ការចម្រាញ់

«នែ៎ ចាស់ទុំអៅធួ លោកក៏បាននាំមនុស្សមកដែរមែនទេ?» នៅក្នុងអំឡុងពេលដែលបរិយាកាសនៅក្នុងសាលធំកំពុងមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ខ្លាំង សំឡេងសើចបែបមនុស្សចាស់មួយបានបន្លឺឡើង។

ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) បានសម្លឹងទៅតាមប្រភពសំឡេង ហើយក៏បានរេខ្សែភ្នែកទៅមើល។ គេបានដឹងថាមានមនុស្សចាស់មួយចំនួនកំពុងស្លៀកពាក់អាវវែងរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ឈរញញឹមនៅលើវេទិកាខ្ពស់មួយដែលស្ថិតនៅខាងឆ្វេងនៃសាលធំ。សំឡេងកាលពីមុននេះ គឺចេញមកពីបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានសក់សក្បុសដូចព្រិល។

«នោះគឺជាអនុប្រធានសមាគម ឈីមីអឺ (Qie Mi Er)។ គាត់ក៏ជាគ្រូរបស់ព្រះនាងតូចផងដែរ»។ អៅធួ (Ao Tuo) ញញឹម ហើយគ្រវីដៃទៅកាន់បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះ មុននឹងងាកក្បាលមកនិយាយជាមួយស៊ាវយ៉ាន។

«បាទ» ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។

«កុំទៅខ្វល់នឹងខ្សែភ្នែករបស់ពួកមនុស្សអួតអាងទាំងនោះអី។ ការដែលអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ៣ ក្នុងវ័យប៉ុណ្ណេះ ទេពកោសល្យរបស់ពួកគេពិតជាលេចធ្លោខ្លាំងណាស់។ វាជារឿងធម្មតាទេដែលពួកគេមានភាពមានះ និងអំនួតបន្តិចបន្តួចនោះ។ ពួកគេមិនសូវដាក់ភ្នែកមើលអ្នកដែលមិនទាន់ឈានដល់កម្រិតរបស់ពួកគេឡើយ។ យុវជនសម័យនេះភាគច្រើនដែលមានសមត្ថភាពបន្តិចបន្តួច គឺតែងតែមានចរិតបែបនេះឯង»។ អៅធួ បានក្រឡេកមើលទៅក្រុមក្មេងៗនៅក្នុងសាល រួចក៏ទះស្មារបស់ស៊ាវយ៉ានថ្នមៗដើម្បីលួងលោមគេ។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម ប៉ុន្តែមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។

«ដើរតាមខ្ញុំទៅជួបពួកចាស់ទុំទាំងនោះទៅ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពអស្ចារ្យនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា (Jia Ma Empire)»។ នៅពេលដែលអៅធួនិយាយចប់ គេក៏បានដើរនាំមុខតម្រង់ទៅកាន់វេទិកាខ្ពស់នៅខាងចំហៀង។ ស៊ាវយ៉ាន រារែកចិត្តមួយភ្លែត ប៉ុន្តែមានតែត្រូវដើរតាមពីក្រោយប៉ុណ្ណោះ។

អៅធួ បានដើរឡើងទៅលើវេទិកាខ្ពស់យ៉ាងលឿន។ គេបានញញឹម និងជជែកលេងជាមួយមនុស្សចាស់ដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងរូបគេអស់មួយសន្ទុះ។ ស៊ាវយ៉ាន ឈរនៅពីក្រោយគេយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ហើយមិនបានដើរទៅខាងមុខដើម្បីជម្រាបសួរពួកគេមុនឡើយ។

«ចាស់ទុំអៅធួ! តើម្នាក់នេះជាបេក្ខជនតំណាងឱ្យទីក្រុងថ្មខ្មៅ (Black Rock City) របស់លោកក្នុងពេលនេះមែនទេ?» បន្ទាប់ពីបានជជែកគ្នាលេងទាំងស្នាមញញឹមអស់មួយសន្ទុះ បុរសចំណាស់ដែលមានសក់ពណ៌សដូចព្រិល ក៏បានញញឹមសម្លឹងមើលទៅស៊ាវយ៉ានដែលកំពុងឈរនៅខាងចំហៀង រួចក៏សួរឡើង។

