ឆ្អឹងរឹងរូស ខាំធ្មេញ អត់ធ្មត់នឹងការអាម៉ាស់

នៅពេលសម្លឹងមើលទៅអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំវ័យក្មេងដែលដើរយឺតៗចេញពីជ្រុងម្ខាង ទឹកមុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលបានប្រែជាគាំងធ្មឹង។ ភាពចំអកឡកឡឺយមួយបានលេចឡើងភ្លាមៗនៅលើផ្ទៃមុខរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ ពីរបីនាក់មុននេះ ដែលមិនអាចធ្វើអ្វីបានទាល់តែសោះ។ សូម្បីតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ ក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរ ចុះអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ ដូចជាគេ មានសមត្ថភាពអ្វីទៅ?

ណាឡាន ស៊ូ សម្លឹងមើលទៅបុរសវ័យក្មេងដែលដើរមកខាងមុខ។ គាត់បានងាកក្រោយ ហើយផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកជាមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។ ពួកគេទាំងពីរម្នាក់ៗសុទ្ធតែបានឃើញភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅក្នុងភ្នែករបស់ភាគីម្ខាងទៀត។ ច្បាស់ណាស់ សកម្មភាពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ វ័យក្មេងម្នាក់នេះ បានស្ថិតនៅក្រៅការរំពឹងទុករបស់ពួកគេទាំងស្រុង។ មូលហេតុដែលពួកគេមិនបានដេញគេចេញពីមុននេះ គឺដោយសារតែពួកគេផ្តល់មុខមាត់ឱ្យ យ៉ា ហ្វី ប៉ុណ្ណោះ។ និយាយតាមត្រង់ទៅ ពួកគេមិនមានការរំពឹងទុកណាមួយចំពោះអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំវ័យក្មេងម្នាក់នេះឡើយ។

ទោះបីជាមនុស្សមិនអាចវាយតម្លៃលើរូបរាងខាងក្រៅបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែភាគីម្ខាងទៀតគ្រាន់តែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ ប៉ុណ្ណោះ។ កម្រិតបែបនេះគឺស្ថិតនៅត្រឹមដំណាក់កាលចាប់ផ្តើមដំបូងនៃជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំតែប៉ុណ្ណោះ។ តើពួកគេអាចពឹងផ្អែកលើអ្នកចំណូលថ្មីម្នាក់ ដើម្បីកំចាត់ «ពិសភ្លើង» ដែលសូម្បីតែស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ ក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបាននោះដោយរបៀបណា?

«ប្អូនប្រុសតូចម្នាក់នេះ អ្នក...» ណាឡាន ស៊ូ ក្រោកឈរឡើង។ ទោះបីជាគាត់មិនគិតថាកំលោះវ័យក្មេងនៅចំពោះមុខគាត់មានសមត្ថភាពលាក់កំបាំងណាមួយក៏ដោយ ប៉ុន្តែដោយសារតែទម្លាប់ គាត់នៅតែនិយាយដោយប្រយ័ត្នប្រយែងថា៖ «តើអ្នកមានទំនុកចិត្តក្នុងការព្យាបាលលោកឪពុករបស់ខ្ញុំដែរឬទេ?»

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗទៅកាន់កណ្តាលបន្ទប់។ គេក្រឡេកមើល ណាឡាន ស៊ូ រួចបញ្ចេញសំឡេងរាបស្មើថា៖ «ខ្ញុំសូមសួរមួយម៉ាត់ តើស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ មានទំនុកចិត្តក្នុងការព្យាបាលគាត់ដែរឬទេ?»

«អឺ...» នៅពេលឮបែបនេះ ណាឡាន ស៊ូ បានគាំងនិយាយមិនរួចមួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានគ្រវីក្បាលទាំងអៀនខ្មាស៖ «ប្រសិនបើស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ អាចព្យាបាលគាត់បាន តើហេតុអ្វីបានជាពួកយើងចាំបាច់ត្រូវចំណាយកម្លាំងយ៉ាងខ្លាំងក្លាបែបនេះ ដើម្បីស្វែងរកការព្យាបាលពីគ្រប់ទិសទីធ្វើអ្វី?»

«ក្នុងកាលដែលសូម្បីតែស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ ក៏មិនមានទំនុកចិត្តដែរ នោះតើពាក្យសម្តីដែលមេកុលសម្ព័ន្ធណាឡានបានសួរខ្ញុំអម្បាញ់មិញនេះ មិនហាក់ដូចជា...» សំឡេងស្អកៗរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បង្កប់នូវការចំអកឡកឡឺយបន្តិច ខណៈពេលដែលគេនិយាយយ៉ាងត្រជាក់។

ណាឡាន ស៊ូ ហើបមាត់បន្តិច។ បំណងដើមរបស់គាត់គឺចង់ស្ទង់មើលគ្រឹះរបស់បុរសវ័យក្មេងនៅចំពោះមុខគាត់ប៉ុណ្ណោះ។ គាត់មិននឹកស្មានថាភាគីម្ខាងទៀតនឹងផ្តល់ចម្លើយដ៏មុតស្រួចបែបនេះឡើយ។ ភ្លាមៗនោះ គាត់ហាក់ដូចជាទាល់គំនិត ហើយមិនដឹងថាគួរតបតវិញយ៉ាងដូចម្តេចឡើយ។

