ទុកឱ្យខ្ញុំព្យាយាមមើល

នៅលើច្រកផ្លូវតូចមួយដែលនៅជាប់នឹងត្រកូលណាឡាន ស៊ាវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង បានបំបែកផ្លូវគ្នា។ បន្ទាប់ពីនោះមក ទើប ស៊ាវ យ៉ាន ដើរយឺតៗតម្រង់ទៅរកភូមិគ្រឹះដ៏ធំស្កឹមស្កៃដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។

ខណៈពេលដែលគេដើរចូលទៅជិតភូមិគ្រឹះដែលពោរពេញទៅដោយចំហាយដ៏មានអំណាច និងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែង ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងនៅពេលឃើញច្រកចូលត្រូវបានចោមរោមដោយមនុស្សមួយក្រុមធំ។ លើសពីនេះទៅទៀត មនុស្សទាំងនេះសុទ្ធតែពាក់អាវគ្របរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយរូបសញ្ញាឆ្នូតពណ៌ប្រាក់ភ្លឺចិញ្ចាចពីរបីនៅលើទ្រូងរបស់ពួកគេបានបង្ហាញពីឋានៈ និងថ្នាក់របស់ពួកគេដោយមោទនភាព។

អ្នកណាខណៈដែលដើរកាត់ផ្លូវនេះ ដែលមានមនុស្សធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ចុះឡើង ច្បាស់ជាបោះខ្សែភ្នែកច្រណែន និងគោរពទៅកាន់ក្រុមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលកំពុងខ្សឹបខ្សៀវគ្នានោះមិនខាន។ នៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ វិជ្ជាចម្រាញ់ថ្នាំគឺជាអាជីពមួយដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេមានឋានៈដូចជាពួកអភិជនអញ្ចឹង។

នៅចំពោះមុខក្រុមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានឥទ្ធិពលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ទាំងនេះ ត្រកូលណាឡានច្បាស់ជាមិនហ៊ានបង្ហាញការមើលងាយដោយងាយៗឡើយ។ អ្នកបម្រើមួយចំនួនកំពុងពន្យល់អ្វីមួយទៅកាន់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលកំពុងរង់ចាំនៅច្រកចូលដោយក្តីកោតសរសើរ និងគោរព។ លុះត្រាតែពួកគេរកឃើញថាភាគីម្ខាងទៀតមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ទើបអនុញ្ញាតឱ្យចូលទៅខាងក្នុង។ ចំណែកឯអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមួយចំនួនដែលសមត្ថភាពមានបញ្ហា គឺត្រូវបានបដិសេធដោយអ្នកបម្រើដែលបង្ហាញទឹកមុខញញឹមស្រស់។ ទោះបីជាទង្វើបែបនេះធ្វើឱ្យគ្រូថ្នាំដែលត្រូវបានរារាំងមានអារម្មណ៍មិនពេញចិត្តក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅពេលពួកគេនឹកឃើញដល់កម្លាំងរបស់ត្រកូលណាឡាន និងទំនាក់ទំនងរវាង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ជាមួយនឹងបក្សពពកអ័ព្ទ ពួកគេមានតែលេបទុកការមិនសប្បាយចិត្តរបស់ពួកគេ គ្រវីដៃអាវ រួចចាកចេញទៅ។

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលទៅច្រកចូលមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានដឹងថាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលទៅខាងក្នុង ហាក់ដូចជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកដែលត្រូវបានបដិសេធគឺអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ រួមជាមួយនឹងថ្នាក់ទី ១ មួយចំនួនដែលគ្រាន់តែមកចូលរួមដើម្បីភាពសប្បាយរីករាយប៉ុណ្ណោះ...

