ភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែលមិននឹកស្មានដល់ និង ម្រាមដៃខ្មៅ

ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានដើរកាត់ច្រកផ្លូវតូចធំមួយចំនួនយឺតៗ មុននឹងមកបញ្ឈប់ជំហាននៅខាងក្រៅផ្ទះសំណាក់មួយ។ បន្ទាប់មក គេបានដើរចូលទៅខាងក្នុង រួចឡើងទៅកាន់ជាន់ទីពីរ សំដៅទៅរកបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ រួចគោះទ្វារស្រាលៗ ហើយដើរចូលទៅត្រង់តែម្តង។

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយនោះ ហៃ ប៉ូដុង (Hai Bo Dong) កំពុងអង្គុយពែនភ្នែននៅលើកៅអីដោយបិទភ្នែកទាំងសងខាង។ ចំហាយអ័ព្ទត្រជាក់ពណ៌សស្រាលៗកំពុងអណ្តែតវង់ជុំវិញរាងកាយរបស់គាត់។ នៅពេលដែលគាត់ដកដង្ហើមចេញចូល ចំហាយត្រជាក់នោះបានផ្លាស់ទីតាមចន្លោះច្រមុះ ហើយជ្រាបចូលទៅក្នុងរាងកាយ។ ដោយសារតែរាងកាយពោរពេញទៅដោយថាមពល ពន្លឺរលោងស្រទន់ដូចត្បូងភក់ក្តៅឧណ្ហៗ បានភាយចេញពីផ្ទៃមុខដ៏ចំណាស់របស់គាត់។

«គាត់ពិតជាសមជា លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) មែន។ ទោះបីជាអាយុរបស់គាត់ច្រើនជាង ណាឡាន ជា (Nalan Jie) ឆ្ងាយក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើពិនិត្យមើលភាពរស់រវើកនៃជីវិត គាត់មុខជានឹងអាចរស់នៅបានយ៉ាងហោចណាស់ហាសិបឆ្នាំទៀត បើគ្មានរឿងចៃដន្យកើតឡើង។ ប្រសិនបើគាត់មានសំណាងគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទម្លាយកម្រិតទៅជា លំដាប់បុព្វបុរស (Dou Zong) នោះគាត់មុខជានឹងឈានចូលទៅក្នុងក្រុមតាចាស់មិនស្លាប់ជាមិនខាន។» ស៊ាវ យ៉ាន បិទទ្វារយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ រួចដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់យឺតៗ។ គេក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដ៏មានកម្លាំង និងភ្លឺថ្លារបស់ ហៃ ប៉ូដុង។ នៅពេលយកទៅប្រៀបធៀបជាមួយ ណាឡាន ជា ដែលរាងកាយទាំងមូលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយកម្លាំងធាតុមរណៈនោះ គេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើបនៅក្នុងចិត្តបានឡើយ។

ទោះបីជាសំឡេងដែល ស៊ាវ យ៉ាន បង្កើតឡើងមានភាពស្រាលខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ណាស់ថាវាលាន់ឮដូចជាផ្គរលាន់សម្រាប់អ្នកខ្លាំងដូចជា ហៃ ប៉ូដុង។ ភ្លាមៗនោះ ខ្យល់ត្រជាក់ជុំវិញខ្លួនរបស់គាត់ត្រូវបានស្រូបចូលទៅក្នុងរាងកាយយ៉ាងលឿនដើម្បីរក្សាទុក។ ហៃ ប៉ូដុង បានបើកភ្នែកឡើង ហើយក្រឡេកមើលជុំវិញបន្ទប់ភ្លាមៗដោយខ្សែភ្នែកបង្កប់ដោយភាពត្រជាក់។ លុះត្រាតែខ្សែភ្នែករបស់គាត់រេមកប៉ះនឹងរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទើបខ្យល់ត្រជាក់នោះចាប់ផ្តើមដកថយទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ចំហាយដ៏មុតស្រួច និងអំណាចដ៏គួរឱ្យកោតសរសើរដែលភាយនៅជុំវិញខ្លួន ក៏បានត្រលប់ចូលទៅក្នុងខ្លួនវិញយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ គាត់ក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដ៏ហត់នឿយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចហើបមាត់សួរថា៖ «តើឯងដោះស្រាយរួចរាល់ហើយឬនៅ?»

