ទីបញ្ចប់

ភាពស្ងប់ស្ងាត់។

វាជាភាពស្ងាត់ជ្រងំដូចជាសេចក្តីស្លាប់។ សាលប្រជុំដែលធ្លាប់តែមានភាពអ៊ូអររស់រវើក បានប្រែជាស្ងាត់ឈឹងក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលកំពុងភ្លឹបភ្លែតៗនៅលើម៉ាស៊ីនពិនិត្យ បានជះពន្លឺទៅលើផ្ទៃមុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ដោយបន្សល់ទុកនូវទឹកមុខធ្លីកភ្លើគួរឱ្យអស់សំណើច។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ អៅ ធូ (Ao Tuo) សម្លឹងមើលអេក្រង់ដែលកំពុងភ្លឹបភ្លែតៗនោះដោយក្តីស្រឡាំងកាំង។ បេះដូងរបស់គាត់ដែលធ្លាប់តែមានអារម្មណ៍ទាល់តម្រិះចំពោះការបង្ហាញសមត្ថភាពពីដំបូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) នោះ ហាក់ដូចជាបានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ សមត្ថភាពក្នុងការបន្សុទ្ធ «ស្លឹកវិញ្ញាណដែកខ្មៅ» (Black Iron Spiritual Leaf) បានរហូតដល់ប្រាំបីដង គឺអាចប្រៀបធៀបបានទៅនឹងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមួយចំនួនដែលទើបតែឈានចូលដល់ថ្នាក់ទី ៤ (Tier 4)។ គួរដឹងដែរថា ជាមួយនឹងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងរបស់ អៅ ធូ ផ្ទាល់ គាត់អាចបន្សុទ្ធវាបានត្រឹមតែប្រាំបួនដងប៉ុណ្ណោះ...

(សម្គាល់៖ កំពូលថ្នាក់ទី ៣ ឈានទៅ ថ្នាក់ទី ៤ គឺមានគម្លាតធំធេងណាស់ ដូចជាការលោតផ្លោះពី លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ទៅ លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ដែរ)

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស៊ាវ យ៉ាន ពិតជាអាចសម្រេចបានដល់កម្រិតនេះក្នុងវ័យដ៏ក្មេងខ្ចីបែបនេះ។ គាត់ខ្លាចថាទេពកោសល្យនៃការហ្វឹកហាត់នេះ អាចប្រើពាក្យមួយម៉ាត់គត់ដើម្បីពិពណ៌នា គឺ៖ «បិសាច!»

អៅ ធូ មិនដែលវាយតម្លៃទាបចំពោះទេពកោសល្យរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ការបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅពេលនេះ បានធ្វើឱ្យគាត់ដឹងថា ការវាយតម្លៃដ៏ខ្ពស់របស់គាត់កន្លងមក គឺនៅទាបពេកឡើយ...

«មើលទៅ អាល្អិតនេះមានសមត្ថភាពអាចប្រឡងយកផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ បានទៅហើយ។ អាល្អិតហ្នឹង! លាក់សមត្ថភាពបានជ្រៅមែន ធ្វើឱ្យមនុស្សចាស់ដូចខ្ញុំភ័យស្លន់ស្លោសឹងស្លាប់...» អៅ ធូ រអ៊ូរទាំក្នុងចិត្ត។ គាត់សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់យុវជននៅចំពោះមុខ រួចក៏គ្រវីក្បាលទាំងញញឹមជូរចត់។

នៅក្នុងសាលធំ បរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់បានអូសបន្លាយយ៉ាងយូរ មុនពេលវាចាប់ផ្តើមធូរស្រាលបន្តិចម្តងៗ។ ខ្សែភ្នែកខុសៗគ្នាជាច្រើនដែលផ្ទុកទៅដោយការគោរព ការចង់ដឹងចង់ឃើញ និងការច្រណែន បានសម្លឹងទៅលើខ្នងដ៏ស្គមស្គាំងនោះម្តងហើយម្តងទៀត។ នៅពេលនេះ មិនមានមនុស្សម្នាក់ណាហ៊ានបង្ហាញខ្សែភ្នែកមើលងាយដូចកាលពីពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ទើបតែដើរចូលមកនោះឡើយ។

