ការចូលរួមប្រកួត

សំឡេងដ៏ខ្សោយ និងមានមន្តស្នេហ៍មួយបានបន្លឺឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេមានអារម្មណ៍ត្រជាក់។ បាតដៃដែលលាក់ក្នុងដៃអាវរបស់គេញ័រតិចៗដោយគ្មានអ្នកណាដឹង។ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចូលយឺតៗ រួចព្យាយាមទប់ទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលមិនឱ្យលេចចេញមកក្រៅ។ គេឱនក្បាលចុះបន្តិច មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបគេអាចសម្រួលអារម្មណ៍ឱ្យស្ងប់ចុះវិញ រួចសួរទៅកាន់ព្រលឹងនោះក្នុងចិត្តដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «អ្នកចង់បានរូបមន្តឱសថនោះមែនទេ?»

ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីពាក្យទាំងនោះត្រូវបានសួរឡើង បរិយាកាសនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដដែល។ មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា មិនបានផ្តល់ការឆ្លើយតបណាមួយឡើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមយឺតៗ។ គេបានព្យាយាមហៅនាងពីរបីដងទៀតនៅក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែវាប្រៀបដូចជាការបោះដុំថ្មចូលទៅក្នុងមហាសមុទ្រដ៏ជ្រៅ។ បន្ទាប់ពីព្យាយាមបែបនេះពីរបីដង គេក៏មានតែជ្រើសរើសបោះបង់ចោល។ ចុងម្រាមដៃរបស់គេកោងបន្តិច រួចគោះលើតុ ខណៈគំនិតជាច្រើនកំពុងតែវិលវល់នៅក្នុងចិត្ត។ ប្រសិទ្ធភាពនៃ «ថ្នាំគ្រាប់រលាយវិញ្ញាណ» គឺជួយឱ្យព្រលឹង និងរូបកាយសាច់បង្កើតការរួមបញ្ចូលគ្នា។ មូលហេតុដែល មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា មានការយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងចំពោះរឿងនេះ គឺច្បាស់ជាពាក់ព័ន្ធនឹងខ្លួននាង និង «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» មិនខាន។ រឿងនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងច្បាស់ណាស់។

ប៉ុន្តែ... ប្រសិនបើ មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា ពិតជាទទួលបាន «ថ្នាំគ្រាប់រលាយវិញ្ញាណ» នេះមែន តើនាងមិនអាចគ្រប់គ្រងរូបកាយរបស់ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» បានទេអ្ហេះ? នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់... ប្រហែលជាមានតែលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ ផ្ទាល់ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចការពារ និងជួយឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានឱកាសរត់គេចខ្លួនពីកណ្តាប់ដៃរបស់កំពូលអ្នកខ្លាំងកម្រិត លំដាប់បុព្វបុរស បាន។ ទោះបីជានាងបាននិយាយថានឹងមិនសម្លាប់គេក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែមិនសូវជឿជាក់លើសម្តីរបស់នាងឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើ ស៊ាវ យ៉ាន មិនព្រមធ្វើតាមការទាមទាររបស់ មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា ទេនោះទំនាក់ទំនង រវាងគេ និងនាងច្បាស់ជាកាន់តែអាក្រក់ទៅៗមិនខាន។ នៅក្នុងដំណាក់កាលដំបូង «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» ប្រហែលជាអាចបង្ក្រាប មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា បាន ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន មិនគិតថាវាអាចបង្ក្រាបនាងបានរហូតឡើយ។ នៅពេលដែល មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា បង្ហាញខ្លួនឡើងវិញនៅថ្ងៃអនាគត ស្ថានភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ច្បាស់ជាស្ថិតក្នុងគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំធេងបំផុត...

តើគេគួរតែយល់ព្រម ឬបដិសេធ?

ស៊ាវ យ៉ាន បិទបបូរមាត់របស់គេយ៉ាងណែន ខណៈពេលដែលម្រាមដៃរបស់គេអង្អែលថ្ងាសដោយភាពស្មុគស្មាញ។ គេគិតពិចារណាអស់មួយសន្ទុះធំ មុនពេលដែលម្រាមដៃរបស់គេគោះតុខ្លាំងៗ។ គេងើបក្បាលឡើង រួចសម្លឹងមើលទៅ អាវ ធួ ដែលនៅចំពោះមុខ។ គេដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំនឹងចូលរួម»។

មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងឡើយ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតគឺត្រូវយកដករូបមន្តឱសថនោះមកក្តោបក្តាប់ឱ្យបានសិន។ ឱ្យតែគេទទួលបានរូបមន្តឱសថនោះ ជំហានបន្ទាប់នៃការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ គឺត្រូវពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើ ស៊ាវ យ៉ាន។ ដូច្នេះ ស៊ាវ យ៉ាន នឹងមានដើមទុនគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការចរចាជាមួយ មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា នៅពេលក្រោយ គេអាចនឹងប្រើប្រាស់ចំណុចនៃការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់នេះ ដើម្បីទាមទារលក្ខខណ្ឌមួយចំនួនដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់ខ្លួន... តាមពិតទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏មិនចង់ទៅបង្កើតសត្រូវជាមួយបុគ្គលម្នាក់ដែលនឹងក្លាយជាកំពូលអ្នកខ្លាំងកម្រិត លំដាប់បុព្វបុរស ភ្លាមៗនៅពេលដែលនាងដឹងខ្លួននោះឡើយ។ ប្រសិនបើមានឱកាសអាចសម្របសម្រួលទំនាក់ទំនងរវាងគ្នាបាន គេច្បាស់ជាមានការរីករាយបំផុតក្នុងការធ្វើវា។