«លោកម្ចាស់ បានយល់ច្រឡំលើលោកឪពុកហើយ។ គាត់មិនមែនចង់ប្រឆាំងនឹងលោកឡើយ។ វាគ្រាន់តែជាស្ថានភាពរបស់លោកតាខ្ញុំកាន់តែធ្ងន់ទៅៗ។ ពួកយើងមិនមានពេលវេលាលើសលប់ដើម្បីខ្ជះខ្ជាយឡើយ។ ដូច្នេះ វាជារឿងធម្មតាទេដែលពួកយើងត្រូវមានការប្រុងប្រយ័ត្នបន្តិច។ សូមលោកកុំប្រកាន់អី។» នៅក្នុងអំឡុងពេលដែល ណាឡាន ស៊ូ កំពុងភាំងស្មារតី ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលអង្គុយនៅក្បែរគាត់ បានទាញជាយអាវរបស់ ណាឡាន ស៊ូ ថ្នមៗដោយដៃរបស់នាង មុននឹងបង្ហាញស្នាមញញឹមយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ ហើយនិយាយទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«តើអ្នកគិតថាពេលវេលាដែលអ្នកបានខ្ជះខ្ជាយអម្បាញ់មិញនេះ គឺត្រឹមតែបន្តិចបន្តួចមែនទេ?» ខណៈពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេឈប់នៅលើរាងកាយរបស់នារីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលជាអ្នកធ្វើឱ្យកណ្តាប់ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅក្នុងដៃអាវត្រូវក្តាប់ណែនដោយមិនដឹងខ្លួន សំឡេងរបស់គេនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចជាអណ្តូងទឹកបុរាណ។ មិនត្រឹមតែគេមិនបានធូរស្រាលដោយសារតែសម្រស់របស់ភាគីម្ខាងទៀតនោះទេ ប៉ុន្តែគេថែមទាំងមានភាពត្រជាក់បន្ថែមទៀត ដែលមិនពិបាកនឹងដឹងឡើយ។

នៅពេលឮពាក្យសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទឹកមុខរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាងដប់នាក់នៅក្នុងសាលធំមិនអាចទប់នឹងប្រែជាអាក្រក់ឡើយ។ ពាក្យសម្តីទាំងនេះរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ច្បាស់ជាមានន័យថាពួកគេទើបតែបានខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាដ៏តិចតួចដែលលោកតាណាឡាននៅសេសសល់ដើម្បីរស់រានមានជីវិត។ ភ្លាមៗនោះ ផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់សក់ស្កូវស្នាក់នៅម្នាក់បានប្រែជាក្រហមព្រឿងៗ ហើយគាត់មិនអាចទប់នឹងស្តីបន្ទោសថា៖ «តើអាល្អិតមិនដឹងធ្ងន់ស្រាលម្នាក់នេះមកពីណា? ឯងពិតជាហ៊ានធ្វើឫកពាព្រហើនបែបនេះនៅនឹងមុខយើង។ តើឯងដែលមាននាមជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ មានសិទ្ធិអ្វីមកនិយាយរឿងបែបនេះដាក់ពួកយើង?»

នៅពេលដែលការស្តីបន្ទោសរបស់បុរសចំណាស់បានចាកចេញពីមាត់ភ្លាម អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពីរបីនាក់នៅជុំវិញនោះក៏បានងក់ក្បាលដោយភាពខឹងសម្បារផងដែរ។ ភ្លាមៗនោះ ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេបានសម្លឹងមើលទៅបុរសវ័យក្មេងដែលកំពុងបែរខ្នងដាក់ពួកគេដោយចេតនាមិនល្អ។

ដោយឃើញបុរសវ័យក្មេងនៅចំពោះមុខនាងដែលមានទឹកមុខរាបស្មើដូចជាដុំទឹកកក ចិញ្ចើមរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ត្រូវបានជ្រួញចូលគ្នាបន្តិចដោយមិនឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍។ ប្រសិនបើគេពិតជាមានសមត្ថភាពមែន នាងមិនប្រកាន់ទេដែលគេមានចរិតឆ្មើងឆ្មៃបន្តិចនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើគេជាប្រភេទមនុស្សដែលគ្មានសមត្ថភាពពិតប្រាកដ តែចូលចិត្តដើរអួតក្អេងក្អាំង នាងនឹងស្អប់ខ្ពើមគេចេញពីបាតបេះដូងមិនខាន។

«មើលទៅតាមសម្តីរបស់លោក ហាក់ដូចជាលោកមានទំនុកចិត្តលើសមត្ថភាពខ្លួនឯងខ្លាំងណាស់...» ណាឡាន ស៊ូ ដឹងខ្លួនឡើងវិញ។ គាត់សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន រួចនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «ប៉ុន្តែលោកក៏គួរតែដឹងដែរថា ទោះបីជាលោកមានទេពកោសល្យខ្លាំងកម្រិតណាក៏ដោយ លោកនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ គឺគ្រាន់តែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ ប៉ុណ្ណោះ...»

ណាឡាន ស៊ូ មិនទាន់បាននិយាយចប់អ្វីៗទាំងអស់ផង សំឡេងរបស់គាត់ស្រាប់តែគាំងង៉ក់។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងសាលដ៏ធំស្រាប់តែកើនឡើងភ្លាមៗ។ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ ដែលដើមឡើយមានផ្ទៃមុខចំអកឡកឡឺយ សុទ្ធតែបានហើបមាត់យឺតៗនៅខណៈពេលនេះ។ ពួកគេពោរពេញទៅដោយក្តីមិនជឿ ខណៈពេលដែលពួកគេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើបុរសវ័យក្មេងនៅចំកណ្តាលសាល... ដែលមានដុំភ្លើងពណ៌បៃតងពីរដុំកំពុងឆេះងើបឡើងចេញពីបាតដៃទាំងពីររបស់គេ។

នៅក្បែរកៅអីមេដឹកនាំ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន សម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលងើបឡើងនៅលើដៃរបស់បុរសវ័យក្មេង។ ដៃរបស់នាងបានលើកឡើងយឺតៗដើម្បីខ្ទប់មាត់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងក្តីរីករាយដែលមិនអាចលាក់បាំងបាន បានធ្វើចលនារេរាំនៅក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លាមួយគូនោះ។

