ស៊ុន អឺ

សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលហាក់ដូចជាកំពុងធ្លាក់ទៅក្នុងគំនិតយ៉ាងជ្រៅ ខណៈដែលម្រាមដៃរបស់គេកំពុងដោះគោះលើផ្ទៃតុតិចៗ យ៉ា ហ្វី ក៏ចាប់ផ្ដើមមានអារម្មណ៍ភ័យអរបន្តិច។ លោកតាណាឡាន ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងត្រកូលណាឡាន បានកសាងទំនាក់ទំនងយ៉ាងល្អជាមួយត្រកូលអភិជន អំឡុងពេលដែលគាត់កំពុងមានអំណាចជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។ ប្រសិនបើគាត់ត្រូវដួលរលំ នោះកិច្ចព្រមព្រៀងសហការរវាងត្រកូលណាឡាន និងត្រកូលអភិជន អាចនឹងត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពកកស្ទះមួយរយៈ។ ការខាតបង់បែបនេះ គឺពិតជាធំធេងណាស់។

ពិតណាស់ តាមធម្មជាតិ យ៉ា ហ្វី មិនបានរំពឹងថា ស៊ាវ យ៉ាន នឹងមានសមត្ថភាពបន្សាបជាតិពិសនៅក្នុងខ្លួនរបស់លោកតាណាឡានដោយផ្អែកលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេនោះទេ។ ថ្វីបើបន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់ ស៊ាវ យ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្នគឺខ្លាំងជាងមុនឆ្ងាយណាស់ ប៉ុន្តែ យ៉ា ហ្វី នៅតែមិនគិតថា ស៊ាវ យ៉ាន អាចមានលទ្ធភាពគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ដែលជាវត្ថុស្ទើរតែនៅក្នុងព្រេងនិទាននោះឡើយ។

មូលហេតុចម្បងដែលនាងយកចិត្តទុកដាក់លើចម្លើយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ខ្លាំងបែបនេះ គឺដោយសារតែនាងចង់ឱ្យវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនដ៏អាថ៌កំបាំងដែលលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចេញមុខជួយ។ បន្ទាប់ពីបានឃើញកម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចបន្តិចបន្តួចដែលលោកបានបង្ហាញកាលពីនៅទីក្រុងវូថាន យ៉ា ហ្វី អាចមានអារម្មណ៍ថា លោកពិតជាអាថ៌កំបាំង និងខ្ពង់ខ្ពស់មិនអាចស្មានដឹងឡើយ។ ស្ថិតក្រោមស្ថានភាពបែបនេះ ប្រសិនបើលោកព្រមចេញមុខ ជីវិតរបស់លោកតាណាឡានដែលកំពុងព្យួរលើសរសៃអំបោះ ប្រាកដជាអាចទាញត្រឡប់មកវិញបានជាមិនខាន...

«ទោះបីជាខ្ញុំមិនធ្លាប់សាកល្បងវា ប៉ុន្តែគ្រាន់តែឮវិធីសាស្ត្រដែល គូ ហឺ បានរៀបរាប់ ខ្ញុំគិតថានេះប្រហែលជាដំណើរការមួយដែលមានហានិភ័យខ្លាំងណាស់មែនទេ? ការបញ្ចូល «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទៅក្នុងរាងកាយរបស់អ្នកដទៃ។ ឱ្យតែអ្នកបញ្ចេញអណ្តាតភ្លើងមានចេតនាសម្លាប់តែបន្តិចបន្តួច ឬសូម្បីតែការធ្វេសប្រហែស លោកតាណាឡានអាចនឹងត្រូវឆេះខ្លោចទៅជាគំនរផេះពីខាងក្នុងភ្លាមៗ... ទោះបីជាវាបែបហ្នឹងក៏ដោយ អ្នកនៅតែណែនាំឱ្យខ្ញុំទៅសាកល្បងទៀតមែនទេ? អ្នកគួរតែដឹងថា ខ្ញុំមិនប្រាកដថាអាចគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំបានត្រឹមត្រូវទេ នៅក្នុងស្ថានភាពដែលមានវត្តមាន ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅទីនោះ។» បន្ទាប់ពីស្ងាត់ស្ងៀមអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ទីបំផុត ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បាននិយាយឡើងយឺតៗ។

