់ដើរចេញមកនៅឡើយទេ»

«មនុស្សដែលមានសមត្ថភាព គឺចង់បង្កើនកម្រិតភាពបរិសុទ្ធឱ្យបានខ្ពស់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ចំណែកឯមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពខ្សោយ គឺកំពុងតែខ្វល់ខ្វាយចិត្តនឹងវិធីចម្រាញ់ឱសថធាតុផ្សំឱ្យទាន់ពេលវេលាដែលបានកំណត់ ដូច្នេះ វាជារឿងធម្មតាទេដែលគ្មាននរណាម្នាក់ដើរចេញមកក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបែបនេះ» ឈីមីអឺ ញញឹម រួចឆ្លើយតបទៅវិញយ៉ាងរាបស្មើ។

«តើលោកគិតថានរណានឹងអាចទទួលបានលទ្ធផលល្អបំផុត?» អៅធួ ងក់ក្បាល លើកពែងតែពីខាងមុខរបស់គេ រួចក្រេបបន្តិច មុននឹងសួរឡើងទាំងស្នាមញញឹម។

«វាពិតជាពិបាកនិយាយណាស់...»

ដៃដ៏ស្គមស្គាំងរបស់ ឈីមីអឺ បានគោះថ្នមៗនៅលើដៃកៅអី។ គាត់បានគិតពិចារណាបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «តាមដែលខ្ញុំមើលទៅ ឱកាសរបស់ លីវលីង (Liu Ling) គួរតែមានខ្ពស់ជាងគេបំផុត។ គេមានទេពកោសល្យល្អណាស់។ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមកនេះ គេបានរៀនសូត្រចំណេះដឹងជិតសាមសិបទៅសែសិបភាគរយពី គូហឺ (Gu He) ទៅហើយ។ វាពិតជាគ្រប់គ្រាន់ណាស់ក្នុងការធ្វើឱ្យគេស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នកដែលល្អបំផុតក្នុងជំនាន់របស់គេ»។

«ហាហា ព្រះនាងតូចក៏មិនអន់ដែរ។ គ្រឹះរបស់រាជវង្សគឺរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់និយាយថា ពួកគេមិនបានរៀបចំសន្លឹកបៀរលាក់មុខមួយចំនួនសម្រាប់នាងនៅក្នុងពេលនេះទេនោះ ច្បាស់ជាគ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកយើងជឿឡើយ» អៅធួ និយាយទាំងញញឹមស្ញើច។

«ទោះបីជាទេពកោសល្យរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះល្អណាស់ក៏ដោយ ក៏នាងនៅតែមានភាពខ្សោយជាង លីវលីង ឆ្ងាយណាស់ក្នុងរឿងបទពិសោធន៍។ ប្រសិនបើនាងមិនប្រើប្រាស់សន្លឹកបៀរលាក់មុខទាំងនោះទេ នាងគួរតែចាញ់ប្រៀប លីវលីង បន្តិចបន្តួចហើយ។ នេះគ្រាន់តែជាការសាកល្បងលើកទីមួយប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះ វាមិនសូវជាមានសង្ឃឹមថានាងនឹងប្រើប្រាស់សន្លឹកបៀរលាក់មុខរបស់នាងឡើយ។ ហេតុនេះ លីវលីង គឺមានឱកាសខ្ពស់បំផុតក្នុងការទទួលបានលទ្ធផលល្អជាងគេ...» នៅពេលដែលនិយាយពីសិស្សដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់គាត់ ផ្ទៃមុខរបស់ ឈីមីអឺ បានលេចចេញស្នាមញញឹមមួយទៀត ខណៈដែលគាត់កំពុងនិយាយ។

អៅធួ ញញឹម។ កែវភ្នែករបស់គេបានលួចក្រឡេកមើលទៅកាន់បន្ទប់តូចដែលត្រូវបានបិទបាំងដោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ ដែលជាកន្លែង ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) កំពុងស្ថិតនៅ។ គេបានដកដង្ហើមធំ រួចលួចគិតនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថាស៊ាវយ៉ាននឹងអាចទទួលបានលទ្ធផលបែបណាឡើយ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាវានឹងមិនទាបពេកចុះ។ ទេពកោសល្យរបស់គេគឺពិតជាមិនចាញ់ លីវលីង ឬព្រះនាងតូចនោះឡើយ»។

«ហេតុអ្វី? តាចាស់អៅ លោកនៅតែមានសង្ឃឹមទៀតមែនទេ?» ទោះបីជាសកម្មភាពរបស់ អៅធួ មានភាពហ្មត់ចត់ និងលាក់លៀមក៏ដោយ ក៏វានៅតែមិនអាចគេចផុតពីការកត់សម្គាល់របស់ ឈីមីអឺ ដែរ។ ភ្លាមៗនោះ ឈីមីអឺ បានគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះបន្តិច។ ទោះបីជាទេពកោសល្យរបស់ យ៉ានសៀវ (Yan Xiao) អស្ចារ្យយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់ នឹងមានការពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការប្រយុទ្ធដើម្បីដណ្តើមជ័យជម្នះពីអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ទាំងនេះ។