នៅពេលដែលបានឮ ស៊ាវ យ៉ាន យល់ព្រម អាវ ធួ និង ហ្វ្រង់ ក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ ស៊ាវ យ៉ាន បានចុះឈ្មោះចូលរួមនៅឯសាខារបស់ពួកគេ ដូច្នេះប្រសិនបើគេតំណាងឱ្យសាខាសមាគមថ្នាំប្រចាំទីក្រុងថ្មខ្មៅទៅចូលរួមនៅក្នុង ការប្រមូលឱសថ នេះ វាច្បាស់ជាជួយបង្កើនកេរ្តិ៍ឈ្មោះដល់សាខារបស់ពួកគេមិនខាន។ នៅក្នុងករណីបែបនោះ ពួកគេក៏នឹងទទួលបាននូវការកោតសរសើរ និងចំណាត់ថ្នាក់ដ៏ល្អពីសមាគមធំនៅឆ្នាំក្រោយផងដែរ។

«ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមានលក្ខខណ្ឌមួយ...» ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែនិយាយឡើង ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅកាន់បុរសចំណាស់ទាំងពីរនាក់ដែលកំពុងតែញញឹមបិទមាត់មិនជិត។

«អូ? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនសាកល្បងនិយាយវាចេញមកមើល...» ឮសម្តីនេះ អាវ ធួ និង ហ្វ្រង់ ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត មុននឹងនិយាយទាំងស្នាមញញឹមកាន់តែរីកធំឡើង។

«ដោយសារតែមូលហេតុផ្ទាល់ខ្លួនមួយចំនួន ខ្ញុំនឹងប្រើប្រាស់រូបរាងដែលលោកគ្រូបានឃើញមុននេះ ដើម្បីចូលរួមក្នុងការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំ។ ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំក៏ចង់រំខានលោកគ្រូទាំងពីរជួយកែប្រែឈ្មោះអ្នកចូលរួមរបស់ខ្ញុំ ពីឈ្មោះចាស់ "ស៊ាវ យ៉ាន" មកជា "យ៉ាន ស៊ាវ" វិញផងដែរ តើអាចទៅរួចទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែលផ្ទៃមុខរបស់គេ រួចនិយាយទាំងញញឹម។

«នែ! ប្រសិនបើឯងចង់ចូលរួមប្រកួត ក៏ចូលរួមទៅចុះ ហេតុអ្វីបានជាត្រូវធ្វើរឿងលាក់លៀមច្រើនម្ល៉េះ?» នៅឯជ្រុងម្ខាង លីន ហ្វី យកដៃទាំងពីរទ្រចង្ការបស់នាង ខណៈពេលដែលនាងលួចពេបមាត់សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន រួចនិយាយឡើង។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម ប៉ុន្តែមិនបានឆ្លើយតបទៅកាន់នាងឡើយ។ គេគ្រាន់តែសម្លឹងមើលទៅកាន់ អាវ ធួ និង ហ្វ្រង់ ដោយកកែវភ្នែកត្រង់ៗ ដើម្បីរង់ចាំចម្លើយរបស់ពួកគេ។

«ការកែប្រែឈ្មោះ គឺជារឿងតូចតាចប៉ុណ្នោះ...» អាវ ធួ ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ គេសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន រួចនិយាយថា៖ «មើលទៅឯងហាក់ដូចជាកំពុងតែជួបប្រទះនូវរឿងរ៉ាវស្មុគស្មាញមួយចំនួនហើយ។ ប្រសិនបើឯងមានរឿងអ្វីដែលត្រូវការឱ្យពួកយើងជួយ ឯងអាចប្រាប់ពួកយើងបាន ឱ្យតែពួកយើងអាចជួយបាន ពួកយើងច្បាស់ជាខិតខំប្រឹងប្រែងឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពមិនខាន»

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម រួចគ្រវីក្បាលបដិសេធ។ គេមិនចង់បន្តជជែកវែកញែកលើប្រធានបទនេះទៀតឡើយ ទើបគេនិយាយបង្វែរថា៖ «ប៉ុន្តែ លោកគ្រូទាំងអស់គ្នាក៏កុំទាន់អាលដាក់សង្ឃឹមលើខ្ញុំខ្លាំងពេកអី។ អាណាចក្រជៀម៉ានេះធំធេងណាស់ ហើយក៏មានកំពូលអ្នកខ្លាំងជាច្រើនដែលលាក់បាំងសមត្ថភាពពិតប្រាកដរបស់ខ្លួនដែរ។ ក្នុងនាមជាអ្នកជំនាន់ក្រោយម្នាក់ ខ្ញុំគិតថាវាជាសំណាងដ៏ធំធេងណាស់ទៅហើយ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចទម្លុះរហូតដល់វគ្គផ្តាច់ព្រ័ត្របាននោះ។ កាលពីមុន នៅពេលដែល គូ ហឺ ចូលរួមក្នុងការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំនេះ គេមានឋានៈជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ ទៅហើយ ចំណែកឯខ្ញុំវិញ គឺគ្រាន់តែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ប៉ុណ្ណោះ។ វាហាក់ដូចជាទន់ខ្សោយបន្តិចបន្តួចនៅពេលដែលត្រូវទៅឈរនៅត្រង់ចំណុចនោះ...»

ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន, អាវ ធួ គ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា៖ «កាលពីមុន នៅពេលដែល គូ ហឺ ចូលរួមក្នុងការប្រកួតប្រជែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ធំ គេមានអាយុជិតសាមសិបឆ្នាំទៅហើយ តើបច្ចុប្បន្ននេះឯងមានអាយុប៉ុន្មានទៅ? លើសពីនេះទៅទៀត ពួកយើងក៏មិនបានបង្ខំឱ្យឯងដណ្តើមយកចំណាត់ថ្នាក់លេខមួយដែរ តំណែងមួយនោះវាពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់។ យោងទៅតាមអ្វីដែលខ្ញុំបានដឹង ក្រុមអ្នកខ្លាំងៗពីរបីក្រុមនៅក្នុងរដូវកាលនេះ សុទ្ធសឹងតែមានបំណងប៉ងប្រាថ្នាចង់បានតំណែងមួយនោះដូចគ្នា។ នៅពេលដល់ពេលនោះ ឱ្យតែឯងអាចទម្លុះចូលទៅក្នុងចំណាត់ថ្នាក់កំពូលទាំងដប់បាន វាច្បាស់ជាអាចធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនត្រូវភ្ញាក់ផ្អើលមិនខានឡើយ»。

«តើការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំនេះ មិនមានការកំណត់អាយុទេអ្ហេះ?» ស៊ាវ យ៉ាន សួរនាំដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ប្រសិនបើមិនមានការកំណត់អាយុទេនោះ តើអ្នកជំនាន់ក្រោយអាចទៅប្រកួតប្រជែងជាមួយនឹងពួកតាចាស់ៗដែលមានបទពិសោធន៍រាប់សិបឆ្នាំយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

«កេកេ ពិតជាមានការកំណត់ច្បាស់លាស់ណាស់។ ការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំនេះ គឺបើកចំហចំពោះតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានអាយុក្រោមសាមសិបឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ កាលពីមុន គូ ហឺ គឺស្ទើរតែហួសកម្រិតកំណត់ទៅហើយ ព្រោះគេមានអាយុជិតសាមសិបឆ្នាំ។ ដូច្នេះ គេទទួលបាននូវអត្ថប្រយោជន៍យ៉ាងច្រើនទាក់ទងនឹងបទពិសោធន៍។ ទោះជាយ៉ាងណា ទេពកោសល្យក្នុងការហ្វឹកហាត់របស់អាល្អិតម្នាក់នោះ ពិតជាកម្រនឹងបានជួបប្រទះខ្លាំងណាស់នៅក្នុងចំណោមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ សមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងរបស់គេ បានធ្វើឱ្យទស្សនិកជនទាំងមូលត្រូវស្ងើចសរសើរមិនដាច់ពីមាត់ឡើយ។ គេពិតជាតារាដ៏មានពន្លឺចែងចាំងបំផុតនៅក្នុងការប្រកួតប្រជែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ធំនៅក្នុងរដូវកាលនោះ» ហ្វ្រង់ លូកអណ្តាត រួចនិយាយសរសើរ។ គេនៅតែចងចាំយ៉ាងច្បាស់ពីទិដ្ឋភាពដែល គូ ហឺ ដែលកាលពីពេលនោះនៅជាយុវជនម្នាក់ បានបង្ហាញពីបច្ចេកទេសគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងអស្ចារ្យបំផុត។ គូ ហឺ នៅក្នុងពេលនោះ បានក្លាយជាបុរសក្នុងក្តីស្រមៃរបស់នារីវ័យក្មេងៗរាប់មិនអស់នៅក្នុងទីក្រុងរាជធានីជៀម៉ា។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលតិចៗ រួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «តើការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំនឹងចាប់ផ្តើមនៅពេលណាដែរ?»

