ផលប្រយោជន៍របស់ម្ចាស់ជើងឯក

ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលបំណែកត្បូងបាក់បែកពណ៌ខ្មៅនេះដោយភាពធូរស្រាល មុននឹងលូកដៃចាប់កាន់វាឡើងមកដោយចៃដន្យ។ បំណែកត្បូងដែលស្ថិតនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេមិនមានភាពរលោងរលីងឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាពោរពេញទៅដោយគ្រាប់ខ្សាច់តូចៗ និងមានសភាពអន់ខ្លាំង មើលទៅដូចជាប្រភេទត្បូងដែលមានគុណភាពមិនសូវល្អ។ លើសពីនេះទៅទៀត នៅលើបំណែកត្បូងនោះមានស្នាមប្រេះស្រទន់ៗជាច្រើន ហើយនៅចន្លោះប្រហោងនៃស្នាមប្រេះទាំងនោះ ថែមទាំងមានជាប់ប្រឡាក់កម្ទេចដីទៀតផង។

ខណៈពេលដែលកំពុងស្ទាបអង្អែលលេង ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចូលគ្នា លួចគិត។ តាមរយៈវិញ្ញាណដឹងរបស់គេ គេហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ថា របស់មួយដុំនេះមានភាពចម្លែកបន្តិចបន្តួច ប៉ុន្តែគេមិនអាចបកស្រាយបានឡើយថាវាចម្លែកត្រង់ណា។ គេបានសាកល្បងប្រើប្រាស់ថាមពលខាងវិញ្ញាណដើម្បីរុករកពិនិត្យមើលជុំវិញវា ប៉ុន្តែមិនទទួលបានសញ្ញាប្រែប្រួល ឬព័ត៌មានអ្វីទាល់តែសោះ។

«តើអាចទេដែលថាអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំខុស?» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំក្នុងចិត្តទាំងមិនសូវប្រាកដ។ ចុងម្រាមដៃរបស់គេអូសកាត់បំណែកត្បូងនោះយឺតៗ គេចង់ដាក់វាចុះវិញទៅហើយ ប៉ុន្តែបាតដៃរបស់គេហាក់ដូចជាមិនដាច់ចិត្តបោះវាចោលឡើយ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេក៏គ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក រួចងាកទៅមើលបុរសម្នាក់នោះដែលកំពុងសម្លឹងមើលគេដោយក្តីបារម្ភ និងរំពឹងទុក។ ដៃរបស់គេក៏រើសយកវត្ថុធាតុឱសថពីរបីមុខផ្សេងទៀតដែលមើលទៅល្មមប្រើប្រាស់បានជាដោះសារ បន្ទាប់មកគេក៏បោះជំហានទៅរកបុរសវ័យកណ្តាលនោះ រួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «តើអ្នកចង់ដោះដូរយករបស់របរ ឬក៏ចង់លក់វា?»

«លោកគ្រូថ្នាំ ខ្ញុំចង់ដោះដូរពួកវាជាមួយនឹងថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៣ មួយគ្រាប់បាទ» ឮសម្តីនេះ ស្មារតីរបស់បុរសម្នាក់នោះក៏រស់រវើកឡើងវិញភ្លាមៗ គេញញឹមទាំងអៀនបន្តិចខណៈពេលនិយាយ។ គេដឹងខ្លួនឯងច្បាស់ណាស់ថា វត្ថុធាតុឱសថទាំងនេះមើលទៅហាក់ដូចជាមិនសូវមានតម្លៃស្មើនឹងថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៣ មួយគ្រាប់ឡើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលគេដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់។ គេប្រមូលរបស់របរទាំងនោះនៅក្នុងដៃដាក់ចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុក។ បន្ទាប់មក គេក៏ដកដបត្បូងមួយដែលនៅក្នុងនោះមាន «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល» ចំនួនបីគ្រាប់ចេញមកយ៉ាងងាយស្រួល។ គេបោះវាទៅឱ្យបុរសម្នាក់នោះ រួចនិយាយថា៖ «...នេះជាថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៣ ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល。វាអាចជួយស្តារកម្លាំងធាតុដែលបានបាត់បង់ទៅឱ្យត្រលប់មកវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ ដោយសារតែវាជាប្រភេទថ្នាំប្រើប្រាស់ទូទៅ ខ្ញុំនឹងផ្តល់ឱ្យអ្នកចំនួនបីគ្រាប់តែម្តង»។

បុរសម្នាក់នោះប្រញាប់ប្រញាល់ទទួលយកដបថ្នាំទាំងក្តីរំភើប។ សេចក្តីត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងដែលមិនអាចលាក់បាំងបាន បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពលចំនួនបីគ្រាប់! ប្រសិនបើគិតពីតម្លៃសរុបនៅលើទីផ្សារ វាច្បាស់ជាមិនទាបជាងបួនម៉ឺនកាក់មាសឡើយ។ គិតទៅ គេចំណេញបានយ៉ាងច្រើនក្រាស់ក្រែល។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ប្រញាប់ឱនកាយគោរពយ៉ាងជ្រាលជ្រៅទៅកាន់ខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែដើរចេញទៅ។

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរចាកចេញពីតុបញ្ជរនៅក្នុងតំបន់នោះ រួចតម្រង់ទៅកាន់ច្រកចេញនៃផ្នែកខាងកើត។ ម្រាមដៃរបស់គេអង្អែលលើចិញ្ចៀនផ្ទុក ហើយបំណែកត្បូងបាក់បែកពណ៌ខ្មៅនោះក៏លេចឡើងនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេម្តងទៀត។ គេជ្រួញចិញ្ចើមរួចពិនិត្យមើលវាក្នុងដៃចុះឡើង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេនៅតែរកដំរុយមិនឃើញដដែល ក៏បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំទាំងខកចិត្ត រួចក្តាប់វារក្សាទុកទៅ។

ឈរនៅចំកណ្តាលសាលធំ ស៊ាវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាវង្វេងវង្វាន់បន្តិចខណៈពេលសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន។ គេគិតមួយសន្ទុះ រួចក៏ដើរទៅរកនារីបម្រើម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្រស់ស្អាតម្នាក់ ហើយសួរនាំដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សឹបអំពីទីតាំងរបស់ប្រធានសាខាសមាគមថ្នាំប្រចាំទីក្រុងថ្មខ្មៅ។

ទោះបីជានារីបម្រើម្នាក់នេះកំពុងតែរវល់នឹងការងារ ហើយមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់បន្តិចបន្តួចនៅពេលដែលត្រូវបានគេឃាត់ដំណើរភ្លាមៗបែបនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនាងបានឃើញផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងក៏ប្រែជាបង្ហាញពីភាពគោរពភ្លាមៗ។ ម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងចង្អុលទៅកាន់តំបន់ខាងលិចដែលមានមនុស្សដើរឆ្លងកាត់តិចតួច រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «ទីនោះគឺជាកន្លែងដែលប្រធានសាខាសមាគមថ្នាំខុសៗគ្នានៃអាណាចក្រជៀម៉ាជួបជុំគ្នា។ ប៉ុន្តែ មានតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ៣ ឬខ្ពស់ជាងនេះប៉ុណ្ណោះ ទើបមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលទៅខាងក្នុងបានចាស»។

«ហាៗ អរគុណច្រើនណាស់» ស៊ាវ យ៉ាន និយាយអរគុណ រួចលើកជើងដើរសំដៅទៅកាន់តំបន់ខាងលិចដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ។ នៅពេលដែលគេហៀបនឹងដើរចូលទៅ គេក៏ត្រូវបានរារាំងដោយឆ្មាំពីរនាក់ដែលឈរយាមនៅទីនោះដូចការរំពឹងទុក។

«សូមជួយជម្រាបលោកគ្រូថ្នាំ ហ្វ្រង់ ឬលោកគ្រូថ្នាំ អាវ ធួ មកពីទីក្រុងថ្មខ្មៅផងថា ស៊ាវ យ៉ាន មកជួប» សម្លឹងមើលទឹកមុខដ៏ត្រជាក់របស់ឆ្មាំទាំងពីរ ស៊ាវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹម។

ឆ្មាំទាំងពីរនាក់ក្រឡេកមើលផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេ។ កែវភ្នែករបស់ពួកគេបង្ហាញពីភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ការដែលអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ នៅក្នុងវ័យក្មេងរហូតដល់ថ្នាក់នេះ គឺជារឿងដែលកម្រនឹងបានជួបប្រទះខ្លាំងណាស់។ ភ្លាមៗនោះ ភាពត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេក៏បានរលាយបាត់បន្តិច ពួកគេងក់ក្បាលតិចៗ រួចប្រាប់ឱ្យគេរង់ចាំមួយសន្ទុះ មុនពេលដែលឆ្មាំម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះដើរថយក្រោយ រួចរត់ឡើងទៅលើជណ្តើរយ៉ាងលឿន។

ស៊ាវ យ៉ាន លូកដៃទាំងពីរចូលទៅក្នុងដៃអាវវែងរបស់គេ រួចឈររង់ចាំនៅក្បែរច្រកចូលដោយបិទភ្នែកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីឆ្មាំម្នាក់នោះបានឡើងទៅ សំឡេងជំហានជើងដ៏ប្រញាប់ប្រញាល់មួយក៏បានបន្លឺឡើងយ៉ាងច្បាស់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ស្រមោលរបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់ក៏បានលេចឡើងនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មុនគេ បង្ហាញពីផ្ទៃមុខដែលពោរពេញទៅដោយក្តីរំភើបរីករាយ។

បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះដើរមកដល់ច្រកចូលយ៉ាងលឿន។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន ប៉ុន្តែមិនបានឃើញមនុស្សដែលគេចង់ជួបឡើយ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេក៏ប្រែជាកកស្ទះ រួចគេជ្រួញចិញ្ចើមសម្លឹងមើលទៅឆ្មាំដែលនៅក្បែរខ្លួន ហើយស្តីបន្ទោសដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «តើគេនៅឯណា? កុំប្រាប់ខ្ញុំថាឯងដេញគេចេញទៅបាត់ហើយណា៎?»

«លោកគ្រូថ្នាំ អាវ ធួ» ឮសំឡេងស្តីបន្ទោសរបស់បុរសចំណាស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បន្លឺសំឡេងហៅទាំងញញឹម។

«ឯង...» ឮសំឡេងដ៏សែនស៊ាំត្រចៀកនេះ អាវ ធួ ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ កែវភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលបុរសវ័យក្មេងប្លែកមុខដែលនៅចំពោះមុខគេដោយភាពមន្ទិលសង្ស័យ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបគេនិយាយឡើងទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «ស៊ាវ យ៉ាន? ហេតុអ្វីបានជាឯងកែប្រែរូបរាងទៅជាបែបនេះ?»

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមរួចគ្រវីក្បាល។ គេនិយាយទៅកាន់ អាវ ធួ ដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «...ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់ប្រាប់លោកនៅពេលក្រោយ នៅទីនេះមានភ្នែកមនុស្សមើលច្រើនណាស់»។

«អូ... បើអញ្ចឹងដើរតាមខ្ញុំចូលទៅខាងក្នុងចុះ» ឮសម្តីនេះ អាវ ធួ យល់ការណ៍ភ្លាម ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ គេងាកក្បាលទៅរកឆ្មាំទាំងពីរនាក់ រួចនិយាយដោយសម្តីម៉ឺងម៉ាត់ និងកាចសាហាវថា៖ «អ្នកទាំងពីរមិនបានឮអ្វីទាំងអស់ តើយល់ទេ?»

ឃើញឫកពារដ៏កាចសាហាវរបស់ អាវ ធួ ឆ្មាំដែលមានទឹកមុខត្រជាក់ទាំងពីរនាក់បានត្រឹមតែញញឹមជូរចត់ រួចងក់ក្បាលដោយដឹងខុសត្រូវ។ ធ្វើជាឆ្មាំនៅទីនេះអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ពួកគេច្បាស់ជាដឹងហើយថាអ្វីជាចំណុចហាមឃាត់ដែលមិនគួរដឹង។

សកម្មភាពរបស់ អាវ ធួ មួយនេះ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលដោយការពេញចិត្តជាសម្ងាត់។ អាវ ធួ ពិតជាស័ក្តិសមជាអនុប្រធានសមាគមថ្នាំប្រចាំទីក្រុងថ្មខ្មៅមែន នៅពេលដែលគេចាត់ចែងការងារ គេតែងតែធ្វើវាដោយភាពហ្មត់ចត់ និងមិនឱ្យមានចន្លោះប្រហោងឡើយ។

ដើរតាមពីក្រោយ អាវ ធួ ស៊ាវ យ៉ាន ដើរឡើងជណ្តើរយឺតៗ។ លុះត្រាតែហ្វូងមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ និងមានសភាពស្ងាត់មនុស្ស ទើប អាវ ធួ និយាយសួរនាំដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «ស៊ាវ យ៉ាន ហេតុអ្វីបានជាឯងប្រើប្រាស់ម៉ាសសូត្រទឹកកកបិទបាំងផ្ទៃមុខបែបនេះ? កុំប្រាប់ខ្ញុំថាឯងបានទៅបង្កើតសត្រូវជាមួយអ្នកណាម្នាក់ណា៎? ប្រាប់ខ្ញុំមក នៅក្នុងទីក្រុងរាជធានីនៃអាណាចក្រជៀម៉ានេះ សម្តីរបស់ខ្ញុំ អាវ ធួ ក៏មានទម្ងន់ខ្លះដែរ»。

«ហេហេ អរគុណលោកគ្រូថ្នាំ អាវ ធួ ណាស់។ វាគ្រាន់តែជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យអ្នកដទៃចំណាំអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្ញុំបានឡើយ» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល រួចបដិសេធបំណងល្អរបស់ អាវ ធួ។

«អូ! ប្រសិនបើវាជាបែបនេះ អញ្ចឹងស្រេចតែឯងចុះ» ឮ ស៊ាវ យ៉ាន បដិសេធ អាវ ធួ ក៏មិនបានបង្ខំឡើយ។ កែវភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់បុរសចំណាស់សម្លឹងពិនិត្យមើលរូបរាងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក សំឡេងរបស់គេក៏បង្កប់ទៅដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងដែលមិនអាចលាក់បាំងបាន៖ «ពិតជាអស្ចារ្យមែន ល្អណាស់អាល្អិត! បន្ទាប់ពីមិនបានជួបគ្នាអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ កម្លាំងរបស់ឯងពិតជាបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ បច្ចុប្បន្ននេះ ឯងគួរតែមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ក៏ឋិតនៅក្នុងលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) លំដាប់ផ្កាយ ៥ ដែរមែនទេ?»

«ខ្ញុំគ្រាន់តែមានសំណាងបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះបាទ» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងញញឹម។

«ជក់មាត់ ពិតជាក្មេងប្រុសដ៏អស្ចារ្យមែន។ ទេពកោសល្យបែបនេះ ពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្ងើចសរសើរខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើបុរសចំណាស់ម្នាក់ណាដែលមានសំណាងបានទទួលសិស្សដ៏ល្អបែបនេះទៅវិញ?» អាវ ធួ និយាយសរសើរមិនដាច់ពីមាត់ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពច្រណែន។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម ប៉ុន្តែមិនបានបកស្រាយ ឬបន្តប្រធានបទនេះឡើយ។ គេបោះជំហានដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយនឹង អាវ ធួ ដោយល្បឿនដ៏សមស្របមួយ។

«ពួកយើងមកដល់ហើយ»

ជំហានជើងរបស់ពួកគេដើរកាត់បន្ទប់ដ៏ធំស្កឹមស្កៃ និងប្រណីតៗពីរបីបន្ទប់ រួចក៏ទប់ង៉ក់នៅពីខាងក្រៅបន្ទប់ដ៏ទូលាយមួយ។ នៅពេលដែល អាវ ធួ បានឮសំឡេងស្តីបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំងបន្លឺចេញពីខាងក្នុង គេក៏ញញឹម រួចនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ថា៖ «...នេះគឺជារឿងរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ហ្វ្រង់ កំពុងតែស្តីបន្ទោសកូនសិស្ស ស៊ូ មុី ហ្នឹងឯង។ ស្រីម្នាក់នោះហ៊ានយករូបមន្តឱសថថ្នាក់ទី ៤ របស់គេ ទៅដោះដូរយក "ស្នូលភ្លើងផ្កាប៉េស" មកវិញ។ វាធ្វើឱ្យគេឈឺចិត្តស្ទើរតែស្លាប់ទៅហើយ...»

ឮសម្តីនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត រួចក៏ទប់ចិត្តមិនបានក៏លួចសើចតិចៗ។ គេបានដឹងតាំងពីដំបូងមកម៉្លេះថា នៅពេលដែល ស៊ូ មុី ត្រលប់មកវិញ នាងច្បាស់ជាត្រូវរងការស្តីបន្ទោសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមិនខានឡើយ។ រូបមន្តឱសថថ្នាក់ទី ៤ មិនមែនជារបស់ធម្មតាៗឡើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ទូលាយមួយនេះ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន រួចក៏ទប់ង៉ក់នៅចំកណ្តាលបន្ទប់។ នៅទីនោះ ហ្វ្រង់ ដែលកំពុងតែស្លៀកពាក់អាវផាយវែងរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ កំពុងតែស្រែកជេរប្រទេចរហូតខ្ទាតទឹកមាត់សន្ធោសន្ធៅ។ ផ្ទៃមុខចាស់ជរារបស់គេប្រែជាក្រហមងាំង ខណៈពេលដែលដៃរបស់គេទះតុខ្លាំងៗដោយភាពខឹងសម្បារ។ នៅចំពោះមុខគេ ស៊ូ មុី កំពុងតែកាន់ «ស្នូលភ្លើងផ្កាប៉េស» នៅក្នុងដៃរបស់នាងយ៉ាងណែន ដោយឈរស្ងៀមស្ងាត់ បណ្តោយឱ្យ ហ្វ្រង់ ស្រែកស្តីបន្ទោសតាមចិត្ត។

នៅឯជ្រុងម្ខាងទៀតនៃតុ មាននារីម្នាក់ស្លៀកពាក់ខោអាវពណ៌ក្រហម កំពុងតែឈរមើល ស៊ូ មុី ដែលកំពុងត្រូវគេជេរប្រទេចដោយទឹកមុខរីករាយ និងឌឺដង។ នៅពេលដែលនាងបានឮសំឡេងទ្វារបើក នាងក៏ប្រញាប់ងាកខ្សែភ្នែកមកមើលភ្លាមៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅលើរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលឈរនៅពីក្រោយ អាវ ធួ។ ភ្លាមៗនោះ នាងក៏ពេបមាត់ រួចនិយាយថា៖ «លោកគ្រូ តើបុគ្គលម្នាក់នេះមែនទេ ដែលបានស្នើសុំឱ្យលោកគ្រូចុះទៅទទួលគេដោយផ្ទាល់នោះ? ពិតជាមានមុខធំណាស់តើ...»

ឮសំឡេងរបស់នាង ហ្វ្រង់ ដែលកំពុងតែស្រែកជេរប្រទេចយ៉ាងខ្លាំង ក៏ទប់សម្តីភ្លាម។ ខ្សែភ្នែករបស់គេងាកមកសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន រួចនិយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «អាធួចាស់ តើម្នាក់នេះជាអ្នកណា?» មើលទៅតាមឫកពាររបស់ពួកគេ ពួកគេហាក់ដូចជាមិនបានដឹងឡើយថាអ្នកណាជាអ្នកមកដល់ នៅពេលដែលមន្ត្រីក្នុងសមាគមបានចូលមកជម្រាបជូនដំណឹងមុននេះ។

ឃើញកែវភ្នែកដ៏ងឿងឆ្ងល់ជាច្រើនសម្លឹងមកកាន់ខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន ក៏លូកដៃទៅកាន់តំបន់កញ្ចឹងករបស់គេ រួចធ្វើចលនាបន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បានដករបាំងមុខចេញ បើកបង្ហាញពីម៉ាសសូត្រទឹកកកបិទបាំងផ្ទៃមុខ បង្ហាញពីផ្ទៃមុខដ៏ម៉ដ្តរលោង ស្រស់ស្អាត និងមានមន្តស្នេហ៍របស់គេ។

«លោកគ្រូថ្នាំ ហ្វ្រង់ បន្ទាប់ពីមិនបានជួបគ្នាអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំ លោកហាក់ដូចជាមានសុខភាពល្អ និងរឹងមាំខ្លាំងណាស់នៅក្នុងវ័យជរានេះ» ស៊ាវ យ៉ាន រក្សាម៉ាសសូត្រទឹកកកនោះចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេវិញ រួចនិយាយទៅកាន់ ហ្វ្រង់ ទាំងញញឹម។

«ស៊ាវ យ៉ាន? ពិតជាឯងមែនអាល្អិត! ខ្ញុំស្មានតែឯងមិនមកចូលរួមទៅហើយ» សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដែលបាត់បង់ភាពទន់ជ្រាយកាលពីមួយឆ្នាំមុន ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែជាមានភាពចាស់ទុំជាងមុន ហ្វ្រង់ ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត មុននឹងនិយាយឡើងដោយក្តីរំភើបចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម រួចដើរទៅខាងមុខយឺតៗ។ គេសម្លឹងមើល ស៊ូ មុី ដែលមានរូបរាងដ៏ទាក់ទាញនៅក្នុងរ៉ូបពណ៌ប្រាក់របស់នាង។ នាងក៏បានងាកកែវភ្នែកដ៏ចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់នាងមកសម្លឹងមើលគេដូចគ្នា។ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់អ្នកទាំងពីរប្រសព្វគ្នា ពួកគេក៏បានញញឹមដាក់គ្នាទៅវិញទៅមកដោយភាពគួរសម។

«លោកគ្រូថ្នាំ ហ្វ្រង់ អណ្តាតភ្លើង "ភ្លើងផ្កាប៉េស" ប្រភេទនេះ ទោះបីជាវាមិនអាចចាត់ទុកថាជាអណ្តាតភ្លើងដែលខ្លាំងក្លាបំផុតក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាពិតជាខ្លាំងជាងអណ្តាតភ្លើងធម្មតាដែលកើតចេញពីកម្លាំងធាតុឆ្ងាយណាស់។ លើសពីនេះទៅទៀត អណ្តាតភ្លើងប្រភេទនេះមិនសូវមានភាពកាចសាហាវដូចជាអណ្តាតភ្លើងដទៃឡើយ វាមានសភាពទន់ភ្លន់ និងរលូនជាង ដែលវាពិតជាស័ក្តិសមខ្លាំងណាស់សម្រាប់ការយកមកចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់។ ទោះបីជារូបមន្តឱសថថ្នាក់ទី ៤ មានតម្លៃខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែលោកគ្រូថ្នាំច្បាស់ជាបានសិក្សា និងយល់ដឹងពីវាច្បាស់រួចទៅហើយ។ ដោយផ្អែកលើសមត្ថភាពរបស់លោកគ្រូថ្នាំ លោកគ្រូពិតជាអាចបង្កើតច្បាប់ចម្លងថ្មីមួយទៀតបានដោយគ្រាន់តែចំណាយពេលវេលាបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម រួចនិយាយទៅកាន់ ហ្វ្រង់ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលស្នូលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកនៅក្នុងដៃរបស់ ស៊ូ មុី។

«អាហ៍... មានតែធ្វើបែបហ្នឹងហើយ។ ប៉ុន្តែបើគ្មានពេលវេលាយ៉ាងហោចណាស់កន្លះឆ្នាំទេ វាមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការរៀបចំរូបមន្តឱសថថ្នាក់ទី ៤ ថ្មីមួយទៀតបាន។ ការបង្កើតរបស់បែបនោះ វាពិតជាមានភាពស្មុគស្មាញ និងគួរឱ្យធុញទ្រាន់ខ្លាំងណាស់» ហ្វ្រង់ គ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក រួចក៏បានបញ្ឈប់ការស្តីបន្ទោសរបស់គេជាស្ថាពរ។

ឃើញលោកគ្រូរបស់ខ្លួនឈប់ស្តីបន្ទោស ស៊ូ មុី ក៏ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ នាងងាកមកមើល ស៊ាវ យ៉ាន រួចញញឹមដោយភាពដឹងគុណ។ ផ្ទៃមុខដ៏ត្រជាក់ និងស្រស់ស្អាតរបស់នាង ប្រែជាមានមន្តស្នេហ៍ និងទាក់ទាញខ្លាំងឡើង។

«ឯងពិតជាហ៊ានជួយនិយាយដោះសារជំនួស ស៊ូ មុី ផងអ្ហេះ? តើឯងមានចិត្តប្រតិព័ទ្ធលើនាងមែនទេ?»

ក្នុងនាមជាសត្រូវស៊ីសាច់ហុតឈាមរបស់ ស៊ូ មុី, លីន ហ្វី ច្បាស់ជាមិនសប្បាយចិត្តឡើយនៅពេលដែលបានឃើញនាងអាចគេចផុតពីទោសកំហុសបែបនេះ។ នាងប្រញាប់បោះជំហានទៅខាងមុខ យកដៃទាំងពីរច្រត់ចង្កេះរបស់នាង រួចសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ បេះដូងរបស់នាងលួចរអ៊ូរទាំដោយមិនដឹងខ្លួនថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអាម្នាក់នេះមើលទៅកាន់តែសង្ហាជាងមុនទៅវិញ?»

ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានខ្វល់ខ្វាយខ្លាំងពេកចំពោះ លីន ហ្វី ដែលមានឫកពារដូចជាឆ្មាញីម្នាក់នេះឡើយ។ គេសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងទន់ភ្លន់របស់នាង រហូតដល់ផ្ទៃមុខរបស់នាងប្រែជាក្រហមព្រាលៗដោយភាពអៀនប្រៀន។ លុះត្រាតែដល់ចំណុចនោះ ទើបគេសើចឡើងយ៉ាងខ្លាំង រួចងាកខ្សែភ្នែកចេញ ទុកឱ្យ លីន ហ្វី ឈរនៅនឹងកន្លែងទាំងផ្ទៃមុខក្រហមងាំង រួចទះជើងតូចៗរបស់នាងដោយភាពខឹងសម្បារ។

«កេកេ ស៊ាវ យ៉ាន មូលហេតុដែលឯងមកកាន់ទីក្រុងរាជធានីជៀម៉ានេះ គឺដើម្បីចូលរួមក្នុងការប្រកួតប្រជែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ធំ មែនទេ?» ទាញ លីន ហ្វី ទៅម្ខាង អាវ ធួ អង្គុយនៅលើកៅអី រួចសើច។

ឮសម្តីរបស់ អាវ ធួ កែវភ្នែករបស់ ហ្វ្រង់ ដែលនៅក្បែរនោះក៏ភ្លឺថ្លាឡើងភ្លាមៗ។ គេប្រញាប់ងាកខ្សែភ្នែកមកសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន។ គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា តើអាល្អិតម្នាក់នេះមានទេពកោសល្យក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ឆ្នើមក្រៃលែងកម្រិតណា។ ប្រសិនបើគេពិតជាចង់ចូលរួមនៅក្នុងការប្រកួតប្រជែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ធំនេះមែន គេច្បាស់ជាបេក្ខជនដ៏មានប្រជាប្រិយភាពបំផុតក្នុងការដណ្តើមយកតំណែងម្ចាស់ជើងឯកមិនខានឡើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម រួចយកម្រាមដៃរបស់គេគោះតុតិចៗ។ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «តើខ្ញុំទទួលបានផលប្រយោជន៍អ្វីខ្លះពីការចូលរួមក្នុងការប្រកួតប្រជែងដ៏ធំនេះ? កុំប្រាប់ខ្ញុំថាវាគ្រាន់តែជាការប្រកួតប្រជែងដើម្បីកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងភាពល្បីល្បាញណា៎? ខ្ញុំមិនសូវមានការចាប់អារម្មណ៍ចំពោះរឿងបែបនោះឡើយ»។

«អូ?» ឮសម្តីនេះ អាវ ធួ និង ហ្វ្រង់ ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ពួកគេនិយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «ប្រសិនបើឯងអាចលេចធ្លោនៅក្នុងការប្រកួតប្រជែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ធំនេះ អនាគតរបស់ឯងច្បាស់ជាមានភាពរលូន និងភ្លឺស្វាងខ្លាំងណាស់។ នៅពេលដល់ពេលនោះ នឹងមានកម្លាំងឥទ្ធិពលដ៏ខ្លាំងក្លាជាច្រើនដែលមិនអាចរាប់បានមកអញ្ជើញឯងឱ្យចូលរួមជាមួយពួកគេ... ហើយកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ព្រមតាមឋានៈរបស់ឯងនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ានឹងកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស»។

«ឯងគួរតែដឹងថា ស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ ក៏បានសាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញតាមរយៈវិធីសាស្ត្របែបនេះដែរតើកាលពីមុន»។

«សូមទោសផងបាទ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តចូលរួម ឬពឹងផ្អែកលើកម្លាំងឥទ្ធិពលណាមួយឡើយ» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល រួចលាតសន្ធឹងកាយយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ គេនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ដូច្នេះ សូមជម្រាបខ្ញុំមកថា តើវាមានផលប្រយោជន៍ពិតប្រាកដ និងជាក់ស្តែងអ្វីខ្លះ?»

«នែ! ឯងមិនគិតថាឯងជាមនុស្សដែលគិតតែពីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនពេកទេអ្ហេះ?» នៅឯជ្រុងម្ខាង លីន ហ្វី ជ្រួញចិញ្ចើម រួចនិយាយដោយសម្តីធុញទ្រាន់នៅពេលដែលបានឮ ស៊ាវ យ៉ាន និយាយត្រង់ៗបែបនេះ។

ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីដៃរបស់គេ រួចធ្វើមិនដឹងមិនឮចំពោះនាង។

«អាហ៍... ឯងអាល្អិតម្នាក់នេះ... ពិតជាមិនធ្វើសកម្មភាពឡើយបើមិនទាន់ឃើញគោលដៅច្បាស់លាស់» អាវ ធួ ញញឹមជូរចត់ រួចងាកទៅមើលមុខ ហ្វ្រង់។ គេគ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក រួចនិយាយយឺតៗថា៖ «យោងទៅតាមច្បាប់កំណត់ ម្ចាស់ជើងឯកនៃការប្រកួតប្រជែងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ធំនៅរដូវកាលនីមួយៗ នឹងក្លាយជាព្រឹទ្ធាចារ្យកិត្តិយសនៃសមាគមថ្នាំ ហើយនឹងទទួលបាននូវការឧបត្ថម្ភ និងអំណាចដូចគ្នានឹងព្រឹទ្ធាចារ្យដទៃទៀតដែលមានកម្រិតប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ នៅពេលនោះ ឯងនឹងអាចទទួលបានការជួយជ្រោមជ្រែងនៅក្នុងរង្វង់អំណាចរបស់ឯង នៅតាមសាខាសមាគមថ្នាំណាមួយក៏បាននៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា។ លើសពីនេះទៅទៀត ឯងនឹងទទួលបានសិទ្ធិអាទិភាពក្នុងការដោះដូរយកវត្ថុធាតុឱសថដ៏កម្រ និងមានតម្លៃនៅក្នុងឃ្លាំងផ្ទុករបស់សមាគមទៀតផង»。

«អូ មែនហើយ នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាទាំងមូល ចំនួនមនុស្សដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទទួលបានការឧបត្ថម្ភ និងការព្យាបាលបែបនេះ មានមិនលើសពីដប់ប្រាំនាក់ឡើយ។ ឱ្យតែឯងក្លាយជាព្រឹទ្ធាចារ្យកិត្តិយសនៃសមាគមថ្នាំ កម្លាំងឥទ្ធិពលណាមួយក៏ដោយ ក៏ត្រូវតែគិតពិចារណាឱ្យបានដិតដល់ និងម៉ត់ចត់បំផុតមុននឹងហ៊ានប៉ះពាល់ឯង។ សូមចងចាំថា នេះរួមបញ្ចូលទាំងកម្លាំងឥទ្ធិពលគ្រប់ប្រភេទ សូម្បីតែរាជវង្ស និងបក្សពពកអ័ព្ទ (Yun Lan Zong) ផងដែរ! សមាគមថ្នាំរបស់ពួកយើង មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការនិយាយសម្តីបែបនេះ»。

ចុងម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែគោះតុស្រាប់តែទប់ង៉ក់ភ្លាមៗ គេជម្រុះបបូរមាត់របស់គេ ហើយពន្លឺនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គេក៏ភ្លឺចែងចាំងឡើង។ បន្ទាប់ពី អាវ ធួ បាននិយាយរៀបរាប់មកដល់ចំណុចនេះ បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួលបន្តិចម្តងៗ។ គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា មិនយូរមិនឆាប់ គេចង់ឈរនៅត្រង់ចំណុចផ្ទុយគ្នាជាមួយនឹងបក្សពពកអ័ព្ទមិនខានឡើយ។ នៅខណៈពេលបែបនោះ ប្រសិនបើគេមានការគាំទ្រពីកម្លាំងឥទ្ធិពលដ៏ធំមួយនេះ ដែលអាចធ្វើឱ្យបក្សពពកអ័ព្ទត្រូវគិតពិចារណាពីរដងមុននឹងធ្វើសកម្មភាព វាច្បាស់ជាអាចជួយគេសន្សំសំចៃពេលវេលា និងបញ្ចៀសនូវរាល់រឿងរ៉ាវស្មុគស្មាញជាច្រើនមិនខាន។

ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត អាវ ធួ ក៏លួចដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្តដោយភាពធូរស្រាល។ គេញញឹម រួចបោះនូវនុយល្បួងចិត្តចុងក្រោយបង្អស់ថា៖ «លើសពីនេះទៅទៀត រង្វាន់សម្រាប់ម្ចាស់ជើងឯកនៅក្នុងរដូវកាលនេះ គឺជារូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៦ មួយមុខ»។

«រូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៦?» កែវភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួញតូចបន្តិច។ គេដកដង្ហើមចូលយ៉ាងវែងដោយភាពធូរស្រាល។ តម្លៃនៃរូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់លំដាប់ថ្នាក់នេះ គឺមិនចាញ់តម្លៃនៃបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី (Di) ឡើយ។

«តើវាជារូបមន្តឱសថប្រភេទណា? ហើយវាមានអត្ថប្រយោជន៍អ្វីខ្លះ?» ស៊ាវ យ៉ាន សាកសួរដោយភាពម៉ត់ចត់ និងប្រុងប្រយ័ត្ន។ ទោះបីជារូបមន្តឱសថថ្នាក់ទី ៦ មានភាពកម្រខ្លាំងណាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាក៏ចាំបាច់ត្រូវគិតគូរពីប្រសិទ្ធភាពនៃថ្នាំគ្រាប់នោះផងដែរ។ ដូចជា «ថ្នាំគ្រាប់បំបែកឧបសគ្គ» របស់ ហៃ ប៉ូដុង កាលពីលើកមុន វាស្ថិតនៅក្នុងប្រភេទរូបមន្តឱសថដែលមិនសូវមានគេនិយមប្រើប្រាស់ ដូច្នេះតម្លៃរបស់វាគឺមានតម្លៃប្រហាក់ប្រហែលនឹងរូបមន្តឱសថថ្នាក់ទី ៥ តែប៉ុណ្ណោះ។

«"ថ្នាំគ្រាប់រលាយវិញ្ញាណ" វាជាប្រភេទថ្នាំគ្រាប់ដែលដែលអាចជួយឱ្យព្រលឹងវិញ្ញាណ និងរូបកាយសាច់បង្កើតការរួមបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ ប្រសិទ្ធភាពឱសថរបស់វាហាក់ដូចជាប្លែកបន្តិច ប៉ុន្តែសម្រាប់រូបកាយព្រលឹងវិញ្ញាណ វាគឺជាឱសថដ៏វិសេសវិសាលបំផុត ប្រៀបដូចជាឱសថដ៏វិសុទ្ធអញ្ចឹង។ វាមិនត្រឹមតែអាចធ្វើឱ្យព្រលឹងវិញ្ញាណស្តារកម្លាំងឡើងវិញយ៉ាងឆាប់រហ័សប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏មានសមត្ថភាពក្នុងការជួសជុល និងព្យាបាលរាល់ការខូចខាតទាំងឡាយដែលព្រលឹងវិញ្ញាណបានរងគ្រោះថ្នាក់ឱ្យត្រលប់មកសភាពដើមវិញទាំងស្រុងទៀតផង»។

«រូបកាយព្រលឹងវិញ្ញាណ? ស្តារថាមពលខាងវិញ្ញាណឡើងវិញ?» ស៊ាវ យ៉ាន មានភាពវៃឆ្លាត និងរហ័សរហួនខ្លាំងណាស់ គេបានចាប់យកពាក្យគន្លឹះដ៏សំខាន់ទាំងពីរម៉ាត់នេះភ្លាមៗ។ បេះដូងរបស់គេចាប់ផ្តើមលោតញាប់ និងខ្លាំងក្លាឡើងជាលំដាប់។

«អាល្អិត! ចូលទាក់ទាញយកដករូបមន្តឱសថសម្រាប់ "ថ្នាំគ្រាប់រលាយវិញ្ញាណ" នេះឱ្យបានមក ហើយខ្ញុំសន្យាថានឹងមិនសម្លាប់ឯងឡើយនៅថ្ងៃអនាគត!»

ចំពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែមានអារម្មណ៍រំជើបរំជួលយ៉ាងខ្លាំងចំពោះលក្ខខណ្ឌដ៏ល្អប្រពៃទាំងពីរនេះ ដៃរបស់គេដែលលាក់នៅក្នុងដៃអាវវែង ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ត្រជាក់ភ្លាមៗ។ សារព្រលឹងដ៏ខ្សោយមួយដែលបង្កប់ទៅដោយចំហាយដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងទាក់ទាញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង បានហោះចូលមកក្នុងខួរក្បាលរបស់គេ។

ការលេចឡើងភ្លាមៗនៃសំឡេងដ៏មានមន្តស្នេហ៍មួយនេះ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេយ៉ាងណែននៅក្នុងដៃអាវវែង។ ខ្យល់ដ៏ត្រជាក់មួយបានគ្របដណ្តប់ទៅលើទ្រូងរបស់គេភ្លាមៗ ធ្វើឱ្យរាងកាយទាំងមូលរបស់គេប្រែជាត្រជាក់ដូចទឹកកក។ គេចំណាំម្ចាស់នៃសំឡេងនេះបានច្បាស់ណាស់។ វាពិតជាបន្លឺចេញពី មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា (Queen Medusa) ដែលកំពុងតែលាក់ខ្លួននៅក្នុងរូបកាយរបស់ «ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌» នោះឯង...