លីវ លីង

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នាតិចៗ ខណៈពេលដែលភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅត្រង់ចំណុចដែលម្រាមដៃរបស់គេប៉ះនឹងខ្នងរបស់ ណាឡាន ជេ។ តាមរយៈបទពិសោធន៍ពីមុនមក គេអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា នៅក្នុងរលកកំដៅអណ្តាតភ្លើងមានលាយឡំដោយរបស់ម្យ៉ាងដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណ ហើយវាក៏ត្រូវបានស្រូបចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់គេភ្លាមៗ នៅខណៈពេលដែលអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតងត្រូវបានដកថយចេញមកវិញ។

«ការបំប្លែងខ្លួននៃពិសភ្លើងពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ ទោះបីជាមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនអាចដុតបំផ្លាញវាឱ្យអស់ទាំងស្រុងបានដែរ។ ដកដង្ហើមធំ... ប្រហែលជាមានតែអណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់របស់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ទេ ទើបអាចកម្ចាត់វាចេញបានទាំងស្រុង»។ ស៊ាវ យ៉ាន សន្សឹមៗដកម្រាមដៃរបស់គេចេញ រួចគ្រវីក្បាល និងដកដង្ហើមធំតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។

«វគ្គបន្សាបពិសសម្រាប់ថ្ងៃនេះ ចប់ត្រឹមកម្រិតនេះសិនចុះ។ បន្ទាប់ពីព្យាបាលពីរ ឬបីដងទៀត ខ្ញុំគិតថាពិសនៅក្នុងខ្លួនរបស់លោកច្បាស់ជាត្រូវកម្ចាត់អស់ទាំងស្រុងជាមិនខាន»។ ស៊ាវ យ៉ាន លាក់ម្រាមដៃចូលទៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ រួចសម្លឹងមើលទៅ ណាឡាន ជេ ដែលមានទឹកមុខល្អប្រសើរជាងមុនឆ្ងាយណាស់ បើធៀបនឹងពេលមុនៗ រួចនិយាយឡើង។

«អរគុណប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ពិសភ្លើងនៅក្នុងខ្លួនរបស់ខ្ញុំកំពុងតែថយចុះជាលំដាប់»។ ណាឡាន ជេ ជូតញើសនៅលើថ្ងាសរបស់គេ។ ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងរាល់ពេលដែលពិសត្រូវបានរុញច្រានចេញមកក្រៅ គឺពិតជាធ្វើឱ្យអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ វាប្រៀបបាននឹងការដែលគេទើបតែឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធដ៏ស្វិតស្វាញជាមួយអ្នកខ្លាំងកម្រិតដូចគ្នាអញ្ចឹង។ គេងាកក្បាលមកវិញ ហើយថ្លែងអំណរគុណដល់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានទឹកមុខបង្ហាញពីការហត់នឿយបន្តិចបន្តួច។

«ពួកយើងគ្រាន់តែយករបស់ដែលរៀងៗខ្លួនត្រូវការតែប៉ុណ្ណោះ»។ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ និងមានសំឡេងរាបស្មើ។ ចិត្តវិញ្ញាណរបស់គេបានពិនិត្យមើលខាងក្នុងរាងកាយរបស់ខ្លួនពីរ ឬបីដង។ គេកាន់តែចងចិញ្ចើមខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត នៅពេលដែលដឹងថា ពិសភ្លើងហាក់បីដូចជាកាន់តែមានភាពខាប់ក្រាស់នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ បន្ទាប់ពីវគ្គបន្សាបពិសមួយនេះចប់ទៅ។

«អា... របស់នេះ។ មិនដឹងថាវាជាលាភសំណាង ឬជាគ្រោះមហន្តរាយនោះទេ។ បើសិនជាលោកគ្រូនៅទីនេះច្បាស់ជាល្អមិនខាន។ ដោយមានបទពិសោធន៍ដ៏ជាច្រើនរបស់លោកគ្រូ ខ្ញុំក៏មិនបាច់មកអង្គុយព្រួយបារម្ភទាំងងងឹតងងល់បែបនេះដែរ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំតិចៗ ហើយបានត្រឹមតែញញឹមជូរចត់នៅក្នុងចិត្ត។

«ហាហា ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ។ ពីរថ្ងៃនេះពិតជាធ្វើឱ្យអ្នកនឿយហត់ខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវការវត្ថុធាតុឱសថ ឬរបស់អ្វីផ្សេងទៀត អ្នកអាចប្រាប់ពួកយើងបាន។ រឿងបន្តិចបន្តួចទាំងនេះ ទុកឱ្យត្រកូលណាឡានរបស់ពួកយើងជាអ្នករៀបចំចុះ។ អ្នកគ្រាន់តែសម្រាកឱ្យបានស្រួលទៅបានហើយ»។ ដោយឃើញទឹកមុខរបស់ ណាឡាន ជេ កាន់តែមានឈាមជ័រឡើងវិញ ស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់ ណាឡាន ស៊ូ ក៏កាន់តែរីកធំឡើងដែរ។ គេដើរទៅមុខពីរជំហាន រួចនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងស្នាមញញឹមពេញផ្ទៃមុខ។

ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន រារែកចិត្តមួយភ្លែត។ គេក៏ដកក្រដាស និងប៊ិចចេញពីចិញ្ចៀនស្តុកទុកយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ បន្ទាប់មក គេក៏សរសេរឈ្មោះវត្ថុធាតុឱសថកម្រៗ និងមានតម្លៃ ដែលកម្រនឹងប្រទះឃើញនៅលើទីផ្សារយ៉ាងលឿន រួចហុចវាទៅឱ្យ ណាឡាន ស៊ូ។ ក្នុងពេលដែលភាគីម្ខាងទៀតជាអ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភបែបនេះ បើមិនឆ្លៀតឱកាសទេ វាពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់។ យ៉ាងណាមិញ ដោយមានអំណាចហិរញ្ញវត្ថុរបស់ត្រកូលណាឡាន របស់បន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណេះ មិនធ្វើឱ្យពួកគេឈឺក្បាលហូរទឹកភ្នែកនោះឡើយ។

ណាឡាន ស៊ូ ទទួលយកក្រដាសនោះហើយក្រឡេកមើលមួយភ្លែត។ ទឹកមុខរបស់គេមិនមានការប្រែប្រួលទាល់តែសោះ ទោះបីជាមានឈ្មោះវត្ថុធាតុឱសថមានតម្លៃខ្ពស់នៅលើនោះក៏ដោយ។ គេបានហៅស្រីបម្រើម្នាក់ឱ្យធ្វើតាមអ្វីដែលបានសរសេរនៅលើក្រដាស ដើម្បីទៅដករបស់ទាំងនោះចេញពីឃ្លាំងរបស់ត្រកូល។ ក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការទាំងមូល ការឆ្លើយតបរបស់ ណាឡាន ស៊ូ គឺមិនមានការរារែកសូម្បីតែបន្តិច បង្ហាញពីភាពចិត្តទូលាយ និងអំនួតជាខ្លាំង។

«ហាហា ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ហេតុអ្វីពួកយើងមិនទៅអង្គុយលេងនៅបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវសិនទៅ។ របស់ដែលអ្នកត្រូវការនឹងត្រូវគេយកមកជូនភ្លាមៗ»។ ដោយឃើញស្រីបម្រើដើរចេញពីបន្ទប់ ណាឡាន ជេ ដែលទើបតែស្លៀកពាក់សម្លៀកបំពាក់រួចរាល់ ក៏ញញឹមហើយនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«បាទ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច រួចលើកជើងដើរតាមពីក្រោយ ណាឡាន ជេ និង ណាឡាន ស៊ូ ដែលនៅខាងមុខ។

បន្ទាប់ពីដើរចេញពីទ្វារ ពួកគេបានឆ្លងកាត់ច្រកផ្លូវដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ មុនពេលដែលអ្នកទាំងបីដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដ៏ប្រណីត។ ពួកគេទើបតែអង្គុយចុះភ្លាម ស្រីបម្រម្នាក់នៅខាងក្បែរនោះក៏ប្រញាប់ប្រញាល់មកបម្រើតែដ៏មានក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់។ បន្ទាប់មក នាងក៏ឱនកាយរួចដើរថយក្រោយចេញទៅ។

«ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ខ្ញុំស្មានថាគោលបំណងនៃការមកកាន់រាជធានីរបស់អ្នកលើកនេះ គឺដើម្បីចូលរួមនៅក្នុងការប្រមូលឱសថ មែនទេ?» ណាឡាន ជេ លើកពែងតែរបស់គេឡើង ក្រេបបន្តិចម្តងៗ រួចសួរទាំងស្នាមញញឹម។

«បាទ»។

«កេកេ កំពូលអ្នកខ្លាំងទាំងអស់បានមកជួបជុំគ្នាសម្រាប់ការប្រមូលឱសថលើកនេះ។ មើលទៅច្បាស់ជាមានរឿងល្អមើលមើលមិនខានឡើយ» ណាឡាន ស៊ូ ដែលអង្គុយនៅក្បែរនោះ ញញឹមហើយនិយាយឡើង។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែមកចូលរួមសប្បាយតែប៉ុណ្ណោះ មិនមានសមត្ថភាពទៅប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកដទៃនោះទេ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមហើយឆ្លើយតប។

