ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌

ឮការរាយការណ៍របស់ស្រីបម្រើ យ៉ាហ្វៃ ស្រាប់តែធ្លាក់ខ្លួនក្នុងសភាពគាំងស្រឡាំងកាំងមួយភ្នែត។ នាងប្រញាប់ងាកក្បាលទៅសម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយាន ដែលបានប្រែជាខ្មៅស្រអាប់ និងងងឹតសូន្យភ្លាមៗក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ នាងបានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ រួចសួរដេញដោលតិចៗថា៖ «ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន មែនទេ?»

«ចាស» ស្រីបម្រើឆ្លើយតបដោយក្តីគោរព។

«ហេតុអ្វីបានជានាងមកស្វែងរកខ្ញុំនៅពេលនេះទៅវិញ?» យ៉ាហ្វៃ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចទាំងរអ៊ូរទាំខ្សឹបខ្សៀវ។ នាងដកដង្ហើមធំ រួចសម្លឹងមើល ស៊ាវយាន ទាំងសម្តែងការសុំទោស៖ «ខ្ញុំសុំទោសផង...»

«ទៅចុះ នេះជាកិច្ចការរបស់នាងតើ។ ខ្ញុំមិនបន្ទោសនាងឡើយ»។ ស៊ាវយាន បង្ហាញស្នាមញញឹម។ ភាពងងឹតស្រអាប់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេបានរលាយបាត់ទៅបន្តិច ខណៈពេលដែលគេគ្រវីដៃទាំងមិនប្រកាន់។

«ឯងប្រហែលជាមិនទាន់ចង់ជួបមុខនាងនៅពេលនេះទេ ដូច្នេះសូមសម្រាករង់ចាំនៅទីនេះមួយសន្ទុះសិនចុះ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំទៅសួរនាំពីមូលហេតុដែលនាងមកទីនេះរួចរាល់ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកជូនដំណើរអ្នកទាំងពីរចេញទៅ»។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់ យ៉ាហ្វៃ លបសម្លឹងមើល ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងអង្គុយរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមានសំឡេងរាបស្មើ ទាំងនិយាយក្នុងន័យស្ទង់ចិត្ត។

«បែបហ្នឹងក៏ល្អដែរ...» បន្ទាប់ពីគិតពិចារណាអស់មួយសន្ទុះ ស៊ាវយាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ ខ្លួនគេនាពេលបច្ចុប្បន្ន ពិតជាមិនទាន់ចង់ប្រឈមមុខនឹងនារីម្នាក់នោះលឿនពេកឡើយ។ ហេតុនេះហើយ គេក៏មិនបានបដិសេធនូវការស្នើឡើងរបស់ យ៉ានហ្វៃ នោះទេ។

ឃើញ ស៊ាវយាន យល់ព្រម យ៉ាហ្វៃ ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ នៅពេលដើរកាត់ក្បែរស្រីបម្រើ នាងបានខ្សឹបប្រាប់ឱ្យជួយមើលថែអ្នកទាំងពីរឱ្យបានល្អ មុននឹងបោះជំហានយ៉ាងលឿនចាកចេញពីបន្ទប់។

«តើឯងមានគំនុំអ្វីជាមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ម្នាក់នោះមែនទេ?» សម្លឹងមើលស្រមោលខ្នងដែលបានបាត់កំបាំងភ្នែកនៅពីក្រោយទ្វារ ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងកាន់ពែងតែដែលកកទៅជាទឹកកក បានសួរឡើងទាំងក្តីភ្ញាក់ផ្អើល និងចម្លែកចិត្តបន្តិច។

«បាទ» ស៊ាវយាន ងក់ក្បាល រួចទម្លាក់ខ្លួនអង្គុយលើកៅអីយឺតៗ។ ទឹកមុខរបស់គេមើលទៅមិនសូវជាល្អប៉ុន្មានឡើយ។

