គូប្រកួតលាក់មុខ

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែអង្គុយពែនភ្នែននៅលើគ្រែ បានសន្សឹមៗបើកភ្នែករបស់គេឡើង។ ពន្លឺមួយភ្លែតបានជះឆ្លងកាត់កែវភ្នែកដ៏ខ្មៅងងឹតរបស់គេ។ ខ្យល់មិនបរិសុទ្ធបានផ្លាស់ទីកាត់បំពង់ករបស់គេ ខណៈពេលដែលគេដកដង្ហើមធំចេញមកក្រៅ។ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ចេញនូវចំហាយពន្លឺខ្សោយៗតិចៗ។ វាច្បាស់ណាស់ថា កម្លាំងធាតុ នៅក្នុងរាងកាយរបស់គេបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង បន្ទាប់ពីវគ្គហ្វឹកហាត់មួយនេះ។

«ថាមពលដែលផ្ទុកនៅក្នុង ពិសភ្លើង នេះ ពិតជាធំធេងណាស់។ ទោះបីជាខ្ញុំបានបន្សុតវាជាច្រើនលើកច្រើនសាររួចមកហើយក៏ដោយ ក៏វានៅតែមានថាមពលដ៏ច្រើនលើសលប់បែបនេះដែរ»។ នៅពេលដែលគេដឹងថា កម្លាំងធាតុ របស់ខ្លួនកាន់តែមានភាពខាប់ក្រាស់ និងមានឥទ្ធិពលជាងមុន ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏រអ៊ូតិចៗ។

«ថាមពលវាអាចនឹងច្រើនពិតមែន ប៉ុន្តែ... វាក៏មានតម្លៃដែលត្រូវបង់ដូចគ្នា»។ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមជូរចត់។ គេគ្រវីដៃស្តាំរបស់គេ រួចស្រាប់តែមានដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយដុះឡើង។ នៅលើផ្ទៃខាងក្រៅនៃអណ្តាតភ្លើង មានស្នាមពណ៌ខ្មៅស្រពិចស្រពិលកំពុងតែរមួលខ្លួនតិចៗ។ ចុងក្រោយ វាត្រូវបានគេបង្ក្រាបឱ្យទៅប្រមូលផ្តុំគ្នាយ៉ាងណែននៅត្រង់ម្រាមដៃកណ្តាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ ម្រាមដៃដ៏វែងរបស់គេក៏ប្រែជាខ្មៅងងឹតដូចទឹកប៊ិច មើលទៅពិតជាចម្លែកខ្លាំងណាស់។

«អា... ពិសភ្លើង នេះកាន់តែខាប់ក្រាស់ទៅៗហើយ...» សម្លឹងមើលទៅពណ៌ម្រាមដៃរបស់គេដែលកាន់តែក្រម៉ៅខ្លាំងជាងមុន ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល។ គេសង្កត់ម្រាមដៃរបស់គេទៅលើសសរគ្រែនៅខាងក្បែរនោះ។ សសរឈើដ៏រឹងមាំត្រូវបានច្រេះរលួយភ្លាមៗ ហើយបង្កើតបានជាប្រហោងទទេរមួយ។

«បំភ្លេចវាចុះ។ ឱ្យតែខ្ញុំអាចទទួលបាន ទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌ នោះខ្ញុំនឹងអាចដាស់លោកគ្រូ (យ៉ាវ ឡៅ) ឱ្យដឹងខ្លួនឡើងវិញបានមិនខាន។ នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ ច្បាស់ជាមានដំណោះស្រាយដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាទាំងនេះហើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលម្រាមដៃរបស់គេមួយសន្ទុះធំ រួចរអ៊ូថា៖ «ទោះបីជារបស់នេះមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានស្រូបយកថាមពលយ៉ាងច្រើនពី ពិសភ្លើង នេះក្នុងអំឡុងពេលពីរថ្ងៃចុងក្រោយនេះ។ យោងតាមកម្រិតថាមពល វាងាយស្រួលណាស់សម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការឈានជើងពី លំដាប់គ្រូ ផ្កាយ ៦ ទៅកាន់ លំដាប់គ្រូ ផ្កាយ ៧ នៅពេលដែលខ្ញុំស្រូបយក ពិសភ្លើង ទាំងអស់នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ណាឡាន ជេ បានទាំងស្រុង»។

ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល រួចបត់ម្រាមដៃរបស់គេបន្តិច។ ពណ៌ខ្មៅងងឹតនៅលើនោះត្រូវបានដកថយទៅវិញ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ក៏ត្រឡប់មកមានពណ៌ធម្មតាវិញ។

«ក្រែកៗ...!»

ខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែដកដៃរបស់គេមកវិញ ទ្វារដែលត្រូវបានបិទយ៉ាងជិតនោះ ក៏ត្រូវបានគេរុញបើកតិចៗ។ ហៃ ប៉ូដុង ដើរចូលមកទាំងស្ពឹកស្រពន់។ គេក្រឡេកមើល ស៊ាវ យ៉ាន នៅក្នុងបន្ទប់ ដោយឃើញទឹកមុខមើលទៅអាក្រក់បន្តិចរបស់គេ គេមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏សួរទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «មានរឿងអី? តើឯងត្រូវគេធ្វើបាបនៅត្រកូលណាឡានមែនទេ? តើឯងចង់ឱ្យយើងទៅកំដរនៅពេលក្រោយទេ?»

ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលដោយភាពទាល់ច្រក។ គេលោតចុះពីលើគ្រែ រួចនិយាយថា៖ «វានៅតែជារឿងរបស់ ពិសភ្លើង ដដែលហ្នឹង។ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ របស់ខ្ញុំហាក់ដូចជាមិនអាចធ្វើអ្វីវាបានទាល់តែសោះ។ រាល់ពេលដែលខ្ញុំជួយ ណាឡាន ជេ កម្ចាត់ពិស ពិសភ្លើង នៅក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំក៏កាន់តែមានភាពខាប់ក្រាស់ទៅៗ»។

«កាន់តែខាប់ក្រាស់ទៅៗ?» ហៃ ប៉ូដុង ភ្ញាក់ផ្អើលមួយភ្លែតនៅពេលដែលឮបែបនេះ។ គេចងចិញ្ចើមភ្លាមៗ រួចនិយាយថា៖ «បើវាបែបហ្នឹងទៅហើយ ចុះហេតុអ្វីបានជាឯងនៅតែជួយគេកម្ចាត់ពិសទៀត? យើងមិនជឿថាឯងជាមនុស្សល្អម្នាក់ដែលដើរជួយមនុស្សគ្រប់គ្នានោះទេ។ ជាងនេះទៅទៀត ឯងហាក់បីដូចជាមានការថ្នាំងថ្នាក់ចិត្តខ្លះៗជាមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៃត្រកូលណាឡានទៀតផង»។

«ខ្ញុំចង់បាន ទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌ នោះ។ កុំប្រាប់ខ្ញុំណាថាពួកយើងត្រូវលួចវា?» ស៊ាវ យ៉ាន លើកស្មាទាំងសងខាង រួចឆ្លើយតបដោយសំឡេងរាបស្មើ។

«រឿងហ្នឹងមិនកើតទេ! ដោយសារតែមាន ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ត្រកូលណាឡាន និង បក្សពពកអ័ព្ទ មានទំនាក់ទំនងល្អនឹងគ្នាខ្លាំងណាស់។ ជាងនេះទៅទៀត ត្រកូលនេះក៏មានឥទ្ធិពលមិនតិចដែរនៅក្នុងជួររាជរដ្ឋាភិបាលនៃអាណាចក្រ។ យើងគិតថា បិសាចចាស់មកពីរាជវង្សក៏អាចនឹងចេញមុខអន្តរាគមន៍ដែរ។ តើឯងគិតថាសមត្ថភាពរបស់ពួកយើងអាចទៅប្រឈមមុខជាមួយកម្លាំងដ៏ធំទាំងពីរនេះបានទេ?» ហៃ ប៉ូដុង ញញឹមដោយភាពទាល់ច្រក ខណៈពេលដែលគេឆ្លើយតបទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«បើអញ្ចឹងតើមានអ្វីត្រូវនិយាយទៀត? សម្រាប់ពេលនេះ ប្រសិនបើខ្ញុំចង់បាន ទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌ ខ្ញុំមានតែជួយព្យាបាល ណាឡាន ជេ ប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជា ពិសភ្លើង នេះមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់នៅពេលបច្ចុប្បន្ន វាហាក់ដូចជាមិនបានធ្វើឱ្យខ្ញុំមានរបួសត្រង់ណាឡើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលដោយភាពទាល់ច្រក។ បន្ទាប់ពីការវិភាគរបស់ ហៃ ប៉ូដុង មក ចិត្តរបស់គេក៏កាន់តែមានភាពម៉ឺងម៉ាត់ជាងមុនបន្តិច។ ត្រកូលណាឡាននេះ ពិតជាសមឈ្មោះជាត្រកូលធំមួយក្នុងចំណោមត្រកូលយក្សទាំងបីនៃអាណាចក្រពិតមែន។ មានកម្លាំងនៅពីក្រោយខ្នងពួកគេច្រើនពេកណាស់ ដែលនឹងត្រូវទាញចូលមកក្នុងរឿងនេះ។

«ធ្វើអ្វីដែលឯងចង់ធ្វើទៅ ឱ្យតែឯងមិនធ្វើឱ្យខ្លួនឯងត្រូវលិចលង់នៅក្នុងនោះទៅបានហើយ។ យើងនៅតែរង់ចាំឯងជួយចម្រាញ់ ថ្នាំគ្រាប់វីញ្ញាណពណ៌ស្វាយ ឱ្យយើងនៅឡើយទេ»។ ហៃ ប៉ូដុង គ្រវីដៃរបស់គេរួចនិយាយ។