ព្រះនាងតូច (Little Princess) ខាំបបូរមាត់ក្រហមរបស់នាង ខណៈដែលភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅក្នុងភ្នែករបស់នាងត្រូវបានដកថយវិញបន្តិចម្តងៗ។ នាងបានសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន។ នៅពេលនាងនឹកឃើញដល់អាកប្បកិរិយារបស់នាងពីមុនមក ភាពទាល់ច្រក និងកំហឹងខ្លះៗបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់នាង។ «អាល្អិតនេះមានបំណងលាក់បាំងកម្លាំងដើម្បីឱ្យគេមើលងាយមែនទេ? តើគេជាមនុស្សចូលចិត្តធ្វើបាបខ្លួនឯង (Masochist) ឬយ៉ាងណា?»

ជាការពិតណាស់ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្ហាញនៅពេលនេះ ព្រះនាងតូច អាចត្រឹមតែនិយាយពាក្យទាំងនេះនៅក្នុងចិត្តប៉ុណ្ណោះ។ នាងយល់ច្បាស់ថា ជាមួយនឹងអាកប្បកិរិយាមុននេះ នាងប្រាកដជាធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍មិនពេញចិត្តចំពោះនាងជាមិនខាន។ ដូច្នេះហើយ នាងមិនបានជ្រើសរើសដើរទៅមុខភ្លាមៗដើម្បីសុំទោស ឬអែបអបយកចិត្តនោះឡើយ។ ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន អាចជាគូប្រកួតដ៏ឆ្នើមម្នាក់ដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាក៏ដោយ ក៏វាមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់នាង ដែលជាព្រះនាងតូចនៃរាជវង្ស ត្រូវបន្ទាបខ្លួនដើម្បីទៅរាប់អានគេនោះដែរ... ប៉ុន្តែបើនិយាយដោយស្មោះត្រង់ ការបាត់បង់ឱកាសក្នុងការបង្កើតទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សដ៏ឆ្នើមបែបនេះ បានធ្វើឱ្យ ព្រះនាងតូច មានអារម្មណ៍ជូរចត់បន្តិចនៅក្នុងចិត្ត។

ខណៈពេលដែល ព្រះនាងតូច កំពុងគិតម្នាក់ឯង ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់ លីវ លីង (Liu Ling) ដែលនៅក្បែរនាង បានប្រែប្រួលចុះឡើងរវាងភាពស្រអាប់ និងភាពច្បាស់លាស់។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅពិន្ទុពណ៌ក្រហមដែលកំពុងភ្លឹបភ្លែតៗ។ មើលទៅគេហាក់ដូចជាមានការសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំងចំពោះភាពត្រឹមត្រូវនៃម៉ាស៊ីនពិនិត្យនេះ។ ប្រាំបួនពិន្ទុ។ ព្រះអើយ! គឺខ្ពស់ជាងគេរហូតដល់ទៅពីរពិន្ទុពេញ! នេះជាអ្វីដែល លីវ លីង ដែលជាមនុស្សមានមោទនភាពខ្ពស់ ពិបាកនឹងទទួលយកបានណាស់។

មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលមានការបង្ហាញទឹកមុខខុសៗគ្នាក្រោមលទ្ធផលដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនេះ ហើយពេលនេះពួកគេទាំងអស់គ្នាមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ឈី មីអឺ (Qie Mi Er) គ្រហែមតិចៗ ដើម្បីដាស់គ្រប់គ្នាឱ្យភ្ញាក់ពីភាពស្រឡាំងកាំង។ ភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលមានរូបរាងធម្មតាម្នាក់នេះដោយខ្សែភ្នែកដ៏ស្មុគស្មាញ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គាត់បានដកដង្ហើមធំ ហើយនិយាយថា៖ «អូ! មើលទៅខ្ញុំពិតជាចាស់មែនទែនហើយ។ ខ្ញុំស្ទើរតែ... ប៉ុន្តែមិត្តវ័យក្មេង យ៉ាន ស៊ាវ (Yan Xiao) ពិតជាលាក់សមត្ថភាពបានជ្រៅមែន។ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់អ្នកនេះ ផ្លាកសញ្ញាថ្នាក់ទី ២ លើទ្រូងរបស់អ្នក ហាក់ដូចជាមិនសមស្របនឹងឋានៈរបស់អ្នកទាល់តែសោះ។»

បន្ទាប់ពីលទ្ធផលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន របៀបដែល ឈី មីអឺ ប្រើដើម្បីហៅឈ្មោះរបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមមានការប្រែប្រួលដែរ។ ដោយមិនគិតពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រាន់តែការបង្ហាញពីការបន្សុទ្ធគ្រឿងផ្សំនេះ គឺទង្វើដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំធម្មតាមិនអាចធ្វើបានឡើយ។ ជាងនេះទៅទៀត អាយុ និងសក្តានុពលបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គឺជាហេតុផលពិតប្រាកដដែលធ្វើឱ្យ ឈី មីអឺ ចាប់ផ្តើមយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគេយ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងវ័យប្រហែលម្ភៃឆ្នាំ គេអាចបន្សុទ្ធ «ស្លឹកវិញ្ញាណដែកខ្មៅ» បានរហូតដល់ទៅប្រាំបួនដង។ វាហាក់បីដូចជាសូម្បីតែលោកគ្រូថ្នាំ គូ ហឺ (Gu He) កាលពីមុន ក៏មិនអាចធ្វើរឿងបែបនេះបានដែរ?

ហើយ... អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ តើតួអង្គគ្រូដែលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នឹងមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាកម្រិតណាទៅ បើអាចបណ្តុះបណ្តាលសិស្សដ៏ឆ្នើមបែបនេះបាន?

ដោយដឹងយ៉ាងច្បាស់ពីការប្រែប្រួលបន្តិចបន្តួចនៃអាកប្បកិរិយានៅក្នុងទឹកដមសំឡេងរបស់ម្ខាងទៀត ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់៖ «អនុប្រធានច្បាស់ជាលេងសើចហើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែមានជំនាញបន្តិចបន្តួចក្នុងការគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងប៉ុណ្ណោះ។ ឯរឿងផ្សេងទៀត មិនមានអ្វីគួរឱ្យលើកយកមកនិយាយនោះទេ។»

បន្ទាប់ពីការសាកល្បងដែលបានធ្វើឱ្យផ្អើលពេញសាលនេះ ឈី មីអឺ ច្បាស់ជាមិនជឿពាក្យសម្តីបែបនេះរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទៀតឡើយ។ គាត់ញញឹមងក់ក្បាលយល់ស្រប ដោយគ្រាន់តែគិតថាស៊ាវ យ៉ាន គ្រាន់តែព្យាយាមបន្តលាក់បាំងសមត្ថភាពរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។

«អៅ ចាស់... អ្នកពិតជាមានភ្នែកមើលមនុស្សធ្លុះមែន...» ឈី មីអឺ ងាកក្បាលទៅរក អៅ ធូ ដែលទើបតែងើបពីភាពភ្ញាក់ផ្អើល រួចក៏ទះស្មារបស់គាត់ទាំងញញឹម។