«កេកេ» អៅធួ សើច ប៉ុន្តែមិនបានជជែកដេញដោលជាមួយ ឈីមីអឺ ឡើយ។ គេបានលូកដៃទាំងពីរចូលទៅក្នុងដៃអាវ រួចដាក់វានៅលើជង្គង់ មុននឹងអង្រួនកៅអីដែលផ្អែកថយក្រោយតិចៗ ហើយរង់ចាំលទ្ធផលនៃការសាកល្បងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ដោយឃើញភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ អៅធួ ឈីមីអឺ ក៏មិនបាននិយាយអ្វីបន្ថែមទៀតដែរ。គាត់បានដកដង្ហើមធំស្រាលៗ មុននឹងងាកខ្សែភ្នែកទៅកាន់សាលធំដ៏ទទេស្អាតម្តងទៀត។ ចិត្តរបស់គាត់បានរាប់ដំណក់ខ្សាច់ដែលកំពុងកំណត់ពេលវេលាយ៉ាងយឺតៗ។

នៅពេលដែលខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់បានធ្លាក់ចុះរហូតដល់សល់ត្រឹមតែមួយភាគបួនប៉ុណ្ណោះ វាំងននពណ៌ខ្មៅមួយស្រាប់តែមានចលនាយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ ខ្សែភ្នែកមួយចំនួននៅលើវេទិកាខ្ពស់ត្រូវបានជះសំដៅទៅរក ហើយសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់វាំងននពណ៌ខ្មៅនោះ។

ដៃមួយបានលូកចេញពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ ហើយទាញវាចេញទៅម្ខាង។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមបែបស្រីៗ យុវជនដ៏ស្រស់សង្ហាម្នាក់បានដើរចេញមកយឺតៗ...

«គឺគេពិតមែន...» ដោយសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលមានរូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ និងត្រង់ម្នាក់នោះ អៅធួ និងអ្នកដទៃទៀតស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកជាមួយ ឈីមីអឺ រួចក៏ដកដង្ហើមធំ និងគ្រវីក្បាលភ្លាមៗ។ សិស្សដែលត្រូវបានបង្រៀនដោយ គូហឺ ពិតជាមានសមត្ថភាពខ្លះមែន។

លីវលីង បានបោះជំហានវែងៗដើរចេញពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានឈប់នៅចំកណ្តាលសាលធំ រួចញញឹមទៅកាន់ ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតនៅលើវេទិកាខ្ពស់។ រួចគេក៏បានឱនក្បាលគោរពយ៉ាងគួរសម និងមានរបៀបរៀបរយបំផុត។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី លីវលីង ដើរចេញមក រូបរាងដ៏ស្រទន់ និងរហ័សរហួនមួយបានលោតចេញពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅមួយទៀតយ៉ាងលឿន។ នៅពេលដែលនាងបានឃើញ លីវលីង កំពុងឈរនៅចំកណ្តាលសាលធំរួចទៅហើយនោះ ភាពខកចិត្តមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងភ្លាមៗ។ នាងបានដើរយឺតៗទៅកាន់ចំកណ្តាលសាលធំ ធ្វើមុខជូរហួសចិត្ត រួចនិយាយថា៖ «បងប្រុសលីវ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាបងនឹងមានល្បឿនលឿនបែបនេះសោះ»។

«ហេហេ ព្រះនាងតូច នាងក៏មិនយឺតដែរ» លីវលីង ញញឹម រួចនិយាយ។

«ហឹម! ទោះបីជាបងមានល្បឿនលឿនជាងខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ឱសថធាតុផ្សំរបស់បងប្រហែលជាមិនមានភាពបរិសុទ្ធដូចរបស់ខ្ញុំនោះទេ!» ព្រះនាងតូច ហឹសស្រាលៗមួយសម្លេង រួចនិយាយទាំងគ្រវីកណ្តាប់ដៃដ៏សក្បុសដូចព្រិលរបស់នាង។

លីវលីង ងក់ក្បាល រួចញញឹមដោយមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។

ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីត្រឹមតែពីរទៅបីនាទីបន្ទាប់ពីព្រះនាងតូចដើរចេញមក វាំងននពណ៌ខ្មៅដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ទាំងឡាយត្រូវបានបើកចេញម្តងមួយៗភ្លាមៗ ហាក់ដូចជាមានប្រតិកម្មបន្តបន្ទាប់គ្នាអញ្ចឹង។ រូបរាងមនុស្សជាច្រើនបានដើរចេញពីខាងក្នុងបន្ទប់ទាំងនោះ ហើយចុងក្រោយបានមកឈរជុំគ្នានៅក្នុងសាលធំ។