«ពិសនោះបានកប់ជ្រៅទៅក្នុងខ្លួនរបស់ ណាឡាន ជា ខ្លាំងពេក។ ទោះបីជាខ្ញុំបានជួយសម្រាលអាការៈពិសជាបណ្តោះអាសន្នរួចហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានឹងត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំពីរថ្ងៃ ដើម្បីកម្ចាត់ ពិសភ្លើង (Searing Poison) នេះចេញឱ្យអស់ទាំងស្រុង។» ស៊ាវ យ៉ាន អង្គុយនៅលើគ្រែដ៏ទន់ រួចឆ្លើយតបវិញយ៉ាងល្វើយៗ។

«អូ...» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល ញញឹម ហើយនិយាយដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចថា៖ «មើលទៅកម្រិតនៃការគ្រប់គ្រងរបស់ឯងទៅលើ អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flame) គឺកាន់តតែល្អខ្លាំងណាស។ ឯងពិតជាអាចបំពេញការព្យាបាលដែលមានកម្រិតពិបាកខ្ពស់បែបនេះបាន។ វិធីសាស្ត្រក្នុងការបញ្ចូលអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ទៅក្នុងរាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់ទៀតបែបនេះ សូម្បីតែ លោកម្ចាស់ អ្នកចំម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist Grandmasters) ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញភាគច្រើន ក៏មិនហ៊ានប្រើប្រាស់វាដោយងាយស្រួលដែរ។» ក្នុងនាមជាលំដាប់អធិរាជ ហៃ ប៉ូដុង ដឹងច្បាស់ពីធម្មជាតិថា តើមនុស្សម្នាក់ត្រូវប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យធំធេងកម្រិតណា នៅពេលបញ្ចូលអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ ឬអណ្តាតភ្លើងណាមួយទៅក្នុងខ្លួនរបស់មនុស្សម្នាក់ទៀតដើម្បីបណ្តេញពិស។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែមានសំណាងប៉ុណ្ណោះ» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល។ គេដឹងថា គុណសម្បត្តិភាគច្រើនដែលធ្វើឱ្យគេអាចគ្រប់គ្រង អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង (Green Lotus Core Flame) ដោយភាពស៊ាំ និងស្ទាត់ជំនាញបែបនេះ គឺដោយសារតែគេបានលេបត្របាក់ «គ្រាប់ឈូកភ្លើង» កាលពីមួយរយៈមុន។

ស៊ាវ យ៉ាន ដោះស្បែកជើងចេញ រួចអង្គុយពែនភ្នែននៅលើគ្រែ។ គេជូតផ្ទៃមុខដ៏ហត់នឿយ បន្ទាប់មកលាតបាតដៃចេញពីដៃអាវ ហើយជ្រួញចិញ្ចើម សម្លឹងមើលទៅចុងម្រាមដៃដែលបានប្រែជាពណ៌ខ្មៅបន្តិច។ បន្ទាប់មក ដៃទាំងពីររបស់គេបានបង្កើតជាកាយវិការសញ្ញាដាំដុះយឺតៗ រួចក៏បិទភ្នែកទាំងសងខាងចុះ។

នៅពេលដែលគេឈានចូលទៅក្នុងរបៀបដាំដុះ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿនទៅកាន់កន្លែងដែល គ្រឹះកម្លាំងធាតុ (Vortex) ស្ថិតនៅ។ ចិត្តរបស់គេបានកម្រើកបន្តិច ហើយចំហាយនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយស្រទាប់បានបាញ់ចេញពីខាងក្នុង ត្បូងផ្ទុកវិញ្ញាណភ្លើង (Acceptance Soul)។ គេបានប្រើប្រាស់ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) រុំព័ទ្ធវា ហើយធ្វើឱ្យវាបង្វិលខ្លួនយឺតៗនៅពីលើគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។

ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បន្តសង្កេតមើលបណ្ដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនេះដែលកំពុងតែកន្ត្រាក់ និងបត់បែនម្តងហើយម្តងទៀត។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានកន្ត្រាក់យ៉ាងខ្លាំងក្លាក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ សីតុណ្ហភាពបានហក់ឡើងខ្ពស់ភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីការកើនឡើងនៃសីតុណ្ហភាពនេះ អ័ព្ទពណ៌ខ្មៅស្រាលៗស្រាប់តែលេចឡើងចេញពីភាពទទេស្អាតនៅចំកណ្តាលអណ្តាតភ្លើង។

«ពិតជាពិសដែលសាហាវខ្លាំងណាស់។ វាមិនត្រឹមតែអាចទប់ទល់នឹងសីតុណ្ហភាពរបស់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បាននោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចលាយឡំជាមួយវាដោយស្ងៀមស្ងាត់ទៀតផង។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែខ្ញុំមានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នាខ្ពស់ខ្លាំងជាមួយអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតងទេនោះ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំប្រហែលជាមិនទាំងដឹងខ្លួនពីវាផងក៏មិនដឹង... វាពិតជាសមនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់វា ដែលជាពិសដ៏សាហាវឃោរឃៅ សូម្បីតែលំដាប់អធិរាជក៏ត្រូវភ័យខ្លាចដែរ។» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្ត ខណៈពេលសម្លឹងមើលអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅនោះ។