«រឿងនេះក៏ហួសពីការរំពឹងទុករបស់ខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយឆ្នាំ អាល្អិតនេះអាចរីកចម្រើនដល់កម្រិតនេះសោះ។ កាលពីមុន ពេលដែលគេមកប្រឡងយកផ្លាកសញ្ញាថ្នាក់ទី ២ នៅក្នុងសមាគមរបស់ខ្ញុំ គេនៅឆ្ងាយពីកម្រិតបច្ចុប្បន្នខ្លាំងណាស់។ ល្បឿននៃការរីកចម្រើននេះ ពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សនិយាយមិនចេញមែន។» ទោះបីជា អៅ ធូ មានអារម្មណ៍រីករាយជាខ្លាំងដោយសារតែខ្សែភ្នែកច្រណែនរបស់អ្នកចាស់ទុំនៅជុំវិញខ្លួនក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែញញឹមជូរចត់ គ្រវីក្បាល និងដកដង្ហើមធំ។

«កុំគិតច្រើនអី។ យើងមិនបាច់ខ្វល់ពីរឿងនេះទេឥឡូវនេះ។ យើងគួរតែប្រកាសលទ្ធផលនៃការសាកល្បងជាមុនសិន។» អៅ ធូ អង្អែលពុកចង្ការពណ៌សរបស់គាត់។ គាត់បានឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយក៏មិនបន្តជជែកពីរឿងនេះទៀតដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់បាននិយាយរំលឹកឡើង។

«តើយើងនៅចាំបាច់ប្រកាសទៀតមែនទេ? លទ្ធផលរបស់ យ៉ាន ស៊ាវ គឺល្អបំផុត។ លីវ លីង ជាប់លេខពីរ តាមពីក្រោយដោយ យូអឺ (Yue-er)។ ក្រៅពីអ្នកដែលមិនគ្រប់លក្ខខណ្ឌ មនុស្សដែលនៅសល់ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាប់ទាំងអស់។» ឈៀ មីអឺ ញញឹម រួចក៏ងាកទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន និងគូប្រជែងរបស់គេភ្លាមៗ។ គាត់បាននិយាយដោយម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ដំបូងឡើយ ខ្ញុំសូមសម្តែងការអបអរសាទរចំពោះអ្នកដែលបានជាប់ការសាកល្បងផ្ទៃក្នុងរបស់សមាគម។ ថ្ងៃស្អែកនឹងជាពេលវេលាដែលការប្រឡងពិតប្រាកដចាប់ផ្តើម... អ្នកទាំងអស់គ្នាគួរតែដឹងច្បាស់ថា នៅក្នុងមហាសន្និបាតដ៏ធំធេងបែបនេះ នឹងមានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ឆ្នើមៗមកពីប្រទេសដទៃចូលរួម ក្រៅពីអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅក្នុងប្រទេសរបស់យើង។ ដូចគ្នានេះដែរ សមត្ថភាពរបស់ពួកគេមិនអាចមើលស្រាលបានឡើយ។ អ្នកទាំងអស់គ្នាត្រូវតែខិតខំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបង្ក្រាបពួកគេ។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមកពីប្រទេសផ្សេងដណ្តើមបានតំណែងជើងឯកនៃការប្រកួតដ៏ធំរបស់អាណាចក្រយើង វាពិតជាគួរឱ្យខ្មាស់អៀនណាស់...»

«បាទ!»

ដោយត្រូវបានដាក់សម្ពាធនៃកាតព្វកិច្ចនាំយកកិត្តិយសជូនជាតិបែបនេះ យុវជនមួយចំនួនដែលមិនទាន់ស្គាល់ពិភពលោកខាងក្រៅច្បាស់ ភ្លាមៗនោះមានអារម្មណ៍ថាឈាមជ័ររបស់ពួកគេពុះកញ្ជ្រោលឡើង។ សំឡេងឆ្លើយតបប្រកបដោយសណ្តាប់ធ្នាប់ និងភាពរំភើបបានបន្លឺឡើងពេញសាលធំ។

ដោយដាក់ដៃទាំងពីរចូលក្នុងដៃអាវយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅយុវជនមួយចំនួននៅជុំវិញខ្លួនដែលអារម្មណ៍កំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលដោយក្តីព្រងើយកន្តើយ។ ក្រៅពី លីវ លីង និងមនុស្សមួយចំនួនតូច អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំភាគច្រើនមានផ្ទៃមុខក្រហមព្រាលៗដោយសារតែក្តីរំភើប។