ស៊ាវ យ៉ាន ឱនក្បាលចុះ រួចក្រឡេកមើលសញ្ញាសម្គាល់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់ខ្លួន។ គេគ្រវីក្បាលដោយទាល់តម្រិះ លើកជើង រួចដើរតម្រង់ទៅរកទ្វារធំដែលត្រូវបានយាមកាមយ៉ាងតឹងរ៉ឹង។

ដោយដើរទម្លុះហ្វូងមនុស្ស ស៊ាវ យ៉ាន បានបោះជំហានទៅមុខ។ បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានតំណែងជាមេការផ្ទះ បានប្រញាប់ប្រញាល់ដើរមកខាងមុខ។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលគាត់បានឃើញរូបរាងដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន និងសញ្ញាសម្គាល់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់គេ ភាពខកចិត្តមួយដែលពិបាកនឹងកត់សម្គាល់បានភ្លឺឡើងនៅក្នុងភ្នែកដ៏ស្រអាប់របស់បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ។ ទោះបីជាអាយុរបស់ភាគីម្ខាងទៀតបានធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្តែថ្នាក់កម្រិតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ម្នាក់នេះមិនបានឈានដល់លក្ខខណ្ឌតម្រូវការនោះឡើយ។

ទោះបីជានៅក្នុងចិត្តមានអារម្មណ៍ខកចិត្តបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែបុរសចំណាស់ដែលបានធ្វើការជាមេការផ្ទះនៅត្រកូលណាឡានអស់រយៈពេលរាប់សិបឆ្នាំមកហើយនោះ ច្បាស់ជាមិនល្ងង់រហូតដល់ថ្នាក់បង្ហាញវានៅលើផ្ទៃមុខឡើយ។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ រួចសើច៖ «ប្អូនប្រុសតូចម្នាក់នេះ។ ខ្ញុំជាមេការផ្ទះរបស់ត្រកូលណាឡាន។ ខ្ញុំគិតថាអ្នកប្រហែលជាមកទីនេះដើម្បីសាកល្បងមើលថាតើអាចព្យាបាលលោកម្ចាស់ចាស់ ណាឡាន ជា របស់ត្រកូលយើងបានមែនទេ?»

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ គេមិនបាននិយាយស្តីអ្វីឡើយ។ ផ្ទៃមុខដ៏សាមញ្ញរបស់គេ ដែលមានរូបរាងប្លែកខុសពីធម្មតាដោយសារតែវាត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយស្បែកសូត្រទឹកកក បែរជាផ្តល់អារម្មណ៍ត្រជាក់បន្តិច។

ទឹកមុខដ៏ត្រជាក់ស្ទើរតែគ្មានអារម្មណ៍របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យបុរសចំណាស់មានអារម្មណ៍ទាល់គំនិតបន្តិច។ អាកប្បកិរិយាបែបនេះគឺខុសប្លែកគ្នាស្រឡះបើប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដទៃទៀត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់និយាយដោយទាល់តម្រិះថា៖ «សូមអភ័យទោសផងប្អូនប្រុសតូច។ លើកនេះ លក្ខខណ្ឌតម្រូវរបស់យើងគឺអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ ឬខ្ពស់ជាងនេះ។ អ្នក... មើលទៅហាក់ដូចជាមិនទាន់ដល់លក្ខខណ្ឌតម្រូវទេមែនទេ?»

«ថ្នាក់កម្រិតរបស់មនុស្សម្នាក់ មិនអាចតំណាងឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានឡើយ។» សំឡេងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានគេបង្ក្រាបដោយខ្លួនឯងរហូតដល់វាស្អកបន្តិច។ សំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់គេ ធ្វើឱ្យចិញ្ចើមរបស់បុរសចំណាស់ជ្រួញចូលគ្នាបន្តិច។

ដោយឃើញផ្ទៃមុខដ៏ទាល់តម្រិះរបស់បុរសចំណាស់ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល។ គេយកសំបុត្រណែនាំរបស់ យ៉ា ហ្វី ចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ខ្លួន រួចហុចវាទៅឱ្យភាគីម្ខាងទៀត។ គេស៊កដៃទាំងពីរចូលទៅក្នុងដៃអាវ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «អ្នកគួរតែជៀសវាងការបំផ្លាញឱកាសចុងក្រោយដែលលោកម្ចាស់ចាស់របស់អ្នកនៅសេសសល់។ ថ្នាក់កម្រិតរបស់មនុស្សម្នាក់ មិនអាចតំណាងឱ្យអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងបានឡើយ។ តើស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ ក៏មិនបានបរាជ័យក្នុងការព្យាបាលលោកម្ចាស់ចាស់របស់អ្នកដែរមែនទេ?»