ស៊ាវយ៉ាន ងើបមុខឡើងបន្តិច។ គេសម្លឹងមើលទៅបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ ដែលច្បាស់ជាមានតំណែងខ្ពស់នៅក្នុងសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist Association)។ គាត់ស្លៀកពាក់អាវវែងរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលធ្វើឡើងយ៉ាងប្រណីត ខណៈដែលផ្ទៃមុខពោរពេញទៅដោយស្នាមជ្រីវជ្រួញមានបង្កប់ស្នាមញញឹម ហើយកែវភ្នែកដែលស្រអាប់មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងទន់ភ្លន់។ មើលទៅមួយភ្លែត គាត់ហាក់ដូចជាបុរសចំណាស់ធម្មតាម្នាក់ដែលគ្មានចំហាយថាមពលអ្វីពិសេសឡើយ លើកលែងតែអាវវែងដែលតំណាងឱ្យឋានៈរបស់គាត់ និងខ្សែឆ្នូតពណ៌ប្រាក់ចំនួនបួនដែលកំពុងចាំងពន្លឺយ៉ាងចម្លែកនៅលើទ្រូងរបស់គាត់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បុរសចំណាស់ដ៏សាមញ្ញម្នាក់នេះ គឺជាអ្នកគ្រប់គ្រងកម្លាំងជិតពាក់កណ្តាលនៃសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទាំងមូល។

នៅពេលដែលស៊ាវយ៉ានកំពុងលួចវាយតម្លៃឈីមីអឺ ខាងភាគីម្ខាងទៀតក៏កំពុងធ្វើរឿងដូចគ្នាចំពោះរូបគេដែរ។ រូបរាងដ៏សាមញ្ញរបស់ស៊ាវយ៉ាន ក៏មិនមានចំណុចលេចធ្លោអ្វីដែរ។ អ្វីតែមួយគត់ដែលធ្វើឱ្យឈីមីអឺមានអារម្មណ៍ប្លែកចិត្តបន្តិច គឺទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ភាគីម្ខាងទៀត។ ការដែលអាចរក្សាភាពមិនរវីរវល់បែបនេះបាន នៅពេលដែលត្រូវបានសម្លឹងមើលដោយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ៤ គឺត្រូវការថាមពលវិញ្ញាណ (Soul Power) ដ៏រឹងមាំមួយ ដែលកម្រនឹងបានឃើញក្នុងចំណោមយុវជនណាស់។

«បាទ គេមានឈ្មោះថា យ៉ានសៀវ (Yan Xiao)។ សក្ដានុពលរបស់គេពិតជាអស្ចារ្យណាស់»។ អៅធួ ញញឹម រួចងក់ក្បាល។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានងាកមកកាន់ស៊ាវយ៉ាន ហើយណែនាំម្តងទៀតថា៖ «នេះគឺជាអនុប្រធានសមាគម លោកម្ចាស់ ឈីមីអឺ»

«រីករាយណាស់ដែលបានជួបលោក អនុប្រធានឈីមីអឺ» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម រួចឱនក្បាលគោរពឈីមីអឺយ៉ាងគួរសម។

«កេកេ អាល្អិត សង្ឃឹមថាឯងនឹងមិនធ្វើឱ្យការណែនាំរបស់អៅធួត្រូវបាត់បង់តម្លៃនោះឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ វាពិតជាធ្វើឱ្យគាត់ត្រូវបាក់មុខចាស់របស់គាត់អស់មិនខាន»។ ដោយបានឃើញផ្លាកសញ្ញាថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់ស៊ាវយ៉ាន ឈីមីអឺ បានគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះទៅកាន់អៅធួដែលនៅខាងចំហៀង។ ក្នុងការប្រកួតកម្រិតនេះ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២ នឹងមានការពិបាកខ្លាំង សូម្បីតែការឈានជើងចូលទៅក្នុងចំណាត់ថ្នាក់កំពូលទាំងម្ភៃក៏ដោយ។

«...នៅទីនោះ ឯងនឹងមានការប្រកួតជាច្រើនជុំ ហើយតម្រូវការសម្រាប់ការប្រកួតនឹងកាន់តែពិបាកទៅៗជាលំដាប់។ វានឹងដូចជាការរែងយកគ្រាប់ខ្សាច់ដើម្បីរកមាស ដោយដកចេញយ៉ាងលឿននូវអ្នកដែលមិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់។ ប៉ុន្តែខ្ញុំជឿជាក់ថា យ៉ាងហោចណាស់ក៏ខ្ញុំអាចឆ្លងកាត់ការសាកល្បងនេះបានដែរ» ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីស្មា រួចនិយាយ។