«អ្នកពិតជាមានភាពដាក់ខ្លួនខ្លាំងណាស់។ ដោយមានរបស់ដ៏វិសេសវិសាលដូចជាអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌នៅក្នុងដៃ វាមិនអាចទៅរួចទេដែលអ្នកមិនបង្ហាញភាពលេចធ្លោរបស់ខ្លួននោះ»។ ណាឡាន ជេ គ្រវីក្បាល រួចក៏សើចភ្លាមៗថា៖ «មុនពេលការប្រមូលឱសថមកដល់ វាពិតជាត្រូវការការហ្វឹកហាត់ខ្លះៗហើយ។ ប្រសិនបើប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ត្រូវការវត្ថុធាតុឱសថណាមួយ អ្នកគ្រាន់តែប្រាប់ខ្ញុំមកចុះ។ ឱ្យតែត្រកូលណាឡានរបស់ពួកយើងមាន ពួកយើងច្បាស់ជាមិនកំណាញ់ឡើយ»។

«ចង់ទិញចិត្តខ្ញុំតាំងពីដំបូង...» ស៊ាវ យ៉ាន ក្រេបតែរបស់គេ រួចគ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយខ្សឹបនៅក្នុងចិត្ត។

អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងរបស់អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែលគ្រងគ្រងអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ គឺជាអ្វីដែលកំពូលអ្នកខ្លាំងដូចជា ណាឡាន ជេ ដឹងយ៉ាងច្បាស់បំផុត។ ហេតុដូច្នេះហើយ ទោះបីជាពេលនេះ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រាន់តែជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ក៏ដោយ ក៏ ណាឡាន ជេ នៅតែប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីទាញយកចិត្តគេមកដែរ។ ដូចពាក្យស្លោកពោលថា «កាលបើទទួលផលប្រយោជន៍ពីគេហើយ ថ្ងៃក្រោយច្បាស់ជាពិបាកនឹងបដិសេធ»។ ប្រសិនបើ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើតាមអ្វីដែលគេនិយាយ ហើយយកវត្ថុធាតុឱសថពីត្រកូលណាឡានតាមចិត្តចង់ មែននោះ វានឹងមិនងាយស្រួលឡើយសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងការបដិសេធ ណាឡាន ជេ នៅពេលដែលគេអញ្ជើញ ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យធ្វើជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំប្រចាំត្រកូលណាឡាននាពេលអនាគត។

«ខ្ញុំនឹងមកជួបអ្នកទាំងពីរនៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវការវា»។ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានបដិសេធភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែសម្តីដ៏មិនច្បាស់លាស់របស់គេ ក៏មិនបានយល់ព្រមដូចគ្នា។

ក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់ដែលឆ្លងកាត់ជីវិតរហូតដល់ចាស់វស្សា ណាឡាន ជេ ធម្មជាតិជាអាចស្តាប់ដឹងពីអត្ថន័យមិនច្បាស់លាស់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេញញឹម ហើយទឹកមុខរបស់គេមិនបង្ហាញពីអារម្មណ៍ខកចិត្តទាល់តែសោះ។ ទាំងស្នាមញញឹម គេក៏បង្វែរប្រធានបទសន្ទនា ហើយចាប់ផ្តើមសួរនាំព័ត៌មានផ្សេងៗពី ស៊ាវ យ៉ាន វិញ។

«ហាហា តើខ្ញុំអាចសួរបានទេថា លោកគ្រូរបស់ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ ជានរណាដែរ? ខ្ញុំស្គាល់អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំល្បីៗជាងពាក់កណ្តាលនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ឮថាមានកូនសិស្សរបស់នរណាម្នាក់ដែលមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ទាំងនៅក្មេងវ័យបែបនេះឡើយ»។

«លោកគ្រូមិនចូលចិត្តបង្ហាញខ្លួននោះទេ។ លោកបានរស់នៅយ៉ាងឯកោនៅក្នុងព្រៃភ្នំ។ មុនពេលខ្ញុំចាកចេញមក គាត់បានណែនាំខ្ញុំមិនឱ្យបញ្ចេញព័ត៌មានណាមួយអំពីគាត់ឡើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលហើយនិយាយ។

«បើវាបែបហ្នឹងហើយ ខ្ញុំក៏មិនបង្ខំអ្នកដែរ»។ ឮពាក្យទាំងនេះ ណាឡាន ជេ ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ បែរជាគិតថា៖ «កំពូលអ្នកខ្លាំងដែលលាក់ខ្លួនពីពិភពលោក? ដោយអាយុរបស់ យ៉ាន ស៊ាវ វាមិនអាចទៅរួចទេដែលគេអាចបង្ក្រាបអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បានដោយខ្លួនឯង ខ្ញុំគិតថាលោកគ្រូរបស់គេច្បាស់ជាបានជួយជ្រោមជ្រែងច្រើនណាស់។ កំពូលអ្នកខ្លាំងដែលអាចបង្ក្រាបអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បាន យ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវតែស្ថិតក្នុងលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ដែរ។ មើលទៅកម្លាំងនៅពីក្រោយខ្នងរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះ មិនអាចមើលស្រាលបានឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចទាញគេមកខាងយើងបាន វានឹងផ្តល់ផលប្រយោជន៍ជាច្រើន...»