ពាក្យសម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់បុរសចំណាស់ប្រែប្រួលបន្តិច។ បន្ទាប់ពីទទួលសំបុត្រណែនាំ និងបានឃើញថាអ្នកណាជាអ្នកណែនាំអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់នេះមក គាត់មិនអាចទប់ចិត្តនឹងមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង ខណៈពេលដែលគាត់លើកក្បាលឡើងដើម្បីសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ម្តងទៀត។ គាត់គិតមួយសន្ទុះធំ មុននឹងខាំធ្មេញ រួចដើរថយក្រោយដើម្បីបើកផ្លូវ។ ដោយងាកទៅរកក្រុមអ្នកយាមនៅមាត់ទ្វារ គាត់បានស្រែកខ្លាំងៗដោយសំឡេងទាបថា៖ «ថយចេញ!»

«លោកម្ចាស់ សូមអញ្ជើញចូល។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកពិតជាអាចព្យាបាលលោកម្ចាស់ចាស់របស់យើងបានពិតមែន។ ប្រសិនបើជាករណីបែបនោះ អ្នកនឹងក្លាយជាមិត្តរបស់ត្រកូលណាឡានយើងជារៀងរហូត។» បុរសចំណាស់ឱនក្បាលបន្តិចទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ដោយសារតែការបង្ហាញចេញរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ពីមុននេះ ពាក្យសម្តីរបស់បុរសចំណាស់ពិតជាពោរពេញទៅដោយក្តីគោរព។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ ផ្ទៃមុខរបស់គេនៅតែរក្សាភាពគ្មានអារម្មណ៍ដដែល។ ដោយមិននិយាយសម្តីឥតប្រយោជន៍អ្វីផ្សេងទៀត គេដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងច្រកចូលធំ រួចបាត់ស្រមោលពីខ្សែភ្នែកដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

បន្ទាប់ពីចូលតាមទ្វារធំរួចមក ស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់បានប្រញាប់ដើរចេញពីជ្រុងម្ខាង។ បន្ទាប់ពីនោះមក នាងបាននិយាយពាក្យសម្តីទន់ភ្លន់ពីរបីម៉ាត់ទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចដើរនាំផ្លូវពីខាងមុខ។

ស៊ាវ យ៉ាន ដើរតាមពីក្រោយស្រីបម្រើនោះក្នុងល្បឿនមិនលឿនមិនយឺត។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលជុំវិញភូមិគ្រឹះដ៏ប្រណីតនេះ។ ចំហាយដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃសំណង់អគារទាំងឡាយ ធ្វើឱ្យគេលួចងក់ក្បាលនៅក្នុងចិត្ត។ ដោយមិនបាច់និយាយអ្វីផ្សេងទៀត ត្រកូលណាឡាននេះ ពិតជាម្នាក់ក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបីនៃអាណាចក្រជៀម៉ាពិតមែន។ ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហាសាលបែបនេះ គឺជាអ្វីដែលត្រកូលស៊ាវមិនអាចប្រៀបធៀបបានឡើយ។

ខណៈពេលកំពុងដើរនៅលើផ្លូវតូចមួយដែលត្រូវបានក្រាលដោយកម្ទេចថ្មពណ៌បៃតង ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែរួមតូចបន្តិច។ តាមរយៈការយល់ដឹងរបស់គេ ខ្សែភ្នែកលាក់កំបាំង និងថាមពលខាងវិញ្ញាណជាច្រើនបានបាញ់ចេញពីជ្រុងងងឹតនានា នៅពេលដែលគេដើរចូលកាន់តែជ្រៅទៅក្នុងផ្ទៃខាងក្នុងនៃត្រកូលណាឡាន ដោយចាប់យកគ្រប់សកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេ។