«វាជារឿងល្អដែលឯងមានទំនុកចិត្ត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយសារតែមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលត្រូវបានណែនាំដោយប្រធានសាខានីមួយៗ សុទ្ធតែមានសមត្ថភាពខ្លាំងជាងមុនបន្តិច ដូច្នេះ ការសាកល្បងផ្ទៃក្នុងនេះក៏នឹងមានភាពពិបាកខ្លះដែរ» ឈីមីអឺ ងក់ក្បាល រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព»។

«កេកេ ដល់ពេលត្រូវចាប់ផ្តើមហើយ។ យើងមិនគួរនិយាយរឿងអត់ប្រយោជន៍ច្រើនទៀតឡើយ ឯងចុះទៅខាងក្រោមមុនចុះ ការសាកល្បងជិតចាប់ផ្តើមហើយ» ឈីមីអឺ ញញឹម រួចនិយាយ។

ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល រួចងាកក្រោយដើរចុះពីលើវេទិកា។ បន្ទាប់ពីនោះ នៅចំពោះមុខខ្សែភ្នែករបស់ក្រុមក្មេងៗទាំងអស់នៅក្នុងសាលធំ គេបានដើរតម្រង់ទៅកាន់ជ្រុងមួយ ហើយឈរទម្លាក់ដៃចុះយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

«តា ចាស់ទុំអៅធួ ទីក្រុងថ្មខ្មៅរបស់លោកក៏ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាទីក្រុងធំមួយដែរមែនទេ? គ្មានផ្លូវណាដែលលោកមិនអាចស្វែងរកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំវ័យក្មេងថ្នាក់ទី ៣ បាននោះទេ»។ ដោយសម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់ស៊ាវយ៉ាន ឈីមីអឺ បាននិយាយទាំងទាល់តម្រិះទៅកាន់អៅធួ។

«ខ្ញុំជឿជាក់លើគេ» ដោយដាក់ដៃទាំងពីរចូលទៅក្នុងដៃអាវដ៏ធំទូលាយរបស់គេ អៅធួ បាននិយាយជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏មានអាថ៌កំបាំង។

«អា៎ តាចាស់ម្នាក់នេះ... ប្រសិនបើគ្មាននរណាម្នាក់ពីខាងលោកមានការសម្តែងដ៏លេចធ្លោនៅក្នុងការប្រមូលឱសថ (Alchemist Grand Meeting) ទេនោះ កុំបន្ទោសពួកយើងឱ្យសោះក្នុងការកាត់បន្ថយថវិការបស់លោកនៅឆ្នាំក្រោយ។ រឿងទាំងនេះត្រូវតែធ្វើឡើងទៅតាមសៀវភៅច្បាប់។ ការមានទំនាក់ទំនងល្អមិនអាចជួយអ្វីបានឡើយ» ឈីមីអឺ គ្រវីក្បាល រួចនិយាយ។

អៅធួ ញញឹម រួចងក់ក្បាល។ គេមិនបានបន្តបារម្ភពីប្រធានបទនេះឡើយ រួចនិយាយថា៖ «ដល់ពេលហើយ តោះចាប់ផ្តើមការសាកល្បងចុះ»។

លឺដូចនេះ ឈីមីអឺ មិនបាននិយាយអ្វីបន្ថែមទៀតឡើយ។ គេបានរេខ្សែភ្នែកទៅកាន់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅខាងក្រោម។ ម្រាមដៃរបស់គេបានចង្អុលទៅកាន់ផ្នែកខាងមុខនៃសាលធំ។ នៅទីនោះមានវាំងននពណ៌ខ្មៅជាច្រើនកំពុងព្យួរនៅលើជញ្ជាំង។ «នៅពីក្រោយវាំងនននីមួយៗ មានបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួនតូចមួយ។ នោះគឺជាបន្ទប់ប្រឡងរបស់អ្នក...»

«ដូចដែលគ្រប់គ្នាបានដឹងស្រាប់ហើយ ការចម្រាញ់ឱសថធាតុផ្សំ គឺជាជំហានដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់។ ការសាកល្បងរបស់យើងនៅក្នុងពេលនេះ គឺដើម្បីសាកល្បងការចម្រាញ់ឱសថធាតុផ្សំរបស់អ្នក...»