បន្ទាប់ពីការឆ្លើយតបដ៏ធម្មតារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ពេលវេលាក៏បានកន្លងផុតទៅសន្សឹមៗ។ ស្រីបម្រើដែលបានទៅយកវត្ថុធាតុឱសថ បានកាន់ថាសប្រាក់មួយ ហើយដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវជាមួយនឹងដំណើររាងរៅដ៏ទន់ភ្លន់។ បន្ទាប់មក នាងក៏ដាក់ថាសនោះនៅលើតុ ក្បែរខាង ស៊ាវ យ៉ាន ដោយភាពគោរព។

ក្រឡេកមើលទៅវត្ថុធាតុឱសថដែលត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនៅលើថាសប្រាក់នោះ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ មើលទៅត្រកូលណាឡានមានមនុស្សពូកែៗមិនតិចឡើយ ដែលដឹងពីរបៀបថែរក្សាវត្ថុធាតុឱសថរបស់ពួកគេ។

ស៊ាវ យ៉ាន រៀបចំទុកដាក់វត្ថុធាតុឱសថទាំងនោះទៅក្នុងចិញ្ចៀនស្តុកទុករបស់គេយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ដោយមិនមានបំណងចង់បង្អង់យូរ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបន្តស្នាក់នៅទៀតឡើយ។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ក្រោកឈរឡើង ហើយលាអ្នកទាំងពីរ។

«ហេហេ ពួកយើងជូនដំណើរ ប្អូនប្រុស យ៉ាន ស៊ាវ បន្តិចទៅ»។ ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ក្រោកឈរឡើង ណាឡាន ជេ ក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើតាមដូចគ្នា។ បន្ទាប់មក គេនិង ណាឡាន ស៊ូ ក៏ដើរទន្ទឹមស្មាគ្នាចេញពីបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។

នៅពេលដែលពួកគេដើរចេញពីបន្ទប់ ពួកគេបានដើរតាមផ្លូវតូចមួយ។ សមាជិកត្រកូលណាឡានដែលកំពុងតែដើរកាត់ទៅកាត់មក បានប្រញាប់ប្រញាល់គោរពពួកគេ។ ពួកគេរង់ចាំរហូតដល់អ្នកទាំងបីដើរទៅឆ្ងាយ បើផ្អើលមើលមុខគ្នាក្នុងភាពតក់ស្លុត។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេក៏ងាកក្រសែភ្នែកពោរពេញដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ និងភ្ញាក់ផ្អើលទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។ នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាទាំងមូល មានមនុស្សមិនលើសពីប្រាំនាក់ឡើយ ដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ឱ្យទាំងលោកតាចាស់នៃត្រកូលណាឡាន និងប្រធានត្រកូលមកជូនដំណើររួមគ្នាដោយក្តីគោរពបែបនេះ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាយុវជនម្នាក់នេះ ដែលមើលទៅមានអាយុប្រហែលជាម្ភៃឆ្នាំ បែរជាមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលបានការបដិសណ្ឋារកិច្ចដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បែបនេះទៅវិញ?

នៅក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ភ្ញាក់ផ្អើល និងចម្លែកចិត្តពេញមួយផ្លូវ អ្នកទាំងបីក៏បានមកដល់ទ្វារធំ។ ស៊ាវ យ៉ាន ឱនក្បាលបន្តិចទៅកាន់ ណាឡាន ជេ និង ណាឡាន ស៊ូ។ គេរៀបនឹងចាកចេញទៅហើយ ប៉ុន្តែចុងភ្នែករបស់គេស្រាប់តែរឹងកណ្តាល នៅពេលដែលឃើញស្រមោលមនុស្សពីរនាក់កំពុងតែដើរចូលមកកាន់ត្រកូលណាឡានសន្សឹមៗ។

ក្នុងចំណោមស្រមោលមនុស្សទាំងពីរនាក់នោះ ម្នាក់ជាប្រុស និងម្នាក់ទៀតជាស្រី។ នារីម្នាក់នោះកំពុងតែស្លៀកពាក់អាវផាយពណ៌សដូចពន្លឺព្រះច័ន្ទ ជាមួយនឹងដៃអាវដ៏វែងទូលាយ។ ជំហានដើរដ៏ទន់ភ្លន់របស់នាង ធ្វើឱ្យមនុស្សជុំវិញខ្លួនមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ និងមើលទៅស្រស់ស្អាតជាខ្លាំង។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សោភារបស់នាង ដែលបង្កប់ដោយស្នាមញញឹមតិចៗ បានទាក់ទាញក្រសែភ្នែកបុរសៗនៅជុំវិញខ្លួន ខណៈពេលដែលនាងដើរកាត់។