មនុស្សដប់បីនាក់ដំបូងដែលបានដើរចេញពីវាំងននពណ៌ខ្មៅ សុទ្ធតែមានផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ នៅលើទ្រូងរបស់ពួកគេទាំងអស់។ ច្បាស់ណាស់ ក្នុងរឿងនៃការចម្រាញ់ ពួកគេគឺមានសមត្ថភាពលើសលប់ជាងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងនោះឆ្ងាយណាស់។

បន្ទាប់ពីមនុស្សដប់បីនាក់នេះបានលេចមុខមក វាំងននពណ៌ខ្មៅបានឈប់មានចលនា។ លុះត្រាតែដប់នាទីក្រោយមក ទើបមានមនុស្សដើរចេញមកម្តងម្នាក់ៗពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ។ មនុស្សទាំងនេះ ដោយគ្មានការលើកលែងឡើយ សុទ្ធតែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងអស់។

នៅពេលដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងនេះដើរចេញមក ហើយបានឃើញអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ទាំងដប់បីនាក់ដែលកំពុងឈរងើបទ្រូង និងងើបក្បាលឡើងខ្ពស់នៅចំកណ្តាលសាលធំ ពួកគេបានញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេហាក់ដូចជាមានការធ្លាក់ទឹកចិត្តបន្តិចបន្តួច ខណៈដែលពួកគេដើរទៅឈរនៅខាងក្រោយ។ ច្បាស់ណាស់ បន្ទាប់ពីការសាកល្បងដំណាក់កាលដំបូងនេះ ពួកគេបានដឹងពីគម្លាតរវាងពួកគេ និងបេក្ខជនលេចធ្លោទាំងនេះហើយ។

ខណៈដែលវាំងននពណ៌ខ្មៅមានចលនាម្តងហើយម្តងទៀត គ្រាប់ខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់ជិតនឹងអស់ទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចិញ្ចើមរបស់ អៅធួ ត្រូវបានជ្រួញចូលគ្នាយ៉ាងណែន។ នេះគឺដោយសារតែរហូតមកដល់ពេលនេះ ស៊ាវយ៉ាន នៅមិនទាន់លេចមុខមកនៅឡើយទេ...

«តើអាល្អិតម្នាក់នេះកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង? កុំប្រាប់ខ្ញុំថាគេមិនទាន់បានបញ្ចប់ការចម្រាញ់ឱ្យសោះណា? មិនអាចទៅរួចទេ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់គេ ទោះបីជាគេមិនអាចដេញទាន់បេក្ខជនកំពូលៗដូចជា លីវលីង ក៏ដោយ ក៏គេមិនគួរត្រូវបានទុកចោលនៅពីក្រោយដល់កម្រិតបែបនេះដែរ» ដៃរបស់ អៅធួ បានកាន់ដៃកៅអីយ៉ាងណែន ខណៈដែលគេកំពុងលួចរអ៊ូរទាំទាំងព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចិត្ត។

«អា៎...» នៅខាងចំហៀង ឈីមីអឺ បានឃើញមិត្តចាស់របស់គាត់កំពុងមានភាពព្រួយបារម្ភ គាត់ក៏មិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីដកដង្ហើមធំ។ គាត់បានទះខ្នងមិត្តរបស់គាត់ថ្នមៗដើម្បីលួងលោមចិត្ត។

ដោយឈរនៅចំណុចខាងមុខគេក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស ផ្ទៃមុខរបស់ លីវលីង មានបង្កប់នូវស្នាមញញឹមស្រាលៗ ខណៈដែលគេក្រឡេកមើលជុំវិញសាលធំ។ នៅពេលដែលគេមិនបានឃើញរូបរាងរបស់ស៊ាវយ៉ាន សម្លេងសើចបែបត្រជាក់ និងការចំអកឡកឡឺយបានផុសឡើងភ្លាមៗពីជម្រៅនៃកែវភ្នែករបស់គេ។

ខណៈពេលដែលពេលវេលាកំពុងកន្លងផុតទៅ សាលធំដ៏ទទេស្អាតកាលពីមុន បានប្រែជាមានមនុស្សពេញម្តងទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ខ្សែភ្នែកជាច្រើនបានផ្អាកសម្លឹងមើលទៅកាន់វាំងននពណ៌ខ្មៅដែលស៊ាវយ៉ានបានដើរចូលទៅដោយស្វ័យប្រវត្ត។ នៅខណៈពេលនេះ ក្នុងចំណោមបេក្ខជនទាំងអស់ មានតែស៊ាវយ៉ានម្នាក់គត់ដែលមិនទាន់ដើរចេញមក...