«នៅលើវេទិកានៅក្នុងបន្ទប់តូចនីមួយៗ ឱសថធាតុផ្សំដែលត្រូវការសម្រាប់ការសាកល្បងត្រូវបានរៀបចំរួចជាស្រេចហើយ។ អ្វីដែលអ្នកទាំងអស់គ្នាត្រូវធ្វើ គឺប្រើប្រាស់ពេលវេលាដ៏ខ្លីបំផុត ដើម្បីចម្រាញ់ឱសថធាតុផ្សំទាំងនោះឱ្យមានភាពបរិសុទ្ធខ្ពស់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន»។

«នៅពេលដែលខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់បានធ្លាក់ចុះអស់ទាំងស្រុង អ្នកដែលមិនទាន់បានបញ្ចប់ការចម្រាញ់ នឹងត្រូវចាត់ទុកថាបានធ្លាក់នៅក្នុងការសាកល្បងនេះ។ លើសពីនេះទៅទៀត ទោះបីជាអ្នកចម្រាញ់ធាតុផ្សំបានជោគជ័យក៏ដោយ ក៏ពួកយើង ដែលជាមនុស្សចាស់ទាំងនេះ នឹងធ្វើជាគណៈកម្មការវិនិច្ឆ័យ។ ប្រសិនបើឱសថធាតុផ្សំដែលអ្នកបានចម្រាញ់មិនទាន់ឈានដល់ស្តង់ដារបស់យើងទេ នោះអ្នកក៏នឹងត្រូវចាត់ទុកថាបានធ្លាក់នៅក្នុងការសាកល្បងនេះដែរ។ លទ្ធផលនៃការធ្លាក់ គឺការបាត់បង់លក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលរួមក្នុងការប្រកួតធំ»។ ឈីមីអឺ ចង្អុលទៅកាន់នាឡិកាខ្សាច់មួយនៅលើតុ។ គេបានក្រឡេកមើលទៅក្រុមក្មេងៗនៅខាងក្រោម រួចញញឹមស្រាលៗ។

នៅពេលដែលបានឮពីទណ្ឌកម្មដ៏ធ្ងន់ធ្ងរចំពោះការធ្លាក់បែបនេះ ក្រុមក្មេងៗនៅខាងក្រោមបានសម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ ក្រៅពីមនុស្សមួយចំនួនតូច ទឹកមុខរបស់ពួកគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានការប្រែប្រួលបន្តិចបន្តួច។

ដោយសម្លឹងមើលខ្សែភ្នែកយឺតៗទៅកាន់ខាងក្រោម ឈីមីអឺ ស្រាប់តែឈប់ភ្នែកត្រង់ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងឈរនៅជ្រុងមួយដោយទម្លាក់ដៃចុះ។ គេសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ ហើយក៏មិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីស្រឡាំងកាំងបន្តិច រួចលួចរអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តថា៖ «តើអាល្អិតម្នាក់នេះពិតជាមានសមត្ថភាពពិតប្រាកដមែនទេ?»

«យកល្អ ចាប់ផ្តើមទៅ។ យកចិត្តទុកដាក់លើពេលវេលារបស់នាឡិកាខ្សាច់ផង» បន្ទាប់ពីបានដកខ្សែភ្នែកចេញពីស៊ាវយ៉ាន ឈីមីអឺ បានទះដៃទាំងញញឹម រួចនិយាយ។

លឺដូចនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំបានចាប់ផ្តើមធ្វើចលនាជាក្រុមតូចៗ តម្រង់ទៅកាន់ខាងឆ្វេងរបស់ពួកគេ។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេម្នាក់ៗបានទាញវាំងននពណ៌ខ្មៅចេញ ហើយដើរចូលទៅខាងក្នុង។

ស៊ាវយ៉ាន ក៏បានជ្រើសរើសវាំងននពណ៌ខ្មៅនៅដាច់ស្រឡះមួយ ហើយហៀបនឹងដើរចូលទៅខាងក្នុងទៅហើយ ប៉ុន្តែស្រាប់តែមានសំឡេងសើចបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយគេ។ វាបានធ្វើឱ្យគេផ្អាកជំហានជើង ហើយងាកផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់គេទៅមើល។