«កុំប្រាប់ខ្ញុំឱ្យសោះថា ការដែលឯងចង់ធ្វើដំណើរទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ (Yun Lan Zong) គឺមានទំនាក់ទំនងជាមួយនាង?» នៅពេលលបសម្លឹងមើល ស៊ាវយាន ហៃប៉ូដុង ស្រាប់តែភ្ញាក់ផ្អើល រួចក៏សួរឡើងទាំងស្រឡាំងកាំង។

លើកនេះ ស៊ាវយាន មិនបានឆ្លើយតបអ្វីឡើយ គេគ្រាន់តែលើកពែងតែមកក្រេបយឺតៗ។ កែវភ្នែកដែលរួមតូចរបស់គេ បង្កប់ទៅដោយចំហាយត្រជាក់។

ឃើញកិរិយារបស់ ស៊ាវយាន បែបនេះ ហៃប៉ូដុង ក៏ដឹងនូវចម្លើយបាត់ទៅហើយ ទើបគាត់មិនបន្តដេញដោលសួរនាំទៀតឡើយ។ គាត់គ្រវីក្បាលយឺតៗ ហាក់ដូចជាយល់ដឹងខ្លះៗពីគោលបំណងរបស់ ស៊ាវយាន ក្នុងការឡើងទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់នៅតែមានភាពស្រពិចស្រពិលខ្លាំងថា តើក្មេងស្រី ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ម្នាក់នោះបានធ្វើអ្វីខ្លះដាក់ ស៊ាវយាន ទៅ ទើបអាចធ្វើឱ្យយុវជនដែលមានថាមពលវិញ្ញាណដ៏មហិមាម្នាក់នេះ សុខចិត្តបង្កើតទំនាក់ទំនងដ៏ចង្រៃ និងមិនល្អជាមួយនឹងអំណាចដ៏ធំធេងដូចជាបក្សពពកអ័ព្ទបែបនេះ។ វាច្បាស់ណាស់ថា ការបង្កើតសត្រូវជាមួយបក្សពពកអ័ព្ទនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា (Jia Ma Empire) គឺជារឿងដ៏ល្ងង់ខ្លៅបំផុតមួយ។

«ពិតមែនហើយ ហេតុអ្វីបានជាឯងចង់ស្វែងរកវត្ថុដែលអាចស្តារ ថាមពលវិញ្ញាណ (Spiritual Strength) ទៅវិញ? តើវិញ្ញាណរបស់ឯងរងរបួសមែនទេ?» ហៃប៉ូដុង មិនបន្តជំពាក់ជំពិននឹងរឿងរ៉ាវមុននេះឡើយ ប៉ុន្តែគាត់ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់វត្ថុដែល ស៊ាវយាន ត្រូវការមុននេះ ទើបសួរឡើងទាំងក្តីមន្ទិលសង្ស័យភ្លាមៗ។

ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយាន ញាក់បន្តិចទាំងមិនឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍។ គេក្រេបទឹកតែយឺតៗ ខណៈពេលដែលខួរក្បាលកំពុងគិតរកល្បិចយ៉ាងលឿន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ពោលឡើងដោយស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «វាជាផលប៉ះពាល់ដែលបន្សល់ទុកពីការប្រើប្រាស់ 'អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ' កាលពីលើកមុន...»

«អូ៎ អាវុធមួយនោះពិតជាគួរឱ្យខ្លាចហួសហេតុពេកហើយ វាជារឿងសមហេតុផលណាស់ដែលវាបង្កឱ្យមានផលប៉ះពាល់បែបនេះ»។ ហៃប៉ូដុង មិនមានការសង្ស័យសូម្បីតែបន្តិចបន្ទាប់ពីឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយាន។ យ៉ាងណាមិញ ថាមពលរបស់ 'អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ' ពិមុន ពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ចិត្តខ្លាំងណាស់។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់លបពិនិត្យមើលរាងកាយរបស់ ស៊ាវយាន មុននឹងជ្រួញចិញ្ចើមរួចសួរថា៖ «តើវាធ្ងន់ធ្ងរទេ?»