គ្រាប់ខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់បានធ្លាក់ចុះមកខ្ទាតវឹលៗ។ ចិញ្ចើមរបស់ អៅធួ ត្រូវបានជ្រួញចូលគ្នាស្ទើរតែបង្កើតបានជាបន្ទាត់ត្រង់មួយទៅហើយ...

«ហី បងប្រុសលីវ តើម្នាក់នោះជាមិត្តភក្តិរបស់បងមែនទេ? ការបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់គេហាក់ដូចជាអន់ខ្លាំងណាស់» ដោយសម្លឹងមើលទៅទឹកមុខដ៏ចម្លែករបស់ អៅធួ នៅលើវេទិកាខ្ពស់ ព្រះនាងតូចបានងាកក្បាលមក រួចសើចស្រាលៗនិយាយទៅកាន់ លីវលីង។

«ហាហា ព្រះនាងតូចពិតជានិយាយលេងពូកែណាស់។ គេ និងខ្ញុំគ្រាន់តែបានជួបគ្នាប៉ុន្មានដងប៉ុណ្ណោះ។ ពួកយើងនៅឆ្ងាយពីអ្វីដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមិត្តភក្តិណាស់» លីវលីង សើចស្រទន់ រួចនិយាយ។

«វាជាការត្រឹមត្រូវហើយ។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាព និងភាពអំនួតរបស់បង មើលទៅបងប្រហែលជាមិនដែលរាប់អានមិត្តភក្តិជាមួយមនុស្សដែលគ្មានសក្តានុពលណាម្នាក់នោះឡើយ» ព្រះនាងតូច ញញឹម។ ពាក្យសម្តីរបស់នាងគឺពិតជាមានភាពមុតស្រួចខ្លាំងណាស់។ ដោយសារតែនាងមកពីរាជវង្ស ដែលជាកន្លែងមនុស្សតែងតែលួចធ្វើគម្រោងការ និងប្រយុទ្ធតស៊ូជាមួយគ្នា នាងបានគិតថាមានតែមនុស្សដែលមានសមត្ថភាព ដែលនាងអាចយកចិត្តទុកដាក់ពិតប្រាកដប៉ុណ្ណោះ ទើបមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីត្រូវបានចាត់ទុកជាមិត្តភក្តិ។ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ធម្មតាម្នាក់ មិនមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឱ្យនាងបន្ទាបខ្លួនទៅរាប់អានឡើយ។

លីវលីង ញញឹម និងងក់ក្បាល។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានលួចក្រឡេកមើលទៅកាន់វាំងននពណ៌ខ្មៅដែលនៅតែគ្មានចលនាអ្វីទាំងអស់ម្តងទៀត។ ជាមួយនឹងសម្លេងសើចបែបចំអក ទីបំផុតគេបានឈប់បន្តការយកចិត្តទុកដាក់ ហើយងាកខ្សែភ្នែកចេញ។

នៅលើវេទិកាខ្ពស់ ខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់បានធ្លាក់ចុះអស់ទាំងស្រុងហើយ។ ហេតុនេះ ឈីមីអឺ បានគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ គាត់មិននឹកស្មានថាបេក្ខជនដែលត្រូវបានណែនាំដោយ អៅធួ នឹងមានភាពអសមត្ថភាពដល់ថ្នាក់ធ្លាក់ក្នុងការសាកល្បងដំណាក់កាលដំបូងបែបនេះឡើយ។ គាត់បានដកដង្ហើមធំ ក្រោកឈរឡើង រួចហៀបនឹងប្រកាសថាការចម្រាញ់ត្រូវបានបញ្ចប់ទៅហើយ។

អៅធួ ដែលនៅខាងចំហៀងក៏បានដឹងពីសកម្មភាពរបស់ ឈីមីអឺ ដែរ។ ទឹកមុខរបស់គេបានប្រែជាល្វីងជូរចត់បន្តិច ប៉ុន្តែគេមិនមានវិធីសាស្ត្រណាមួយដើម្បីបញ្ឈប់គាត់ឡើយ។ គេបានគ្រវីក្បាលទាំងអស់សង្ឃឹម ផ្អែកខ្នងទៅលើកៅអី រួចដកដង្ហើមធំវែងមួយសម្លេង។

«អូខេ អ្នកទាំងអស់គ្នា។ ខ្ញុំនឹងប្រកាសថាពេលវេលា...»

«ខ្ញុំសូមអភ័យទោសផងដែលខ្ញុំបានមកយឺត...»