«អ្នករាល់គ្នាច្បាស់ជាស្គាល់របស់នេះហើយមែនទេ?» ដោយមិនខ្វល់ពីបរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នៅជុំវិញខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន ឱនក្បាលចុះ ហើយសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងទាំងពីរដែលកំពុងរេរាំយ៉ាងរស់រវើកនៅលើបាតដៃរបស់គេដូចជាវិញ្ញាណតូចៗ ខណៈពេលដែលគេសួរតិចៗ។

«អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌?» ខណៈពេលដែលពួកគេដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅនូវខ្យល់អាកាសដែលក្តៅបន្តិច អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ ជាងដប់នាក់ដែលបានប្រឈមមុខនឹងអណ្តាតភ្លើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ បានចំណាំអត្តសញ្ញាណនៃដុំភ្លើងពណ៌បៃតងនោះបានភ្លាមៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងយឺតៗ។ ខ្សែភ្នែកកោតសរសើរ និងឆ្កួតលីលាជាច្រើនបានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងងើបឡើង និងគ្របដណ្ដប់ជុំវិញ។

«ប្អូនប្រុសតូច... នេះ... នេះជា «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» មែនទេ?» ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានដកថយយឺតៗពីភ្នែករបស់ ណាឡាន ស៊ូ។ ក្តីរីករាយដែលមិនអាចលាក់បាំងបាននៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់គឺពិបាកនឹងលាក់បាំងខ្លាំងណាស់។

«ឥឡូវនេះ តើអ្នករាល់គ្នាអាចបញ្ឈប់សម្តីឥតប្រយោជន៍គ្មានន័យទាំងនេះបានហើយឬនៅ?» បុរសវ័យក្មេងដែលមានទឹកមុខរាបស្មើបានឱនក្បាលចុះ លេងជាមួយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង រួចនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ។

ទោះបីជាពាក្យសម្តីបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែឈ្លើយដូចជាពីមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ ណាម្នាក់ហ៊ានបង្ហាញការមិនសប្បាយចិត្ត និងការចំអកនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេឡើយ។ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែលសមត្ថភាពអាចគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» បាន នឹងមានអនាគតមួយដែលស្ទើរតែគ្មានដែនកំណត់នៅក្នុងពិភពអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។ សូម្បីតែស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ ក៏មិនដែលទទួលបាន «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ដែរ។ វាអាចត្រូវបានគេស្រមៃដឹងថា តើរបស់នេះពិតជាកម្រមាន និងមានតម្លៃកម្រិតណាទៅហើយ។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ចង់ទទួលបាន «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» គេមិនត្រឹមតែត្រូវការសំណាងល្អប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវការកម្លាំងដ៏មហាសាលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេជាការគាំទ្រផងដែរ។ និយាយម្យ៉ាងទៀត នៅពីក្រោយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ ដែលមានរូបរាងក្មេងខ្ចីម្នាក់នេះ ច្បាស់ជាមានគ្រូបង្រៀនម្នាក់ដែលមានកម្លាំង និងអំណាចខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យបំផុតមិនខាន...

«លោកម្ចាស់ ខ្ញុំសូមអភ័យទោសចំពោះការមើលងាយរបស់លោកឪពុកខ្ញុំពីមុននេះ។ សូមអញ្ជើញ!» ដោយក្រោកឈរឡើង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានឱនក្បាលគោរពទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ជាមួយនិងការគួរសមរបស់នាងគឺគ្មានកន្លែងទាស់ឡើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានឆ្លើយតបនាងឡើយ។ គេក្រឡេកមើល ណាឡាន ស៊ូ នៅចំហៀងខ្លួនដែលកំពុងញញឹមទាំងអៀន មុននឹងដើរកាត់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ហើយតម្រង់ទៅរកបន្ទប់ចំហៀង។

ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងដើរទៅកាន់បន្ទប់ចំហៀង ណាឡាន ស៊ូ បានងាកទៅរកកណ្តាលសាល រួចនិយាយអ្វីមួយទាំងញញឹមទៅកាន់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាងដប់នាក់នោះ។ បន្ទាប់ពីនោះមក គាត់បានគ្រវីដៃ ហើយបង្គាប់ឱ្យមេការផ្ទះបម្រើពួកគេ មុននឹងប្រញាប់ដើរតាមពីក្រោយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន យ៉ាងលឿន។

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរចូលទៅជិតបន្ទប់ចំហៀង។ ពន្លឺចង្កៀងដ៏ស្រទន់ និងទន់ភ្លន់មួយបានជះចេញមកខាងក្រៅ។ គេរុញទ្វារបើកយឺតៗ ហើយបន្ទប់ដែលលេចឡើងគឺធំសម្បើមណាស់។ នៅចំកណ្តាលបន្ទប់ មានគ្រែដ៏ធំមួយ។ បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានផ្ទៃមុខស្គមស្ងួតកំពុងគេងនៅលើនោះ។ នៅជុំវិញគ្រែមានស្រីបម្រើពីរបីនាក់ដែលកំពុងមមាញឹកនឹងការងារនៅទីនេះ។ នៅពេលពួកគេឮសំឡេងទ្វារបើក ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេបានងាកមកមើល។ ទោះជាយ៉ាងណា ភ្លាមៗនោះ ពួកគេក៏បានចាប់ផ្តើមមើលថែបុរសចំណាស់ដែលបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពសន្លប់បាត់ស្មារតីម្តងទៀត។

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗទៅជិតគ្រែ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលជុំវិញគ្រែ ហើយបានដឹងថាមានផ្ទាំងពណ៌ប្រផេះខ្មៅដ៏ធំមួយកំពុងលាក់ខ្លួនព្រាលៗនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលកំពុងលង់លក់ក្នុងដំណេកដ៏ជ្រៅ តាមពិតទៅមានចំហាយនៃសេចក្តីស្លាប់ខ្លះៗទៅហើយ។

«វាពិតជាធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងណាស់មែន...» ដោយក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់ដែលមានជើងម្ខាងឈានចូលក្នុងមឈូសទៅហើយនោះ ស៊ាវ យ៉ាន និយាយតិចៗ។