យ៉ា ហ្វី ញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ នាងងក់ក្បាលរួចនិយាយថា៖ «នេះពិតជាជារឿងដែលគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់មែន។ ទោះជាយ៉ាងណា ត្រកូលណាឡានក៏គ្មានជម្រើសដែរ។ ប្រសិនបើពួកគេមិនហ៊ានសូម្បីតែប្រថុយនឹងគ្រោះថ្នាក់នេះ នោះលោកតាណាឡានប្រហែលជាគ្មានសង្ឃឹមពិតមែនហើយ។ តើអ្នកចង់ទៅសាកល្បងទេ?»

នៅពេលដែលនាងសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ពន្លឺនៃភាពរីករាយខ្លះៗបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ យ៉ា ហ្វី។ ឱ្យតែ ស៊ាវ យ៉ាន យល់ព្រម វាហាក់ដូចជាគ្រូដ៏អាថ៌កំបាំងដែលលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយគេ យ៉ាងហោចណាស់ក៏នឹងផ្ដល់ការណែនាំជាសម្ងាត់ខ្លះៗដែរ ទោះបីជាលោកមិនបានចេញមុខដោយផ្ទាល់ដើម្បីសង្គ្រោះលោកតាណាឡានក៏ដោយ។ ប្រសិនបើដូច្នោះមែន ឱកាសក្នុងការព្យាបាលលោកតាណាឡាននឹងត្រូវលើកកម្ពស់បានច្រើន។

«ខ្ញុំត្រូវតែទទួលបាន «ទឹកមាត់វិញ្ញាណបៃតងប្រាំពីរពណ៌» នោះឱ្យខានតែបាន។ នេះជារឿងដាច់ខាត!»

ស៊ាវ យ៉ាន ខាំបបូរមាត់របស់គេ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «តើអ្នកមានឧបករណ៍ពិសេសដែលអាចជួយខ្ញុំកែប្រែមុខមាត់បានទេ? អ្នកគួរតែដឹងពីគំនុំរបស់ខ្ញុំជាមួយត្រកូលណាឡានហើយ។ ប្រសិនបើពួកគេចំណាំអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្ញុំបាន ខ្ញុំខ្លាចថាពួកគេច្បាស់ជាមិនព្រមឱ្យខ្ញុំអនុវត្តដំណើរការបន្សាបពិសដ៏មានគ្រោះថ្នាក់បំផុតនេះលើលោកតាណាឡានឡើយ... អា៎ គួរឱ្យធុញទ្រាន់ណាស់។»

ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមមើលទៅហាក់ដូចជាមិនសូវមានការអត់ធ្មត់ យ៉ា ហ្វី គិតមួយភ្លែតយ៉ាងរហ័ស រួចងក់ក្បាល។ នាងនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «របស់ពិសេសដែលត្រូវការដើម្បីកែប្រែទម្រង់មុខបែបនេះអាចនឹងកម្រខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែសាលដេញថ្លៃរបស់យើងនៅសល់មួយចុងក្រោយ...» នៅពេលនាងនិយាយបែបនោះ នាងបានបក់ដៃហៅស្រីបម្រើម្នាក់ រួចខ្សឹបប្រាប់នៅក្បែរត្រចៀករបស់នាង។