ចំពេលដែល ឈីមីអឺ ហៀបនឹងប្រកាសពីការបញ្ចប់នៃការចម្រាញ់ សំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅនោះ។ ភ្លាមៗនោះ រូបរាងក្នុងឈុតពណ៌ខ្មៅមួយបានទាញវាំងននពណ៌ខ្មៅចេញ ហើយដើរចេញមកយឺតៗជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់។ គេបានសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់ ឈីមីអឺ រួចឱនក្បាលគោរពបន្តិច។

ដោយបានឮសំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះ អៅធួ បានងើបក្បាលឡើងភ្លាមៗ។ គេបានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលហាក់ដូចជាមានភាពប្រញាប់ប្រញាល់បន្តិច ខណៈដែលគេដើរចេញពីខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដុំថ្មដ៏ធំដែលកំពុងព្យួរនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ ទីបំផុតបានធ្លាក់ចុះហើយ។

«ឆ្គួតៗ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាគេអាចប្រញាប់ធ្វើវាឱ្យទាន់នៅក្នុងអំឡុងពេលចុងក្រោយបែបនេះសោះ។ ពិតជាមានសំណាងណាស់។ ប៉ុន្តែឱសថធាតុផ្សំដែលត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់បែបនេះ ប្រហែលជាមិនមានគុណភាពល្អប៉ុន្មាននោះទេ» ព្រះនាងតូច សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលទើបតែដើរចេញមកដោយការចាប់អារម្មណ៍ រួចនិយាយស្រាលៗ។

«គេនឹងត្រូវដកសិទ្ធិចេញ ប្រសិនបើគុណភាពរបស់វាមិនល្អ។ នោះជារឿងធម្មតាខ្លាំងណាស់។ ការប្រមូលឱសថគឺខ្វះខាតស្ទើរតែគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែវាមិនខ្វះខាតបេក្ខជនឡើយ...» លីវលីង ភ្នែកដើរតូច ខណៈដែលគេក្រឡេកមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន រួចសើចស្រាលៗ។

ដោយឈរនៅលើវេទិកាខ្ពស់ ឈីមីអឺ សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលទីបំផុតបានលេចមុខមក។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បានងាកក្បាលទៅមើល អៅធួ ដែលបានដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ គាត់បាននិយាយស្ងាត់ៗថា៖ «អា៎ ទោះបីជាគេអាចប្រញាប់ធ្វើវាឱ្យទាន់ពេលក៏ដោយ ប៉ុន្តែដោយឃើញថាគេស្ទើរតែមិនទាន់ពេលបែបនេះ វាហាក់ដូចជាលទ្ធផលនឹងមិនសូវល្អតាមការរំពឹងទុកនោះឡើយ។ ពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់... កំសត់ណាស់តាចាស់អៅ...»

ដោយងាកក្បាលត្រឡប់មកវិញ ឈីមីអឺ បានទះដៃរបស់គាត់ ហើយទាញយកខ្សែភ្នែកដ៏ចម្លែកទាំងអស់ដែលកំពុងសម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ត្រឡប់មកវិញ។ គាត់បានក្អកស្រាលៗ មុននឹងនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «ដោយសារតែអ្នកទាំងអស់គ្នាបានដើរចេញមកទាន់ពេលវេលា ដូច្នេះ ពួកយើងនឹងចាប់ផ្តើមរៀបចំសម្រាប់ផ្នែកបន្ទាប់នៃការសាកល្បង»។

នៅពេលដែលគាត់និយាយចប់ ឈីមីអឺ បានបោះជំហានពីរបីជំហានទៅមុខ ហើយលើកក្រណាត់ពណ៌ខ្មៅមួយដែលស្ថិតនៅលើវេទិកាចេញ។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានបង្ហាញនូវម៉ាស៊ីនដ៏ជាក់លាក់មួយដែលមានពន្លឺភ្លឺផ្លេកៗ។

«នេះគឺជាឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយជាងដែកដ៏ល្បីល្បាញម្នាក់ ដែលសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំរបស់យើងបានជួលមក។ វាអាចវាស់វែងកម្រិតភាពបរិសុទ្ធនៃធាតុផ្សំដែលអ្នកបានចម្រាញ់យ៉ាងត្រឹមត្រូវ» ឈីមីអឺ បានអង្អែលម៉ាស៊ីនពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះ ចង្អុលទៅកាន់រន្ធមួយ រួចនិយាយថា៖ «នេះគឺជាកន្លែងសម្រាប់អ្នកដាក់ធាតុផ្សំដើម្បីយកទៅវាស់វែង»។ បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ គាត់បានចង្អុលទៅកាន់អេក្រង់មួយ។ អក្សរមួយចំនួនកំពុងតែភ្លឺផ្លេកៗនៅលើនោះម្តងហើយម្តងទៀត។ «ចំណុចនេះនឹងបង្ហាញពីកម្រិតនៃភាពបរិសុទ្ធ។ វាមានពិន្ទុពេញ ១០ ពិន្ទុ។ ដប់ពិន្ទុគឺខ្ពស់បំផុត ខណៈពេលដែលមួយពិន្ទុគឺទាបបំផុតអ្នកត្រូវការបួនពិន្ទុដើម្បីជាប់»។