ស៊ាវ យ៉ាន លើកក្បាលឡើងដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ ហើយខ្សែភ្នែករបស់គេបានអណ្តែតអណ្តូងទៅលើដំបូលអគារមួយដោយចៃដន្យ។ មានស្រមោលខ្មៅស្រអាប់មួយចំនួនកំពុងលាក់ខ្លួននៅក្នុងភាពងងឹតនៃកន្លែងនោះ។ ចុងព្រួញដ៏មុតស្រួចជាច្រើនដែលត្រូវបានលាបពណ៌ខ្មៅដើម្បីបិទបាំងការឆ្លុះបញ្ចាំងពីពន្លឺព្រះអាទិត្យ កំពុងផ្លាស់ទីយឺតៗនៅក្នុងភូមិគ្រឹះ។ សញ្ញាណាមួយនៃបញ្ហានឹងធ្វើឱ្យពួកគេបញ្ចេញការវាយប្រហារភ្លាមៗ។

«ការការពារពិតជាតឹងរ៉ឹងណាស់...» ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចគ្រវីក្បាលដោយទាល់តម្រិះ។ គេលើកក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅសាលប្រជុំដ៏ធំប្រណីតមួយដែលលេចឡើងនៅចុងបញ្ចប់នៃផ្លូវតូច។ ខ្សែភ្នែករបស់គេឆ្លងកាត់ទ្វារដែលមិនបានដាក់គន្លឹះ រួចអាចមើលឃើញព្រាលៗថាមានមនុស្សមួយចំនួនធំកំពុងឈរនៅក្នុងនោះ។

នៅពេលដែលគេដើរយឺតៗចូលទៅក្នុងសាលប្រជុំ មានសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវតិចៗ និងឯកជនមួយចំនួនដែលត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីខាងក្នុង។ គេរុញទ្វារបើកថ្នមៗ សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវតិចៗនៅក្នុងសាលស្រាប់តែឈប់ង៉ក់។ បន្ទាប់ពីនោះមក ខ្សែភ្នែកជាច្រើនត្រូវបានបោះតម្រង់មករកទ្វារ។ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាអណ្តែតមករកសញ្ញាសម្គាល់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់គេ ពួកគេមានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ការភ្ញាក់ផ្អើលមួយបានភ្លឺឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេភ្លាមៗ។ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានអារម្មណ៍ថាវាជារឿងចម្លែកដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីចូលមកក្នុងទីកន្លែងនេះ។

ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលជុំវិញសាលប្រជុំដ៏ធំ។ នៅក្នុងសាលដ៏ធំទូលាយ មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាងដប់នាក់ដែលពាក់អាវគ្របដូចជាគេដែរ។ នៅលើទ្រូងរបស់ពួកគេ ពួកគេពាក់សញ្ញាសម្គាល់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ ទាំងនេះភាគច្រើនជាមនុស្សវ័យកណ្តាល។ ក្នុងចំណោមពួកគេ ថែមទាំងមានពីរនាក់ដែលមានក្បាលស្កូវសទៀតផង។

ដោយមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែកចម្លែកៗទាំងនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែករបស់គេយឺតៗ ទីបំផុតក៏បញ្ឈប់នៅលើរាងកាយរបស់បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយនៅលើកៅអីមេដឹកនាំនៅក្នុងសាល។ បុគ្គលម្នាក់នេះមិនបានពាក់អាវគ្របវែងរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឡើយ ប៉ុន្តែអង្គុយក្នុងលក្ខណៈដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍។ នៅពេលដែលភ្នែកដូចជាសត្វខ្លារបស់គាត់បើក និងបិទ គាត់មានចំហាយដ៏គួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងដែលមិនថយចុះឡើយ សូម្បីតែគ្មានកំហឹងក៏ដោយ។

ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ងាកចេញពីរាងកាយរបស់បុរសវ័យកណ្តាល រួចទីបំផុតក៏ជ្រួញចិញ្ចើមផ្អាកនៅលើរាងកាយដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នារីម្នាក់នៅចំហៀងខ្លួន។ នារីម្នាក់នេះមិនមែនជាមនុស្សចម្លែកសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ ដែលធ្វើឱ្យគេដកដង្ហើមធំយឺតៗនៅក្នុងចិត្ត...