ចំណែកឯបុរសម្នាក់នោះវិញ កំពុងតែស្លៀកពាក់អាវផាយវែងរបស់អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំ។ អាយុរបស់គេក៏នៅក្មេងខ្លាំងណាស់ដែរ ហើយរូបរាងរបស់គេខ្ពស់ស្រឡះ មើលទៅទើបតែអាយុជាងម្ភៃឆ្នាំបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ផ្ទៃមុខដ៏សង្ហារបស់គេមានទម្រង់ច្បាស់លាស់ដូចត្រូវបានគេឆ្លាក់ដោយកាំបិត បញ្ចេញនូវអារម្មណ៍ទន់ភ្លន់បែបនារីបន្តិច។ ស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ក៏ងាយស្រួលក្នុងការធ្វើឱ្យចិត្តនារីៗរំភើបញាប់ញ័រផងដែរ។ នៅពេលដែលប្រៀបធៀបរូបរាងរបស់បុរសម្នាក់នេះ ទៅនឹងរូបរាងក្លែងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន វាប្រៀបដូចជាមេឃនិងដី ដែលខុសគ្នាឆ្ងាយខ្លាំងណាស់។

ជាការណែនាំ អ្វីដែលទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍បំផុត គឺនៅតែជាផ្លាកសញ្ញាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំនៅលើទ្រូងរបស់យុវជនម្នាក់នោះ។ នៅលើនោះ មានឆ្នូតពណ៌ប្រាក់បី ដែលជះពន្លឺចាំងភ្នែកនៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ។ អ្នកដើរកាត់ផ្លូវទាំងឡាយ ដែលនៅក្នុងចិត្តដំបូងឡើយមានអារម្មណ៍ច្រណែន ព្រោះតែបុរសម្នាក់នោះមាននារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដើររួមដំណើរជាមួយ បែរជាមានអារម្មណ៍ស្ងើចសរសើរភ្លាមៗ នៅពេលដែលឃើញឆ្នូតពណ៌ប្រាក់ទាំងបីដែលតំណាងឱ្យឋានៈរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ ភាពមិនពេញចិត្តនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេ ក៏ប្រែប្រួលទៅជាការគោរពកោតក្រែង ដែលមនុស្សម្នាក់តែងតែប្រើនៅពេលប្រឈមមុខនឹងកំពូលអ្នកខ្លាំង។

បុរសនិងនារីម្នាក់នោះដើរមកយ៉ាងយឺតៗ។ បុរសមានទេពកោសល្យ និងនារីមានសម្រស់ដ៏ល្អឯក ពិតជាគូស្នេហ៍ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ។ ពួកគេបានទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីក្រសែភ្នែកជាច្រើននៅលើដងផ្លូវ។ ភ្លាមៗនោះ ក្រសែភ្នែកកោតសរសើរ និងច្រណែនជាច្រើនត្រូវបានបោះចោលទៅលើពួកគេ ខណៈពេលដែលអ្នកទាំងពីរស្រាប់តែក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍នៅលើដងផ្លូវ។

នៅខណៈពេលដែលក្រសែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឈប់ស្ងៀមទៅលើអ្នកទាំងពីរ ណាឡាន ជេ និង ណាឡាន ស៊ូ ដែលនៅក្បែរនោះ ក៏បានកត់សម្គាល់ឃើញមនុស្សពីរនាក់ដែលកំពុងដើរមកដូចគ្នា។ នៅពេលដែលក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេសម្លឹងមើលទៅបុរសដែលនៅក្បែរ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ទឹកមុខរបស់ពួកគេម្នាក់ៗមានភាពខុសប្លែកគ្នាបន្តិចបន្តួច។