«អូខេ។ ឥឡូវនេះ អ្នកទាំងអស់គ្នានឹងត្រូវយក 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' ដែលអ្នកបានចម្រាញ់រួច ដាក់ចូលទៅក្នុងនោះ។ ចងចាំថា មុនពេលអ្នកដាក់វាចូល វាជារឿងល្អបំផុតប្រសិនបើអ្នកប្រាប់ពួកយើងថា តើអ្នកបានចម្រាញ់វាចំនួនប៉ុន្មានដង...»

រាល់ពេលដែលឱសថធាតុផ្សំមួយត្រូវបានចម្រាញ់ម្តង ភាពពិបាកនៃការធ្វើវានឹងកើនឡើងជាច្រើនដងជាងកាលពីលើកមុន។ ឧទាហរណ៍ ទោះបីជាមានកម្លាំងសមត្ថភាពរបស់ ឈីមីអឺ ក៏ដោយ ក៏គាត់អាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' នេះម្តងហើយម្តងទៀតបានយ៉ាងច្រើនបំផុតត្រឹមដប់ដងប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើគាត់ធ្វើលើសពីនោះ គាត់នឹងខាតបង់កម្លាំងទទេដោយមិនទទួលបានផលប្រយោជន៍អ្វីឡើយ។

«តោះចាប់ផ្តើម!»

ឈីមីអឺ ទះដៃរបស់គាត់ស្រាលៗ។ ក្រុមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ បានក្រោកឈរឡើងពីកៅអីរបស់ពួកគេ ហើយដើរមកខាងមុខឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ។ ពួកគេហាក់ដូចជាមានភាពចង់ដឹងចង់ឃើញបន្តិច ខណៈដែលពួកគេរង់ចាំការបង្ហាញលទ្ធផល។

នៅពេលដែលពាក្យសម្តីរបស់ ឈីមីអឺ ធ្លាក់ចុះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំបានក្រឡេកមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចុងក្រោយ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ម្នាក់ដែលនៅជិតខាងមុខជួរ បានដើរទៅខាងមុខ ហើយយកដបត្បូងមួយដែលផ្ទុក 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' ចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានដាក់វាចូលទៅក្នុងរន្ធម៉ាស៊ីន។ គេបានងាកមុខទៅរក ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតនៅខាងលើ រួចនិយាយដោយគោរពថា៖ «លោកអនុប្រធាន ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំអាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' បានត្រឹមតែបីដងប៉ុណ្ណោះ»。

ឈីមីអឺ ងក់ក្បាលបន្តិច។ ការដែលអាចអនុវត្តការចម្រាញ់ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពចំនួនបីដងលើ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' អាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាលទ្ធផលមួយដែលមិនអាក្រក់ឡើយ។ យោងតាមការប៉ាន់ស្មានរបស់គាត់ ភាពបរិសុទ្ធដែលការចម្រាញ់របស់យុវជនម្នាក់នេះសម្រេចបាន គួរតែស្ថិតនៅជុំវិញប្រាំពិន្ទុ ឬប្រហាក់ប្រហែលនោះ។

ដូចដែល ឈីមីអឺ បានរំពឹងទុក បន្ទាប់ពីឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធបានភ្លឺផ្លេកៗពីរបីដង អេក្រង់បង្ហាញលទ្ធផលបានលេចចេញនូវលេខ 'ប្រាំ' ដ៏ធំមួយភ្លាមៗ។

«ប្រាំពិន្ទុ។ អ្នកជាប់ការសាកល្បងហើយ។ សូមអបអរសាទរ» ដោយបានឃើញអក្សរពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ឈីមីអឺ ងក់ក្បាល រួចសើចនិយាយ។

«ម្នាក់ទៀត...»

«បួនពិន្ទុ... ជាប់»។

អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់ត្រូវបានរុញទៅខាងមុខ ហើយបានរៀបចំគ្រប់យ៉ាងយ៉ាងរហ័ស។ មួយសន្ទុះក្រោយមក លេខ 'បួន' ដែលបានភ្លឺនៅលើអេក្រង់ បានធ្វើឱ្យគេមានក្តីត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំធូរទ្រូង។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានទះទ្រូងរបស់គេ រួចដើរទៅខាងចំហៀង។

«ម្នាក់ទៀត...»

«ប្រាំពិន្ទុ, ជាប់»។

«ម្នាក់ទៀត...»