នៅក្បែរខ្លួនរបស់បុរសវ័យកណ្តាល ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ដែលពាក់អាវគ្របពណ៌ព្រះខែ កំពុងអង្គុយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលទើបតែដើរចូលមក ហើយការភ្ញាក់ផ្អើលមួយក៏បានភ្លឺឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងដូចគ្នា។

ខណៈពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅបុរសវ័យកណ្តាល ភាគីម្ខាងទៀតក៏បានដាក់ខ្សែភ្នែករបស់គាត់នៅលើរាងកាយរបស់គេផងដែរ។ នៅពេលដែលបុរសវ័យកណ្តាលបានឃើញរូបរាងដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេ គាត់មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ គាត់បានក្រោកឈរឡើងភ្លាមៗ គួបដៃចូលគ្នា រួចនិយាយទាំងញញឹមទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ថា៖ «ប្អូនប្រុសវ័យក្មេងម្នាក់នេះ ខ្ញុំគឺ ណាឡាន ស៊ូ នៃត្រកូលណាឡាន។»

«ណាឡាន ស៊ូ?» នៅពេលដែលឈ្មោះនេះចូលមកក្នុងត្រចៀករបស់គេ ដៃទាំងពីររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅក្នុងដៃអាវបានញ័របន្តិច។ កន្ទុយភ្នែករបស់គេបានកន្ត្រាក់ដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើបុរសវ័យកណ្តាលដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានចរិតវីរៈបុរសម្នាក់នេះ។ បុគ្គលម្នាក់នេះ តាមពិតទៅគឺជាឪពុករបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ហើយក៏ជាបុរសដែលស្ទើរតែបានក្លាយជាឪពុកក្មេករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ផងដែរ...

«យ៉ាន ស៊ាវ...» ដោយទប់អារម្មណ៍ដែលមិនអាចពន្យល់បាននៅក្នុងចិត្តរបស់ខ្លួនយឺតៗ សំឡេងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គឺស្អកបន្តិច ខណៈពេលដែលគេនិយាយថា៖ «អ្នកនាងម្ចាស់តូច យ៉ា ហ្វី នៃត្រកូលអភិជនបានណែនាំឱ្យខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីសាកល្បងមើលថាតើខ្ញុំអាចជួយបណ្តេញពិសចេញពីលោកតា ណាឡាន បានដែរឬទេ»។

«អូ! ហាហា អ្នកត្រូវបានណែនាំដោយក្មួយស្រី យ៉ា ហ្វី មែនទេ? សូមអង្គុយចុះ។» នៅពេលឮបែបនេះ ណាឡាន ស៊ូ ងក់ក្បាលភ្លាមៗ រួចសើចឡើង។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលស្រាលៗ។ គេដើរទៅកាន់កន្លែងអង្គុយចុងក្រោយគេបង្អស់នៅចំពោះមុខខ្សែភ្នែកចម្លែកៗជាច្រើន រួចអង្គុយចុះយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ គេច្បាស់ជាដឹងពីអត្ថន័យនៅពីក្រោយខ្សែភ្នែកចម្លែកៗទាំងនោះ។ តើអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ២ ដ៏សាមញ្ញម្នាក់អាចធ្វើអ្វីបានទៅ នៅពេលដែលសូម្បីតែស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ ក៏មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហានេះបានផងនោះ?

បន្ទាប់ពីអង្គុយនៅលើកៅអីរួចមក ស៊ាវ យ៉ាន បានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ទោះជាយ៉ាងណា គេនៅតែអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាខ្សែភ្នែករបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ហាក់ដូចជាបានផ្អាកអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរនៅលើរាងកាយរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ គេជ្រួញចិញ្ចើមនៅក្នុងចិត្ត រួចនិយាយដោយស្ងៀមស្ងាត់ថា៖ «តើខ្ញុំត្រូវបានគេចំណាំបានហើយមែនទេ? តើវាអាចទៅរួចដោយរបៀបណា?»

«ហេតុអ្វីបានជាបុរសម្នាក់នេះ ផ្តល់អារម្មណ៍ឱ្យខ្ញុំដូចជាធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមកអញ្ចឹង?» ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក្រឡេកមើលទៅបុរសក្នុងឈុតអាវគ្របពណ៌ខ្មៅដែលកំពុងអង្គុយនៅជ្រុងម្ខាង។ ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នា ខណៈពេលដែលនាងរអ៊ូរទាំតិចៗ។

«ហេហេ ខ្ញុំគិតថាមនុស្សគ្រប់គ្នានៅទីនេះច្បាស់ជាដឹងហើយថា តើបញ្ហាបែបណាដែលត្រកូលណាឡានរបស់យើងកំពុងជួបប្រទះ។ លោកឪពុករបស់ខ្ញុំត្រូវបានវាយប្រហារដោយ «ពិសភ្លើង» ដែលកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់វាគឺល្បីល្បាញដោយសារតែភាពកាចសាហាវរបស់វា។ ឥឡូវនេះ ពិសនោះបានផ្ទុះឡើង ហើយទីបំផុតគាត់មិនអាចបង្ក្រាបវាបានទៀតឡើយ។ ស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ ធ្លាប់បានមកទីនេះម្តងរួចមកហើយ ប៉ុន្តែលោកនៅតែមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយ។ ទោះបីជាលោកបានមានប្រសាសន៍ថា ចាំបាច់ត្រូវតែប្រើប្រាស់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ដើម្បីកំចាត់ពិសចេញពីក្នុងរាងកាយរបស់លោកឪពុកខ្ញុំក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្រូថ្នាំដែលមានអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌គឺកម្រមានខ្លាំងណាស់។ ការព្យាយាមស្វែងរកម្នាក់គឺពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់។ ដូច្នេះ ពួកយើងមានតែព្យាយាមរកវិធីសាស្ត្រផ្សេងទៀតប៉ុណ្ណោះ។ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅទីនេះអាចត្រូវបានគេចាត់ទុកជាម្នាក់ក្នុងចំណោមលោកម្ចាស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានឈ្មោះបោះសំឡេងនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា ហើយម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានសមត្ថភាពពិសេសរៀងៗខ្លួន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំចង់អញ្ជើញអ្នករាល់គ្នាមកសាកល្បងមើលថាតើអ្នកមានដំណោះស្រាយផ្សេងទៀតដែរឬទេ?» ណាឡាន ស៊ូ ក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន ខណៈពេលដែលគាត់សើចដោយសំឡេងក្រៀមក្រំបន្តិច។

«ខ្ញុំនឹងមិននិយាយសម្តីឥតប្រយោជន៍អ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។ ឱ្យតែអ្នកអាចជួយព្យាបាលលោកឪពុករបស់ខ្ញុំបាន។ អ្នកច្បាស់ជាមិនខកចិត្តនឹងរង្វាន់ឡើយ!» ណាឡាន ស៊ូ គ្រវីដៃដ៏ធំរបស់គាត់ រួចចង្អុលទៅកាន់ទ្វារចំហៀងមួយ។ គាត់និយាយថា៖ «លោកឪពុករបស់ខ្ញុំគឺនៅក្នុងនោះ។ ខ្ញុំចង់ឱ្យអ្នករាល់គ្នាផ្លាស់វេនគ្នាចូលទៅសាកល្បងមើល។»

នៅពេលឮពាក្យសម្តីទាំងនេះ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាងដប់នាក់នៅក្នុងសាលធំបានផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក។ មួយសន្ទុះក្រោយមក បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានក្បាលស្កូវបានក្រោកឈរឡើងទាំងញញឹម រួចដើរនាំមុខគេចូលទៅក្នុងបន្ទប់ចំហៀង។ ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីរយៈពេលដប់នាទី គាត់បានគ្រវីក្បាល រួចដើរចេញមកវិញ។ គាត់ត្រឡប់ទៅកាន់កៅអីរបស់ខ្លួនវិញ រួចនិយាយទៅកាន់ ណាឡាន ស៊ូ ទាំងញញឹមអៀនថា៖ «សូមអភ័យទោសផងមេកុលសម្ព័ន្ធ ណាឡាន «ពិសភ្លើង» នោះពិតជាមានភាពរឹងរូសខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំបានចម្រាញ់ថ្នាំបន្សាបពិសជាងដប់គ្រាប់រួចមកហើយ ប៉ុន្តែពួកវាទាំងអស់សុទ្ធតែគ្មានប្រសិទ្ធភាពឡើយ។»

នៅពេលឮពាក្យសម្តីរបស់បុរសចំណាស់ ណាឡាន ស៊ូ និង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅចំហៀងខ្លួនបានដកដង្ហើមធំដោយក្តីខកចិត្ត។ ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក ញញឹមល្វីងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល។

នៅពីក្រោយបុរសចំណាស់នោះ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាងដប់នាក់បានផ្លាស់វេនគ្នាចូលទៅក្នុងបន្ទប់ចំហៀង។ ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីរយៈពេលជាងដប់នាទី ពួកគេទាំងអស់គ្នាបានដើរចេញមកវិញដោយភាពអៀនខ្មាស។ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេមិនមានសមត្ថភាពក្នុងការកំចាត់ពិសដ៏កាចសាហាវដែលសូម្បីតែ គូ ហឺ ក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបាននោះឡើយ។

នៅពេលដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ៗដើរចេញមកវិញដោយទឹកមុខអៀនខ្មាស ភាពខកចិត្តនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ណាឡាន ស៊ូ និង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏កាន់តែក្រាស់ក្រែលឡើងៗ។ នៅពេលដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំចុងក្រោយគេបង្អស់បានដើរចេញពីខាងក្នុង អារម្មណ៍របស់ពួកគេទីបំផុតក៏ធ្លាក់ចុះយ៉ាងយឺតៗ។ នៅចំហៀងម្ខាង ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានប្រែជាក្រហមព្រឿងៗបន្តិច។

នៅក្នុងសាលប្រជុំដ៏ធំ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ថ្នាក់ទី ៣ ជាងដប់នាក់លែងមានភាពសប្បាយរីករាយ និងមោទនភាពដូចជាពីមុនទៀតហើយ។ ផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរា និងអៀនខ្មាសរបស់ពួកគេបានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់មនុស្សគ្រប់គ្នា បរិយាកាសនៅក្នុងសាលក៏បានប្រែជាធ្ងន់ធ្ងរជាលំដាប់។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ណាឡាន ស៊ូ បានដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយទាំងបង្ខំស្នាមញញឹមថា៖ «សូមអរគុណអ្នករាល់គ្នា។ មើលទៅហាក់ដូចជាជីវិតរបស់លោកឪពុកខ្ញុំត្រូវបានកំណត់ឱ្យជួបប្រទះនឹងគ្រោះមហន្តរាយនេះហើយ។ ទោះបីជាអ្នករាល់គ្នាបានបរាជ័យក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែសុំឱ្យមេការផ្ទះផ្តល់រង្វាន់ដ៏ធំធេងដល់អ្នករាល់គ្នាដដែល។»

នៅពេលឮពាក្យសម្តីទាំងនេះ ដែលជាការដេញមនុស្សក្នុងទម្រង់បិទបាំង មនុស្សគ្រប់គ្នាបានញញឹមល្វីងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល។ ពួកគេបានក្រោកឈរឡើង រួចរៀបចំចាកចេញទៅ។ នៅក្នុងបរិយាកាសបែបនេះ ពួកគេពិតជាគ្មានមុខមាត់នឹងនៅស្នាក់នៅបន្តដើម្បីទទួលរង្វាន់ឡើយ។

«ទុកឱ្យខ្ញុំព្យាយាមមើល...»

ពាក្យសម្តីដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ទាំងនោះ ស្រាប់តែបន្លឺឡើងចេញពីជ្រុងម្ខាងនៃបន្ទប់ ដោយបានកាត់ផ្ដាច់បរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុង។ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំវ័យក្មេងថ្នាក់ទី ២ ម្នាក់នោះ បានដើរចេញមកខាងមុខដោយទឹកមុខរាបស្មើ។ សំឡេងរាបស្មើរបស់គេ ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលបោះខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលមកគេពីចំហៀងខ្លួនភ្លាមៗ។