«ត្រូវហើយ ខ្ញុំបារម្ភថា «ពិសភ្លើង» គឺជាអ្វីមួយដែលសូម្បីតែលំដាប់អធិរាជក៏មិនហ៊ានប៉ះពាល់ដោយងាយៗដែរ។ បន្ទាប់ពីអាចរស់រានមានជីវិតអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ លោកឪពុករបស់ខ្ញុំគឺឈានដល់ដែនកំណត់របស់គាត់ហើយ។» ណាឡាន ស៊ូ ដែលបានដើរតាមពីក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងកៀក បានដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវីក្បាល។ គាត់បាននិយាយដោយប្រយ័ត្នប្រយែងភ្លាមៗថា៖ «ប្អូនប្រុសតូច តាមការមើលលើស្ថានភាពនេះ តើមានសង្ឃឹមថានឹងអាចព្យាបាលគាត់បានដែរឬទេ?»

នៅក្បែរគាត់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ ភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លាមួយគូសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើផ្ទៃមុខដ៏ខ្ពស់ និងរាបស្មើរបស់បុរសវ័យក្មេងនៅក្បែរខ្លួននាង។

«ខ្ញុំមិនមានវិធីសាស្ត្រផ្សេងទៀតឡើយ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមានតែអនុវត្តតាមវិធីសាស្ត្រដែលស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ បាននិយាយពីមុនប៉ុណ្ណោះ៖ បញ្ចូល «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទៅក្នុងរាងកាយរបស់លោកម្ចាស់ចាស់ ហើយកំចាត់ពិសភ្លើងចេញមកក្រៅយឺតៗ។» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល រួចនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

«បើអញ្ចឹងមែន តើកម្រិតគ្រោះថ្នាក់មិនធំធេងខ្លាំងណាស់ទេមែនទេ?» នៅពេលឮបែបនេះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ហាក់ដូចជាមានភាពរារែកបន្តិច ខណៈពេលដែលនាងនិយាយតិចៗ។

«ខ្ញុំមិនមានឱកាសជោគជ័យសូម្បីតែហាសិបភាគរយផង។»

ស៊ាវ យ៉ាន និយាយដោយខ្ជិលច្រអូស។ គេក្រឡេកមើល ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅចំហៀងខ្លួន ដែលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានប្រែប្រួលបន្តិច រួចសើចយ៉ាងត្រជាក់៖ «មើលទៅតាមស្ថានភាពនេះរបស់លោកម្ចាស់ចាស់ ខ្ញុំគិតថាគាត់មិនអាចទ្រាំទ្របានលើសពីពីរថ្ងៃឡើយ។ តើអ្នកចង់បណ្តោយឱ្យគាត់ស្លាប់នៅក្នុងការធ្វើទារុណកម្មនៃពិសភ្លើង ឬមួយក៏អ្នកចង់ប្រថុយប្រថានដើម្បីមើលថាតើអាចសង្គ្រោះគាត់បាន? អ្នកអាចសម្រេចចិត្តលើជម្រើសណាមួយដែលអ្នកចង់បាន។ ចំពោះរឿងកំប្លែងដែលសួរថាតើខ្ញុំមានទំនុកចិត្តដែរឬទេ គឺកុំនិយាយវាល្អជាង។»

សំណើចដ៏ត្រជាក់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បង្កប់នូវការចំអកឡកឡឺយដែលធ្វើឱ្យ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងគឺមានសភាពអាក្រក់បន្តិច។ ជាមួយនឹងឋានៈរបស់នាង គឺពិតជាគ្មានអ្នកណាហ៊ាននិយាយដាក់នាងក្នុងលក្ខណៈបែបនេះឡើយនៅក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។

«ប្រញាប់ឡើង។ ខ្ញុំមិនមានពេលវេលាលើសលប់ដើម្បីខ្ជះខ្ជាយឡើយ។» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីដៃអាវរបស់គេ រួចនិយាយយ៉ាងសំឡេងរាបស្មើ ដោយមិនខ្វល់ពីទឹកមុខរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ឡើយ។

«អា៎! ដោយសារវាបែបនេះទៅហើយ នោះពួកយើងនឹងពឹងផ្អែកទាំងស្រុងលើប្អូនប្រុសតូចហើយ។ ប្រសិនបើអ្នកពិតជាអាចព្យាបាលលោកឪពុករបស់ខ្ញុំបាន អ្នកនឹងក្លាយជាមិត្តល្អរបស់ត្រកូលណាឡានយើងជារៀងរហូត។» ណាឡាន ស៊ូ ខាំធ្មេញ រួចគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង ខណៈពេលដែលគាត់និយាយដោយសំឡេងធ្ងន់។

«បើកផ្លូវ។ កុំរំខានខ្ញុំ។» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីដៃដោយមិនខ្វល់ រួចអង្គុយនៅក្បែរគ្រែ។ ដៃស្តាំរបស់គេត្រូវបានលាតសន្ធឹងបន្តិច ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយដុំបានគ្របដណ្ដប់ជុំវិញវា។ ភ្លាមៗនោះ វាបានធ្វើឱ្យសីតុណ្ហភាពនៅក្នុងបន្ទប់ហក់ឡើងខ្ពស់។

ដោយឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងរៀបចំធ្វើសកម្មភាព ណាឡាន ស៊ូ បានទាញ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ហើយប្រញាប់ដើរថយក្រោយពីរបីជំហាន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ពួកគេបានគ្រវីដៃដេញស្រីបម្រើទាំងអស់នៅក្នុងបន្ទប់ចេញទៅខាងក្រៅ។