«ខ្ញុំគួរតែបន្សុទ្ធពួកវាចោល។ ប្រសិនបើរបស់នេះនៅសេសសល់ក្នុងខ្លួនខ្ញុំ វាប្រៀបដូចជាគ្រាប់បែកពេលវេលាមួយ ដែលអាចនឹងផ្ទុះឡើងភ្លាមៗនៅពេលណាក៏បាន។ លទ្ធផលចុងក្រោយ...» ស៊ាវ យ៉ាន គិតមួយសន្ទុះ ដោយប្រើប្រាស់ចិត្តបញ្ជា។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលរុំព័ទ្ធជុំវិញអ័ព្ទខ្មៅនោះបានចាប់ផ្តើមប្រែប្រួលហាក់ដូចជាកំពុងពុះកញ្ជ្រោល។ សីតុណ្ហភាពដ៏ក្តៅគគុកបានកើនឡើងម្តងហើយម្តងទៀត។

ខណៈពេលដែលគេកំពុងបណ្តេញពិសឱ្យ ណាឡាន ជា សីតុណ្ហភាពនៃអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានកែតម្រូវត្រឹមកម្រិតមធ្យមប៉ុណ្ណោះ ព្រោះគេខ្លាចថានឹងដុតបំផ្លាញ ណាឡាន ជា ឱ្យទៅជាផេះដោយអចេតនា។ ឥឡូវនេះ នៅពេលកំពុងបន្សុទ្ធអ័ព្ទពិសនៅក្នុងរាងកាយរបស់ខ្លួនឯង គេពិតជាមិនចាំបាច់មានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំងបែបនោះឡើយ ដោយសារតែកម្រិតភាពស៊ីសង្វាក់គ្នារបស់គេជាមួយអណ្តាតភ្លើងគឺខ្ពស់ខ្លាំង។

នៅពេលដែលសីតុណ្ហភាពរបស់អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងហក់ឡើងយ៉ាងលឿន បណ្ដុំអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅក៏ចាប់ផ្តើមបង្កើតជាស្រទាប់រលកថាមពល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពិសភ្លើងនេះមិនមែនជារបស់ធម្មតានោះឡើយ ទោះបីជាស្ថិតនៅក្រោមសីតុណ្ហភាពខ្ពស់បែបនេះក៏ដោយ ក៏វានៅតែតោងជាប់យ៉ាងរឹងមាំ និងមិនរលាយបាត់ភ្លាមៗនោះទេ។

ក្រោមការដុតកំដៅក្នុងសីតុណ្ហភាពខ្ពស់បំផុតបែបនេះ ទំហំនៃអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅបានរួមតូចបន្តិចម្តងៗ។ ចុងក្រោយ ខ្សែស្រឡាយនៃអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅទាំងនោះស្រាប់តែចាប់ផ្តើមលាយឡំចូលគ្នាទៅជាគ្រាប់ត្បូងមូលតូចពណ៌ខ្មៅក្រាស់ខាប់មួយ។ ពន្លឺស្រាលៗបានភ្លឺផ្លេកៗនៅខាងក្នុងគ្រាប់ត្បូងនោះ ហាក់ដូចជាវាមានផ្ទុកនូវថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាមួយដែលកំពុងបោកបក់។

ការប្រែប្រួលដ៏ចម្លែកនៃពិសភ្លើង បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ គេសម្លឹងមើលទៅគ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅដែលកំពុងរមៀលនៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដោយភាពស្ងៀមស្ងាត់។ តាមរយៈការស្ទង់មើលនៃចិត្ត គេអាចដឹងច្បាស់ថា គ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅនេះពិតជាមានផ្ទុកនូវថាមពលដ៏មានឥទ្ធិពលមួយនៅខាងក្នុង។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? វាមិនអាចទៅរួចទេដែលពិសភ្លើងមានផ្ទុកនូវថាមពលបែបនេះ...» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តដោយភាពសង្ស័យ។ គេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើគ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះ ខណៈពេលដែលសីតុណ្ហភាពនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានហក់ឡើងខ្ពស់ខ្លាំងម្តងទៀត។ ការហត់នឿយដែលជាលទ្ធផលនៃសីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់នេះ គឺជាអ្វីដែលថាមពលវិញ្ញាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានការលំបាកបន្តិចបន្តួចក្នុងការទប់ទល់។

នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដុតកំដៅម្តងទៀត គ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅចុងក្រោយក៏បានចាប់ផ្តើមកម្រើក។ ផ្ទៃខាងលើរបស់វាបានញ័រតិចៗ ហើយខ្សែស្រឡាយនៃអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅបានចាប់ផ្តើមភាយចេញពីរាងកាយរបស់គ្រាប់ត្បូង។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកវាត្រូវបានដុតកំទេចដោយអណ្តាតភ្លើង ហើយបន្សុទ្ធទៅជាភាពទទេស្អាត។

ខ្សែស្រឡាយនៃអ័ព្ទពណ៌ខ្មៅត្រូវបានបញ្ចេញម្តងហើយម្តងទៀតពីរាងកាយរបស់គ្រាប់ត្បូង។ ពណ៌របស់គ្រាប់ត្បូងក៏បានប្រែប្រួលជាបណ្តើរៗពីពណ៌ខ្មៅងងឹត ទៅជាពណ៌ខ្មៅស្រាល...