ព្យាយាមគ្រប់គ្រងចង្វាក់បេះដូងឱ្យស្ថិតក្នុងសភាពធម្មតាបំផុត ស៊ាវយាន សម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង រួចពោលថា៖ «វាមិនធ្ងន់ធ្ងរពេកទេ ប៉ុន្តែក៏មិនមែនជារបួសធម្មតាដែរ។ ហេតុនេះហើយ ទើបខ្ញុំត្រូវស្វែងរកកំណប់ទ្រព្យប្លែកៗដែលអាចស្តារថាមពលវិញ្ញាណ ដើម្បីជួយឱ្យខ្ញុំអាចជាសះស្បើយបានលឿន»។

ឮចម្លើយដ៏ស្រពិចស្រពិល និងមិនច្បាស់លាស់ពី ស៊ាវយាន បែបនេះ ហៃប៉ូដុង ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា។ គាត់ផ្អៀងក្បាល រួចសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហា និងទន់ភ្លន់ដែលមិនអាចមើលធ្លាយពីអារម្មណ៍ពិតខាងក្នុងបានសោះ។ បបូរមាត់របស់គាត់ញ័រតិចៗ ប៉ុន្តែគាត់មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់ងក់ក្បាលបន្តិច រួចឱនក្បាលចុះសម្លឹងមើលពែងតែទាំងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់។

ដោយប្រើប្រាស់ការឆ្លុះបញ្ចាំងពីផ្ទៃទឹកនៅក្នុងពែងតែ ស៊ាវយាន អាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវប្រតិកម្មរបស់ ហៃប៉ូដុង។ ដៃរបស់គេដែលកំពុងតែកាន់ពែងតែយ៉ាងណែន បានធូរស្រាលបន្តិច រួចគេក៏ក្រេបទឹកតែយឺតៗ។ គេធ្វើឱ្យបំពង់កដែលកំពុងតែស្ងួតប្រែជាមានសំណើម ទាំងដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។

បន្ទាប់ពីអ្នកទាំងពីរបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ បរិយាកាសនៅក្នុងបន្ទប់ក៏ប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំ។ ស្រីបម្រើដែលកំពុងតែឈររង់ចាំនៅជ្រុងម្ខាង មានអារម្មណ៍ភិតភ័យស្លន់ស្លោ និងមិនហ៊ានបញ្ចេញសំឡេង ឬឡូឡារំខានពួកគេឡើយ។ នាងថែមទាំងមានភាពប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់បំផុតសូម្បីតែពេលផ្លាស់ប្តូរទឹកតែជូនអ្នកទាំងពីរ ដោយមិនហ៊ានបង្កឱ្យមានសំឡេងសូម្បីតែបន្តិច។

បរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះបានអូសបន្លាយអស់រយៈពេលជិតកន្លះម៉ោង ទើបស្រាប់តែមានសំឡេងបោះជំហាន «កាក់-កុក» យ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ និងច្បាស់ៗបន្លឺឡើងពីខាងក្រៅទ្វារ។ ភ្លាមៗនោះ រូបរាងកាយដ៏ទន់ភ្លន់ និងទាក់ទាញរបស់ យ៉ាហ្វៃ ក៏បានលេចឡើងនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់អ្នកទាំងពីរ។

«តើនាងចាកចេញទៅហើយមែនទេ?» ស៊ាវយាន ដាក់ពែងតែនៅក្នុងដៃចុះយឺតៗ រួចសួរឡើងដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។

«ចាស» នៅពេលដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ យ៉ាហ្វៃ ងក់ក្បាលដោយក្តីគោរពទៅកាន់ ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងកាន់ពែងតែ។ ភ្លាមៗនោះ នាងបានបង្វែរខ្សែភ្នែកទៅរក ស៊ាវយាន ខណៈពេលដែលម្រាមដៃវែងស្រឡូនរបស់នាងកំពុងតែគោះតុថ្នមៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងក៏និយាយឡើងទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់ខ្សែភ្នែកដ៏ងឿងឆ្ងល់របស់ ស៊ាវយាន ថា៖ «ស៊ាវយាន ប្អូនប្រុស... តើឯងពិតជាត្រូវការកំណប់ទ្រព្យធម្មជាតិទាំងនោះខ្លាំងណាស់មែនទេ?»