ស៊ាវ យ៉ាន ប្រើដៃម្ខាងដើម្បីទ្រ និងលើក ណាឡាន ជា ឡើង។ គេក្រឡេកមើលបុគ្គលម្នាក់នេះដោយចៃដន្យ ដែលត្រូវបានគេនិយាយតៗគ្នាថាជាមិត្តល្អបំផុតម្នាក់របស់លោកតារបស់គេកាលពីមុន។ ទោះបីជាបន្ទាប់ពីត្រូវបានស៊ីរំលាយដោយពិសភ្លើងអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខដ៏ស្ងើមស្ងួតរបស់បុរសចំណាស់ប្រែជាខុសប្លែកពីមនុស្សធម្មតាក៏ដោយ ប៉ុន្តែមនុស្សនៅតែអាចមើលឃើញព្រាលៗនូវភាពមិនចុះចាញ់ខ្លះៗដែលស្រដៀងនឹងឈ្មោះរបស់គាត់។

ខណៈពេលដែលដៃឆ្វេងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន វាយស្រាលៗលើស្មារបស់ ណាឡាន ជា កម្លាំងលាក់កំបាំងមួយបានបុកកម្ទេចសម្លៀកបំពាក់នៅលើរាងកាយរបស់ភាគីម្ខាងទៀតឱ្យក្លាយជាកម្ទេចធូលី ដោយបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងដែលដូចជាគ្រោងឆ្អឹង។

នៅពេលសម្លឹងមើលរាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងនេះ ស៊ាវ យ៉ាន មិនអាចទប់នឹងគ្រវីក្បាលឡើយ បើទោះបីជាចរិតរបស់គេរឹងមាំក៏ដោយ។ ភ្នែករបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅចំហៀងខ្លួនបានប្រែជាក្រហម និងជោកជាំទៅដោយទឹកភ្នែក។ ផ្សែងអ័ព្ទដែលកម្រនឹងឃើញ បានដក់ជាប់នៅក្នុងភ្នែករបស់នាង ដែលធ្វើឱ្យនារីម្នាក់នេះដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់អស្ចារ្យ មើលទៅហាក់ដូចជាគួរឱ្យអាណិតបន្តិច។

ស៊ាវ យ៉ាន លាតសន្ធឹងម្រាមដៃកណ្តាលរបស់គេយឺតៗ។ កូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយខ្សែបានគ្របដណ្ដប់នៅលើចុងម្រាមដៃនោះ។ គេសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង រួចនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ខ្ញុំជិតចាប់ផ្តើមហើយ។ ខ្ញុំបាននិយាយរួចមកហើយ ការបញ្ចូល «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទៅក្នុងរាងកាយរបស់លោកម្ចាស់ចាស់ គឺជារឿងដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត។ ដូច្នេះ អ្នករាល់គ្នាគួរតែត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ស្ថានភាពដែលអាក្រក់បំផុតទៅ...»

នៅពេលឮបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន និង ណាឡាន ស៊ូ បានប្រែប្រួលបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណា ពួកគេមានតែញញឹមល្វីងជូរចត់ រួចងក់ក្បាលប៉ុណ្ណោះ។

ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ចេញថាមពលវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនចេញពីរាងកាយយឺតៗ រួចរុំព័ទ្ធកូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះនៅក្នុងនោះ។ គេបានព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបង្ក្រាបសីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់ខ្លាំងរបស់វា រួចសង្កត់វាថ្នមៗនៅលើខ្នងរបស់ ណាឡាន ជា។

នៅពេលដែលម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សង្កត់លើវា អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានបញ្ចេញសំឡេង «ផូស» ខណៈពេលដែលវាចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ ណាឡាន ជា។ រាងកាយរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ដែលដើមឡើយមិនមានអារម្មណ៍ចំពោះអ្វីៗនៅជុំវិញខ្លួនឡើយ ស្រាប់តែញ័រទទ្រើកនៅខណៈពេលនេះ។

ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សង្កត់លើខ្នងរបស់ ណាឡាន ជា។ ភ្នែករបស់គេរួមតូច ខណៈពេលដែលថាមពលវិញ្ញាណរបស់គេគ្រប់គ្រងកូនអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះ។ វាបានឆ្លងកាត់យ៉ាងលឿនតាមរយៈចរន្តកម្លាំងធាតុចម្ងាយ រួចខិតជិតទៅរកឆ្អឹងទាំងឡាយរបស់ភាគីម្ខាងទៀតដែលត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយ «ពិសភ្លើង» យ៉ាងលឿន។

ជាមួយនឹងជំនួយនៃការលាតសន្ធឹងនៃថាមពលវិញ្ញាណ ស្ថានភាពនៅក្នុងរាងកាយរបស់ ណាឡាន ជា បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងដឹងពីឆ្អឹងទាំងឡាយដែលស្ទើរតែប្រែជាពណ៌ខ្មៅងងឹតទៅហើយ ហើយចិញ្ចើមរបស់គេក៏ត្រូវបានជ្រួញចូលគ្នាបន្តិចម្តងៗ។ ពិសភ្លើងបានរីករាលដាលយ៉ាងជ្រៅទៅក្នុងរាងកាយរបស់ ណាឡាន ជា រួចទៅហើយ ហើយវាបានហួសពីការរំពឹងទុករបស់គេឆ្ងាយណាស់...

«មើលទៅហាក់ដូចជាមិនអាចកំចាត់ពិសទាំងអស់ចេញក្នុងពេលតែមួយបានឡើយ។ ខ្ញុំគិតថាវាប្រសើរជាងក្នុងការជ្រើសរើសការប្រើប្រាស់អណ្តាតភ្លើងរំងាស់ដើម្បីដកពិសចេញ...» ស៊ាវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្ត។ បន្ទាប់ពីនោះមក ថាមពលវិញ្ញាណរបស់គេបានរុំព័ទ្ធជុំវិញអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង រួចផ្លាស់ទីយឺតៗចូលទៅជិតឆ្អឹងពណ៌ខ្មៅងងឹតដែលត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយពិសភ្លើង។ នៅពេលដែលវាខិតជិតចូលទៅ ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានចាប់ផ្តើមធូរស្រាលបន្តិចម្តងៗ។ សីតុណ្ហភាពរបស់អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានចាប់ផ្តើមកើនឡើងយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ខណៈពេលដែលសីតុណ្ហភាពរបស់អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងកើនឡើង អារម្មណ៍ឈឺចាប់មួយបានលេចឡើងបន្តិចម្តងៗនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ណាឡាន ជា ដែលដើមឡើយមានសភាពស្ពឹកស្រពន់។ ដៃដ៏ស្ងើមស្ងួតរបស់គាត់ក៏ត្រូវបានក្តាប់យ៉ាងណែន ហើយសរសៃឈាមនៅលើដៃរបស់គាត់បានឡើងប៉ោង។

អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយថាមពលវិញ្ញាណបានឈប់កើនឡើង នៅពេលដែលវាឈានដល់សីតុណ្ហភាពជាក់លាក់មួយ។ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចូលយឺតៗនូវខ្យល់អាកាសដែលក្តៅបន្តិច រួចមានភាពរារែកមួយភ្លែត។ បន្ទាប់មក គេបានខាំធ្មេញ រួចគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង រហូតដល់វាគ្របដណ្ដប់លើឆ្អឹងពណ៌ខ្មៅងងឹតមួយក្នុងចំណោមឆ្អឹងទាំងឡាយ។

«អា៎...» នៅលើគ្រែ ណាឡាន ជា ដែលបានបិទភ្នែកទាំងពីរយ៉ាងណែន ស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើង។ គាត់បានបញ្ចេញសំឡេងស្រែកថ្ងូរដ៏ស្អក និងឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងចេញពីមាត់របស់គាត់។ វត្តមានដ៏កាចសាហាវ និងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងរបស់គាត់ បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនឡើង ហាក់ដូចជាវាជាខណៈពេលដ៏ខ្លីនៃស្មារតីច្បាស់លាស់មុនពេលស្លាប់អញ្ចឹង។

«លោកតា...» ដោយសម្លឹងមើលបុរសចំណាស់ដែលស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើង រួចស្រែកថ្ងូរ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន និង ណាឡាន ស៊ូ បានប្រញាប់ស្រែកឡើង។

«ខ្ញុំកំពុងជួយអ្នកកំចាត់ពិសភ្លើង។ ប្រសិនបើអ្នកអាចទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងក្លានេះបាន វានឹងអាចកំចាត់ «ពិសភ្លើង» ចេញបាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចទេ នោះខ្ញុំក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរ។» ស៊ាវ យ៉ាន ក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខដែលពោរពេញទៅដោយញើសរបស់ ណាឡាន ជា រួចនិយាយតិចៗ។

នៅពេលឮសំឡេងពីខាងក្រោយខ្លួន ណាឡាន ជា បានផ្អៀងក្បាលរបស់គាត់បន្តិច។ គាត់សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចី និងរាបស្មើមួយនោះ ហើយចិត្តរបស់គាត់គឺទទេស្អាត។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានខាំធ្មេញ រួចសើច៖ «អាល្អិតតូច តើឯងជាអ្នកសង្គ្រោះយើងមែនទេ?»

«ខ្ញុំមិនបាននិយាយថាខ្ញុំពិតជាអាចសង្គ្រោះអ្នកបានឡើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំភ្លាត់ស្មារតីបន្តិច អ្នកប្រហែលជាត្រូវស្លាប់នៅក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំមិនខាន។»

«ហាហា ជីវិតរបស់យើងម្នាក់នេះ ដើមឡើយគឺត្រូវបានយកមកវិញពីសេចក្តីស្លាប់ទៅហើយ។ អាល្អិតតូច ឯងអាចធ្វើតាមចិត្តចង់ចុះ។ បើទោះបីជាឯងសម្លាប់យើងក៏ដោយ ក៏គ្មានអ្នកណាហ៊ានបន្ទោសឯងឡើយ។» កន្ទុយមាត់របស់ ណាឡាន ជា បានកន្ត្រាក់ ដោយទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់ដ៏ខ្លាំងក្លានៅក្នុងរាងកាយរបស់គាត់ ខណៈពេលដែលគាត់សើចក្នុងលក្ខណៈបែបវីរៈបុរស។

«លោកតា តើលោកកំពុងនិយាយសម្តីឥតប្រយោជន៍អ្វីហ្នឹង?» នៅចំហៀងខ្លួន ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានដកដង្ហើមធំបន្តិច រួចស្តីបន្ទោសដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើល ណាឡាន ជា ដែលបានភ្ញាក់ពីស្ថានភាពសន្លប់។

«មីងស្រីចង្រៃនេះ។ ឯងពិតជាមានមុខត្រឡប់មកវិញផងមែនទេ? នៅក្នុងអំឡុងពេលបីឆ្នាំនេះ ប្រសិនបើឯងមិនបានទៅត្រកូលស៊ាវដើម្បីលុបចោលកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍កាលពីមុននោះទេ តើលីងនឹងត្រូវខឹងសម្បារខ្លាំងរហូតដល់មិនអាចហ្វឹកហាត់ ដែលជាលទ្ធផលធ្វើឱ្យ «ពិសភ្លើង» បង្ក្រាបយើងឱ្យធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពបែបនេះមែនទេ?» ណាឡាន ជា សម្លឹងមើល ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ទាំងកំហឹង។ មុនពេលការស្រែកថ្ងូរដ៏ខឹងសម្បាររបស់គាត់បានធ្លាក់ចុះ កន្ទុយមាត់របស់គាត់ដែលកំពុងកន្ត្រាក់ បានបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរស្ងួតម្តងទៀត។ គាត់បានងាកក្បាលមកវិញ សម្លឹងមើលទៅបុរសវ័យក្មេងចម្លែកមុខដែលស្រាប់តែជ្រួញចិញ្ចើម រួចសើចល្វីងជូរចត់៖ «អាល្អិតតូច ហេតុអ្វីបានជាស្រាប់តែ...»

«ស្ងាត់ទៅ។» សំឡេងដ៏ត្រជាក់ស្រេបរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបង្កប់នូវកំហឹងដែលពិបាកនឹងកត់សម្គាល់ បានធ្វើឱ្យមនុស្សទាំងបីនាក់នៅក្នុងបន្ទប់មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេបានស្ងប់ស្ងាត់ចុះដោយទាល់តម្រិះ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅបុរសវ័យក្មេងដ៏ត្រជាក់ និងគ្មានអារម្មណ៍ម្នាក់នោះ ដែលដូចជាដុំទឹកកក ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានលួចលៀនអណ្តាតរបស់នាងដោយស្ងាត់ៗ។ នាងបានងាកក្រោយម្តងទៀត ហើយសម្លឹងមើលទឹកមុខដ៏ល្វីងជូរចត់របស់ ណាឡាន ជា។ នៅក្នុងចិត្តរបស់នាងមានការចង់សើចបន្តិច។ នៅក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលហ៊ាននិយាយក្នុងលក្ខណៈបែបនេះដាក់បុរសចំណាស់ដែលមានចរិតឆេវឆាវ និងមួរម៉ៅម្នាក់នេះ។

នៅពេលដែលមនុស្សពីរបីនាក់នេះបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ បរិយាកាសនៅក្នុងបន្ទប់ក៏បានប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំដោយស្ងាត់ៗ។

«អា៎ ពិតជាមិននឹកស្មានដល់ទាល់តែសោះ។ មនុស្សវ័យក្មេងបែបនេះ តាមពិតទៅអាចគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» បាន ដែលជាអ្វីមួយដែលសូម្បីតែលោកម្ចាស់ គូ ហឺ ក៏ប្រាថ្នាចង់បានដែរ...» បន្ទាប់ពីបរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់បានបន្តអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ណាឡាន ស៊ូ បានទាញ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ហើយដើរថយក្រោយបន្តិច។ គាត់សម្លឹងមើលទៅខ្នងដ៏ខ្ពស់របស់បុរសវ័យក្មេងនៅក្បែរគ្រែ រួចមិនអាចទប់នឹងផ្អៀងក្បាល ហើយខ្សឹបប្រាប់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។

«ត្រូវហើយ គេពិតជាអស្ចារ្យខ្លាំងណាស់។ មើលទៅតាមអាយុរបស់គេ វាគួរតែប្រហាក់ប្រហែលនឹងខ្ញុំដែរ ប៉ុន្តែគេពិតជាគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ក្នុងរឿងព្រេងនិទានបាន... ខ្ញុំធ្លាប់បានឮពីភាពគួរឱ្យភ័យខ្លាចនៃរបស់នេះពីព្រឹទ្ធាចារ្យ គូ ហឺ។ កាលពីលើកមុនដែលពួកគេបានទៅកាន់វាលខ្សាច់ថាហ្គើ ដើម្បីស្វែងរក «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពួកគេនៅតែត្រូវត្រឡប់មកវិញដោយដៃទទេដដែល ទោះបីជាមានក្រុមការងារដ៏ធំធេងបែបនោះក៏ដោយ។ តាមរយៈរឿងនេះ វាអាចត្រូវបានគេមើលឃើញថា តើរបស់នេះពិតជាកាចសាហាវកម្រិតណាទៅហើយ។» ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ ក្តីកោតសរសើរមួយបានភ្លឺឆ្លងកាត់ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាង។ នាងដើមឡើយជាលំដាប់កំពូលក្នុងចំណោមមនុស្សដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់នៅបក្សពពកអ័ព្ទអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ នាងមិនដែលបានឃើញមនុស្សដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នាណាម្នាក់ដែលអាចវ៉ាដាច់នាងឡើយ។ ឆ្នើមជាងនេះទៅទៀត បុរសវ័យក្មេងម្នាក់នេះដែលមានឈ្មោះថា យ៉ាន ស៊ាវ គឺជាមនុស្សដំបូងគេដែលមានអាយុស្មើនឹងនាង ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍កោតសរសើរ។ ប្រហែលជា នេះជាប្រភេទនៃការទទួលស្គាល់រវាងមនុស្សដ៏ឆ្នើមៗដូចគ្នា។

«ហេតុអ្វី? តើកូនមានអារម្មណ៍ថាគេល្អខ្លាំងណាស់មែនទេ?» ណាឡាន ស៊ូ ក្រឡេកមើលទឹកមុខរបស់កូនស្រីគាត់ រួចនិយាយក្នុងន័យបង្អាប់។

«តើលោកឪពុកកំពុងនិយាយសម្តីឥតប្រយោជន៍អ្វីហ្នឹង? គេមិនទាំងដឹងពីរបៀបគោរពមនុស្សដែលមានអាយុដូចជាលោកឪពុកផង។» ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បោះខ្សែភ្នែកមើលងាយទៅកាន់គាត់ រួចគ្រវីក្បាលដោយទាល់តម្រិះបន្តិច។

«ត្រូវហើយ បើនិយាយពីរឿងនេះ វាហាក់ដូចជាមិនសល់ពេលវេលាសូម្បីតែមួយខែផង សម្រាប់កិច្ចសន្យាបីឆ្នាំរវាងកូន និងអាល្អិតតូចមកពីត្រកូលស៊ាវម្នាក់នោះ។» ណាឡាន ស៊ូ ញញឹម មុននឹងដកវាចេញភ្លាមៗ រួចដកដង្ហើមធំ។

«...» ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងងក់ក្បាលបន្តិច រួចនិយាយតិចៗថា៖ «នៅសល់ដប់បីថ្ងៃទៀត។»

«វាមានរយៈពេលបីឆ្នាំហើយ។ កូនក៏បានប្រែជាមានភាពចាស់ទុំជាងមុនបើប្រៀបធៀបទៅនឹងពីមុន។ ឥឡូវនេះ កូនគួរតែអាចដឹងហើយថាតើសកម្មភាពដែលប្រើប្រាស់អារម្មណ៍ និងការរំជើបរំជួលរបស់កូន បាននាំមកនូវការអាម៉ាស់ និងបញ្ហាដ៏ធំធេងកម្រិតណាដល់ត្រកូលស៊ាវ និង ស៊ាវ យ៉ាន មែនទេ?» ណាឡាន ស៊ូ សម្លឹងមើលទៅចំហៀងម្ខាងនៃផ្ទៃមុខដ៏រលោង និងស្រស់ស្អាតរបស់កូនស្រីគាត់ រួចនិយាយ។

ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅតែស្ងៀមស្ងាត់។ ដៃដ៏ស្រទន់របស់នាងបានសិតសក់ពណ៌ខ្មៅនៅលើថ្ងាសរបស់នាងចេញ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក នាងនិយាយតិចៗថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំកាលពីមុនបាននាំមកនូវបញ្ហាជាច្រើនដល់ពួកគេ។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំក៏ដឹងដែរថាខ្ញុំមិនបានខុសឡើយ... កិច្ចសន្យាបីឆ្នាំជិតមកដល់ហើយ។ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំគេ។»

«ឪពុកបានឮថាតាំងពីមួយឆ្នាំមុន ស៊ាវ យ៉ាន បានចាកចេញពីទីក្រុងវូថាន។ ទោះជាយ៉ាងណា តាមអ្វីដែលឪពុកដឹង មុនពេលគេចាកចេញ បុរសវ័យក្មេងដែលធ្លាប់ជាយុវជនឥតប្រយោជន៍ម្នាក់នោះ បានស្តារទេពកោសល្យនៃការហ្វឹកហាត់ដែលគេមានកាលពីមុនឡើងវិញរួចទៅហើយ។ អា៎... មួយឆ្នាំក្រោយមក ឪពុកពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើគេបានរីកចម្រើនដល់កម្រិតណាទៅហើយ។» ណាឡាន ស៊ូ ញញឹមល្វីងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល។ គាត់សម្លឹងមើល ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលកំពុងស្ងប់ស្ងាត់នៅក្បែរខ្លួនគាត់។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទីបំផុតគាត់បាននិយាយដោយសំឡេងតិចៗ និងធ្ងន់ថា៖ «លើកនេះ មើលទៅហាក់ដូចជាកូនពិតជាបានមើលមនុស្សខុសពិតមែនហើយ... កាលពីមុនឪពុកបាននិយាយថា៖ កុំមើលងាយលោកម្ចាស់តូចនៃត្រកូលស៊ាវម្នាក់នេះ ដែលបានប្រែជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ មុនពេលគេមានអាយុដប់បីឆ្នាំ ល្បឿននៃការហ្វឹកហាត់របស់គេបានធ្វើឱ្យមនុស្សរាប់មិនអស់មានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង...»

ដៃដ៏ស្រទន់របស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានអណ្តែតនៅលើសក់ពណ៌ខ្មៅនៅលើថ្ងាសរបស់នាង ហើយនាងនៅតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ខ្ញុំនឹងអនុវត្តតាមកិច្ចសន្យាបីឆ្នាំ។ ប្រសិនបើខ្ញុំឈ្នះ រឿងរ៉ាវទាំងអស់ដែលបានកើតឡើងកាលពីមុននឹងត្រូវបានលុបចោលទាំងស្រុង។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាញ់ ខ្ញុំ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏បាននិយាយរួចមកហើយដែរថា ខ្ញុំនឹងធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់គេ ហើយបណ្តោយឱ្យគេចាត់ការខ្ញុំតាមចិត្តចង់ចុះ។»

ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ខាំបបូរមាត់ដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងថ្នមៗ។ នាងលើកផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងឡើងយឺតៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងគឺមានសភាពព្រាលៗបន្តិច។ កាលពីបីឆ្នាំមុន ពាក្យសម្តីដ៏ត្រជាក់ស្រេបរបស់បុរសវ័យក្មេងម្នាក់នោះនៅសាលប្រជុំរបស់ត្រកូលស៊ាវ បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់នាងម្តងទៀត។

«ទន្លេហូរសាមសិបឆ្នាំទៅទិសខាងកើត ហើយសាមសិបឆ្នាំទៅទិសខាងលិច កុំហ៊ានមើលងាយខ្ញុំដោយសារតែខ្ញុំក្រីក្រនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះឱ្យសោះ!»

«លិខិតកិច្ចសន្យានេះ មិនមែនជាលិខិតដើម្បីដោះលែងអាពាហ៍ពិពាហ៍ឡើយ ប៉ុន្តែគឺខ្ញុំជាអ្នកលែងលះនាងចេញពីត្រកូលស៊ាវ!»

«ចាប់ពីពេលនេះតទៅ នាង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន មិនមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយនឹងត្រកូលស៊ាវទៀតឡើយ!»

កាលពីបីឆ្នាំមុន បុរសវ័យក្មេងដែលផ្ទុកនូវឈ្មោះជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ម្នាក់នោះ នៅតែមានឆ្អឹងដ៏រឹងរូសមួយនៅក្រោមសម្ពាធរបស់បក្សពពកអ័ព្ទ ដែលជាអត្ថិភាពដ៏ធំធេងមួយនេះ។ គេបានខាំធ្មេញ អត់ធ្មត់នឹងការអាម៉ាស់ ហើយរង់ចាំនៅក្នុងភាពឯកោ ដើម្បីទម្លាយចេញពីសម្បុកកូននាង រួចផ្លាស់ប្តូររូបរាងទៅជាមេអំបៅដ៏ស្រស់ស្អាត...