«ដកដង្ហើមធំធូរទ្រូងទៅ។ ឱ្យតែឯងអាចប្រមូលវត្ថុធាតុឱសថបានទាំងអស់ ខ្ញុំនឹងជួយឯងចម្រាញ់វាភ្លាម។ ទោះបីជា ថាមពលខាងវិញ្ញាណ របស់ខ្ញុំត្រូវរងការខូចខាតបន្តិចបន្តួចដោយសារតែ អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែការចម្រាញ់ ថ្នាំគ្រាប់វីញ្ញាណពណ៌ស្វាយ មិនមែនជារឿងដែលពិបាកហួសពីសមត្ថភាពនោះទេ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗសំដៅទៅខាងក្បែរតុ។ គេប្រមូលរបស់របររាយប៉ាយនៅលើនោះចេញ រួចដក ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ មួយចេញពីចិញ្ចៀនស្តុកទុក ហើយនិយាយដោយមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់។

«កេកេ យើងធម្មជាតិជាមានទំនុកចិត្តលើឯងហើយ»។ ហៃ ប៉ូដុង ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ គេសម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចសួរទាំងស្រឡាំងកាំងថា៖ «តើឯងកំពុងធ្វើអ្វីហ្នឹង?»

«ខ្ញុំគិតថាឯងគួរតែបន្តទៅដើរលេងនៅខាងក្រៅទៀតទៅ។ ខ្ញុំរៀបនឹងហ្វឹកហាត់ជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំរបស់ខ្ញុំហើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ដកវត្ថុធាតុឱសថជាច្រើនចេញពី ចិញ្ចៀនស្តុកទុក រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង។

«អ៊ឹស... យើងទើបតែមកវិញមិនទាន់បានប៉ុន្មានផងហ្នឹង»។ ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ញញឹមជូរចត់រួចគ្រវីក្បាល។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេកត់សម្គាល់ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែសម្លឹងមើលមកគេទាំងផ្អៀងក្បាល គេក៏បានត្រឹមតែជញ្ជក់មាត់ដោយភាពទាល់ច្រក។ គេនិយាយថា៖ «បំភ្លេចវាចុះ។ ឯងហ្វឹកហាត់ទៅ។ យើងនឹងចេញទៅដើរលេងខាងក្រៅបន្តិច...»

ខណៈពេលដែលគេនិយាយ ហៃ ប៉ូដុង ក៏ងាកក្រោយរួចបើកទ្វារដើរចេញទៅទាំងមិនសូវត្រង់ជួរ និងមានភាពស្ទាក់ស្ទើរជាខ្លាំង។ គេដឹងថា អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំ មិនចូលចិត្តឱ្យមជ្ឈដ្ឋានជុំវិញខ្លួនត្រូវរំខានដោយនរណាម្នាក់ឡើយ នៅក្នុងពេលដែលពួកគេកំពុងតែចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ឱសថ។

ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទ្វារដែលត្រូវបានបិទជិតសន្សឹមៗ មុនពេលងាកក្រសែភ្នែកទៅកាន់ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ នៅចំពោះមុខគេ។ បាតដៃរបស់គេអង្អែលស្រាលៗទៅលើវត្ថុធាតុឱសថមួយចំនួននៅលើតុ ខណៈពេលដែលចិញ្ចើមរបស់គេចងចូលគ្នា ហើយគិតពិចារណាយ៉ាងស៊ីជម្រៅ។ បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់យ៉ាងលំបាកអស់រយៈពេលប្រហែលមួយឆ្នាំនៅក្នុងវាលខ្សាច់ ហើយជាពិសេសបន្ទាប់ពីបានលេបស្រូបយកគ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើងនាពេលថ្មីៗនេះ ដែលធ្វើឱ្យភាពស៊ីសង្វាក់គ្នារបស់គេជាមួយ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង កើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង ស៊ាវ យ៉ាន មានទំនុកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងថា វានឹងមិនមែនជារឿងដែលពិបាកហួសហេតុពេកនោះទេ ក្នុងការឆ្លងកាត់ការសាកល្បងសម្រាប់ អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣។ នេះគឺដោយសារតែរឿងដែលសំខាន់បំផុតសម្រាប់ អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ គឺសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើង។ នៅក្នុងទិដ្ឋភាពមួយនេះ ស៊ាវ យ៉ាន សូម្បីតែមានទំនុកចិត្តក្នុងការប្រៀបធៀបជាមួយ អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៤ ទៀតផង។