ដោយសម្លឹងមើលពណ៌របស់គ្រាប់ត្បូងដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូរយឺតៗ ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្បើយ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេបានបង្កើនល្បឿននៃការបន្សុទ្ធ។

នៅពេលដែលខ្សែស្រឡាយចុងក្រោយនៃអ័ព្ទពិសបានភាយចេញពីរាងកាយរបស់គ្រាប់ត្បូង គ្រាប់ត្បូងពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះស្រាប់តែបានប្រែប្រួលទៅជាគ្រាប់បាល់មូលតូចមួយដែលភ្លឺផ្លេកៗមានពណ៌សស្លេក និងមានលក្ខណៈថ្លាឆ្វង់។ វិលជុំវិញស្រទាប់ភ្នាសដែលមើលទៅហាក់ដូចជាថ្លាឆ្វង់នៅលើផ្ទៃនៃគ្រាប់ត្បូងនោះ ម្នាក់ៗអាចមើលឃើញរលកនៃថាមពលរាវដ៏ក្រាស់ក្រែលកំពុងតែបោកបក់នៅខាងក្នុង។

«ពិតជាថាមពលដ៏បរិសុទ្ធមែន...»

ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំង ខណៈពេលសម្លឹងមើលទៅគ្រាប់បាល់មូលតូចដ៏ថ្លាឆ្វង់នោះ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ហើយរអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តម្នាក់ឯងថា៖ «តាមហេតុផល ពិសដូចជាពិសភ្លើងនេះ មិនអាចមានផ្ទុកនូវថាមពលដ៏បរិសុទ្ធបែបនេះដាច់ខាត។ កុំប្រាប់ឡើយណា... ថាមពលនេះជារបស់អ្នកផ្សេង?»

«វាជារបស់ ណាឡាន ជា...»

គំនិតដែលលេចឡើងភ្លាមៗនោះ បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន លោតញាប់មួយរំពេច។ វាចំណាយពេលមួយសន្ទុះធំ មុនពេលគេអាចធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់ចុះវិញ។ គេគិតពិចារណាអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ហើយក៏មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិចម្តងៗ។ ពិសភ្លើងបានស្នាក់នៅលាក់ខ្លួននៅក្នុងរាងកាយរបស់ ណាឡាន ជា អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ដោយសារតែវាបានសុីរាងកាយរបស់គាត់ វាក៏ពិតជាអាចទៅរួចដែរដែលវានឹងលេបត្របាក់ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) មួយចំនួន។ បន្ទាប់ពីរឿងនេះបានបន្តអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ វាក៏អាចនឹងបញ្ចប់ទៅដោយការរក្សាទុកនូវចំនួនថាមពលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយ។ រឿងនេះអាចជាអ្វីដែល ណាឡាន ជា ប្រហែលជាមិនសប្បាយចិត្តនោះទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបាននាំយកពិសភ្លើងចូលមកក្នុងខ្លួនដោយចៃដន្យនោះ វាគឺជាលាភសំណាងដ៏ធំមួយដែលធ្លាក់ពីលើមេឃ។ យោងតាមកម្រិតនៃភាពបរិសុទ្ធនៃថាមពលនេះ វាពិតជាអាចទៅរួចសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងការចម្រាញ់ និងស្រូបយកវាទាំងស្រុង។

នៅចំពោះមុខលាភសំណាងដែលមិននឹកស្មានដល់នេះ ភាពរីករាយជាសម្ងាត់មួយចំនួនបានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បន្ទាប់ពីគេបានស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ផ្អែកលើចរិតលក្ខណៈរបស់គេ វាពិតជាមិនអាចទៅរួចទេសម្រាប់គេក្នុងការប្រគល់របស់នេះត្រលប់ទៅឱ្យ ណាឡាន ជា វិញ។ ដូច្នេះហើយ ថាមពលដ៏បរិបូរណ៍នេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាការប្រាក់ ហើយគេបានរក្សាវាទុក។

ខណៈពេលដែលចិត្តរបស់គេកំពុងបង្វិល ចំហាយនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយបានបង្រួបបង្រួមទៅជាក្បាលម្ជុលភ្លើងដ៏តូចមួយ។ បន្ទាប់ពីនោះ ស៊ាវ យ៉ាន បានចុចម្ជុលភ្លើងនេះស្រាលៗទៅលើរាងកាយរបស់គ្រាប់ត្បូងដ៏ថ្លាឆ្វង់នោះ។ ភ្លាមៗនោះ គ្រាប់ត្បូងបានផ្ទុះបែកចេញជាមួយនឹងសំឡេង «បាំង»។ ថាមពលរាវដ៏ច្រើនលើសលប់ដែលមានពណ៌ខៀវស្រាលបានហូរចេញពីវា។ នៅខណៈពេលដែលវាហៀបនឹងរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយទៅគ្រប់ទិសទី វាត្រូវបានគ្រប់គ្រងយ៉ាងខ្លាំងក្លាដោយ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានត្រលប់មកត្រៀមលក្ខណៈរួចជាស្រេច ហើយគេបានចាប់ផ្តើមធ្វើឱ្យថាមពលនោះចរាចរតាមបណ្តោយ ចរន្តកម្លាំងធាតុ (Qi Paths)។