«បាទ ខ្ញុំពិតជាត្រូវការវាខ្លាំងណាស់»។ បេះដូងរបស់ ស៊ាវយាន ញាក់បន្តិច រួចគេក៏ងក់ក្បាល។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ យ៉ាហ្វៃ យ៉ាងមុតមាំ ទាំងសួរតិចៗថា៖ «តើសាលដេញថ្លៃមានវាទេ? ឱ្យតែនាងអាចយកវាចេញមកបាន ខ្ញុំអាចផ្តល់តម្លៃមួយដែលធ្វើឱ្យនាងពេញចិត្តជាមិនខាន»។

«វត្ថុប្លែកៗដែលអាចស្តារថាមពលវិញ្ញាណបាន គឺពិតជាកម្រខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាមានចរន្តទំនិញដ៏មហិមានៅក្នុងសាលដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន (Primer Auction House) របស់យើងក៏ដោយ ក៏យើងកម្រនឹងប្រមូលបានកំណប់ទ្រព្យប្រភេទនោះដែរ»។ យ៉ាហ្វៃ គ្រវីក្បាលទាំងពោលឡើងដោយទាល់តម្រិះ។

«ចុះន័យរបស់នាងគឺ...» ស៊ាវយាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចសួរ។

«សាលដេញថ្លៃលំដាប់អភិជនរបស់យើង ពិតជាគ្មានវត្ថុប្លែកៗដែលអាចស្តារថាមពលវិញ្ញាណទាំងនោះមែន។ ប៉ុន្តែយោងតាមអ្វីដែលខ្ញុំបានដឹង ត្រកូលមួយនៅក្នុងរាជធានីជៀម៉ា ពិតជាមានរុក្ខជាតិដ៏ប្លែកម្យ៉ាងដែលមានឈ្មោះថា 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌' (Seven Magical Green Spirit Saliva)។ ឫសនៃរុក្ខជាតិប្រភេទនេះ អាចយកទៅចម្រាញ់ជាសារធាតុរាវដ៏អាថ៌កំបាំងបំផុតម្យ៉ាង។ សារធាតុរាវប្រភេទនោះ គឺជាគ្រឿងផ្សំដ៏ល្អបំផុតក្នុងការស្តារថាមពលវិញ្ញាណ»។ យ៉ាហ្វៃ ញញឹមជូរចត់ទាំងឆ្លើយតប។

«អូ៎? ពិតមែនមែនទេ?» ឮបែបនេះ ភាពរីករាយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយាន ភ្លាមៗ។ គេប្រញាប់សួរទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ថា៖ «តើជាត្រកូលមួយណា?»

ស្នាមញញឹមជូរចត់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ។ កិរិយារអ៊ូរទាំរបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពស្ទាក់ស្ទើរជាខ្លាំង។

ស៊ាវយាន សម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់ យ៉ាហ្វៃ ទាំងមន្ទិលសង្ស័យ។ គេមានភាពស្រងាកចិត្តមួយភ្លែត មុននឹងនឹកឃើញដល់រឿងរ៉ាវអ្វីម្យ៉ាងភ្លាមៗ។ នៅខណៈពេលនោះ ទឹកមុខរបស់គេក៏ប្រែជាខ្មៅស្រអាប់យឺតៗ ទាំងពោលថា៖ «កុំប្រាប់ខ្ញុំឱ្យសោះថា វាជាត្រកូលណាឡាន?»

«ចាស គឺពិតជាពួកគេមែន»។ យ៉ាហ្វៃ ងក់ក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។

«កំណប់ទ្រព្យប្រភេទនោះ គឺជារបស់ដែលនរណាក៏ដោយតែងតែថែរក្សា និងលាក់បាំងយ៉ាងជិតដិតបំផុត។ ទោះបីជាមិនគិតពីគំនុំសត្រូវដែលខ្ញុំមានជាមួយពួកគេក៏ដោយ តើនាងគិតថាត្រកូលណាឡាននឹងសុខចិត្តលក់ 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌' នោះមកឱ្យខ្ញុំមែនទេ?» ស៊ាវយាន អង្អែលថ្ងាស រួចពោលតិចៗថា៖ «តើនាងចង់ឱ្យខ្ញុំទៅលួចប្លន់វាទេ? ប្រសិនបើខ្ញុំគ្មានជម្រើសផ្សេងពិតមែន...»

«អ្នកណាឱ្យឯងទៅលួចប្លន់ទៅ? ត្រកូលណាឡានគឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបី ដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញស្មើនឹងត្រកូលមីថឺររបស់យើង។ ជាងនេះទៅទៀត សមាជិកមួយចំនួននៃត្រកូលណាឡាន សុទ្ធសឹងតែជាមនុស្សសំខាន់នៅក្នុងជួរយោធារបស់អាណាចក្រ។ ប្រសិនបើនិយាយពីកម្រិតនៃការការពារ និងយោធាភូមិភាគរបស់ពួកគេ វានឹងមិនទន់ខ្សោយជាងត្រកូលមីថឺររបស់យើងឡើយ... ទោះបីជាឯងមានជំនួយពីលោកតាខ្ពង់ខ្ពស់ ហៃប៉ូដុង ក៏ដោយ ការប៉ុនប៉ងដើម្បីទទួលបាន 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌' ពីការការពារដ៏តឹងរឹងរបស់ត្រកូលណាឡាន គឺមិនមែនជាកិច្ចការងាយស្រួលនោះឡើយ»។ យ៉ាហ្វៃ សម្លឹងមើល ស៊ាវយាន ទាំងពេបមាត់លេងសើច រួចនិយាយក្នុងសំឡេងធុញទ្រាន់ថា៖ «ប្រសិនបើឯងមិនប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយវាយតប់គ្នាដល់ស្លាប់រស់ជាមួយពួកគេ ឯងអាចនឹងធ្វើឱ្យ 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌' ត្រូវបំផ្លាញចោលជាមិនខាន តើវាមិនមែនជាការខាតបង់កម្លាំងទទេៗទេឬ?»

«បើខ្ញុំមិនអាចប្លន់ ហើយក៏មិនអាចប្រើប្រាស់ការជួញដូរធម្មតាបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែចង់បាន 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌' នោះ តើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្តេចទៅ?» ស៊ាវយាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចសួរ។

«លោកតាចាស់នៃត្រកូលណាឡាន កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ធ្លាប់បានប្រយុទ្ធគ្នាជាមួយសត្វវេទមន្តលំដាប់ទី ៥ ដ៏មានពិសសាហាវឃោរឃៅម្យ៉ាង គឺ 'ស្មៅពិសភ្លើង' (Searing Iron Poison Weed)។ ទោះបីជាចុងក្រោយគាត់អាចសម្លាប់វាបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់ជាមនុស្សសំណាងអាក្រក់ដែលត្រូវបានសត្វចម្លែកនោះចាក់បញ្ចូលពិសម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាត្រូវញ័ររន្ធត់ ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញថា 'ពិសភ្លើង' (Searing Poison) ចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់គាត់... ដោយសារឯងជាអ្នកជំនាញខាងចម្រាញ់ថ្នាំ ខ្ញុំគិតថាឯងច្បាស់ជាដឹងហើយថា ពិសប្រភេទនេះវាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងកម្រិតណា។ វាធ្លាប់មានកំណត់ត្រាដែល 'ស្មៅពិសភ្លើង' អាចឆ្លងកាត់កម្រិតថ្នាក់របស់វា ហើយបំពុលសត្វវេទមន្តលំដាប់ទី ៦ រហូតដល់ស្លាប់បាន។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែចំនួនរបស់ពួកវាមានតិចតួចរហូតដល់អាចរំលងចោលបានទេនោះ ខ្ញុំបារម្ភថាច្បាស់ជាមានអ្នកខ្លាំងជាច្រើននៅក្នុងទ្វីបដែលត្រូវប្រែប្រួលទឹកមុខនៅពេលនិយាយដល់ពិសប្រភេទនេះជាមិនខាន...» យ៉ាហ្វៃ ញញឹម រួចស្រាប់តែចាប់ផ្តើមនិយាយពីរឿងរ៉ាវដែលគ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីសោះជាមួយនឹង 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌'។