«កេកេ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាបងប្រុស យ៉ានសៀវ ក៏អាចចូលរួមក្នុងការសាកល្បងផ្ទៃក្នុងប្រភេទនេះបានដែរ។ ពួកយើងហាក់ដូចជាមាននិស្ស័យចងភ្ជាប់គ្នាហើយ» លីវលីង (Liu Ling) បានដើរចូលមកជិតស៊ាវយ៉ាន ទាំងញញឹម រួចនិយាយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្នាមញញឹមបែបស្រីៗរបស់គេ បានធ្វើឱ្យស៊ាវយ៉ានជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។

ស៊ាវយ៉ាន ក្រឡេកមើលគេបន្តិច រួចនិយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវបានគេអូសមកដើម្បីបង្គ្រប់កិច្ចប៉ុណ្ណោះ»។

«បងប្រុស យ៉ានសៀវ ពិតជានិយាយលេងពូកែណាស់។ ទោះបីជាថ្នាក់របស់អ្នកមិនទាន់ឈានដល់ក៏ដោយ ក៏អ្នកមានវត្ថុដ៏ចម្លែកដូចជា 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' (Heavenly Flames) ដែរ។ ខ្ញុំគិតថាលទ្ធផលរបស់អ្នកនឹងមិនទាបពេកនោះទេ» លីវលីង រេខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរបស់ស៊ាវយ៉ាន។ និយាយតាមត្រង់ទៅ គេនៅតែមានមន្ទិលសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំងថា តើស៊ាវយ៉ានពិតជាមាន 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' មែន ឬក៏អត់។ ព្រោះថា នេះគ្រាន់តែជាការទាយរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាគេបានលួចសួរ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) ជាឯកជនក៏ដោយ ក៏នាងមិនបានផ្តល់ចម្លើយជាក់លាក់ណាមួយដល់គេចំពោះរឿងសម្ងាត់បែបនេះឡើយ។

ស៊ាវយ៉ាន មិនបានបដិសេធ ឬទទួលស្គាល់ឡើយ គេគ្រាន់តែគ្រវីស្មា មុននឹងទាញវាំងននពណ៌ខ្មៅ រួចដើរចូលទៅខាងក្នុង។ រឿងនេះបានទុកឱ្យលីវលីងឈរនៅនឹងកន្លែងដដែល ទាំងចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នា បន្តិច។

«បងប្រុសលីវ លោកមិនចូលទៅទេមែនទេ?» សំឡេងដ៏ស្រទន់មួយបានបន្លឺឡើងពីក្រោយលីវលីង។ ព្រះនាងតូចដ៏ស្រស់ស្អាតបានដើរចូលមក នាងសម្លឹងមើលទៅស៊ាវយ៉ានដែលបានបាត់ខ្លួននៅពីក្រោយវាំងនន រួចក៏ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែបានជួបមនុស្សស្គាល់គ្នាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើព្រះនាងតូចមានចំណាប់អារម្មណ៍ ខ្ញុំអាចណែនាំគេឱ្យស្គាល់បាន» លីវលីង និយាយយ៉ាងស្រទន់ ព្រមទាំងផ្តល់ស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅទៅកាន់ព្រះនាងតូច។

«មិនបាច់ទេ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាក់ទី ២... ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ល្អដូចលោកនោះឡើយ» ព្រះនាងតូច គ្រវីក្បាលទាំងខ្ជិលច្រអូស។ ច្បាស់ណាស់ ចំណាប់អារម្មណ៍របស់នាងចំពោះស៊ាវយ៉ាន មិនបានខ្លាំងក្លាដូចជាលីវលីងឡើយ។ ព្រោះថា មិនថាជាឋានៈ កម្លាំងសមត្ថភាព ឬរូបរាងនោះទេ លីវលីងគឺពិតជាលើសគេឆ្ងាយណាស់។

«ហាស... ស្រេចតែព្រះនាងចុះ» លីវលីង ញញឹម។ កាយវិការមិនខ្វល់ខ្វាយរបស់ព្រះនាងតូចចំពោះស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើឱ្យគេមានក្តីសប្បាយរីករាយបន្តិចនៅក្នុងចិត្ត។ នៅក្នុងត្រកូលណាឡាន លោកតាណាឡានបានឱ្យតម្លៃលើស៊ាវយ៉ានយ៉ាងខ្លាំង ដែលវាបានធ្វើឱ្យលីវលីង ដែលតែងតែត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាមនុស្សមានទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ មានអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តនៅក្នុងចិត្តឡើយ។