នៅពេលដែលវត្ថុរាវដែលពោរពេញទៅដោយថាមពលនេះបានបញ្ចប់វដ្តចរាចរមួយជុំ ពណ៌ខៀវស្លេកនៅក្នុងវត្ថុរាវនោះត្រូវបានលុបបំបាត់ចេញទាំងស្រុង។ វាបានប្រែប្រួលទៅជាថាមពលដ៏បរិសុទ្ធ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចស្រូបយកបាន។

ទោះបីជាថាមពលនេះនាពេលបច្ចុប្បន្នមានភាពបរិសុទ្ធខ្លាំងរួចទៅហើយក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែប្រើប្រាស់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដើម្បីដុះខាត់បន្សុទ្ធវាម្តងទៀតដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្ន រហូតដល់ថាមពលនោះចាប់ផ្តើមបង្ហាញសញ្ញានៃភាពខាប់បន្តិចបន្តួច។ លុះត្រាតែដល់ពេលនោះ ទើបគេមានភាពកក់ក្តៅក្នុងចិត្ត ហើយចាក់វាចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។

បន្ទាប់ពីថាមពលរាវនេះបានចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ វាក៏បានផ្លាស់ប្តូរទៅជាពណ៌ដូចគ្នានឹងគ្រឹះកម្លាំងធាតុយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មក វាបានចាប់ផ្តើមបំបែកខ្លួន ញ័រ និងផ្លាស់ប្តូរទៅជាតំណក់ទឹក ដែលមានទំហំដូចគ្នាទាំងស្រុង។ ពួកវាត្រូវបានបោះចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។

ដោយមានអារម្មណ៍ពីភាពពេញលេញនៃគ្រឹះកម្លាំងធាតុ ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យគ្រវីក្បាលយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បានឡើយ។ ថាមពលដែលត្រូវបានចាក់ចូលក្នុងពេលនេះ ពិតជាបានបន្ថែមតំណក់ថាមពលរាវដ៏បរិសុទ្ធជិតម្ភៃតំណក់ជាងចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។ ផ្អែកលើប្រសិទ្ធភាពប្រភេទនេះ ប្រសិនបើគេអាចស្រូបយកបរិមាណថាមពលដូចគ្នានេះបានចំនួនបីដងទៀត គេមុខជានឹងហក់ឡើងទៅកាន់កម្រិត លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ផ្កាយប្រាំពីរក្នុងរយៈពេលមិនដល់កន្លះខែឡើយ។

«វាពិតជាសមនឹងទទួលបានឈ្មោះថាជាថាមពលដែលត្រូវបានបង្រួបបង្រួមនៅក្នុងរាងកាយរបស់ លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) មែន។ គ្រាន់តែចំណែកដ៏តូចមួយរបស់វា ពិតជាមានដង់ស៊ីតេបែបនេះ...» ស៊ាវ យ៉ាន សរសើរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ ហើយដកដង្ហើមចេញស្រាលៗ។

នៅក្នុងបន្ទប់ ខ្សែភ្នែករបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងមុតមាំ។ នៅពេលដែលគាត់ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន បើកភ្នែកឡើង គាត់មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យនិយាយទាំងញញឹមបានឡើយថា៖ «មើលទៅឯងហាក់ដូចជាបានប្រែប្រួល។»

ទោះបីជាការផ្លាស់ប្តូររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានភាពខ្លាំងក្លាជ្រុលហួសហេតុក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាជាធម្មជាតិដែលមានភាពងាយស្រួលបំផុតសម្រាប់សមត្ថភាពស្ទង់មើលរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ក្នុងការចាប់យកការផ្លាស់ប្តូររបស់គេ។

«បាទ» ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល ខណៈពេលបន្ទាបក្បាលចុះដើម្បីមើលម្រាមដៃរបស់គេ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេបានប្រែប្រួលភ្លាមៗដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ គេអាចមើលឃើញថា ចុងម្រាមដៃកណ្តាលនៅលើដៃស្តាំ នៅតែត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយរង្វង់ពណ៌ខ្មៅមួយស្រទាប់។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? តើខ្ញុំមិនបានកម្ចាត់ពិសភ្លើងចេញទាំងស្រុងហើយទេឬ?» ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែជាអាក្រក់បន្តិច ខណៈពេលគេសម្លឹងមើលទៅចុងម្រាមដៃដែលខ្មៅនោះ ហើយនិយាយដោយសំឡេងខ្សោយ និងធ្ងន់ៗ។

«មានរឿងអ្វីហ្នឹង?» ដោយឃើញទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង មានការងឿងឆ្ងល់មួយភ្លែត។ គាត់បោះជំហានដើរទៅខាងមុខ។ នៅពេលដែលគាត់ឃើញម្រាមដៃពណ៌ខ្មៅនោះ ទឹកមុខរបស់គាត់ក៏បានប្រែប្រួលដូចគ្នាដែរ។ ដោយជ្រួញចិញ្ចើម គាត់និយាយថា៖ «នេះគឺ... ពិសភ្លើងមែនទេ? តើឯងធ្វើឱ្យវាចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់ឯងដោយរបៀបណា?»

«ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថា របស់នេះពិតជាអាចទ្រាំទ្រនឹងការដុតកំដៅរបស់អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌របស់ខ្ញុំបានទាល់តែសោះ។»

«មិនអាចទៅរួចទេ។ ពិសភ្លើងធម្មតា ពិតជាមិនអាចទប់ទល់នឹងអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌បានឡើយ។ ចំពោះការប្រែប្រួលនាពេលនេះ... ប្រហែលជាដោយសារតែពិសភ្លើងបានស្នាក់នៅលាក់ខ្លួននៅក្នុងរាងកាយរបស់ ណាឡាន ជា យូរពេក ទើបវាបានបង្កើតជាប្រភេទនៃការបំប្លែងខ្លួនដ៏ប្លែកម្យ៉ាង...» ហៃ ប៉ូដុង ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងតឹង។ គាត់គិតពិចារណាអស់មួយសន្ទុះធំ មុនពេលនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន យឺតៗថា៖ «តើឯងអាចសាកល្បងមើលថាតើមានអ្វីខុសប្រក្រតីជាមួយរាងកាយរបស់ឯងដែរឬទេ?»

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល ដៃស្តាំរបស់គេត្រូវបានលាតសន្ធឹង និងបើកចេញ។ ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងមួយស្រទាប់ស្រាប់តែហក់ឡើងពីវា ហើយខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់បានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើថាមពលប្រយុទ្ធនោះ។

ក្រោមការសង្កេតមើលរបស់ពួកគេទាំងពីរ ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងដែលកំពុងហក់ឡើងបានវិលមួយសន្ទុះ មុនពេលដែលស្នាមពណ៌ខ្មៅមួយចំនួនបានលេចឡើងស្រាលៗនៅលើផ្ទៃរបស់វា។

«ពិតជាគួអោយចាប់អារម្មណ៍មែន វាពិតជាបានជ្រៀតចូលទៅក្នុងថាមពលប្រយុទ្ធរបស់ឯងហើយ។ វាពិតជាសមនឹងត្រូវបានគេហៅថាពិសភ្លើងមែន... ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។» ដោយសម្លឹងមើលស្នាមពណ៌ខ្មៅទាំងនោះ ហៃ ប៉ូដុង មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យគ្រវីក្បាល ហើយនិយាយថា៖ «តើឯងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ?»

«ហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីខុសប្រក្រតីនោះទេ...»

ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម ហើយផ្ទៃមុខពោរពេញទៅដោយភាពមិនយល់។ គេបង្វិលដៃរបស់គេបន្តិច។ ថាមពលប្រយុទ្ធដែលត្រូវបានបំពុលដោយស្នាមពណ៌ខ្មៅក៏បានផ្លាស់ទីតាមចលនាដៃរបស់គេ ហើយមិនបាននាំមកនូវគ្រោះថ្នាក់ណាមួយដល់ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេមានអារម្មណ៍ថា កម្លាំងនៃថាមពលប្រយុទ្ធហាក់ដូចជាបានប្រែប្រួលទៅជាខ្លាំងជាងមុនទៅទៀត។

«អឺ... ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដនោះដែរ។ ប៉ុន្តែបើពិនិត្យមើលស្ថានភាពនាពេលនេះ វាហាក់ដូចជាពិសភ្លើងមិនមានបំណងចង់បំពុលឯងនោះទេ។ ប្រហែលជា... វាត្រូវបានបន្សុទ្ធទៅជារបស់ដែលឯងអាចប្រើប្រាស់បានហើយមែនទេ?» ហៃ ប៉ូដុង លើកឡើងជាយោបល់។

ស៊ាវ យ៉ាន ខាំបបូរមាត់របស់គេ ខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងដែលលាយឡំជាមួយស្នាមពណ៌ខ្មៅមួយចំនួន។ ផ្អែកលើបំណងចិត្តរបស់គេក្នុងការផ្លាស់ទី ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងបានកន្ត្រាក់យ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្នាមពណ៌ខ្មៅទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យហូរសម្រុកទៅកាន់ម្រាមដៃកណ្តាលនៃដៃស្តាំរបស់គេ។ តាមទម្រង់របស់គេ វាហាក់ដូចជាគេកំពុងព្យាយាមបង្ខំវាឱ្យចេញមកក្រៅ។