«របស់នោះពិតជាមានពិសសាហាវខ្លាំងណាស់... ប៉ុន្តែរឿងនេះហាក់ដូចជាមិនមានទំនាក់ទំនងអ្វីច្រើនជាមួយ 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌' ទេមែនទេ?» ឮឈ្មោះ 'ស្មៅពិសភ្លើង' ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយាន ប្រែប្រួលបន្តិច រួចគេក៏គ្រវីក្បាលភ្លាមៗទាំងនិយាយ។

«តើឯងអាចស្តាប់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយឱ្យចប់សិនបានទេ?» ជះខ្សែភ្នែកពេបមាត់លេងសើចដាក់ ស៊ាវយាន ម្តងទៀត យ៉ាហ្វៃ បន្តថា៖ «ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ លោកតាណាឡានបានពឹងផ្អែកលើ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) ដ៏ខ្លាំងក្លារបស់គាត់ដើម្បីសង្កត់សង្កិនជាតិពិស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលគាត់កាន់តែចាស់ទៅ ការវាយបកពីជាតិពិសក៏កាន់តែមានភាពខ្លាំងក្លាឡើងជាលំដាប់។ កាលពីកន្លះខែមុន 'អាសិរពិសភ្លើង' ដែលបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងរាងកាយរបស់គាត់បានផ្ទុះឡើងទាំងស្រុង។ ស្ថិតនៅក្រោមការផ្ទុះឡើងបែបនេះ លោកតាណាឡានដែលមានកម្លាំងស្ថិតក្នុង លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) បានដួលរលំទាំងស្រុង។ នាពេលបច្ចុប្បន្ន ត្រកូលណាឡានទាំងមូលកំពុងតែស្ថិតក្នុងភាពច្របូកច្របល់ជាខ្លាំង ខណៈពេលដែលពួកគេធ្វើដំណើរទៅគ្រប់ទិសទីដើម្បីស្វែងរកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមកជួយសង្គ្រោះជីវិតគាត់»។

«ស្វែងរកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ? ជាមួយនឹងទំនាក់ទំនងរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន តើនាងមិនអាចជួលលោកម្ចាស់ គូហឺ (Gu He) បានទេឬអី? ជាមួយនឹងសមត្ថភាពចម្រាញ់ថ្នាំរបស់គាត់ តើមានពិសប្រភេទណាដែលគាត់មិនអាចព្យាបាលបានទៅ?» ស៊ាវយាន ពោលឡើងដោយរៀបស្មើ។

«នាងបានជួលគាត់រួចហើយ ប៉ុន្តែទោះបីជា គូហឺ ក៏គ្មានសមត្ថភាពក្នុងការកម្ចាត់ 'អាសិរពិសភ្លើង' នោះដែរ។ ដូចឈ្មោះរបស់វាអញ្ចឹង ពិសប្រភេទនោះវាលាក់ខ្លួនយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងឆ្អឹង និងសូម្បីតែខួរឆ្អឹង។ ថ្នាំគ្រាប់ទាំងអស់ពិតជាមានការលំបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការកម្ចាត់វាឱ្យអស់ទាំងស្រុង»។ យ៉ាហ្វៃ គ្រវីក្បាលទាំងសើចជូរចត់។

«សូម្បីតែ គូហឺ ក៏គ្មានដំណោះស្រាយដែរមែនទេ?» ឮបែបនេះ ស៊ាវយាន និយាយឡើងទាំងក្តីភ្ញាក់ផ្អើលភ្លាមៗ។

«ចាស» យ៉ាហ្វៃ ងក់ក្បាល រួចបញ្ចេញមតិរបស់នាងថា៖ «ទោះបីជា គូហឺ មិនបានកម្ចាត់ជាតិពិសក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់ធ្លាប់បាននិយាយពីវិធីសាស្ត្រមួយដែលអាចប្រើការបាន។ នោះគឺការគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងម្យ៉ាង រួចបញ្ចូលវាទៅក្នុងរាងកាយរបស់លោកតាណាឡាន ហើយប្រើប្រាស់សីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់ដើម្បីបណ្តេញ 'អាសិរពិសភ្លើង' នៅក្នុងនោះចេញមកក្រៅ។ ជាអកុសល... វាមានលក្ខខណ្ឌមុនដ៏សំខាន់បំផុតមួយសម្រាប់រឿងនេះ។ អណ្តាតភ្លើងនោះត្រូវតែជា 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' (Heavenly Flame)...»

«ហេតុនេះហើយ ទើបបច្ចុប្បន្នត្រកូលណាឡានកំពុងតែចំណាយប្រាក់យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ដើម្បីជួលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទាំងឡាយណាដែលមាន 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌'។ ជាអកុសល ពួកគេមិនទទួលបានលទ្ធផលអ្វីឡើយ។ ពួកគេថែមទាំងបានកំណត់តម្លៃដ៏មហិមាមួយដែលសូម្បីតែត្រកូលមីថឺររបស់យើងក៏ប្រាថ្នាចង់បានដែរ។ មែនហើយ... នៅក្នុងតម្លៃដ៏មហិមានោះ គឺមានរួមបញ្ចូលទាំង 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌' ផងដែរ»។ យ៉ាហ្វៃ គ្រវីដៃ។

«អ្នកណាដែលល្អិតល្អន់អាចព្យាបាលលោកតាណាឡានឱ្យជាសះស្បើយបាន នឹងអាចទទួលបាន 'ទឹកទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌' នោះ។ ថ្មីៗនេះ មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាច្រើនបានទៅសាកល្បង។ ជាអកុសល ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែបានទទួលបរាជ័យដោយគ្មានការលើកលែងឡើយ»។

«មុននេះ បំណងដែល ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន មកស្វែងរកខ្ញុំ គឺដើម្បីសុំឱ្យសាលដេញថ្លៃលំដាប់អភិជនរបស់យើង ជួយផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម និងពិនិត្យមើលថាតើយើងអាចស្វែងរកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមាន 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' បានដែរឬទេ»។

«ប្រហែលជាឯងអាចទៅសាកល្បងមើលបាន។ យ៉ាងណាមិញ រឿងរ៉ាវដែលបានកើតឡើងកាលពីពេលនោះ វាមិនមានទំនាក់ទំនងអ្វីច្រើនជាមួយលោកតាណាឡានឡើយ។ បន្ទាប់ពីរឿងនោះកើតឡើង គាត់ថែមទាំងបានបណ្តេញ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ចេញពីផ្ទះទាំងកំហឹងអស់ពីរបីដងផងដែរ។ ទោះបីជាសកម្មភាពរបស់គាត់មិនមែនជាការដាច់ខាតក៏ដោយ...» យ៉ាហ្វៃ សម្លឹងមើល ស៊ាវយាន ទាំងនិយាយ។

ឮបែបនេះ ស៊ាវយាន ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងខ្លាំង។ ម្រាមដៃរបស់គេគោះតុថ្នមៗ ខណៈពេលដែលគេបន្តរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់...