«ខ្ញុំចូលទៅមុនហើយ បងប្រុសលីវលីង កុំចាញ់ខ្ញុំឱ្យសោះណា» ព្រះនាងតូច បានព្រិចភ្នែកដាក់លីវលីងយ៉ាងគួរឱ្យស្រឡាញ់ មុននឹងដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់វាំងននពណ៌ខ្មៅយ៉ាងរហ័សរហួន និងទន់ភ្លន់។

លីវលីង ញញឹម រួចងក់ក្បាល។ គេសម្លឹងមើលទៅសាលធំដែលបានប្រែជាទទេស្អាត ហើយមិនបង្អង់យូរទៀតឡើយ។ ដោយជំហានជើងដ៏ងាយស្រួល គេបានដើរចូលទៅខាងក្រោយវាំងននពណ៌ខ្មៅមួយ។ កាយវិការដ៏ធូរស្រាលរបស់គេ បានធ្វើឱ្យឈីមីអឺ និងអ្នកដទៃទៀតនៅលើវេទិកាខ្ពស់ងក់ក្បាលកោតសរសើរ។

«សំណួរប្រឡងលើកនេះពិតជាល្អណាស់។ ការចម្រាញ់ឱសថធាតុផ្សំ មិនត្រឹមតែជាជំហានដ៏សំខាន់ក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាការសាកល្បងសមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងផងដែរ។ រឿងតូចតាចបែបនេះ គួរតែអាចវាស់កម្រិតសមត្ថភាពរបស់អាល្អិតទាំងនេះបានខ្លះហើយ» ដោយសម្លឹងមើលទៅសាលធំដ៏ទទេស្អាត អៅធួ បានងាកមកនិយាយទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់ឈីមីអឺ។

ឈីមីអឺ ញញឹម រួចងក់ក្បាល។ គេបានអង្គុយចុះនៅលើកៅអីខាងចំហៀង លើកពែងតែឡើង រួចក្រេបបន្តិច។ ទាំងស្នាមញញឹម គេបាននិយាយថា៖ «បន្ទាប់មក ចាំមើលថាតើនរណានឹងអាចនាំយកឱសថធាតុផ្សំដែលចម្រាញ់បានមកវិញ ជាមួយនឹងភាពបរិសុទ្ធខ្ពស់បំផុត»។

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់វាំងននពណ៌ខ្មៅ បន្ទប់តូចមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ស៊ាវយ៉ាន។ បន្ទប់នេះមិនធំទូលាយឡើយ ប៉ុន្តែវាមានភាពប្រណីត និងមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អណាស់។ នៅជិតជញ្ជាំងនៃបន្ទប់តូច មានវេទិកាថ្មពណ៌បៃតងរាងការ៉េមួយ។ នាឡិកាខ្សាច់មួយត្រូវបានដាក់នៅលើវេទិកាថ្ម ព្រមទាំងមានឱសថធាតុផ្សំមួយចំនួនដែលត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។

ដោយដើរទៅខាងចំហៀងនៃវេទិកាថ្ម ខ្សែភ្នែករបស់ស៊ាវយ៉ានបានពិនិត្យមើលទៅលើឱសថធាតុផ្សំមួយចំនួនដែលមានពណ៌ខ្មៅដូចជាធ្យូង។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់គេយ៉ាងច្បាស់។ គេបានលួចរអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «វាពិតជា ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ (Black Iron Spiritual Leaf) ដែលជាធាតុផ្សំមួយក្នុងចំណោមធាតុផ្សំដែលធន់នឹងកម្ដៅបំផុត។ របស់នេះពិតជាស៊ីកម្លាំងខ្លាំងណាស់នៅក្នុងអំឡុងពេលចម្រាញ់។ ពួកតាចាស់ទាំងនេះពិតជាមិនបណ្តោយឱ្យអ្នកដទៃមានភាពងាយស្រួលឡើយ»។

ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល ហើយម្រាមដៃរបស់គេបានអង្អែលថ្នមៗនៅលើចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ។ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemy Furnace) ពណ៌ក្រហមក្រម៉ៅមួយបានលេចឡើងនៅលើតុ។ ស៊ាវយ៉ាន បានរើសយក «ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ» មួយសន្លឹក ដាក់នៅលើបាតដៃរបស់គេ រួចច្របាច់វាបន្តិច។ បន្ទាប់ពីនោះ ចិញ្ចើមរបស់គេត្រូវបានជ្រួញចូលគ្នាយ៉ាងណែន។ គេកំពុងមានការពិបាកចិត្តថាតើគួរប្រើប្រាស់ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» (Green Lotus Core Flame) ដែរឬទេ...