សម្លឹងមើលទៅអ្នកទាំងពីរដែលកំពុងដើរមកយ៉ាងយឺតៗ ស៊ាវ យ៉ាន បន្ទាបក្បាលរបស់គេចុះបន្តិច។ ដោយសារមូលហេតុដែលមិនច្បាស់លាស់មួយ ចិត្តរបស់គេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារតិចៗ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេក៏ដកដង្ហើមចូលវែងៗនូវខ្យល់ដ៏ត្រជាក់។ គេយល់ថា ទោះបីជាគេលែងមានអារម្មណ៍ស្នេហាទៅលើនារីនៅចំពោះមុខនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងនៅតែជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្ទើរតែបានក្លាយជាប្រពន្ធរបស់គេ ទោះបីជាមានរឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងបានកើតឡើងក៏ដោយ។ ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលឃើញនាងកំពុងតែនិយាយលេងសើច និងសើចក្អាកក្អាយជាមួយបុរសម្នាក់ទៀតដើររួមគ្នាបែបនេះ គេធម្មជាតិជានឹងមានអារម្មណ៍ទាស់ចិត្តនៅក្នុងទ្រូងមិនខានឡើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ងើបក្បាលឡើង។ អារម្មណ៍នៅក្នុងភ្នែករបស់គេត្រូវបានដកថយទៅវិញទាំងស្រុង ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅមនុស្សពីរនាក់ដែលបានមកដល់ចំពោះមុខគេដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។

«លោក យ៉ាន ស៊ាវ ពួកយើងបានរំខានលោកម្តងទៀតហើយថ្ងៃនេះ»។ នៅពេលដែលមនុស្សទាំងពីរនាក់មកដល់ទ្វារធំ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានគោរព ណាឡាន ជេ និង ណាឡាន ស៊ូ មុនពេលដែលនាងញញឹមហើយនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។

ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានបើកមាត់និយាយអ្វីឡើយ។ គេគ្រាន់តែគ្រវីក្បាលបន្តិច។ ផ្ទៃមុខរបស់គេ ដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយរបាំងមុខសូត្រដ៏ត្រជាក់ មើលទៅមានភាពត្រជាក់បន្តិច។

ដោយសារតែបានស្គាល់ ស៊ាវ យ៉ាន មួយថ្ងៃមកនេះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏ដឹងពីអត្តចរិតដ៏មានសំឡេងរាបស្មើ និងមិនខ្វល់ខ្វាយពីពិភពលោករបស់គេដែរ ហើយនាងក៏មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងវាឡើយ។ នាងចង្អុលទៅកាន់បុរសដែលនៅក្បែរខ្លួន រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «លោក យ៉ាន ស៊ាវ នេះជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ ឈ្មោះ លីវ លីង។ គេក៏ជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែរ»។

«រីករាយណាស់ដែលបានស្គាល់ លោក យ៉ាន ស៊ាវ»។ បុរសដ៏សង្ហាម្នាក់នោះបានលូកដៃរបស់គេចេញមក ខណៈពេលដែលគេញញឹម និងស្វាគមន៍ ស៊ាវ យ៉ាន។ ស្នាមញញឹមរបស់គេគឺមានភាពទន់ភ្លន់ខ្លាំងណាស់ មើលទៅពិតជាមានភាពស្មោះត្រង់។

«រីករាយដែលបានស្គាល់»។ ស៊ាវ យ៉ាន លូកដៃចេញទៅចាប់ដៃរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ខណៈពេលដែលគេនិយាយដោយស្ងប់ស្ងាត់។ ភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ លីវ លីង។ ចាប់តាំងពីគេបានចាកចេញពីទីក្រុងអ៊ូថានមក យុវជននៅចំពោះមុខនេះ គឺជាមនុស្សម្នាក់ដំបូងគេដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ និងពិនិត្យមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។ ការដែលអាចក្លាយជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ទាំងនៅក្មេងវ័យបែបនេះ ទេពកោសល្យរបស់គេច្បាស់ជាមិនអន់ជាង ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ។

«ហេ អាល្អិត លីវ លីង ហេតុអ្វីបានជាឯងរត់មកទីនេះ ជំនួសឱ្យការរៀនជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំពីលោកគ្រូរបស់ឯងទៅវិញ?» ណាឡាន ជេ ក្រឡេកមើលទៅបុរសម្នាក់នេះ ដែលមានភាពលេចធ្លោខ្លាំងណាស់។ គេដកដង្ហើមធំតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។ លីវ លីង គឺជាយុវជនដ៏ឆ្នើមបំផុតម្នាក់ដែលគេបានជួបក្នុងអំឡុងពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ ប្រសិនបើនិយាយអំពីទេពកោសល្យ និងសមត្ថភាព គេគឺជាបុរសម្នាក់ដែលស័ក្តិសមបំផុតជាមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។ គេក៏ដឹងដែរថា ចៅស្រីដ៏មានមហិច្ឆតាខ្ពស់ និងមានអំនួតរបស់គេ ក៏អាចនឹងមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អទៅលើដងខ្លួនយុវជនដ៏ឆ្នើមម្នាក់នេះដែលមានអាយុស្របគ្នាជាមួយនាងដែរ។ ទោះបីជាចំណាប់អារម្មណ៍ល្អបន្តិចបន្តួចនេះនៅឆ្ងាយពីការមានអារម្មណ៍ស្នេហាក៏ដោយ ប៉ុន្តែ លីវ លីង គឺជាបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមបុរសតិចតួចណាស់ដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនាង ដែលបានធ្វើឱ្យនាងមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។