«បីពិន្ទុ, ធ្លាក់»។

បន្ទាប់ពីមនុស្សពីរបីនាក់បានជាប់ការសាកល្បង ទីបំផុតមានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ដែលមិនមានសំណាងម្នាក់ បានដើរថយក្រោយជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏បរាជ័យ។

ខណៈពេលដែលពេលវេលាសម្រាប់ការពិនិត្យផ្លាស់ទីទៅមុខ លីវលីង ទីបំផុតបានដើរយ៉ាងធូរស្រាលទៅកាន់ចំហៀងនៃឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ ក្រោមការយកចិត្តទុកដាក់របស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានយកដបត្បូងមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ ហើយដាក់វាចូលទៅក្នុងរន្ធម៉ាស៊ីនយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ គេបានងើបក្បាលឡើង រួចនិយាយ និងញញឹមទៅកាន់ ឈីមីអឺ ថា៖ «ខ្ញុំមានសមត្ថភាពមានកម្រិត។ ខ្ញុំអាចចម្រាញ់វាបានត្រឹមតែប្រាំមួយដងប៉ុណ្ណោះ»។

នៅពេលដែលពាក្យសម្តីរបស់ លីវលីង ចាកចេញពីមាត់របស់គេ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់ស្រឡាំងកាំងភ្លាមៗ។ នៅខណៈពេលនោះ ពួកគេមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ មិនត្រឹមតែមនុស្សនៅខាងក្រោមនោះទេ ប៉ុន្តែសូម្បីតែ ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតក៏មិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកដ៏ភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយគ្នាដែរ។ ការដែលអាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' ចំនួនប្រាំមួយដង នឹងត្រូវការសមត្ថភាពយ៉ាងហោចណាស់ក៏កម្រិតកំពូលនៃអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ដែរ។

(ចំណាំ៖ កម្រិតកំពូលនៃអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ គឺជាកម្រិតខ្ពស់បំផុតនៅក្នុងថ្នាក់ទី ៣។ ប្រសិនបើបោះជំហានទៅមុខទៀត គេនឹងឈានដល់ថ្នាក់ទី ៤)។

ឈីមីអឺ ដកដង្ហើមធំស្រាលៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់បានផ្លាស់ប្តូរទៅកាន់អេក្រង់។ នៅទីនោះ ពន្លឺបានភ្លឺផ្លេកៗអស់មួយសន្ទុះ មុនពេលដែលលេខ 'ប្រាំពីរ' ដ៏ធំមួយបានលេចឡើងយឺតៗ...

«ប្រាំពីរពិន្ទុ។ សូមអបអរសាទរ... អ្នកបានជាប់ហើយ» ឈីមីអឺ ដកដង្ហើមចេញស្រាលៗ ខណៈដែលគាត់និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

លីវលីង ញញឹម រួចផ្លាស់ទីរាងកាយដ៏ខ្ពស់ស្រឡះរបស់គេទៅខាងចំហៀង។ ម្តងម្កាល ខ្សែភ្នែករបស់គេនឹងអណ្តែតទៅរកមនុស្សដែលនៅខាងក្រោយគេបង្អស់ ដែលជាកន្លែងស៊ាវយ៉ានកំពុងសម្រាកដោយបិទភ្នែកចុះ។

ជាមួយនឹងចំណុចកំពូលដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ លីវលីង អ្នកដែលនៅសេសសល់បន្ទាប់ពីនោះ ច្បាស់ជាមានភាពធម្មតាខ្លាំងណាស់។ មនុស្សដែលអាចចម្រាញ់វាបានត្រឹមតែពីរ ឬបីដង បានដើរចេញមកម្តងម្នាក់ៗ។ ពួកគេមិនអាចទាក់ទាញបេះដូងរបស់ ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតបានឡើយ។

ភាពធុញទ្រាន់បានបន្តរហូតដល់វេនរបស់ព្រះនាងតូច ទើបវាត្រូវបានបំបែកចេញ។ យុវតីម្នាក់នេះដែលមានអាយុហាក់ដូចជាក្មេងខ្លាំងណាស់ តាមពិតទៅមានសមត្ថភាពអាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' បានរហូតដល់ទៅប្រាំដងឯណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែបញ្ហាមួយចំនួនដែលជាលទ្ធផលនៃភាពខ្វះបទពិសោធន៍របស់នាង និទ្ទេសដែលនាងទទួលបាន គឺអន់ជាង លីវលីង ចំនួន ០.៥ ពិន្ទុ។