បន្ទាប់ពីគិតមួយភ្លែត ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាល។ គេមិនចង់ប្រើប្រាស់សន្លឹកបៀររបស់គេ នៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការសាកល្បងនៅដំណាក់កាលដំបូងបែបនេះឡើយ។ ប្រសិនបើគេប្រើប្រាស់ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» នៅក្នុងការសាកល្បងដ៏ងាយស្រួលបែបនេះ វាពិតជាដូចជាការយកដាវសម្លាប់គោទៅសម្លាប់មាន់អញ្ចឹង។

ដោយការកន្ត្រាក់ម្រាមដៃថ្នមៗ ថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ស្វាយមួយបានលេចឡើងនៅចន្លោះម្រាមដៃរបស់គេ។ ស៊ាវយ៉ាន បានបោះវាចូលទៅក្នុងមាត់ រួចទំពារបន្តិច។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានផ្លុំខ្យល់ចេញមក។ ដុំភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយបានជះចេញមកភ្លាមៗ ហើយត្រូវបានកាន់កាប់នៅក្នុងបាតដៃរបស់ស៊ាវយ៉ាន។

ដោយកាន់ដុំភ្លើងពណ៌ស្វាយនេះ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមស្រាលៗ។ ចាប់តាំងពីគេបានលេប «ភ្លើងពណ៌ស្វាយ» (Purple Flame) កាលពីពេលនោះមក គេនៅតែអាចគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងបានកាន់តែស្ទាត់ជំនាញជាងមុននៅក្នុងពេលនេះ។ ទោះបីជាវាមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយនឹងកម្រិតនៃការគ្រប់គ្រងដ៏ខ្ពស់ដែលគេមានចំពោះភ្លើងពណ៌បៃតងក៏ដោយ ក៏វាមិនគួរជាបញ្ហាធំដុំឡើយក្នុងការចម្រាញ់ «ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ» នោះ។

ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបានពង្រីកចេញពីរាងកាយរបស់គេយឺតៗ ហើយគ្រប់គ្រងដុំភ្លើងពណ៌ស្វាយនេះ នៅពេលដែលវាត្រូវបានចាក់ចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំយឺតៗ។ ភ្លាមៗនោះ សីតុណ្ហភាពរបស់ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ដូចទឹកកក បានចាប់ផ្តើមឡើងកំដៅ។ ភ្លើងពណ៌ស្វាយបានឆាបឆេះ និងរមួលខ្លួននៅក្នុងនោះ។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលទៅភ្លើងពណ៌ស្វាយដ៏ភ្លឺចែងចាំងដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ គេគ្រវីដៃ ហើយ «ស្លឹកព្រលឹងដែកខ្មៅ» ក៏បានចាកចេញពីដៃរបស់គេ រួចត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។ ភ្លើងពណ៌ស្វាយបានលោតញាប់ញ័រទៅលើវា ដោយរុំព័ទ្ធវា ហើយចាប់ផ្តើមការដុតកំដៅយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ម្រាមដៃទាំងដប់របស់ស៊ាវយ៉ាន បានធ្វើចលនាដៃយ៉ាងរហ័សរហួននៅពីមុខគេ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស៊ាវយ៉ាន ដែលបានប្រែជាកាន់តែរលូនក្នុងការគ្រប់គ្រងរបស់គេ ស្រាប់តែបានបិទភ្នែកចុះបន្តិចម្តងៗ។ គេបានពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើអារម្មណ៍របស់គេ ដើម្បីគ្រប់គ្រងការឆាបឆេះនៃអណ្តាតភ្លើង។

នៅក្នុងអំឡុងពេលនៃការចម្រាញ់ ខ្សាច់នៅក្នុងនាឡិកាខ្សាច់នៅលើតុក៏កំពុងតែធ្លាក់ចុះយឺតៗ...