ខណៈពេលដែល លីវ លីង ពិតជាមានភាពលេចធ្លោខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយមិត្តចាស់របស់គេកាលពីពេលនោះ នៅតែស្ថិតនៅក្នុងចិត្តរបស់ ណាឡាន ជេ ជានិច្ច។ គ្រាន់តែគិតអំពីអាល្អិតមកពីត្រកូលស៊ាវ ដែលត្រូវបានគេហែកលិខិតដណ្តឹងចោលនោះ ចិត្តរបស់គេក៏ពេញទៅដោយការសោកស្តាយ និងភាពទាល់ច្រក។ ហេតុដូច្នេះហើយ គេមានភាពរារាំងបន្តិចបន្តួចចំពោះការដែល លីវ លីង និង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន មានភាពជិតស្និទ្ធគ្នានៅក្បែរគ្នាពេក។ គេនៅតែព្យាយាមគិតរកវិធីដើម្បីស្រោចស្រង់អាពាហ៍ពិពាហ៍ដែលត្រូវបានបំផ្លាញទៅហើយនោះឡើងវិញ។

«ការប្រមូលឱសថជិតនឹងចាប់ផ្តើមក្នុងពេលឆាប់ៗនេះហើយ។ ការប្រមូលឱសថលើកនេះបានប្រមូលផ្តុំនូវកំពូលអ្នកខ្លាំងរាប់មិនអស់នៅក្នុងវិស័យអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំរបស់អាណាចក្រ។ នៅក្នុងលោកនេះតែងតែមានអ្នកពូកែជាងយើងជានិច្ច។ ហេតុដូច្នេះហើយ លោកគ្រូបានសុំឱ្យខ្ញុំចុះពីលើភ្នំដើម្បីមកស្វែងយល់ និងដកស្រង់បទពិសោធន៍ដោយខ្លួនឯង។ ក្រៅពីនេះ លោកគ្រូក៏បានសុំឱ្យខ្ញុំផ្ញើការសួរសុខទុក្ខដល់លោកម្ចាស់ចាស់ផងដែរ»។ លីវ លីង ឱនក្បាលបន្តិច រួចឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹម។

«លោក យ៉ាន ស៊ាវ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថា លោកមានសមត្ថភាពអាចជួយលោកម្ចាស់កម្ចាត់ពិសភ្លើងបានទាំងនៅក្មេងវ័យបែបនេះសោះ។ វាពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់។ កាលពីពេលនោះ លោកគ្រូក៏ធ្លាប់មកពិនិត្យមើលដែរ ប៉ុន្តែមិនមានដំណោះស្រាយទាល់តែសោះ។ ហាហា ខ្ញុំគិតថា លោក យ៉ាន ស៊ាវ ច្បាស់ជាមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដ៏ល្បីល្បាញនៅក្នុងដៃហើយ មែនទេ?» លីវ លីង ងាកក្រសែភ្នែកទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅខាងក្បែរនោះ រួចសើចឡើង។

ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែរួមតូច ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើល លីវ លីង រួចសួរនាំថា៖ «តើលោកគ្រូរបស់លោកជានរណា?»

«លោកគ្រូរបស់ខ្ញុំគឺ គូ ហឺ»។ លីវ លីង ញញឹមតិចៗហើយនិយាយ។ ទោះបីជាគេលាក់បាំងភាពអំនួតនៅក្នុងស្នាមញញឹមរបស់គេយ៉ាងជម្រៅក៏ដោយ ក៏វា នៅតែលេចធ្លាយចេញមកក្រៅខ្លះៗដែរ។

«លេចមុខមកហើយ ស្តេចឱសថ គូ ហឺ...» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។ គេងក់ក្បាល ប៉ុន្តែភាពមិនខ្វល់ខ្វាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេមិនមានការប្រែប្រួលទាល់តែសោះ ដោយសារតែឈ្មោះមួយនេះដែលធ្លាប់អង្រួនអាណាចក្រជៀម៉ាទាំងមូលនោះ។

អាកប្បកិរិយាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យ លីវ លីង ភ្ញាក់ផ្អើលមួយភ្លែត។ ការដែលអាចក្លាយជាកូនសិស្សផ្ទាល់របស់ស្តេចឱសថ គូ ហឺ តែងតែជាអ្វីដែលគេមានមោទនភាពបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងភ្នែករបស់យុវជននៅចំពោះមុខនេះ វាហាក់បីដូចជាគ្មានតម្លៃអ្វីទាល់តែសោះ។ ភ្លាមៗនោះ ចិញ្ចើមរបស់គេត្រូវបានសង្កត់ចូលគ្នាតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួន មុនពេលដែលពួកវាត្រូវបានរំសាយចេញវិញយ៉ាងលឿន។ គេញញឹមហើយសួរ ស៊ាវ យ៉ាន ថា៖ «តើខ្ញុំអាចដឹងពីឈ្មោះលោកគ្រូរបស់លោក យ៉ាន ស៊ាវ បានទេ?»