ស្នាមពណ៌ខ្មៅបានហូរសម្រុកចូលទៅក្នុងម្រាមដៃកណ្តាលរបស់គេ។ មួយប៉ព្រិចភ្នែកក្រោយមក ម្រាមដៃទាំងមូលរបស់គេពិតជាបានប្រែប្រួលទៅជាពណ៌ខ្មៅគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបាន។ រូបរាងដ៏ជ្រៅរបស់វាបានបញ្ចេញពន្លឺស្រាលៗយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ និងមានភាពចម្លែកខ្លាំងណាស់។

«ពិតជាមានពិសខ្លាំងណាស់!» ដោយឃើញថាម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រែជាពណ៌ខ្មៅងងឹត ទឹកមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់ឧទានឡើងភ្លាមៗដោយមិនដឹងខ្លួនថា៖ «តើឯងមិនបាននិយាយថាឯងបានបន្សុទ្ធវាហើយទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាវាហាក់ដូចជានៅតែមានផ្ទុកនូវពិសដ៏សាហាវបែបនេះដដែល?»

ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានប្រែប្រួលម្តងហើយម្តងទៀតដូចគ្នា។ តើគេអាចរំពឹងទុកដោយរបៀបណាថា ការដកពិសដ៏សាមញ្ញមួយ ពិតជាអាចបញ្ចប់ទៅដោយការដាក់គេឱ្យស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបែបនេះទៅវិញ។

«វាហាក់ដូចជាស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្ញុំទាំងស្រុង ហើយមិនមានសញ្ញានៃការតបតខ្ញុំវិញនោះទេ» មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមិនមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីខុសប្រក្រតី បានគ្រវីក្បាលបន្តិច។ គេលាតម្រាមដៃកណ្តាលចេញ ហើយស្រាប់តែងើបក្បាលឡើងដើម្បីសម្លឹងមើល ហៃ ប៉ូដុង។

«តើឯងមានគម្រោងចង់ធ្វើអ្វី?» ដោយឃើញទឹកមុខដ៏ចម្លែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ថយក្រោយមួយជំហានយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។

«ជួយខ្ញុំសាកល្បងមើលថាតើរបស់នេះមានឥទ្ធិពលប្រភេទណាខ្លះ...» ស៊ាវ យ៉ាន ហើបមាត់ញញឹម។ ភ្លាមៗនោះ ដោយមិនរង់ចាំការឆ្លើយតបរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ឡើយ ម្រាមដៃរបស់គេបានចាក់ទម្លុះទៅកាន់គាត់យ៉ាងលឿន។

«អាល្អិត (Brat) កុំលេងសើចណា៎! នេះជាពិសភ្លើង! ចង្រៃពិតមែន...» ជំហានជើងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ថយក្រោយម្តងហើយម្តងទៀត។ គាត់សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានសម្រុកចូលមកយ៉ាងលឿន និងភ្លាមៗ។ អ្វីដែលគាត់អាចធ្វើបានមានត្រឹមតែជេរប្រទេចដោយទាល់តម្រិះ និងលាតដៃចេញ បង្កើតជាកញ្ចក់ទឹកកកដ៏អាថ៌កំបាំងមួយនៅពីមុខគាត់។

ដោយនាំមកនូវសន្ទុះសម្រុកនៃរាងកាយ ស៊ាវ យ៉ាន ចាក់ម្រាមដៃរបស់គេទៅលើកញ្ចក់ទឹកកកដោយមិនគេចវេស ឬដកថយឡើយ។ នៅចំណុចដែលរបស់ទាំងពីរបានប៉ះទង្គិចគ្នា ខ្សែស្រឡាយនៃចំហាយខ្មៅបានភាយចេញពីម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ កញ្ចក់ទឹកកក ដែលមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការទប់ស្កាត់ការវាយប្រហារមួយទំហឹងពី លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ត្រូវបានរលួយយ៉ាងលឿន និងបង្កើតជាប្រហោងដ៏ជ្រៅមួយ។ ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឆ្លងកាត់កញ្ចក់ទឹកកក ហើយកម្រើកទៅចំហៀងភ្លាមៗ។ កញ្ចក់ទឹកកកដ៏រឹងមាំ និងអាថ៌កំបាំងនោះ ពិតជាត្រូវបានកាត់ដាច់ចេញពីគ្នា...

ដោយឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន បំបែកកញ្ចក់ទឹកកករបស់គាត់យ៉ាងងាយស្រួលបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់គាត់គេចទៅចំហៀង រួចលោតឡើងទៅលើធ្នឹមដំបូលផ្ទះ។ បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បន្ទាបក្បាលចុះ ហើយស្រែកតិចៗទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងទាល់តម្រិះថា៖ «អាតិរច្ឆានតូច! តើឯងមិនអាចដើរលេងសើចជាមួយរបស់នេះផ្តេសផ្តាសបានទេឬ? នោះជាពិសភ្លើងណា៎! សូម្បីតែជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបានប្រឡាក់ដោយរបស់នោះ វាក៏នឹងមានភាពស្មុគស្មាញ និងលំបាកខ្លាំងណាស់ដែរ។»

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមដាក់ ហៃ ប៉ូដុង។ បន្ទាប់មក គេបន្ទាបក្បាលចុះដើម្បីមើលម្រាមដៃដ៏ចម្លែកនោះ។ អារម្មណ៍នៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គេហាក់ដូចជាមានភាពរំភើបខ្លាំង។ កម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញនៃពិសភ្លើងបានកន្លងហួសពីការរំពឹងទុករបស់គេឆ្ងាយណាស់។ ប្រភេទនៃការវាយប្រហារដ៏ចម្លែកនេះដែលបានមកដល់ក្នុងលក្ខណៈគួរឱ្យងឿងឆ្ងល់ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចខ្លះនៅក្នុងចិត្ត បន្ថែមពីលើការលួចសប្បាយចិត្តជាសម្ងាត់។

ទោះបីជាកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់ម្រាមដៃខ្មៅនេះមិនមានភាពខ្សោយក៏ដោយ ប៉ុន្តែទម្រង់ដើមរបស់វាគឺជាអ្វីដែលត្រូវបានបំប្លែងចេញពីពិសភ្លើង ដែលសូម្បីតែ ហៃ ប៉ូដុង ក៏មានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំងចំពោះវាដែរ។ ពិសភ្លើងនេះនាពេលបច្ចុប្បន្នអាចនឹងហាក់ដូចជាស្តាប់បង្គាប់តាមបញ្ជារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប៉ុន្តែតើគេអាចដឹងដោយរបៀបណាថា តើរបស់ដែលគួរឱ្យភ័យខ្លាចនេះនឹងផ្ទុះឡើងភ្លាមៗនៅពេលអនាគតដែរឬទេ។ នៅពេលនឹកឃើញពីរបៀបដែលសូម្បីតែ ណាឡាន ជា ដែលមានកម្លាំងនៃលំដាប់ស្ដេច ក៏ត្រូវបានប្រែប្រួលទៅជាទម្រង់ដ៏គួរឱ្យអាណិតបែបនោះដោយសារតែពិសភ្លើង ជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមញ័រតិចៗ។

ដោយឃើញទម្រង់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ក៏ដឹងច្បាស់ពីការភ័យខ្លាចរបស់គេដែរ។ គាត់ចុះមកខាងក្រោមយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែនៅតែរក្សាចម្ងាយឆ្ងាយល្មមពី ស៊ាវ យ៉ាន។ ក្នុងសំឡេងបែបលួងលោម គាត់និយាយថា៖ «ឯងមិនចាំបាច់មានការព្រួយបារម្ភជ្រុលហួសហេតុពេកនោះទេ។ ខ្ញុំគិតថាពិសភ្លើងនៅក្នុងខ្លួនរបស់ឯងគួរតែបានឆ្លងកាត់ប្រភេទនៃការបំប្លែងខ្លួនម្យ៉ាង។ បើមិនដូច្នោះទេ ស្ថានភាពបែបនេះនឹងមិនលេចឡើងឡើយ... ប៉ុន្តែទោះបីជាវាផ្លាស់ប្តូរដោយរបៀបណាក៏ដោយ ឯងមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដើម្បីការពាររាងកាយរបស់ឯង។ ជាមូលដ្ឋាន ឯងនឹងមិនបញ្ចប់ទៅក្នុងស្ថានភាពដូចគ្នានឹង ណាឡាន ជា ឡើយ។»

ហាហា ប្រហែលជាឯងគួរតែត្រេកអរទៅវិញទេ។ ទោះបីជាឯងត្រូវប្រថុយនឹងគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំធេងបែបនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែជាលទ្ធផល ឯងពិតជាទទួលបាននូវសមត្ថភាពដ៏ចម្លែក និងខ្លាំងក្លាបំផុតម្យ៉ាងមកវិញ។ នៅពេលអនាគត ម្រាមដៃខ្មៅមួយនេះ អាចនឹងបង្កឱ្យមនុស្សជាច្រើនត្រូវបរាជ័យនៅក្រោមដៃរបស់ឯងជាមិនខាន។

«បាទ សង្ឃឹមថាវាបែបនោះចុះ...»

ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំ ហើយបានត្រឹមតែងក់ក្បាលទាំងញញឹមជូរចត់។ តាមរយៈការគ្រប់គ្រងនៃរបស់គេ ពណ៌ខ្មៅងងឹតនៅលើម្រាមដៃនោះ ក៏ចាប់ផ្តើមស្រកចុះបន្តិចម្តងៗ។ ត្រឹមតែមួយស្របក់ក្រោយមក ម្រាមដៃនោះក៏បានប្រែពណ៌ត្រលប់មកសភាពម៉ដ្តរលោងជាធម្មតាវិញទាំងស្រុង។