«ដកដង្ហើមធំ... ប៉ុន្តែទោះបីជាវាបែបនេះក៏ដោយ វាក៏មិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការទទួលបានតំណែងជើងឯកនៅក្នុង ការប្រមូលឱសថ នោះ។ គូប្រកួតទាំងនោះមិនមែនជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតានោះទេ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំរួចគ្រវីក្បាល។ គេនឹកឃើញដល់កូនសិស្សរបស់ គូ ហឺ គឺ លីវ លីង ដែលគេបានជួបនៅថ្ងៃនេះ។ ទោះបីជាគេមិនបានឃើញភាគីម្ខាងទៀតចម្រាញ់ថ្នាំដោយផ្ទាល់ភ្នែកក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាជារឿងធម្មតាទេដែលថា ដោយមានសមត្ថភាពរបស់ស្តេចឱសថ គូ ហឺ កូនសិស្សដែលគាត់បានបង្រៀនច្បាស់ជាមិនមែនជាមនុស្សអសមត្ថភាពនោះឡើយ។ ជាងនេះទៅទៀត នៅពេលដែលពួកគេប្រឈមមុខដាក់គ្នា ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានដឹងពីទំនុកចិត្តដែលបង្កប់នៅក្នុងសកម្មភាព និងសំឡេងរបស់ភាគីម្ខាងទៀតដែរ។ ទំនុកចិត្តនេះមិនមែនជាការសម្តែងនោះទេ។ នេះគឺជាអ្វីដែលមនុស្សម្នាក់អាចមានបាន លុះត្រាតែគេមានសមត្ថភាពពិតប្រាកដប៉ុណ្ណោះ។

បាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែល ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ដ៏ត្រជាក់ស្រេប។ គេស្រាប់តែលើកស្មារបស់គេ រួចសើចតិចៗថា៖ «ពិតណាស់ ខ្ញុំក៏មិនមែនជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតាដែរ។ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវចាញ់ លីវ លីង នៅក្នុង ការប្រមូលឱសថ មែននោះ តើវាមិនមែនមានន័យថា លោកគ្រូ មិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយ គូ ហឺ បានទេអញ្ចឹង?»

«រឿងហ្នឹងមិនកើតដាច់ខាត...» ស៊ាវ យ៉ាន សន្សឹមៗដកដង្ហើមចេញមកក្រៅ។ គេជញ្ជក់មាត់បន្តិច។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេក៏ញញឹមតិចៗ។ ម្រាមដៃរបស់គេបានចុចស្រាលៗទៅលើរន្ធភ្លើងនៃ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយកំទេចអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយខ្សែ ក៏ត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងនោះយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់ពីសំឡេងហ៊ឹមៗតិចៗមួយមក អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយដុំក៏ដុះឡើងភ្លាមៗ និងឆេះសន្ធោសន្ធៅនៅក្នុង ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។

«ខ្ញុំនឹងសាកល្បងចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ឱសថថ្នាក់ទី ៣ ជាមុនសិនចុះ...» បាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ផ្លាស់ទីយឺតៗទៅលើវត្ថុធាតុឱសថនៅលើតុ។ បន្ទាប់មក វាបានឈប់នៅត្រង់រុក្ខជាតិឱសថពីរបីមុខ។ បាតដៃរបស់គេបត់បន្តិច រួចមានកម្លាំងស្រូបដ៏ទន់ភ្លន់មួយបានទាញពួកវាចូលមកក្នុងបាតដៃរបស់គេ ហើយបោះពួកវាចូលទៅក្នុង ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ តាមចិត្តចង់។

សម្លឹងមើលទៅវត្ថុធាតុឱសថទាំងនោះដែលត្រូវបានបំបែកចេញពីគ្នា និងត្រូវបានរុំព័ទ្ធដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ រូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ឱសថថ្នាក់ទី ៣ មួយ បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេដោយស្វ័យប្រវត្ត។ ក្នុងអំឡុងពេលហ្វឹកហាត់របស់គេ លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ តែងតែប្រើប្រាស់ ថាមពលខាងវិញ្ញាណ របស់គាត់ដើម្បីបញ្ចូលរូបមន្តឱសថទាំងនេះទៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ជារឿយៗ។ វាធម្មជាតិជាមានភាពងាយស្រួលខ្លាំងណាស់សម្រាប់គេក្នុងការយកពួកវាមកប្រើប្រាស់នាពេលនេះ។

«“ថ្នាំគ្រាប់ដាស់ស្មារតី” ថ្នាំគ្រាប់ឱសថថ្នាក់ទី ៣។ វាមានសមត្ថភាពធ្វើឱ្យវិញ្ញាណដឹងខ្យល់របស់មនុស្សដែលបានលេបវា មានភាពវៃឆ្លាត និងរហ័សរហួនជាងមុនចំពោះថាមពលធម្មជាតិខាងក្រៅនៅក្នុងពិភពខាងក្រៅ ក្នុងខណៈពេលដែលស្ថិតនៅក្នុងរបៀបហ្វឹកហាត់ បង្កើនល្បឿនដែលមនុស្សម្នាក់ស្រូបយកថាមពល។ បរិមាណរបស់វាក៏នឹងកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងផងដែរ។ វត្ថុធាតុឱសថដែលត្រូវការដើម្បីចម្រាញ់វាមាន៖ “ស្មៅចិត្តបរិសុទ្ធបីសន្លឹក” អាយុកាលសាមសិបឆ្នាំ “ផ្លែបេះដូងព្រះពុទ្ធ” ដែលទុំល្អ “ដើមឈើស្រូបវិញ្ញាណ” អាយុកាលដប់ឆ្នាំ... និងស្នូលសត្វចម្លែកលំដាប់ទី ៣ មួយគ្រាប់»។

ចិត្តវិញ្ញាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នឹកឃើញសន្សឹមៗនូវវត្ថុធាតុឱសថដែលត្រូវបានកត់ត្រានៅក្នុងរូបមន្តឱសថ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ម្រាមដៃដ៏វែងទាំងដប់របស់គេក៏ចុចស្រាលៗ។ ភ្លាមៗនោះ អណ្តាតភ្លើងនៅក្នុង ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ក៏ឆេះឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមចម្រាញ់ថ្នាំ សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងបន្ទប់ក៏កាន់តែខ្ពស់ឡើងជាលំដាប់។ ផ្សែងស្រពិចស្រពិលមួយបានភាយចេញពីឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។ បន្ទាប់មក វាក៏អណ្តែតនៅក្នុងបន្ទប់ ធ្វើឱ្យទីកន្លែងនោះត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអ័ព្ទ។

ដោយសារតែនេះជាលើកដំបូងបង្អស់របស់គេក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ឱសថបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន បានដុតបំផ្លាញវត្ថុធាតុឱសថអស់ទាំងស្រុងនៅក្នុងការសាកល្បងពីរលើកដំបូងរបស់គេ ដូចអ្វីដែលបានរំពឹងទុក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ករណីនេះមិនបានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ខកចិត្តឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ ភាពបរាជ័យក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ឱសថ គឺជាអ្វីដែលពិបាកនឹងជៀសវាងណាស់ ទោះបីជាលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ផ្ទាល់ជាអ្នកចេញមុខចម្រាញ់ក៏ដោយ។

ហេតុដូច្នេះហើយ បន្ទាប់ពីពន្លត់ភ្លើង និងសង្ខេបបទពិសោធន៍បរាជ័យរួចមក ស៊ាវ យ៉ាន បានក្តាប់ជាប់យ៉ាងលឿននូវសីតុណ្ហភាពអណ្តាតភ្លើងដែលចាំបាច់។ នៅក្នុងការចម្រាញ់លើកទីបីរបស់គេ “ថ្នាំគ្រាប់ដាស់ស្មារតី” ដែលមានរាងមូល និងមានពន្លឺចែងចាំង ទីបំផុតត្រូវបានបង្កើតឡើងយ៉ាងថ្មីស្រឡាង បន្ទាប់ពីការចម្រាញ់អស់រយៈពេលពីរម៉ោង...

សម្លឹងមើលទៅ “ថ្នាំគ្រាប់ដាស់ស្មារតី” ដែលកំពុងតែដេកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងដបត្បូងទទឹម ស៊ាវ យ៉ាន ជូតញើសនៅលើថ្ងាសរបស់គេ។ គេញញឹមដោយភាពពេញចិត្ត។ បន្ទាប់មក គេក៏លើកកម្ពស់អណ្តាតភ្លើងម្តងទៀត រួចបន្តចម្រាញ់...

ដោយប្រើប្រាស់ពេលវេលាពេញមួយរសៀល អត្រាជោគជ័យសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងការចម្រាញ់ “ថ្នាំគ្រាប់ដាស់ស្មារតី” បានកើនឡើងក្នុងល្បឿនមួយដ៏គួរឱ្យរីករាយ។ នៅពេលដែលវត្ថុធាតុឱសថនៅលើតុជិតនឹងអស់ទៅហើយ “ថ្នាំគ្រាប់ដាស់ស្មារតី” ចំនួនបីគ្រាប់ ក៏បានលេចឡើងនៅក្នុងដបត្បូងទទឹមរួចជាស្រេច។

ស៊ាវ យ៉ាន រក្សាទុកដបត្បូងទទឹមដែលផ្ទុក “ថ្នាំគ្រាប់ដាស់ស្មារតី” ទាំងបីគ្រាប់នោះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នទៅក្នុង ចិញ្ចៀនស្តុកទុក របស់គេ។ ភាពហត់នឿយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេគឺពិបាកនឹងលាក់បាំងខ្លាំងណាស់។ នៅពេលដែលគេសម្អាតតុរួចរាល់ គេក៏ដើរពីរបីជំហានទាំងទន់ដៃទន់ជើង រួចផ្អឹបក្បាលរបស់គេទៅលើគ្រែដេកលក់ទៅ។

នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ភ្ញាក់ពីដំណេកដ៏ជ្រៅ គេក៏ដឹងថាវាជាព្រឹកព្រលឹមនៃថ្ងៃបន្ទាប់ទៅហើយ។ គេគ្រវីក្បាលដែលរាងធ្ងន់បន្តិចរបស់គេ ខណៈពេលដែលគេងើបចេញពីគ្រែ។ គេសម្លឹងមើលបន្ទប់ដ៏ទទេរស្អាត រួចគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹមជូរចត់។ ការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ឱសថ ពិតជាការងារដែលហត់នឿយខ្លាំងណាស់មែន។ ការបាត់បង់ដែលកើតមានចំពោះ ថាមពលខាងវិញ្ញាណ របស់គេ គឺពិតជាធំធេងពេកហើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ងើបចេញពីគ្រែ រួចសម្អាតខ្លួនប្រាណយ៉ាងសាមញ្ញ។ នៅពេលដែលគេមានស្មារតីភ្ញាក់រលឹកពេញលេញ គេក៏ដើរចេញពីបន្ទប់ រួចសំដៅទៅកាន់ត្រកូលណាឡាន ដើម្បីចាប់ផ្តើមវគ្គកម្ចាត់ពិសសម្រាប់ថ្ងៃនេះឱ្យ ណាឡាន ជេ។

ទោះបីជាគេមិនបានឃើញ ហៃ ប៉ូដុង មួយថ្ងៃហើយក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន មិនសូវជាព្រួយបារម្ភដែរ។ ដោយមានកម្លាំងរបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះ ក្រៅពីពួកបិសាចចាស់ៗទាំងនោះ និងមេបក្សនៃ បក្សពពកអ័ព្ទ ទៅ វាហាក់បីដូចជាគ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុង អាណាចក្រជៀម៉ា នេះដែលអាចបង្កបញ្ហាធំដុំដល់គេបានឡើយ។

វគ្គកម្ចាត់ពិសសម្រាប់ថ្ងៃនេះ គឺប្រហាក់ប្រហែលគ្នានឹងពេលមុនដែរ។ នៅក្នុងអំឡុងពេលវគ្គព្យាបាល មិនមានរឿងរ៉ាវពិសេសអ្វីកើតឡើងឡើយ។ នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានជួយ ណាឡាន ជេ កម្ចាត់ពិសរួចរាល់ គេក៏ត្រូវបានគេអញ្ជើញឱ្យអង្គុយលេងនៅក្នុងត្រកូលណាឡានមួយសន្ទុះ។ ដោយសារមូលហេតុដែលមិនដឹងមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានដើរចូលមកខាងមុខដោយមានចំណាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងអំឡុងពេលដែលពួកគេកំពុងអង្គុយ រួចសួរនាំអំពីរឿងរ៉ាវមួយចំនួនដែលពាក់ព័ន្ធនឹង ស៊ាវ យ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សំណួរទាំងនេះត្រូវបានគេទប់ទល់ និងដោះស្រាយយ៉ាងមិនច្បាស់លាស់ ដោយប្រើប្រាស់ទឹកមុខ និងទឹកដមសំឡេងដ៏រាបស្មើរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ទោះបីជានាងនាពេលបច្ចុប្បន្នហាក់ដូចជាមានការប្រែប្រួលច្រើន បើធៀបនឹងកាលពីមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាពិតជាពិបាកណាស់សម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងការបង្កើតចំណាប់អារម្មណ៍ល្អៗចំពោះនារីម្នាក់នេះ។

នៅគ្រប់ទីកន្លែងដែលមាន ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន វត្តមាន អាល្អិត លីវ លីង ម្នាក់នោះ ធម្មជាតិជាដើរតាមពីក្រោយយ៉ាងកៀកជានិច្ច។ ស៊ាវ យ៉ាន អាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ពីក្រសែភ្នែកចំហៀងរបស់អាល្អិតម្នាក់នោះ ដែលអណ្តែតមកលើគេជារឿយៗ នៅក្នុងអំឡុងពេលដែលគេកំពុងសន្ទនាជាមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។ ទោះបីជាផ្ទៃមុខរបស់ លីវ លីង នៅតែរក្សាស្នាមញញឹមដោយមិននិយាយអ្វីក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន អាចដឹងថាភាគីម្ខាងទៀតកំពុងស្ថិតនៅក្នុងអារម្មណ៍មិនល្អម្យ៉ាង ហើយក៏បានបង្កើតនូវការគុំកួនស្រពិចស្រពិលប្រឆាំងនឹងគេដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រាន់តែលើកស្មារបស់គេដើម្បីឆ្លើយតបនឹងរឿងនេះ៖ «វាមិនមែនជារឿងដែលខ្ញុំត្រូវខ្វល់ទេ បើឯងមិនសប្បាយចិត្តនោះ... សូម្បីតែ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ដែល គូ ហឺ សម្លឹងមើល ក៏ខ្ញុំហ៊ានដណ្តើមយកដែរ។ ចុះទម្រាំតែឯងដែលជាកូនសិស្សមិនទាន់រៀនចប់ម្នាក់ តើឯងមានវិធីណាអាចមកធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្លាចបានទៅ?»