«លោកគ្រូគ្រាន់តែជាមនុស្សទំនេរម្នាក់នៅក្នុងព្រៃភ្នំតែប៉ុណ្ណោះ មិនមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញដូចជាស្តេចឱសថ គូ ហឺ នោះទេ មិនគួរបញ្ចេញឈ្មោះមកឡើយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមហើយឆ្លើយតបតិចៗ។ អាកប្បកិរិយាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់គេ ធ្វើឱ្យ ណាឡាន ជេ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន និងអ្នកដទៃទៀត ត្រូវងាកមកមើលគេដោយក្រសែភ្នែកប្លែកចិត្ត។

«លោក យ៉ាន ស៊ាវ ពិតជាមានភាពដាក់ខ្លួនខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាពួកយើងមិននិយាយអំពីអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ក៏ដោយ ក៏លោកបានក្លាយជាអ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងអាយុប៉ុណ្ណេះទៅហើយ។ សមត្ថភាពរបស់លោកគ្រូរបស់លោក ធម្មជាតិជានឹងមិនអន់ឡើយ ទើបអាចបង្រៀនកូនសិស្សដូចជាលោកបាន»។ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅខាងក្បែរនោះ ខ្ទប់មាត់របស់នាងហើយសើចឡើង។

«ខ្ញុំមិនមានជម្រើសនោះទេ។ នេះមកពីមានគេបង្ខំ...» ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន រួចស្រាប់តែនិយាយឌឺដង និងចំអកឱ្យខ្លួនឯងតិចៗដោយសំឡេងស្រទន់។

ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ដោយសារមូលហេតុដែលមិនដឹងមួយ ក្រសែភ្នែករបស់ភាគីម្ខាងទៀត បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់នាងញ័រដោយមិនដឹងខ្លួន។ នាងគ្រវីក្បាលតិចៗ ហើយរៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយទៅហើយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន បានលើកដៃសំពះទៅកាន់អ្នករាល់គ្នា រួចញញឹមតិចៗហើយនិយាយថា៖ «សូមទោសផង។ ខ្ញុំនៅមានកិច្ចការខ្លះដែលត្រូវធ្វើ មិនអាចនៅកំដរអ្នករាល់គ្នានិយាយលេងបានទៀតទេ។ លាសិនហើយ»។

នៅពេលដែលគេនិយាយពាក្យទាំងនោះរួច ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ដើរសំដៅទៅកាន់ដងផ្លូវ។ បន្ទាប់មក រូបរាងរបស់គេក៏សន្សឹមៗរលាយបាត់ទៅក្នុងហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើនកុះករ នៅចំពោះមុខក្រសែភ្នែករបស់ក្រុម ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។

«យ៉ានរ៉ាន តើគេពិតជាមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌មែនមែនទេ?» ដោយឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន បានបាត់ខ្លួនទៅហើយ លីវ លីង មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏សួរនាំម្តងទៀត។

«ចាស។ សមត្ថភាពរបស់លោក យ៉ាន ស៊ាវ ពិតជាល្អណាស់។ សមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងរបស់គេច្បាស់ជានឹងមិនអន់ជាងលោកឡើយ។ នៅក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំ គេគឺជាមនុស្សម្នាក់គត់ដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នាដែលខ្ញុំបានជួបក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ដែលខ្ញុំគិតថាគេអាចនឹងលើសលោកទៅទៀត»។ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ងក់ក្បាលរបស់នាង។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងសម្លឹងមើលទៅចុងដងផ្លូវ ហើយនាងមានអារម្មណ៍ភ្លេចខ្លួនបន្តិច។ ដោយសារមូលហេតុដែលមិនដឹងមួយ យុវជនដ៏ត្រជាក់ម្នាក់នេះតែងតែផ្តល់អារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកមួយដល់នាង។ អារម្មណ៍បែបនេះ គឺជាអ្វីដែលនាងមិនដែលធ្លាប់មានអារម្មណ៍ពី លីវ លីង ឡើយ។

លីវ លីង ចងចិញ្ចើមខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើល ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលកំពុងតែសម្លឹងមើលទៅចុងដងផ្លូវក្នុងភាពភ្លេចខ្លួនបន្តិចបន្តួចបែបនេះ។ ដៃរបស់គេក្តាប់ចូលគ្នាតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈពេលដែលភាពច្រណែន និងជូរចត់បន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ...