ដើម្បីរុករកកំណប់

នៅត្រង់ចំណុចប្រសព្វនៃផ្លូវពីរ មានអគារដ៏ធំស្កឹមស្កៃមួយឈរយ៉ាងរឹងមាំ ដែលព័ទ្ធជុំវិញទៅដោយក្លិនក្រអូបប្រហើរស្រពោននៃថ្នាំគ្រាប់ជាប្រចាំ។ នៅពីលើទ្វារធំដ៏ខ្ពស់ស្រឡះ មានផ្លាកមាសមួយចារឹកអក្សរបុរាណយ៉ាងរស់រវើក និងមានអំណាចថា «សមាគមថ្នាំ»។ វាចែងចាំងពន្លឺពណ៌ប្រាក់ស្រទន់ ធ្វើឱ្យអ្នកដំណើរឆ្លងកាត់មិនអាចទប់ចិត្តបាន ក៏ងាកទៅសម្លឹងមើលដោយកែវភ្នែកគោរពកោតក្រសែ។

ក្នុងនាមជាទីស្នាក់ការកណ្តាលនៃសមាគមថ្នាំប្រចាំអាណាចក្រជៀម៉ា សូម្បីតែព្រះរាជាក៏ត្រូវមានបន្ទូលដោយភាពបន្ទន់បន្ទាប និងគួរសមបំផុតនៅពេលយាងមកដល់ទីនេះ។ ព្រោះថា មនុស្សដែលរស់នៅក្នុងអគារមួយនេះ អាចបង្កើតនូវកម្លាំងឥទ្ធិពលមួយដែលអាចកម្រើកអាណាចក្រទាំងមូលបាន។ ពួកគេស្ថិតនៅក្នុងមុខរបរដែលទទួលបានការគោរពបំផុតនៅលើទ្វីបកម្លាំងធាតុទាំងមូល។

នៅមុខទ្វារធំនៃសមាគមថ្នាំ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាច្រើននាក់ដែលកម្រនឹងបានជួបប្រទះក្នុងពេលធម្មតា កំពុងដើរចូលទៅខាងក្នុងដោយជំហានប្រញាប់ប្រញាល់។ លើរាងកាយរបស់ពួកគេមានគ្របដណ្តប់ទៅដោយអាវផាយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានពណ៌ខុសៗគ្នា ដែលបង្ហាញពីថ្នាក់កម្រិតគ្រូថ្នាំរបស់ពួកគេដោយភាពមោទនភាព។

ស៊ាវ យ៉ាន ឈរនៅក្បែរទ្វារធំ រួចងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលទីស្នាក់ការកណ្តាលសមាគមថ្នាំដ៏មានអំណាច និងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងមួយនេះ。 គេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងលាន់មាត់សរសើរ និងគ្រវីក្បាលតិចៗបានឡើយ។ ភាពអស្ចារ្យបែបនេះ ពិតជាសមនឹងឋានៈជាអ្នកនាំមុខគេនៃពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាមែន។

«ឯងមានគម្រោងចូលរួមក្នុងការប្រមូលឱសថដែរទេ?» ហៃ ប៉ូដុង ដែលឈរនៅក្បែរ ស៊ាវ យ៉ាន ងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលសមាគមថ្នាំដែលបច្ចុប្បន្នមានសភាពអ៊ូអរ និងរស់រវើកជាងធម្មតា មុននឹងងាកមកសួរ។

«ចាំមើលសិនទៅ ប្រសិនបើមានរង្វាន់ណាដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ ខ្ញុំប្រហែលជាចូលរួម។ ប្រសិនបើគ្មានទេ...» មកដល់ចំណុចនេះ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីដៃរបស់គេ។ ឃើញច្បាស់ណាស់ថា ប្រសិនបើគ្មានរង្វាន់ណាដែលទាក់ទាញចិត្តគេទេ គេច្បាស់ជាមិនចង់ទៅពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងរ៉ាវដ៏ស្មុគស្មាញនោះឡើយ។

«ស្រេចតែឯងចុះ ការប្រមូលឱសថបែបនេះ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់មួយដែលមិនអាចខ្វះបានសម្រាប់ពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដូចជាឯង។ មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមកពីប្រទេសដទៃជាច្រើននាក់ ក៏កំពុងតែប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើរមកទីនេះដែរ» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល។ បន្ទាប់មក គេក៏ទះស្មារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន តិចៗ រួចនិយាយថា៖ «បើអញ្ចឹងឯងចូលទៅខាងក្នុងតែម្នាក់ឯងចុះ ខ្ញុំចង់ទៅចាត់ចែងការងារខ្លះ និងទៅជួបមិត្តចាស់មួយចំនួន»។

«លោកចង់ទៅត្រកូលអភិជន មែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន លួចមើល ហៃ ប៉ូដុង រួចសើចតិចៗ។

ហៃ ប៉ូដុង ញញឹម ប៉ុន្តែមិនបានឆ្លើយតបដោយផ្ទាល់ឡើយ។ គេគ្រវីដៃដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចបត់ឆ្វេង ដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្សនៅលើដងផ្លូវ។

សម្លឹងមើលខ្នងរបស់បុរសចំណាស់ដែលកំពុងរលាយបាត់ទៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «មើលទៅគេហាក់ដូចជាមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅជាមួយត្រកូលអភិជនណាស់...»

បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏គ្រវីក្បាលតិចៗ រួចជម្រុះរាល់សំណួរទាំងនេះចេញពីខួរក្បាលរបស់គេ។ មិនថា ហៃ ប៉ូដុង មានទំនាក់ទំនង់សុីំជ្រៅកម្រិតណាជាមួយត្រកូលអភិជនទេ វាក៏មិនសូវពាក់ព័ន្ធនឹងគេដែរ។ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលផ្លាកសញ្ញាផ្ដេកដែលមានចំហាយបុរាណម្តងទៀត រួចលើកជើងដើរចូលទៅក្នុងសមាគមថ្នាំ។

បច្ចុប្បន្ននេះ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែមានម៉ាសសូត្រទឹកកកបិទបាំងផ្ទៃមុខ ហើយគេកំពុងតែស្លៀកពាក់អាវផាយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២។ រូបរាងធម្មតាៗរបស់គេ មិនទាក់ទាញខ្សែភ្នែកអ្នកដទៃឡើយ។

នៅពេលឈានជើងចូលដល់ទ្វារធំនៃសមាគមថ្នាំ ក្លិនក្រអូបប្រហើរនៃថ្នាំគ្រាប់ក៏បោកបក់មកចំផ្ទៃមុខ។ ក្លិនក្រអូបនោះធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដកដង្ហើមចូលយ៉ាងវែងដោយមិនដឹងខ្លួន រួចមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយឡើងវិញ មុននឹងងើបភ្នែកពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួន។

ផ្ទៃខាងក្នុងនៃសមាគមថ្នាំមានសភាពទូលំទូលាយខ្លាំងណាស់។ វាត្រូវបានបែងចែកជាបីតំបន់ធំៗ គឺទិសខាងកើត ខាងត្បូង និងខាងលិច。 នៅផ្នែកខាងកើតនៃសាលធំ មានតុបញ្ជររាងការ៉េជាច្រើនដែលត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងមានសណ្តាប់ធ្នាប់ ដោយសាងសង់ឡើងពីថ្មពណ៌បៃតងយ៉ាងច្រើន។ មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពាក់អាវផាយវែងមួយចំនួនកំពុងអង្គុយនៅពីក្រោយតុទាំងនោះ ខណៈដែលវត្ថុធាតុឱសថខុសៗគ្នា ដបត្បូង និងរមូរវិជ្ជាធ្វើថ្នាំជាដើម ត្រូវបានដាក់តាំងនៅពីលើតុ។ មើលទៅ ទីនេះហាក់ដូចជាតំបន់សម្រាប់ការជួញដូរ និងជាកន្លែងដើម្បីរុករកកំណប់។

ផ្នែកខាងត្បូងនៃសាលធំវិញ មានឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំមួយចំនួនកំពុងតែឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។ មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំខ្លះឈរនៅពីក្រោយឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ដោយកំពុងគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។ នៅជុំវិញពួកគេ មានអ្នកហាត់រៀនចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទាបមួយចំនួនកំពុងចង្អុលបង្ហាញ និងផ្លាស់ប្តូរបទពិសោធន៍នៃការចម្រាញ់ថ្នាំទៅវិញទៅមកដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវ។

ផ្នែកខាងលិចនៃសាលធំ មានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាងផ្នែកពីរទៀតយ៉ាងច្បាស់។ នៅតាមច្រកផ្លូវ មានសូម្បីតែឆ្មាំឈរយាមកាម។ មើលទៅ មានតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលឈានដល់ថ្នាក់កម្រិតជាក់លាក់ណាមួយប៉ុណ្ណោះ ទើបមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលទៅខាងក្នុងបាន។ នៅពេលដែលអ្នកហាត់រៀនចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទាបឆ្លងកាត់ទីនោះម្តងម្កាល ពួកគេតែងតែងាកទៅសម្លឹងមើលដោយកែវភ្នែកគោរព និងច្រណែន។

ឈរនៅឯច្រកចូល ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលសាលធំដែលពោរពេញទៅដោយថាមពលដ៏រស់រវើក។ គេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងឈរសម្លឹងមើលដោយភាពស្រឡាំងកាំងបានឡើយ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបគេដឹងខ្លួនឡើងវិញ រួចគ្រវីក្បាលទាំងញញឹមជូរចត់។

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងសាលធំ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងឆ្វេងស្តាំ ហើយបន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ គេក៏លើកជើងតម្រង់ទៅកាន់តំបន់ជួញដូរ និងជាកន្លែងដើម្បីរុករកកំណប់។ ដោយមានបទពិសោធន៍ពីការជួបប្រទះបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ (បាតដៃស្រូប) ដោយចៃដន្យនៅទីក្រុងអ៊ូថានកាលពីមុន គេមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងក្នុងការរុករកទ្រព្យសម្បត្តិដែលលាក់កំបាំងនៅក្នុងកន្លែងដ៏ធំទូលាយបែបនេះ។

បន្ទាប់ពីដើរចូលទៅក្នុងតំបន់ខាងកើត ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗនៅពីមុខតុបញ្ជររាងការ៉េដែលដាក់នៅជុំវិញខ្លួន។ ខ្សែភ្នែករបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ ខណៈពេលដែលគេពិនិត្យមើលឱសថដ៏កម្រ និងរបស់ប្លែកៗជាច្រើនដែលគេមិនធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។

ទោះបីជាទីនេះត្រូវបានគេហៅថាជាតំបន់ជួញដូរ និងជាកន្លែងដើម្បីរុករកកំណប់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលលក់ដូរនៅទីនេះមិនបានស្រែកឡូឡាដូចម្ចាស់ហាងនៅតាមផ្សារឡើយ។ ពួកគេម្នាក់ៗអង្គុយនៅលើកៅអីរបស់ខ្លួនដោយសភាពធូរស្រាល និងខ្ជិលច្រអូស។ ម្តងម្កាល ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេនឹងលួចមើលមនុស្សដែលឈរនៅពីមុខតុបញ្ជររបស់ខ្លួន។ ប្រសិនបើពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ម្ខាងទៀតប្រហែលជាមានគ្រឹះសេដ្ឋកិច្ចរឹងមាំ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលជាអ្នកលក់ខ្លះនឹងក្រោកឈរឡើងមកសន្ទនាជាមួយ។ ប៉ុន្តែភាគច្រើន ពួកគេនៅតែដេកផ្អែកលើកៅអីដោយភាពខ្ជិលច្រអូសដដែល។ របៀបលក់ដូរដ៏ខ្ជិលច្រអូសបែបនេះ មើលទៅមិនដូចជាអាជីវករដែលកំពុងលក់ដូររបស់ទាល់តែសោះ។ ជាការពិតណាស់ ពួកគេមិនមែនជាអាជីវករឡើយ។ អ្វីដែលពួកគេត្រូវការ មិនមែនជាកាក់មាស ឬទ្រព្យសម្បត្តិដែលពួកអាជីវករលោភលន់ចង់បាននោះទេ ប៉ុន្តែពួកគេចង់ដោះដូររបស់របរទាំងនោះជាមួយនឹងវត្ថុដទៃទៀត។

ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ចង់បានឱសថ ឬថ្នាំគ្រាប់ដែលចាំបាច់ពីដៃរបស់ពួកគេ គេត្រូវតែយកវត្ថុដ៏កម្រ និងប្លែកភ្នែកដែលម្ខាងទៀតមានការចាប់អារម្មណ៍ចេញមកដោះដូរ។

ក្នុងកំឡុងពេលដើរយឺតៗនោះ ស៊ាវ យ៉ាន អាចបើកភ្នែកមើលឱសថដ៏កម្រ និងថ្នាំគ្រាប់ប្លែកៗជាច្រើន។ ក្នុងចំណោមឱសថទាំងនោះ គេថែមទាំងបានឃើញឱសថមួយចំនួនដែលចាំបាច់សម្រាប់ចម្រាញ់ «ថ្នាំគ្រាប់វិញ្ញាណពណ៌ស្វាយ» ទៀតផង។ ដោយសារតែភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ គេក៏ដើរទៅខាងមុខរួចសាកសួរ។ វាហួសពីការរំពឹងទុក ដែលបុរសចំណាស់ជាអ្នកលក់គ្រាន់តែលួចមើលគេ រួចនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ សុំដោះដូរជាមួយថ្នាំគ្រាប់ទិព្វថ្នាក់ទី ៤ មួយគ្រាប់។ ដូច្នេះ ស៊ាវ យ៉ាន គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីដកថយទាំងទាល់ច្រកឡើយ។ ទោះបីជាឱសថទាំងនោះពិតជាកម្រខ្លាំងណាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ជាមិនអាចទៅរួចទេដែល ស៊ាវ យ៉ាន នឹងយកថ្នាំគ្រាប់ទិព្វថ្នាក់ទី ៤ ចេញមកដោះដូរជាមួយវា។ ម្យ៉ាងវិញទៀត គេក៏មិនបាច់បារម្ភខ្លាំងពេកអំពីរឿងឱសថដែរ ព្រោះបន្ទាប់ពីត្រលប់ទៅវិញ គេគ្រាន់តែប្រាប់ ហៃ ប៉ូដុង ហើយទុកឱ្យគេជាអ្នកគិតរកដំណោះស្រាយទៅគឺបានហើយ។

ខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ដើរជុំវិញតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះ គេបានសម្លឹងមើលឆ្វេងស្តាំ ហើយទទួលបានចំណេះដឹងបន្ថែមយ៉ាងច្រើន។ ចំណុចដែលទាក់ទាញភ្នែកមនុស្សបំផុតនៅក្នុងតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់នេះ គឺនៅត្រង់កន្លែងដែលបុរសចំណាស់ម្នាក់បានយកស្នូលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកមួយប្រភេទចេញមកតាំងលក់។ ស្នូលភ្លើងនោះត្រូវបានដាក់នៅក្នុងដបត្បូងថ្លាដ៏ធំមួយ។ វាធ្វើចលនារមួលខ្លួនតិចៗ និងជះក្លិនក្រអូបស្រទន់ដូចជាផ្កាប៉េស។

អណ្តាតភ្លើងប្រភេទនេះត្រូវបានគេហៅថា «ភ្លើងផ្កាប៉េស»។ វាមានវត្តមានតែនៅក្នុងរាងកាយរបស់សត្វវេទមន្តធាតុឈើលំដាប់ទី ៥ មួយប្រភេទដែលមានឈ្មោះថា សត្វវេទមន្តគួយមូ ដែលជាសត្វកម្រខ្លាំងណាស់។ វាមានកម្រិតប្រហាក់ប្រហែលគ្នានឹងភ្លើងពណ៌ស្វាយរបស់តោកំណាចស្លាបគ្រីស្តាល់ដែរ ប៉ុន្តែវាមានសភាពទន់ភ្លន់ជាង ដូច្នេះវាក៏ងាយស្រួលក្នុងការទប់ទល់ និងគ្រប់គ្រងជាងដែរ។ ជាការពិតណាស់ សីតុណ្ហភាព និងថាមពលបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់វា ច្បាស់ជាខ្សោយជាងភ្លើងពណ៌ស្វាយហើយ។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី «ស្នូលភ្លើងផ្កាប៉េស» នេះ ក៏នៅតែធ្វើឱ្យអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាច្រើននៅក្នុងតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់មានចិត្តចង់បានខ្លាំងណាស់ដែរ។ អ្នកខ្លះដែលមានគ្រឹះសេដ្ឋកិច្ចរឹងមាំ បានដើរទៅខាងមុខម្តងម្នាក់ៗដើម្បីសាកសួរ។ ប៉ុន្តែតម្លៃដែលបុរសចំណាស់ម្នាក់នោះចង់បានហាក់ដូចជាខ្ពស់ហួសហេតុពេក។ ហេតុនេះហើយ រហូតមកដល់ពេលនេះ នៅមិនទាន់មាននរណាម្នាក់អាចទទួលបានដប «ភ្លើងផ្កាប៉េស» នោះឡើយ។

ឈរនៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែលចង្ការបស់គេ។ គេសម្លឹងមើល «ស្នូលភ្លើងផ្កាប៉េស» នៅលើតុបញ្ជរ រួចចិញ្ចើមរបស់គេជ្រួញចូលគ្នា ហើយគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្រេចចិត្តបោះបង់របស់នោះចោល។ បច្ចុប្បន្ននេះ អណ្តាតភ្លើងប្រភេទនេះមិនសូវមានប្រយោជន៍សម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានទាំង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» និងភ្លើងពណ៌ស្វាយនៅក្នុងខ្លួននោះទេ។ ដូច្នេះ គេមិនចាំបាច់ចំណាយតម្លៃខ្ពស់បែបនេះដើម្បីដោះដូរយករបស់ដែលគេមិនត្រូវការឡើយ។

បន្ទាប់ពីគិតបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏រំសាយគំនិតចង់ដោះដូររបស់នោះចេញ។ គេគ្រាន់តែឈរនៅខាងក្រៅ ហើយមើលការកម្សាន្តតែប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពីមនុស្សជាច្រើនបានទទួលបរាជ័យក្នុងការដោះដូរជាបន្តបន្ទាប់ មនុស្សភាគច្រើនក៏ដឹងពីដែនកំណត់របស់ខ្លួន រួចជ្រើសរើសបោះបង់ចោល។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានចាកចេញភ្លាមៗឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនៅតែឈរនៅនឹងកន្លែង ហើយសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកដ៏ទាក់ទាញ និងកំពុងរីកស្គុះស្គាយនោះ។

ឃើញទឹកមុខដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចរបស់មនុស្សទាំងនោះ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ហួសចិត្តបន្តិច រួចញញឹមទាំងមិនដឹងខ្លួន និងគ្រវីក្បាល។ គេហៀបនឹងងាកក្រោយចាកចេញទៅហើយ ស្រាប់តែមានស្រមោលពណ៌ប្រាក់មួយបានជ្រែកហ្វូងមនុស្សចេញមកយ៉ាងលឿន។ នៅក្រោមខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា នាងបានប្រញាប់ប្រញាល់ទៅក្បែរតុបញ្ជរថ្ម។ កែវភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងភ្លឺថ្លា ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកនោះមិនដាក់ភ្នែក។

«គឺជានាង?» សម្លឹងមើលនារីដែលស្លៀករ៉ូបពណ៌ប្រាក់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត រួចនិយាយខ្សឹបៗថា៖ «តើនាងក៏មកទីនេះដើម្បីចូលរួមក្នុងការប្រមូលឱសថដែរមែនទេ?»

នារីរ៉ូបពណ៌ប្រាក់ដែលជ្រែកហ្វូងមនុស្សចេញមកនោះ គឺជានារីដែលមានឈ្មោះថា ស៊ូ មុី ដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានជួបកាលពីនៅទីក្រុងថ្មខ្មៅ។ នាងក៏ជាកូនសិស្សផ្ទាល់របស់ ហ្វ្រង់ ដែលជាប្រធានសាខាសមាគមថ្នាំប្រចាំទីក្រុងថ្មខ្មៅផងដែរ។

ស្រីម្នាក់នេះដែលធម្មតាមានសភាពត្រជាក់ ហាក់ដូចជាមានការចូលចិត្តអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកនេះខ្លាំងណាស់។ នាងកាន់ដបត្បូងថ្លានោះដោយដៃទាំងពីរ។ កាយវិការរបស់នាងដែលបង្ហាញពីការស្រឡាញ់របស់នោះខ្លាំងរហូតដល់មិនដាច់ចិត្តដាក់ចុះ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ ស្រីល្ងង់ម្នាក់នេះ បង្ហាញកាយវិការបែបនេះចេញមក តើមិនមែនជាការប្រាប់ឱ្យម្ខាងទៀតបើកមាត់ទារតម្លៃកប់ពពកទេអី?

ជាការពិតណាស់ នៅពេលដែលគេឃើញកាយវិការរបស់ ស៊ូ មុី ស្នាមញញឹមមួយក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់នោះ។ សំឡេងរបស់គេមានសភាពរាបស្មើខណៈពេលដែលនិយាយថា៖ «អ្នកនាង តើអ្នកនាងចង់ដោះដូរយកស្នូលអណ្តាតភ្លើង "ភ្លើងផ្កាប៉េស" នេះមែនទេ?»

«ចាស! តើលោកចង់បានអ្វី?» ស៊ូ មុី ងក់ក្បាល រួចសួរភ្លាមៗ។

«រូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៤ ដែលមានស្លាកស្នាមវិញ្ញាណច្បាស់លាស់» បុរសចំណាស់និយាយទាំងញញឹម។

កេងចំណេញហួសហេតុពេកហើយ...» ឮសម្តីរបស់បុរសចំណាស់ ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តនឹងគ្រវីក្បាល និងលួចជេរប្រទេចតិចៗក្នុងចិត្តបានឡើយ។ តាមពិតទៅ គ្រាន់តែរូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៤ មួយមុខ វាមានតម្លៃខ្ពស់ និងកម្រជាង «ភ្លើងផ្កាប៉េស» នេះឆ្ងាយណាស់ ទោះបីជាត្រូវរាប់បញ្ចូលទាំងការហត់នឿយក្នុងការចារិកស្លាកស្នាមវិញ្ញាណទៅលើរូបមន្តនោះថែមទៀតក៏ដោយ។ គួរតែដឹងថា រាល់រូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់ណាមួយ សុទ្ធតែត្រូវបានសរសេរឡើងដោយប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ខ្លួន។ រាល់ពេលដែលវាត្រូវបានគេអានម្តង ស្លាកស្នាមវិញ្ញាណនៅក្នុងនោះនឹងរលត់បន្តិចម្តងៗ។ ជាទូទៅ រមូររូបមន្តឱសថមួយអាចអានបានត្រឹមតែប្រហែលប្រាំដងប៉ុណ្ណោះ មុនពេលដែលវាប្រែជាព្រិលៗបន្តិចម្តងៗ។ នៅពេលដែលគេអានវានៅក្នុងស្ថានភាពបែបនោះ គេត្រូវតែប្រើប្រាស់សមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីព្យាយាមស្វែងយល់ពីផ្នែកដែលព្រិលៗទាំងនោះ។ ធ្វើបែបនេះ វាច្បាស់ជាខាតបង់ពេលវេលា និងកម្លាំងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ការបង្កើតរមូររូបមន្តឱសថ តម្រូវឱ្យមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ក៏លំដាប់គ្រូថ្នាំថ្នាក់ទី ៤ ដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀត ឱកាសនៃការបរាជ័យគឺខ្ពស់ខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះ រូបមន្តឱសថសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់មិនមែនគ្រាន់តែត្រូវបានកត់ត្រាទុកដោយចៃដន្យដោយគ្រាន់តែកាន់ក្រដាស និងប៊ិចដូចដែលមនុស្សទូទៅស្រមៃនោះឡើយ។ អ្វីៗមួយចំនួនដែលទាក់ទងនឹងសីតុណ្ហភាពអណ្តាតភ្លើង កម្រិតនៃភាពសុទ្ធដែលវត្ថុធាតុឱសថត្រូវតែចម្រាញ់ឱ្យដល់ ព្រមទាំងប្រតិកម្មដែលកើតចេញពីការលាយបញ្ចូលគ្នានៃវត្ថុធាតុឱសថខុសៗគ្នា សុទ្ធតែមានសភាពស្មុគស្មាញខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើពួកវាត្រូវសរសេរនៅលើក្រដាស វាច្បាស់ជាធ្វើឱ្យអ្នកណាម្នាក់មើលទៅស្រពិចស្រពិល និងវិលមុខមិនខាន។ ហេតុដូច្នេះហើយ រូបមន្តឱសថទាំងនេះសុទ្ធតែប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណដើម្បីចងក្រងឡើង។ ឱ្យតែមាននរណាម្នាក់ទទួលបានរូបមន្តឱសថនោះ គេគ្រាន់តែប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនដើម្បីស្កែនមើលលើវា ដើម្បីបោះពុម្ពនូវរាល់វត្ថុចាំបាច់ទាំងអស់ពីរូបមន្តឱសថនេះចូលទៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គេយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដូចជាការបោះត្រាអញ្ចឹង។

ឮការទាមទាររបស់បុរសចំណាស់ ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ូ មុីមានការប្រែប្រួល។ ឃើញច្បាស់ណាស់ថា ការទាមទាររបស់ម្ខាងទៀតបានធ្វើឱ្យនាងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងហាក់ដូចជាខ្សោយខាងរឿងតថ្លៃបែបនេះណាស់។ បូករួមផ្សំនឹងការចូលចិត្តខ្លាំងពេកចំពោះអណ្តាតភ្លើងពណ៌ផ្កាឈូកនេះ នាងពិតជាងក់ក្បាលយល់ព្រមនៅចំពោះមុខកែវភ្នែកដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ។

«ស្រីល្ងង់ម្នាក់នេះ នាងពិតជាសុខចិត្តយកតម្លៃរូបមន្តឱសថថ្នាក់ទី ៤ ចេញមកដោះដូរមែនអ្ហេះ? អាហ៍... ហ្វ្រង់ម្នាក់នោះប្រហែលជាត្រូវរំភើបចិត្តខ្លាំង រហូតដល់ស្ទើរតែគាំងបេះដូងស្លាប់មិនខានឡើយ...» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ គេលួចជញ្ជក់មាត់កោតសរសើរក្នុងចិត្ត ចំពោះកម្រិតនៃការចិត្តទូលាយ (ហ៊ានចំណាយធំ) របស់នារីម្នាក់នេះខ្លាំងណាស់។

ឃើញ ស៊ូ មុីងក់ក្បាលយល់ព្រមយ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះ បុរសចំណាស់ក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងបន្តិចដែរ។ គេប្រញាប់សួរទាំងមិនសូវជឿថា：អ្នកនាងយល់ព្រមមែនទេ

ស៊ូ មុី មិនបាននិយាយសម្តីឥតប្រយោជន៍ច្រើនឡើយ។ នាងដកដបរមូរមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់នាង រួចបោះវាទៅឱ្យបុរសចំណាស់។ បន្ទាប់ពីនោះ នាងក៏កាន់ដបត្បូងថ្លានោះដោយដៃទាំងពីរ ហាក់ដូចជារបស់នេះបានក្លាយជារបស់នាងរួចទៅហើយ។

បុរសចំណាស់ប្រញាប់ប្រញាល់ទទួលរមូរនោះ។ គេពិនិត្យមើលវាភ្លាមៗ រួចប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនដើម្បីស៊ើបអង្កេតចូលទៅខាងក្នុងយ៉ាងលឿន។ សេចក្តីរំភើបញាប់ញ័រមួយក៏លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់ភ្លាមៗ។

សម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់អ្នកទាំងពីរ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវីក្បាល គេលួចមើល ស៊ូ មុីដែលកំពុងបីត្រកង «ស្នូលភ្លើងផ្កាប៉េស» ទាំងស្រឡាញ់ខ្លាំងរហូតមិនដាច់ចិត្តដាក់ចុះ។ ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ជប់បបូរមាត់របស់គេ។ គេគ្មានបំណងចង់ដើរទៅសាកសួរ ឬរាក់ទាក់នាងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេងាកក្រោយដើរសំដៅទៅកាន់ផ្នែកខាងក្រៅនៃតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់។

មុនពេលដែលគេហៀបនឹងចាកចេញពីតំបន់ដើម្បីរុករកកំណប់ ជំហានជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែទប់ង៉ក់នៅត្រង់ជ្រុងមួយដែលនៅជិតនឹងទ្វារ។ គេងាកក្បាលទៅមើល រួចសម្លឹងមើលតុបញ្ជរថ្មដែលមានសភាពចាស់រហែកមួយនៅត្រង់ជ្រុងនោះ។ គេចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នាតិចៗ ស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចដើរយឺតៗសំដៅទៅទីនោះ។

នៅពីក្រោយតុបញ្ជរថ្ម មានបុរសស្គមម្នាក់ដែលមានរូបរាងអាប់អួរបន្តិច។ ដោយសារតែវត្ថុធាតុឱសថដែលបានដាក់បង្ហាញមិនសូវមានភាពកម្រខ្លាំង ទើបមានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលដើរមកពិនិត្យមើលវា។ ហេតុនេះហើយ ផ្ទៃមុខរបស់គេមានសភាពជូរចត់បន្តិច។ នៅពេលដែលគេឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗមកដល់ គេក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ភ្នែករបស់គេប្រែជាភ្លឺថ្លាឡើងវិញ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងចំផ្លាកសញ្ញាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេប្រញាប់ក្រោកឈរឡើង រួចសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដោយភាពអែបអប។

«លោកម្ចាស់ តើលោកត្រូវការអ្វីដែរទេ?» ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ទប់ជំហាននៅពីមុខតុបញ្ជរថ្ម បុរសនោះក៏ប្រញាប់សួរភ្លាមៗ។

ស៊ាវ យ៉ាន លួចមើលបុរសដែលនៅពីមុខគេ រួចសួរទាំងញញឹមថា៖ «តើអ្នកនៅជាអ្នកហាត់រៀនចម្រាញ់ថ្នាំនៅឡើយទេ?»

ដោយសារតែត្រូវបានគេមើលធ្លាយពីស្ថានភាពពិត បុរសនោះក៏ងក់ក្បាលទាំងអៀន។ គេមានសភាពច្រណែនបន្តិច ខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេនិយាយទាំងញញឹមជូរចត់ថា៖ «បាទ លោកម្ចាស់។ ទេពកោសល្យក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំរបស់ខ្ញុំមិនសូវល្អឡើយ។ បន្ទាប់ពីហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំនៅតែស្ថិតក្នុងកម្រិតអ្នកហាត់រៀនចម្រាញ់ថ្នាំនៅឡើយទេ»

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមដោយមិនគិតច្រើន។ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលបុរសម្នាក់នេះដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងមនុស្សវ័យកណ្តាល ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍រំជួលចិត្តបន្តិចនៅក្នុងចិត្ត។ ដោយមានការគាំទ្រពីលោកគ្រូយ៉ាវ (យ៉ាវ ឡាវ) គេមានពេលវេលាដ៏រលូនបំផុតនៅលើវិថីរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ គេស្ទើរតែមិនដែលជួបប្រទះនូវឧបសគ្គធំដុំណាមួយឡើយ។ ដោយមានបទពិសោធន៍ពីអ្នកណែនាំ គេបានដើរវាងផ្លូវវៀចវេរជាច្រើន។ ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលបានឃើញមនុស្សម្នាក់នេះនៅចំពោះមុខ ស៊ាវ យ៉ាន ទើបយល់ច្បាស់ថា ការឈានទៅមុខក្នុងនាមជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ វាមិនមែនជាកិច្ចការងាយស្រួលដូចដែលគេបានស្រមៃនោះឡើយ។

ដោយសារតែដឹងច្បាស់ពីខ្សែភ្នែកដ៏ច្រណែនរបស់បុរសម្នាក់នោះ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ត្រេកអរផង និងដកដង្ហើមធំផង គេឱនក្បាលចុះ រួចក្រឡេកមើលកាត់តុបញ្ជរថ្ម។ វត្ថុធាតុឱសថមួយចំនួនដែលត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុងដបត្បូង ថែមទាំងមានសភាពស្រពោនបន្តិចបន្តួចទៀតផង។ ពួកវាច្បាស់ជាមិនអាចធ្វើឱ្យខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ពេញចិត្តបានឡើយ។ ដូច្នេះ គេក៏រំលងពួកវាចោលដោយស្វ័យប្រវត្ត។ ដៃរបស់គេផ្លាស់ទីយឺតៗកាត់របស់របរនៅលើតុបញ្ជរថ្មម្តងមួយៗ។ ចុងក្រោយ នៅក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏ខកចិត្តបន្តិចរបស់បុរសស្គមម្នាក់នោះ ដៃរបស់គេក៏បានទប់ង៉ក់នៅពីលើបំណែកត្បូងពណ៌ខ្មៅមួយដុំ ដែលមានរូបរាងមិនទាក់ទាញភ្នែកទាល់តែសោះ...