បន្ទាប់ពីបានឮបញ្ជារបស់ យ៉ា ហ្វី ស្រីបម្រើនោះបានងក់ក្បាលដោយគោរព និងដើរចេញទៅយ៉ាងលឿន។ ពីរបីនាទីក្រោយមក នាងបានកាន់ប្រអប់ឈើដ៏ប្រណីតមួយ ហើយដើរចូលមកវិញដោយជំហានប្រញាប់ប្រញាល់។ បន្ទាប់មក នាងបានដាក់វាចុះនៅលើផ្ទៃតុ។

ស៊ាវ យ៉ាន ទទួលយកប្រអប់ឈើដ៏ប្រណីតនោះ រួចបើកវាឡើងយឺតៗ។ ភ្លាមៗនោះ វាបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវស្រោមមុខដ៏ស្តើងមួយ ដែលមើលទៅដូចជាស្បែកមនុស្ស។ ដោយមានការចង់ដឹងចង់ឃើញខ្លះៗនៅក្នុងចិត្ត ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានប៉ះវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន និងដាក់វាថ្នមៗនៅលើបាតដៃរបស់គេ។ កន្លែងដែលវាប៉ះនឹងដៃរបស់គេ គឺមានភាពត្រជាក់ស្រេបទាំងស្រុង។ វាមានភាពស្តើងដូចជាស្លាបសត្វអាចប្រៀបដូចជាគ្មានរូបរាងទាល់តែសោះ។

«នេះធ្វើឡើងដោយប្រើសូត្រទឹកកកដែលយកចេញពី «ដង្កូវនាងភ្នំទឹកកក»។ បន្ទាប់ពីត្រូវបានឆ្លាក់ដោយជាងទម្រង់កម្រិតខ្ពស់ ទម្រង់នៃផ្ទៃមុខមនុស្សក៏ត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ឱ្យតែអ្នកគ្របមុខរបស់អ្នកជាមួយវា វានឹងអាចលាក់បាំងទម្រង់មុខពិតរបស់អ្នកបាន។»

យ៉ា ហ្វី ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ស្រោមមុខសូត្រទឹកកកនេះ អាចនិយាយបានថាជារបស់ជាន់ខ្ពស់នៅក្នុងការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន របស់យើង។ ប្រសិនបើ យើងយកវាចេញទៅលក់ វាមានតម្លៃយ៉ាងហោចណាស់បីសែនកាក់មាស។ លើកនេះ ខ្ញុំនឹងជូនវាទៅអ្នកដោយឥតគិតថ្លៃ... អ្នកមិនបាច់ប្រញាប់បដិសេធខ្ញុំទេ។ ប្រសិនបើអ្នកអាចព្យាបាលលោកតាណាឡានបានពិតមែន ផលប្រយោជន៍ដែលការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន របស់យើងទទួលបាន នឹងលើសពីបីសែនកាក់មាសនេះឆ្ងាយណាស់។ គិតថាជារបស់សម្រាប់ការវិនិយោគដោយសម្ងាត់របស់យើងចុះ។»

លឺបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន គិតមួយសន្ទុះមុននឹងងក់ក្បាលបន្តិច។ គេមិនបានហើបមាត់បដិសេធឡើយ។ គេងើបក្បាលឡើង ដៃរបស់គេបានលាតស្រោមមុខសូត្រទឹកកកនោះ រួចបិទវាថ្នមៗទៅនឹងផ្ទៃមុខរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ អារម្មណ៍ត្រជាក់ស្រេបមួយបានជ្រាបចូលទៅក្នុងស្បែក និងចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់គេយឺតៗ។ ស៊ាវ យ៉ាន ថែមទាំងអាចដឹងដោយស្រពិចស្រពិលថា សូម្បីតែទម្រង់មុខរបស់គេក៏ចាប់ផ្ដើមប្រែប្រួលនៅពេលនេះដែរ។

ដោយឈរនៅម្ខាង យ៉ា ហ្វី សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដែលកំពុងប្រែប្រួលជាសាមញ្ញ និងធម្មតាៗ។ នាងខាំបបូរមាត់របស់នាង រួចញញឹមថ្នមៗ ទាំងដកកញ្ចក់គ្រីស្តាល់មួយចេញមក។ នាងដាក់វានៅពីមុខ ស៊ាវ យ៉ាន រួចញញឹមហើយនិយាយថា៖ «លទ្ធផលល្អតើ មែនទេ?»

នៅពេលបើកភ្នែកឡើង ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ធម្មតារបស់គេ ដែលខុសស្រឡះពីអតីតកាលទាំងស្រុង។ គេមានអារម្មណ៍វង្វេងវង្វាន់មួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ គេងក់ក្បាលដោយភាពពេញចិត្ត ព្រមទាំងមានការចង់ដឹងចង់ឃើញខ្លះៗ។

«ទោះបីជាអ្នកខ្លាំងពូកែសម្គាល់គ្នាដោយប្រើចំហាយកម្លាំងធាតុរបស់អ្នកដទៃ ប៉ុន្តែអ្នកកម្របានប្រឈមជាមួយត្រកូលណាឡានណាស់។ កាលណោះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានចាកចេញទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។ បីឆ្នាំក្រោយមក វាមិនអាចទៅរួចទេដែលនាងអាចចំណាំចំហាយកម្លាំងធាតុរបស់អ្នកបាន... ដូច្នេះ ជាមួយនឹងស្រោមមុខសូត្រទឹកកកនេះ ឱ្យតែអ្នកមិនត្រូវបានគេពិនិត្យយ៉ាងល្អិតល្អន់បំផុតនោះទេ វាពិតជាពិបាកនឹងរកឃើញអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកណាស់។» យ៉ា ហ្វី និយាយទាំងញញឹម។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ បាតដៃរបស់គេស្ទាបផ្ទៃមុខដែលគ្របដណ្ដប់ដោយស្រោមមុខសូត្រទឹកកកយឺតៗ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេនិយាយបែបខ្ជិលច្រអូសថា៖ «អញ្ចឹង ខ្ញុំនឹងទៅសាកល្បងចុះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំអាចជួយគាត់បន្សាបជាតិពិសបាន ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ ទោះបីជាខ្ញុំបាននិយាយរួចហើយថា នេះជារឿងគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើមានពេលណាមួយអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំមិនមូល ហើយបើដៃរបស់ខ្ញុំញ័រ ខ្ញុំនឹងមិនទទួលខុសត្រូវឡើយ ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វើឱ្យតាចាស់ម្នាក់នោះប្រែទៅជាផេះ។»

នៅពេលឮប្រយោគចុងក្រោយនេះ យ៉ា ហ្វី បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយទាល់តម្រិះ។ នាងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងជួយសរសេរសំបុត្រណែនាំមួយច្បាប់ឱ្យអ្នក។ នៅពេលអ្នកទៅត្រកូលណាឡានបន្តិចទៀត ការមានសំបុត្រនេះគួរតែជួយកាត់បន្ថយការត្រួតពិនិត្យតឹងរ៉ឹងខ្លះៗ។»

«បាទ ខ្ញុំនឹងរំខានអ្នកហើយ។» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមហើយងក់ក្បាល។

យ៉ា ហ្វី បែរខ្លួនត្រឡប់ទៅវិញ រួចដកក្រដាសដ៏ប្រណីតមួយសន្លឹកចេញមក។ ដៃរបស់នាងកាន់ប៊ិចទឹក ខណៈពេលដែលនាងឱនខ្លួនបន្តិច។ រូបរាងដ៏ទាក់ទាញមន្តស្នេហ៍របស់នាងបានកោងបត់បែនយ៉ាងទន់ភ្លន់ នៅពេលដែលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងកំពុងផ្ដោតអារម្មណ៍សរសេរនៅលើក្រដាសយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ និងយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានដកដង្ហើមធំតិចៗ រួចបត់សំបុត្រណែនាំនេះយ៉ាងត្រឹមត្រូវ មុននឹងហុចវាទៅឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន។ នាងញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ប្អូនប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន កុំធ្វើឱ្យបងស្រីម្នាក់នេះលក់មុខឱ្យសោះណា នេះជាលើកទីមួយហើយដែលបងណែនាំមនុស្សម្នាក់។»