កន្ទុយភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានលួចសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រអាប់របស់ លីវ លីង។ ជ្រុងមាត់របស់គេបានងើបឡើងបន្តិច។ ច្បាស់ណាស់ អាល្អិតនេះនៅតែចងគំនុំរឿងដែលចាញ់គេនៅក្នុងការសាកល្បងនេះ។

ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានកម្រើកលេងៗនៅក្នុងដៃអាវ។ សុន្ទរកថាដ៏មានឥទ្ធិពលរបស់ ឈី មីអឺ មិនមានឥទ្ធិពលសូម្បីតែបន្តិចបន្តួចមកលើ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ។ ទោះបីជាអាយុបច្ចុប្បន្នរបស់គេគួរតែជាវ័យដែលយុវជនមានភាពឆេវឆាវ និងអំនួតខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាពិបាកណាស់ក្នុងការស្វែងរកលក្ខណៈបែបនេះនៅលើខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន...

ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែគេមានការចាប់អារម្មណ៍លើរង្វាន់សម្រាប់តំណែងជើងឯកនោះទេ វាហាក់ដូចជា ស៊ាវ យ៉ាន នឹងមិនចូលរួមការប្រមូលឱសថនេះឡើយ។ និយាយឱ្យចំទៅ វាមិនមែនជាកិច្ចការរបស់គេនោះទេ ទោះបីជាគូប្រកួតមកពីប្រទេសផ្សេង ឬអាណាចក្រនេះក្លាយជាជើងឯកក៏ដោយ។

ដោយឈរនៅលើវេទិកាខ្ពស់ ឈី មីអឺ បានសម្លឹងមើលទៅគូប្រកួតខាងក្រោមដែលស្មារតីកំពុងតែពុះកញ្ជ្រោលយឺតៗ។ នៅពេលខ្សែភ្នែករបស់គាត់ងាកមកចំ ស៊ាវ យ៉ាន គាត់បានស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ ភ្នែករបស់គាត់បានរួមតូច។ តម្លៃដែលគាត់ផ្តល់ឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន នៅក្នុងចិត្ត ក៏បានកើនឡើងកាន់តែខ្លាំង។

«អាល្អិតនេះពិតជាមិនធម្មតាមែន...»

ប្រសិនបើវាជាមនុស្សដែលមានវ័យចំណាស់ជាងនេះ ដែលមានអាកប្បកិរិយាស្ងប់ស្ងាត់បែបនេះ ឈី មីអឺ នឹងមិនមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមិនធម្មតានោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មនុស្សដែលមានអាយុប្រហែលម្ភៃឆ្នាំ គួរតែស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលដែលជាយុវជនមានមោទនភាព និងមិនចេះអត់ធ្មត់។ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន បែរជាមានកម្លាំងចិត្តស្ងប់ស្ងាត់ដូចជាបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលបានឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវលើលោកយ៉ាងជោគជាំទៅវិញ។ រឿងនេះមិនអាចធ្វើឱ្យមនុស្សមិនចាប់អារម្មណ៍ និងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះគេបានឡើយ។

តាមអ្វីដែល ឈី មីអឺ បានឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន មានសមត្ថភាពរួចទៅហើយ ហើយចរិតលក្ខណៈរបស់គេក៏បានហួសពីតម្រូវការមូលដ្ឋានទៅទៀត។ គេបានបំពេញលក្ខខណ្ឌសំខាន់បំផុតពីរដើម្បីក្លាយជាអ្នកខ្លាំងពូកែរួចជាស្រេចហើយ។ ការដែលគេកាន់តែខ្លាំងឡើង គឺគ្រាន់តែជាបញ្ហានៃពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ។

«ពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញ ខ្ញុំត្រូវតែឱ្យ អៅ ធូ ប្រាប់យើងបន្ថែមទៀតអំពីប្រវត្តិរបស់ យ៉ាន ស៊ាវ។ ប្រសិនបើកិច្ចការនេះត្រូវបានធ្វើឡើងយ៉ាងសមស្រប អាល្អិតនេះអាចនឹងក្លាយជា គ្រូថ្នាំ គូ ហឺ ម្នាក់ទៀត។ គេថែមទាំង... មានលទ្ធភាពអាចលើសពីគាត់ទៅទៀត។» ឈី មីអឺ រអ៊ូរទាំតិចៗក្នុងចិត្ត។

«ប្រសិនបើគេពិតជាមានសក្តានុពលបែបនេះមែន លើកនេះយើងដាច់ខាតមិនត្រូវបណ្តោយឱ្យទេពកោសល្យបែបនេះធ្លាក់ទៅក្នុងដៃរបស់ បក្សពពកអ័ព្ទ (Misty Cloud Sect) ឬកម្លាំងដទៃទៀតនោះឡើយ...»

ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងគិតបែបនេះនៅក្នុងចិត្ត ឈី មីអឺ មិនបានបង្អង់យូរឡើយ។ គាត់បានគ្រវីដៃ ហើយញញឹមនិយាយទៅកាន់គ្រប់គ្នាថា៖ «ហាហា មិនអីទេ ការសាកល្បងបានបញ្ចប់ហើយ។ គ្រប់គ្នាអាចចាកចេញបានហើយ។ សូមចងចាំពេលវេលាចាប់ផ្តើមនៃការប្រមូលឱសថនៅថ្ងៃស្អែកផង។ កុំមកយឺតដោយសារតែរឿងអ្វីមួយឱ្យសោះ!»

ឮបែបនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលបានបែរមុខទៅរកក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យនៃសមាគមនៅលើវេទិកាខ្ពស់។ ពួកគេបានឱនក្បាលគោរពមុនពេលចាកចេញទៅ។

«កេ កេ, លោក យ៉ាន ស៊ាវ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថាអ្នកលាក់សមត្ថភាពបានល្អបែបនេះ។ លីវ លីង ពិតជាកោតសរសើរអ្នកមែន។» នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ចង់ដើរតាមហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើនដើម្បីចាកចេញពីសាល សំឡេងសើចមួយបានធ្វើឱ្យគេជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចក៏ផ្អាកជំហានជើងរបស់ខ្លួន។

គេបានងាកក្បាលទៅមើល លីវ លីង ដែលកំពុងញញឹមនោះ រួចនិយាយដោយរាបស្មើថា៖ «ខ្ញុំគ្រាន់តែមានសំណាងប៉ុណ្ណោះ។ មិនមានការលាក់បាំងសមត្ថភាពអ្វីឡើយ។»

«លោក យ៉ាន ស៊ាវ នៅតែរក្សាភាពថ្លៃថ្នូរដដែល។ កេ កេ, ខ្ញុំគិតថាអ្នកប្រហែលជាបានប្រើប្រាស់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» (Heavenly Flame) ក្នុងកំឡុងពេលសាកល្បងហើយមែនទេ?» លីវ លីង សើច។ ទោះបីជាការពិតនៅចំពោះមុខក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមិនសូវជឿថា ស៊ាវ យ៉ាន ប្រើប្រាស់សមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនទាំងស្រុងដើម្បីទទួលបានលទ្ធផលបែបនេះឡើយ។ នៅពេលនឹកឃើញដល់រឿង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» កាលពីមុនមក គេក៏មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុន។ តាមអ្វីដែលគេបានឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន គួរតែបានប្រើប្រាស់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ក្នុងកំឡុងពេលសាកល្បងនេះ ដើម្បីទទួលបានលទ្ធផលដ៏ឆ្នើមបែបនេះ។ ប្រសិនបើវាជាបែបនេះមែន គេក៏មិនចាញ់ ស៊ាវ យ៉ាន ប៉ុន្មានដែរ ប្រសិនបើគេប្រើប្រាស់ល្បិចដែលលាក់ទុករបស់ខ្លួននោះ។

នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវបានគេហៅថាជាទេពកោសល្យជាប្រចាំ ស្រាប់តែជួបមនុស្សដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ដែលពិតជាមានសមត្ថភាពលើសខ្លួនឆ្ងាយ គេនឹងស្វែងរកលេសខុសៗគ្នាជាច្រើន ដើម្បីបង្កើតជាភាពត្រឹមត្រូវមួយថា មនុស្សថ្មីម្នាក់នេះពិតជាដូចជាមនុស្សទូទៅប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺដើម្បីបង្ហាញថាខ្លួនមិនខ្សោយជាងអ្នកដទៃនោះឡើយ។

សម្លឹងមើលទៅយុវជនដ៏ស្រស់សង្ហាម្នាក់នេះ ដែលកើតមកមានរូបរាងល្អស្អាតពីធម្មជាតិ។ គេដឹងយ៉ាងច្បាស់ពីអត្ថន័យដែលមាននៅក្នុងពាក្យសម្តីរបស់ម្ខាងទៀត។ ភ្លាមៗនោះ គេបានញញឹមបែបចំអកបន្តិច រួចនិយាយតិចៗថា៖ «លោក លីវ លីង។ គ្រាន់តែចាត់ទុកថាអ្វីដែលអ្នកនិយាយគឺត្រឹមត្រូវទៅចុះ។ ខ្ញុំមិនមានមតិអ្វីឡើយ...»

ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានបំណងចង់ប្រកែកជាមួយ លីវ លីង ឡើយ។ ព្រោះគេគិតថារឿងនេះវាល្ងង់ខ្លៅខ្លាំងណាស់។ ដោយសារតែម្ខាងទៀតសុខចិត្តជឿលើការគិតស្រមៃផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ គេនឹងបណ្តោយឱ្យគេគិតតាមចិត្តចុះ។ ការពិតចុងក្រោយនឹងផ្តល់ការទះកំផ្លៀងយ៉ាងខ្លាំងដល់គេជាមិនខាន។ ការនិយាយអ្វីទៅកាន់គេនៅពេលនេះ មានតែធ្វើឱ្យគេគិតថា ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែសម្តែងប៉ុណ្ណោះ។ ដោយសារតែវាជាបែបនេះ តើស៊ាវ យ៉ាន នៅមានអ្វីត្រូវនិយាយទៀតទៅ?

បន្ទាប់ពីនិយាយប្រយោគនេះរួច ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្កប់នូវស្នាមញញឹមចំអក ខណៈដែលគេបានដើរចេញពីទ្វារដោយផ្ទាល់ ក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់ លីវ លីង។ បន្ទាប់មក គេក៏បានបាត់ខ្លួនពីខ្សែភ្នែករបស់ លីវ លីង។

ជាមួយនឹងខ្សែភ្នែកដែលបង្កប់នូវភាពត្រជាក់ លីវ លីង បានសម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែបាត់ខ្លួន។ គេបានខាំបបូរមាត់របស់ខ្លួនជាបន្ទាត់ត្រង់។ ដោយក្តាប់កណ្តាប់ដៃ គេបានសើចតិចៗដោយភាពត្រជាក់ថា៖ «តើមានអ្វីគួរឱ្យមោទនភាពទៅ? ការប្រកួតនៅក្នុងការប្រមូលឱសថ មិនមែនគ្រាន់តែសាកល្បងពីរបៀបបន្សុទ្ធគ្រឿងផ្សំប៉ុណ្ណោះទេ។ ចាំដល់ពេលការប្រមូលឱសថ។ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យអ្នកដឹងថា ក្រៅពី «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» អ្វីៗផ្សេងទៀតអំពីខ្លួនអ្នក គឺគ្មានតម្លៃទាល់តែសោះ!»