បន្ទាប់ពីព្រះនាងតូច មានបេក្ខជនលេចធ្លោពីរបីនាក់ដែលមានសមត្ថភាពល្អគួរសម និងអាចទទួលបានប្រាំមួយពិន្ទុម្នាក់ៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងនេះត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹង លីវលីង ពួកគេច្បាស់ជាមានភាពអន់ជាងបន្តិចហើយ។ ដោយមើលឃើញស្ថានភាពបែបនេះ មនុស្សដែលទទួលបានលទ្ធផលល្អបំផុត ច្បាស់ជា លីវលីង ហើយ។

ខណៈដែលបេក្ខជនបានដើរទៅម្តងម្នាក់ៗ ចំកណ្តាលសាលធំដ៏ធំបានចាប់ផ្តើមប្រែជាទទេស្អាតបន្តិចម្តងៗម្តងទៀត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក មានតែស៊ាវយ៉ានម្នាក់គត់ដែលនៅសល់ឈរតែឯងនៅចំកណ្តាល។

«យ៉ានសៀវ ដល់វេនរបស់ឯងហើយ...» ដោយឃើញស៊ាវយ៉ាន ដែលបានបិទភ្នែកចុះហាក់ដូចជាកំពុងដេកលក់ ឈីមីអឺ បានបើកមាត់ទាំងទាល់តម្រិះ រួចប្រញាប់ដាស់គេ។

ដោយបានឮសំឡេងដាស់ ស៊ាវយ៉ាន បើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។ គេបានសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនយ៉ាងខ្លិលច្រអូស មុននឹងបញ្ឈប់ភ្នែកត្រង់ លីវលីង ដែលកំពុងញញឹមសម្លឹងមើលមកគេ។ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមស្រាលៗ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានជះខ្សែភ្នែកដ៏កក់ក្តៅទៅកាន់ អៅធួ ដែលកំពុងមានផ្ទៃមុខព្រួយបារម្ភ។

ស៊ាវយ៉ាន ដើរឡើងកាំជណ្តើរពីរបីជំហានយ៉ាងលឿន មុននឹងឈប់នៅចំហៀងនៃឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ។ គេបានយកដបត្បូងដែលផ្ទុកម្សៅដែលបានចម្រាញ់ចេញពី 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' ចេញមក។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានបោះវាចូលទៅក្នុងរន្ធម៉ាស៊ីនយ៉ាងព្រហើន ក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏គាំងនិយាយមិនចេញរបស់ ឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀត។

«អាល្អិត។ តើឯងបានចម្រាញ់ធាតុផ្សំនេះចំនួនប៉ុន្មានដងដែរ?» ដោយឃើញថាស៊ាវយ៉ាន ដែលបានទម្លាក់ក្បាលចុះ មិនមានបំណងចង់បើកមាត់និយាយអ្វីទាល់តែសោះ ឈីមីអឺ អាចមានតែដើរតួជាអ្នកសួរនាំមុនប៉ុណ្ណោះ។

«ប៉ុន្មានដង?» ស៊ាវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត។ បន្ទាប់មក គេនិយាយទាំងមិនសូវប្រាកដក្នុងចិត្តថា៖ «វាហាក់ដូចជា... ប្រាំបីដង»។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់។

សាលធំដ៏ធំបានប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំដូចសេចក្តីស្លាប់នៅខណៈពេលនេះ។

«ហឹស។ មនុស្សល្ងង់ខ្លៅ។ តើគេគិតថាពាក្យសម្តីបែបនេះអាចរាយការណ៍តាមតែចិត្តចង់បានមែនទេ?» ដោយត្រូវបានឈ្លក់សម្លេងយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងពាក្យសម្តីនេះរបស់ស៊ាវយ៉ានដែរនោះ ទីបំផុតព្រះនាងតូចមិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីលួចចំអកឡកឡឺយបែបត្រជាក់។ នាងមិនជឿថាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់ នឹងមានសមត្ថភាពអាចចម្រាញ់ 'ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ' បានរហូតដល់ប្រាំបីដងនោះឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលដែលស្នាមញញឹមបែបត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ព្រះនាងតូចអាចរលាយបាត់អស់ទាំងស្រុងនោះ វាស្រាប់តែរឹងកន្ត្រាក់ភ្លាមៗនៅខណៈពេលបន្ទាប់។ នេះគឺដោយសារតែ លេខ 'ប្រាំបួន' ដ៏ធំ និងមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ បានលេចចេញរូបរាងឡើងយឺតៗនៅលើអេក្រង់បង្ហាញលទ្ធផលនៃឧបករណ៍វាស់កម្រិតភាពបរិសុទ្ធ។

«ប្រាំបួនពិន្ទុ...»

នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញលេខដ៏ធំពួកពណ៌ក្រហមឆ្អៅនោះ ឈីមីអឺ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថានៅខណៈពេលនោះ បេះដូងរបស់គាត់បានរួញកន្ត្រាក់ចូលគ្នយ៉ាងណែន...