«បីថ្ងៃក្រោយ»

«បីថ្ងៃក្រោយ ខ្ញុំនឹងមកកាន់ទីនេះដើម្បីជួបលោកគ្រូទាំងពីរ។ ខ្ញុំនឹងរំខានលោកគ្រូទាំងពីរជួយចាត់ចែងរៀបចំឯកសារ និងបែបបទចាំបាច់នានាសម្រាប់ចូលរួមក្នុងការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំនេះផង»។

«មិនអីទេ ក្នុងកំឡុងពេលនេះ ពួកយើងនឹងស្នាក់នៅទីនេះរហូត។ ប្រសិនបើឯងមានបញ្ហាអ្វី ចូលចងចាំមកស្វែងរកពួកយើងចុះ» ហ្វ្រង់ ងក់ក្បាល រួចនិយាយទាំងញញឹមដើម្បីរំលឹកដាស់តឿន។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម រួចក្រោកឈរឡើង។ គេឱនកាយគោរពទៅកាន់មនុស្សទាំងបួននាក់នៅក្នុងបន្ទប់ បន្ទាប់មក គេក៏បានយកម៉ាសសូត្រទឹកកកមកបិទបាំងផ្ទៃមុខរបស់គេវិញ រួចដើរសំដៅចាកចេញពីបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយមួយនេះភ្លាមៗ។

សម្លឹងមើលទៅលើខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗនៅពីក្រោយទ្វារ ហ្វ្រង់ ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើអាល្អិតម្នាក់នោះអាចទម្លុះចូលទៅក្នុងចំណាត់ថ្នាក់កំពូលទាំងដប់បានដែរឬទេ?»

«នៅក្នុងរដូវកាលមុនៗ បេក្ខជនដែលស្ថិតនៅក្នុងចំណាត់ថ្នាក់កំពូលទាំងដប់ សុទ្ធសឹងតែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ទាំងអស់។ គេហាក់ដូចជាទើបតែស្ថិតនៅក្នុងថ្នាក់ទី ២ ប៉ុណ្ណោះមែនទេ? មើលទៅវាពិតជាមានភាពលំបាកខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែដោយផ្អែកលើអាយុរបស់គេ គេច្បាស់ជាអាចលេចធ្លោខ្លាំងមិនខានឡើយនៅក្នុងការប្រកួតប្រជែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ធំនៅរដូវកាលក្រោយ។ ចំណែកឯរដូវកាលនេះវិញ... ខ្ញុំគិតថាវាពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់។ ពួកអាល្អិតចម្លែកៗទាំងនោះ សុទ្ធសឹងតែត្រូវបានលោកគ្រូរបស់ពួកគេបញ្ចេញមកឱ្យចូលរួមប្រកួតប្រជែងទាំងអស់។ រដូវកាលនេះ ច្បាស់ជាការប្រកួតប្រជែងដ៏កាចសាហាវ និងស្វិតស្វាញបំផុតមិនខានឡើយ» លីន ហ្វី លេងកែវស្រានៅលើតុ រួចនិយាយឡើង។

«វាពិតជាមានភាពលំបាកបន្តិចបន្តួចមែន ប៉ុន្តែវាក៏មិនមែនជាការមិនអាចទៅរួចនោះឡើយ... កុំទាន់អាលមើលស្រាល ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យសោះ។ ការដែលអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ទាំងដែលអាយុមិនទាន់ពេញម្ភៃឆ្នាំផងនោះ ទេពកោសល្យក្នុងការហ្វឹកហាត់បែបនេះ សូម្បីតែ គូ ហឺ កាលពីពេលនោះក៏មិនអាចយកមកប្រៀបធៀបបានឡើយ។ ខ្ញុំមិនគិតថាវាមិនអាចទៅរួចឡើយសម្រាប់រឿងអស្ចារ្យដែលនឹងកើតឡើងចំពោះរូបគេនោះ» អាវ ធួ និយាយទាំងស្នាមញញឹមស្រទន់។

«សង្ឃឹមថាវាជាបែបនេះចុះ។ ប្រសិនបើមានរឿងអស្ចារ្យកើតឡើងពិតមែន នោះកេរ្តិ៍ឈ្មោះនៃសាខាសមាគមថ្នាំប្រចាំទីក្រុងថ្មខ្មៅរបស់ពួកយើង ច្បាស់ជាល្បីល្បាញពេញអាណាចក្រមិនខានឡើយ។ ហេហេ ពួកយើងក៏អាចស្នើសុំកញ្ចប់ថវិកាជំនួយយ៉ាងច្រើនក្រាស់ក្រែលសម្រាប់ឆ្នាំក្រោយពីសមាគមធំបានដែរ» ហ្វ្រង់ សើចឡើង។

«ហើយថែមទាំងទទួលបាននូវវត្ថុធាតុឱសថដ៏កម្រទាំងនោះទៀតផង...» អាវ ធួ ញញឹមដោយល្បិចកល។

«តាចាស់ទាំងពីរនាក់នេះ គិតតែពីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួននៅក្នុងសមាគមរបស់ខ្លួនប៉ុណ្ណោះ...» ឃើញឫកពារញញឹមដោយល្បិចកលរបស់បុរសចំណាស់ទាំងពីរនាក់ លីន ហ្វី និង ស៊ូ មុី បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក រួចលួចရអ៊ូរទាំក្នុងចិត្ត។

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរចេញពីសមាគមថ្នាំដោយត្រង់។ គេឈរនៅលើដងផ្លូវ រួចក្រឡេកមើលទៅគ្រប់ទិសទី។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេក៏លើកជើងដើរសំដៅទៅកាន់ភូមិគ្រឹះត្រកូលណាឡានដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលទីក្រុង។ ការព្យាបាល និងបណ្តេញជាតិពុលសម្រាប់ថ្ងៃនេះ មិនទាន់បានធ្វើឡើងនៅឡើយទេ។ បន្ទាប់ពីបានរកឃើញថា ពិសភ្លើង ពិតជាបានបន្សល់ទុកនៅក្នុងរាងកាយរបស់គេកាលពីម្សិលមិញ ស៊ាវ យ៉ាន ចង់បញ្ជាក់ និងប្រាកដក្នុងចិត្តម្តងទៀតនៅថ្ងៃនេះថា តើរបស់មួយនេះវាបានមកដល់រាងកាយរបស់គេដោយរបៀបណា។ ប្រសិនបើការបណ្តេញជាតិពុលក្នុងរដូវកាលនីមួយៗ នឹងបណ្តាលឱ្យមានការកើនឡើងនៃ ពិសភ្លើង នៅក្នុងរាងកាយរបស់គេនោះ របស់មួយនេះហាក់ដូចជាមានភាព...

ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវីក្បាល។ ជំហានជើងរបស់គេដើរចូលទៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សដ៏កកកុញ រួចក៏រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗទៅតាមលំហូរនៃហ្វូងមនុស្សម្នា។

នៅក្នុងបន្ទប់រង់ចាំនៃទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ត្រកូលអភិជនមីតឺរ បុរសចំណាស់ៗជាច្រើននាក់ដែលកម្រនឹងបង្ហាញខ្លួនកាលពីពេលមុន ឥឡូវនេះកំពុងតែអង្គុយនៅលើកៅអីដោយភាពរំភើប និងអន្ទះសារ។ ពួកគេមិនបានខ្វល់ខ្វាយចំពោះខ្សែភ្នែកដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់អ្នកជំនាន់ក្រោយដែលនៅក្បែរខ្លួនឡើយ ខណៈពេលដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅបុរសចំណាស់សក់ស្កូវម្នាក់ដែលកំពុងតែអង្គុយនៅលើកៅអីមេដឹកនាំនៅក្នុងបន្ទប់រង់ចាំដោយភាពគោរព និងកោតសរសើរក្រៃលែង។

«លោកបងហៃ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះឡើយថាអាចមានឱកាសបានជួបលោកបងម្តងទៀតនៅថ្ងៃនេះ។ កាលពីមុន នៅពេលដែលលោកបងចាកចេញទៅទាំងមិនបានត្រលប់មកវិញ ខ្ញុំស្ទើរតែបានបញ្ចេញកម្លាំងទាំងអស់របស់ពួកយើងដើម្បីរុករក ប៉ុន្តែពួកយើងនៅតែមិនអាចស្វែងរកតម្រុយបន្តិចបន្តួចរបស់លោកបងបានឡើយ» នៅពីខាងក្រោមជើងកៅអីមេដឹកនាំ បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់អាវផាយវែងដ៏ប្រណីត បាននិយាយឡើងដោយទឹកមុខ និងអារម្មណ៍រំភើបញាប់ញ័រ។

«កាលពីមុន មានរឿងរ៉ាវមួយចំនួនបានកើតឡើង ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានរស់នៅក្នុងភាពឯកោអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។ ប៉ុន្តែ វាជារឿងដ៏ល្អប្រពៃណាស់ដែលបច្ចុប្បន្ននេះគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានដោះស្រាយរួចរាល់ហើយ...» បុរសចំណាស់ដែលកំពុងតែអង្គុយនៅលើកៅអីមេដឹកនាំនោះ គឺពិតជា ហៃ ប៉ូដុង ដែលបានបែកផ្លូវជាមួយនឹង ស៊ាវ យ៉ាន កាលពីមុននេះឯង។ បច្ចុប្បន្ននេះ គេកំពុងតែកាន់កែវតែដ៏ក្តៅឧណ្ហៗ ខណៈពេលដែលគេក្រឡេកមើលទៅបុរសចំណាស់ដែលមានអារម្មណ៍រំភើបម្នាក់នោះ។ ភាពត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេក៏បានរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ ខណៈពេលដែលគេរៀបរាប់ពន្យល់។

«ថេងសាន បន្ទាប់ពីមិនបានជួបគ្នាអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ឯងក៏បានទម្លុះរហូតដល់កម្រិត លំដាប់ស្ដេច ដែរតើ។ ឯងបានជួយទ្រទ្រង់ និងដឹកនាំត្រកូលអភិជនមីតឺរមួយនេះបានយ៉ាងល្អប្រសើរណាស់។ នៅថ្ងៃអនាគត ឯងនឹងបន្តគ្រប់គ្រងត្រកូលអភិជនមីតឺរនេះតទៅទៀតចុះ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ខ្ញុំក៏មិនចង់លូកដៃចូលរួមក្នុងកិច្ចការងារច្រើនពេកដែរ។ ខ្ញុំគិតថា ដំណឹងនៃការត្រលប់មកវិញរបស់ខ្ញុំ ច្បាស់ជាដឹងដល់ត្រចៀករបស់តាចាស់កាចសាហាវនៅក្នុងរាជវាំងមិនខានឡើយក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល រួចនិយាយដោយសំឡេងតិចៗ។

«ហាៗ លោកបងហៃ អាចត្រលប់មកវិញបាន គឺជារឿងដ៏រីករាយ និងអស្ចារ្យបំផុតសម្រាប់ត្រកូលអភិជនមីតឺររបស់ពួកយើង» បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលត្រូវបានគេហៅថា ថេងសាន នោះ គឺពិតជាអ្នកដឹកនាំ និងគ្រប់គ្រងកិច្ចការងារទូទៅរបស់ត្រកូលអភិជនមីតឺរ។ ក្នុងពេលតែមួយ គេក៏ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមបណ្តាកំពូលអ្នកខ្លាំងទាំងដប់រូបនៃអាណាចក្រជៀម៉ាផងដែរ ដែលមានឈ្មោះថា មីតឺរ ថេងសាន។

មានយុវជនជំនាន់ក្រោយដ៏ឆ្នើមៗជាច្រើននាក់កំពុងតែអង្គុយនៅក្នុងសាលធំ។ ពួកគេគឺជាឈាមជ័រថ្មីនៃត្រកូលអភិជនមីតឺរ។ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយ ដែលជាធម្មតាមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ កាចសាហាវ និងប្រព្រឹត្តទៅលើមនុស្សគ្រប់គ្នាដោយភាពតឹងរឹង បែរជាបង្ហាញពីទឹកមុខ និងឫកពារគោរពកោតសរសើរដល់ថ្នាក់នេះ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេម្នាក់ៗប្រែជាស្រឡាំងកាំង និងងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង។ បេះដូងរបស់ពួកគេលួចទស្សន៍ទាយពីអត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដរបស់បុរសចំណាស់សក់សម្នាក់នេះមិនឈប់ឈរឡើយ។ ហៃ ប៉ូដុង មិនបានមកកាន់ត្រកូលអភិជនមីតឺរអស់រយៈពេលរាប់សិបឆ្នាំមកហើយ ហើយពេលវេលាដ៏យូរអង្វែងនេះ គឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើឱ្យអ្នកជំនាន់ក្រោយភ្លេចពីអត្ថិភាពរបស់គេបាត់ទៅហើយ។

«ឡី អ៊ូ ចូលរុញក្បាលរបស់ឯងមកទីនេះភ្លាម!»

មីតឺរ ថេងសាន ស្រាប់តែងាកកាយរបស់គេ រួចស្រែកស្តីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំងសំដៅទៅកាន់ហ្វូងមនុស្សម្នា។ ភ្លាមៗនោះ ស្រមោលមនុស្សម្នាក់ដែលមានទឹកមុខស្លន់ស្លោ និងភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង បានប្រញាប់ប្រញាល់រត់ចេញមកក្រៅ। រាងកាយទាំងមូលរបស់គេញ័រទទ្រើក ខណៈពេលដែលគេលុតជង្គង់ចុះនៅលើដី រួចនិយាយដោយសំឡេងញ័រៗថា៖ «ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយ»។

«សម្រាប់ការដែលឯងហ៊ានទៅបង្កើតកំហុស និងប្រមាថដល់លោកបងហៃ ខ្ញុំគួរតែដេញឯងចាកចេញពីត្រកូលភ្លាមៗតែម្តង។ ទោះជាយ៉ាងណា ដោយគិតគូរដល់ការខិតខំប្រឹងប្រែង និងគុណសម្បត្តិរបស់ឯងចំពោះត្រកូលកាលពីមុន ខ្ញុំនឹងដកតំណែង "ព្រឹទ្ធាចារ្យ" របស់ឯងចេញ ហើយបញ្ជូនឯងឱ្យទៅគ្រប់គ្រងសាខារបស់ពួកយើងនៅឯទីក្រុងព្រំដែនវិញ។ ក្នុងកំឡុងពេលបីឆ្នាំខាងមុខនេះ ឯងមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យត្រលប់មកកាន់ទីស្នាក់ការកណ្តាលវិញឡើយ!» មីតឺរ ថេងសាន និយាយដោយសម្តីម៉ឺងម៉ាត់ និងត្រជាក់។

ឮសម្តីនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ឡី អ៊ូ ប្រែជាស្លេកស្លាំងដូចជាពណ៌ដីភ្លាមៗ។

ក្រោមសំឡេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ មីតឺរ ថេងសាន, បរិយាកាសនៅក្នុងសាលធំទាំងមូលប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ជ្រងំ។ មិនមានអ្នកណាម្នាក់ហ៊ានបន្លឺសំឡេង ឬលូកដៃចូលរួមឡើយ មានតែ ហៃ ប៉ូដុង ម្នាក់ប៉ុណ្នោះដែលកំពុងតែអង្គុយនៅលើកៅអីមេដឹកនាំ ហើយក្រេបជក់ទឹកតែរបស់គេដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។

«យ៉ា ហ្វី»

ងាកខ្សែភ្នែកទៅមើល យ៉ា ហ្វី ដែលកំពុងតែអង្គុយដោយភាពមិនសូវស្រួលចិត្តនៅលើកៅអីមួយនៅឯជ្រុងម្ខាង សំឡេងរបស់ មីតឺរ ថេងសាន ក៏ប្រែជាមានភាពទន់ភ្លន់ និងស្រទន់ជាងមុនបន្តិចម្តងៗ។ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ឯងធ្វើបានល្អណាស់នៅក្នុងរដូវកាលនេះ។ នៅថ្ងៃអនាគត ឯងនឹងចាប់ផ្តើមគ្រប់គ្រង និងចាត់ចែងកិច្ចការងារទូទៅនៅក្នុងសាលដេញថ្លៃលំដាប់អភិជននៃទីស្នាក់ការកណ្តាលត្រកូលអភិជនមីតឺរជាផ្លូវការ»។

«អាហ៍! អរគុណច្រើនណាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយ» មិនបានខ្វល់ខ្វាយចំពោះខ្សែភ្នែកជុំវិញខ្លួនដែលស្រាប់តែប្រែជាមានភាពក្តៅគគុក និងច្រណែនឡើយ យ៉ា ហ្វី ព្យាយាមរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង ខណៈពេលដែលនាងងក់ក្បាលតិចៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា ដៃទាំងពីររបស់នាងដែលលាក់នៅក្នុងដៃអាវវែង ត្រូវបានក្តាប់យ៉ាងណែនដោយភាពរំភើបចិត្ត។

«លោកបងហៃ ហាៗ ខ្ញុំគិតថាលោកបងគួរតែត្រលប់មកស្នាក់នៅក្នុងត្រកូលវិញចុះ បន្ទប់របស់លោកបងត្រូវបានគេបោសសម្អាត និងរៀបចំទុកជានិច្ច» បន្ទាប់ពីបានចាត់ចែងការផ្តល់ទោស និងរង្វាន់នៅចំពោះមុខ ហៃ ប៉ូដុង រួចរាល់ហើយ មីតឺរ ថេងសាន ក៏ងាកកាយរបស់គេ រួចសម្លឹងមើលទៅគេដោយកែវភ្នែកពោរពេញទៅដោយក្តីរំពឹងទុក។

ហៃ ប៉ូដុង គ្រវីក្បាលតិចៗ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ខ្ញុំមិនអាចធ្វើបែបហ្នឹងបានឡើយក្នុងកំឡុងពេលខ្លីនេះ។ យោងទៅតាមកិច្ចព្រមព្រៀងមួយ ខ្ញុំត្រូវតែដើរតាមពីក្រោយអាល្អិតម្នាក់ រួចធ្វើជាអ្នកការពាររបស់គេអស់រយៈពេលមួយរយៈសិន»

«អ្នកការពារ?» ឮសម្តីនេះ ទឹកមុខរបស់ មីតឺរ ថេងសាន ប្រែជាប្រែប្រួលបន្តិច។ នៅក្នុងចិត្តរបស់គេលួចរអ៊ូរទាំដោយភាពងឿងឆ្ងល់ថា៖ «យុវជនម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា ស៊ាវ យ៉ាន នោះ ពិតជាមានសមត្ថភាពអាចធ្វើឱ្យលោកបងហៃ ព្រមដាក់ខ្លួនទៅធ្វើជាអ្នកការពាររបស់គេផងអ្ហេះ? តើគេអាចមានអំណាច ឬសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យបែបណាទៅវិញ?»

ដោយផ្អែកលើសមត្ថភាពក្នុងការប្រមូលព័ត៌មាន និងស៊ើបការណ៍របស់ត្រកូលអភិជនមីតឺរ វាជារឿងធម្មតាណាស់ដែល មីតឺរ ថេងសាន អាចដឹងពីព័ត៌មានលម្អិតមួយចំនួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ប៉ុន្តែ ព័ត៌មានទាំងនោះគឺត្រូវបានកម្រិតត្រឹមតែរឿងរ៉ាវដែល ស៊ាវ យ៉ាន រស់នៅក្នុងទីក្រុងអ៊ូថានប៉ុណ្ណោះ។

«កុំទាន់អាលមើលស្រាលរូបគេឱ្យសោះ អាល្អិតម្នាក់នោះមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាៗឡើយ។ សូម្បីតែខ្លួនខ្ញុំកាលពីមុន ក៏ធ្លាប់ចាញ់ប្រៀប និងខាតបង់ជាច្រើនលើកច្រើនសារនៅក្រោមដៃរបស់គេដែរ... មនុស្សប្រភេទនេះលាក់បាំងសមត្ថភាពពិតប្រាកដរបស់ខ្លួនបានជ្រៅខ្លាំងណាស់... ប្រសិនបើឯងមិនអាចបង្កើតមិត្តភាពជាមួយគេបានទេនោះ ចូលចងចាំថាដាច់ខាតកុំទៅបង្កើតសត្រូវជាមួយគេឱ្យសោះ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំខ្លាចថាសូម្បីតែខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ ក៏មានភាពលំបាកក្នុងការការពារត្រកូលអភិជនមីតឺរមួយនេះឱ្យរួចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ដែរ» ទឹកមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ប្រែជាមានភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងហ្មត់ចត់បំផុតខណៈពេលនិយាយ។ រាល់ពេលដែលគេនឹកឃើញដល់ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្កើតឡើងកាលពីពេលនោះ បេះដូងរបស់គេតែងតែមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច និងញាប់ញ័រជាលំដាប់។ កម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញមួយនោះ វាពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។

សម្លឹងមើលទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ និងកម្រនឹងបានឃើញរបស់ ហៃ ប៉ូដុង, សេចក្តីតក់ស្លុត និងភាពភ័យខ្លាចមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងបេះដូងរបស់បណ្តាព្រឹទ្ធាចារ្យ និង មីតឺរថេងសាន នៅក្នុងសាលធំភ្លាមៗ។ ដោយសារតែពួកគេដឹងច្បាស់ពីចរិតលក្ខណៈរបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ ពួកគេដឹងច្បាស់ណាស់ថានៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាទាំងមូល ចំនួនមនុស្សដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលបានការកោតសរសើរ បែបនេះពី ហៃ ប៉ូដុង គឺមានមិនលើសពីប្រាំនាក់ឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត មនុស្សទាំងនោះសុទ្ធសឹងតែជាពួកតាចាស់ៗដែលជិតស្លាប់ទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា យុវជនម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា ស៊ាវ យ៉ាន នោះ គឺមានអាយុមិនទាន់ពេញម្ភៃឆ្នាំផង...

«លោកបងហៃ សូមលោកបងកុំបារម្ភអី ខ្ញុំនឹងណែនាំ និងដាស់តឿនដល់សមាជិកត្រកូលទាំងអស់យ៉ាងតឹងរឹងបំផុត មិនឱ្យទៅបង្កើតរឿងរ៉ាវ ឬមានជម្លោះជាមួយរូបគេឡើយ» មីតឺរ ថេងសាន ងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង រួចនិយាយដោយសម្តីម៉ឺងម៉ាត់។ នៅចំពោះមុខរឿងរ៉ាវដ៏ធំធេងបែបនេះ គេមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាពតាមតែចិត្តចង់ឡើយ។

«អឹម» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល រួចក្រោកឈរឡើង។ គេនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើអាចទៅរួច ចូលព្យាយាមផ្តល់ជំនួយ និងការគាំទ្រនូវរាល់អ្វីដែលគេត្រូវការឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពចុះ។ នៅថ្ងៃអនាគត ឯងច្បាស់ជាមានអារម្មណ៍រីករាយ និងមិនស្តាយក្រោយឡើយចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់ឯងនៅថ្ងៃនេះ... ខ្ញុំត្រូវត្រលប់ទៅវិញហើយ ប្រសិនបើឯងមានបញ្ហាអ្វី ឯងអាចចាត់មនុស្សឱ្យទៅស្វែងរកខ្ញុំបាន ឯងច្បាស់ជាដឹងហើយថាបច្ចុប្បន្ននេះខ្ញុំកំពុងតែស្នាក់នៅទីណា» បន្ទាប់ពីនិយាយពាក្យទាំងនេះរួចមក ហៃ ប៉ូដុង មិនបានបង្អង់យូរឡើយ។ គេដើរចេញពីសាលធំដោយត្រង់ រួចក៏រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗពីខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

«ហ្វ៊ូ...» សម្លឹងមើលទៅលើខ្នងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលបានបាត់ដំណឹងសូន្យឈឹង មីតឺរ ថេងសាន ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ ខ្សែភ្នែកដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់គេក្រឡេកមើលជុំវិញសាលធំ មុននឹងនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ «អ្នកទាំងអស់គ្នាបានឮសម្តីរបស់លោកបងហៃយ៉ាងច្បាស់ហើយមែនទេ? អ្នកទាំងអស់គ្នាដាច់ខាតកុំទៅបង្កើតរឿងរ៉ាវ ឬប្រមាថដល់យុវជនម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យសោះ បើមិនអញ្ចឹងទេ ឡី អ៊ូ គឺជាគំរូស្រាប់ហើយ!»

មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំបានប្រញាប់ប្រញាល់ងក់ក្បាលយល់ព្រមភ្លាមៗ។

សម្លឹងមើលទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ ព្រីម័រ ថេងសាន, យ៉ា ហ្វី បិទបបូរមាត់ពណ៌ក្រហមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ បេះដូងរបស់នាងលោតញាប់ ខណៈពេលដែលនាងញញឹមជូរចត់ រួចលួចrអ៊ូរទាំក្នុងចិត្តថា៖ «តើមានអ្នកណាដឹងទៅថា យុវជនម្នាក់ដែលត្រូវបានគេហៅថា "មនុស្សឥតប្រយោជន៍" កាលពីបីឆ្នាំមុននោះ បច្ចុប្បន្ននេះបែរជាអាចធ្វើឱ្យត្រកូលដ៏ធំមួយក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបីនៃអាណាចក្រ គឺត្រកូលអភិជនមីតឺរ ត្រូវមានភាពភ័យខ្លាច និងកោតក្រែងដល់ថ្នាក់នេះទៅវិញ... ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ឯងពិតជាបានបង្កើតកំហុសដ៏ធំធេង និងមិនអាចកែប្រែបានឡើយពិតមែន...»