នៅក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់បន្តិចរបស់ លីវ លីង ស៊ាវ យ៉ាន បានអង្គុយនៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវជិតកន្លះម៉ោង។ ពេលនោះទើបគេក្រោកឈរឡើង រួចលាពួកគេ។ បន្ទាប់មក គេត្រូវបានជូនដំណើរដោយ ណាឡាន ជេ និងអ្នកដទៃទៀត ខណៈពេលដែលគេដើរចេញពីត្រកូលណាឡាន ហើយសន្សឹមៗបាត់ខ្លួនពីខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេ។

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានបាត់ខ្លួនទៅហើយដោយភ្នែករួមតូច លីវ លីង ងាកក្បាលរបស់គេមកវិញ រួចស្រាប់តែសើចឡើងថា៖ «លោកតា តើលោកតាដឹងពីប្រវត្តិរបស់អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំដែលឈ្មោះ យ៉ាន ស៊ាវ ម្នាក់នេះទេ?»

«ហេតុអ្វី?» ឮសំណួរនេះ ណាឡាន ជេ ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត រួចនិយាយភ្លាមៗទាំងចងចិញ្ចើមថា៖ «លោក យ៉ាន ស៊ាវ គឺជាភ្ញៀវកិត្តិយសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃត្រកូលណាឡានរបស់ពួកយើង។ ខ្ញុំខ្វល់តែរឿងថា តើគេអាចជួយខ្ញុំកម្ចាត់ ពិសភ្លើង បានឬក៏អត់តែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីអត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដរបស់គេឡើយ»។

«យុវជនគួរតែមានចិត្តទូលាយជាងនេះបន្តិច។ កុំបង្កើតការគុំកួនដោយសារតែរឿងបន្តិចបន្តួចអី។ ឯងអាចនឹងជាកូនសិស្សរបស់ គូ ហឺ ពិតមែន ប៉ុន្តែយើងហ៊ាននិយាយថា លោកគ្រូដែលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ យ៉ាន ស៊ាវ ច្បាស់ជាមិនអន់ជាង គូ ហឺ ឡើយ។ ការក្លាយជាសត្រូវជាមួយមនុស្សបែបនេះ នឹងមិនមែនជារឿងល្អនោះទេ...» ណាឡាន ជេ ក្រឡេកមើលទៅ លីវ លីង ដែលកំពុងតែញញឹម រួចនិយាយយ៉ាងមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅដោយសំឡេងស្រទន់។ ដោយមានក្រសែភ្នែកដ៏ជើងចាស់ និងមុតស្រួចរបស់គេ គេធម្មជាតិជាអាចដឹងពីគំនិតដែល លីវ លីង មានចំពោះ ស៊ាវ យ៉ាន។

«ហាហា លោកតាប្រហែលជាកំពុងនិយាយលេងហើយ។ លោក យ៉ាន ស៊ាវ និងខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ជួបគ្នាពីមុនមកឡើយ។ តើហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវមានការគុំកួនជាមួយគេទៅវិញ?» ទឹកមុខរបស់ លីវ លីង ប្រែប្រួលបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនមែនជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតានោះទេ។ គេបានដកថយទឹកមុខរបស់គេវិញយ៉ាងលឿន រួចងាកក្រសែភ្នែកទៅកាន់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលកំពុងតែចងចិញ្ចើមតិចៗ រួចសើចឡើង។

«វាធម្មជាតិជាល្អបំផុតហើយ ប្រសិនបើវាបែបហ្នឹងមែននោះ។ យ៉ាន ស៊ាវ ម្នាក់នោះ ប្រហែលជាមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយឯងបានទេនាពេលបច្ចុប្បន្ន ប៉ុន្តែសក្តានុពលរបស់គេគឺធំធេងខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើខ្ញុំមានឱកាស ខ្ញុំពិតជាចង់ទាញគេចូលមកក្នុងត្រកូលណាឡានរបស់ពួកយើងខ្លាំងណាស់»។ ណាឡាន ជេ ញញឹមតិចៗ។ ដោយមិនបានសម្លឹងមើលទៅទឹកមុខដ៏រឹងកណ្តាលរបស់ លីវ លីង ឡើយ គេក៏ងាកក្រោយរួចដើរចូលតាមទ្វារធំទៅ។

ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក្រឡេកមើលទៅ លីវ លីង ដែលកំពុងតែលើកស្មារបស់គេដោយភាពទាល់ច្រក រួចនិយាយស្រាលៗថា៖ «ឯងល្អបំផុតកុំព្យាយាមធ្វើរឿងឆ្កួតៗអី។ លោកតារបស់ខ្ញុំបាននិយាយរួចហើយថា គេជាភ្ញៀវកិត្តិយសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃត្រកូលណាឡាន»។ នៅពេលដែលនាងនិយាយពាក្យទាំងនោះរួច ដៃរបស់នាងក៏វែកសក់ខ្មៅងងឹតនៅពីមុខថ្ងាសរបស់នាងចេញ រួចដើរតាមពីក្រោយ ណាឡាន ជេ នៅខាងមុខសន្សឹមៗ។

«យ៉ានរ៉ាន ឆ្លងកាត់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ឯងគួរតែដឹងថាចិត្តរបស់ខ្ញុំ...»

សម្លឹងមើលទៅ ខ្នងដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងមានដំណើររាងរៅដ៏ល្វតល្វន់ទាក់ទាញចិត្តនោះ លីវ លីង មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏និយាយពាក្យទាំងនោះចេញមក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលដែលគេអាចនិយាយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេចង់និយាយបានទាំងអស់នោះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលកំពុងតែបែរខ្នងដាក់គេ បានគ្រវីដៃដ៏ទន់ភ្លន់ និងរលោងដូចត្បូងទទឹមសរបស់នាងតាមចិត្តចង់នៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ នាងដកដង្ហើមធំថា៖ «ឯងគួរតែដឹងថាខ្ញុំមិនចង់ពិភាក្សាអំពីរឿងទាំងនេះទេនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ ឯងគឺជាបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមបុរសតិចតួចណាស់ដែលអាចក្លាយជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំបានក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ។ ប្រហែលជាឯងអាចនឹងធ្វើឱ្យខ្ញុំរំភើបចិត្តបាននាពេលអនាគត ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់សម្រាប់ពេលនេះ ខ្ញុំគ្រាន់តែចាត់ទុកឯងជាមិត្តភក្តិធម្មតាម្នាក់តែប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនបដិសេធទេថាឯងមានភាពលេចធ្លោ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងមិនទាន់គ្រប់លក្ខខណ្ឌតម្រូវរបស់ខ្ញុំឡើយ។ បុរសរបស់ខ្ញុំ ដាច់ខាតមិនមែនជាមនុស្សសាមញ្ញធម្មតានោះទេ»។ នៅពេលដែលនាងនិយាយពាក្យទាំងនេះរួច នាងក៏មិនបង្អង់យូរទៀតឡើយ។ នាងបោះជំហានដើរយ៉ាងលឿន រួចដើរចូលតាមទ្វារធំទៅ។

«ខ្ញុំដឹងថាឯងមានការរំពឹងទុកខ្ពស់។ លើកនេះខ្ញុំនឹងយកជ័យលាភីជើងឯកនៅក្នុង ការប្រមូលឱសថ ដើម្បីបង្ហាញថា ខ្ញុំ លីវ លីង គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលស័ក្តិសមបំផុតជាមួយឯង»។ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅ ខ្នងដ៏មានមន្តស្នេហ៍ នោះ អារម្មណ៍ដ៏មុតមាំ និងងប់ងល់មួយបានជះឆ្លងកាត់កែវភ្នែករបស់ លីវ លីង។ ក្នុងនាមជាអ្នកដឹកនាំនាពេលអនាគតនៃ បក្សពពកអ័ព្ទ ឋានៈរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅក្នុង អាណាចក្រជៀម៉ា គឺស្ទើរតែមានភាពខ្ពង់ខ្ពស់ជាងព្រះនាងម្ចាស់នៃអាណាចក្រទៅទៀត។ ដោយមានភាពអំនួតនៅក្នុងចិត្តរបស់ លីវ លីង គេធម្មជាតិជានឹងត្រូវបង្ក្រាបនារីបែបនេះឱ្យបាន ដើម្បីបង្ហាញពីភាពលេចធ្លោរបស់ខ្លួន។

«រង់ចាំរហូតដល់ឯងក្លាយជាជើងឯកសិនសឹមមកពិភាក្សារឿងហ្នឹង»។ សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់ និងទាក់ទាញចិត្តមួយបានឆ្លងកាត់ទ្វារ រួចសន្សឹមៗបញ្ជូនមកដល់។

«ចាំមើលទៅ...» លីវ លីង លើកស្មារបស់គេ រួចងាកក្រោយ ហើយសម្លឹងមើលទៅត្រង់ចំណុចដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានអង្គុយកាលពីមុននេះ។ គេបញ្ចេញសំឡេងសើចតិចៗដ៏គួរឱ្យខ្លាច ខណៈពេលដែលគេរអ៊ូតិចៗថា៖ «ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យវាត្រូវខ្មាសគេដោយសារតែរូបរាងដ៏អាក្រក់របស់វាឡើយ នៅក្នុង ការប្រមូលឱសថ នោះ។ កូនសិស្សរបស់ស្តេចឱសថ គូ ហឺ គឺដាច់ខាតជាមនុស្សដែលលេចធ្លោបំផុតនៅក្នុង អាណាចក្រជៀម៉ា នេះ»។