«សង្ឃឹមថាអញ្ចឹងចុះ។» ស៊ាវ យ៉ាន និយាយដោយមិនអើពើខណៈដែលគេញញឹម។ គេទទួលយកសំបុត្រណែនាំ រួចនិយាយទាំងញញឹមទៅកាន់ យ៉ា ហ្វី ថា៖ «ខ្ញុំបានរំខានអ្នកហើយ។ ទុកបញ្ហាដែលនៅសេសសល់ឱ្យខ្ញុំចុះ។»

«ចាស មានភ្នែកមនុស្សជាច្រើននៅក្នុងសាលដេញថ្លៃនេះ។ ដើម្បីរក្សាអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកជាសម្ងាត់ ខ្ញុំនឹងមិនជូនដំណើរអ្នកដោយផ្ទាល់ឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវការជំនួយណាមួយ អ្នកអាចមកស្វែងរកខ្ញុំនៅការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន នេះបានគ្រប់ពេល។ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីជួយអ្នក។» យ៉ា ហ្វី ញញឹមហើយនិយាយ។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ គេមិនស្ទាក់ស្ទើរទៀតទេ ខណៈពេលបក់ដៃទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅខាងម្ខាង។ បន្ទាប់មក គេក៏ដើរនាំមុខសំដៅទៅកាន់ទ្វារ។

«ក្មេងស្រីតូច។ ប្រសិនបើអាល្អិត ថេងសាន សួររកយើង ប្រាប់វាផងថាឱ្យតែយើងមានពេល យើងនឹងទៅលេងវា។ ប្រាប់វាកុំឱ្យធ្វើដូចមនុស្សឆ្កួតដើររកចំហាយដានរបស់យើងសព្វកន្លែងអី។» ហៃ ប៉ូដុង ក្រោកឈរឡើងទាំងខ្ជិលច្រអូស សម្លឹងមើលទៅ យ៉ា ហ្វី នៅចំហៀងខ្លួន រួចនិយាយដោយរាបស្មើ។

«អូ... ចាស លោកតា។» នៅពេលឮពាក្យទាំងនេះ យ៉ា ហ្វី មានអារម្មណ៍វង្វេងវង្វាន់មួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ នាងញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ហើយងក់ក្បាល។ មុនពេលដែលនាងអាចយល់បានពេញលេញអំពីទំនាក់ទំនងរបស់ភាគីម្ខាងទៀតជាមួយព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយ នាងមានតែស្ដាប់បង្គាប់ និងឆ្លើយតបប៉ុណ្ណោះ។

សម្លឹងមើលខ្នងទាំងពីរដែលបាត់ស្រមោលតាមទ្វារ យ៉ា ហ្វី គិតមួយសន្ទុះ។ បន្ទាប់មក នាងក៏ដើរចេញតាមទ្វារចំហៀងមួយទៀត។ វត្តមានរបស់កម្រិតលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ម្នាក់ដែលលេចមុខនៅការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន គឺជារឿងធំមួយ ហើយនាងត្រូវតែរាយការណ៍ទៅខាងក្នុងត្រកូល។ ពិតណាស់ ក្រៅពីរាយការណ៍ នាងច្បាស់ជានឹងត្អូញត្អែរយ៉ាងច្រើនអំពី ឡី អ៊ូ និង ឡី ឡី...

នៅមុខទ្វារនៃការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន ស៊ាវ យ៉ាន ឈរនៅត្រង់ផ្លូវបំបែកនៃផ្លូវ។ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលលំហូរមនុស្សដែលដើរចុះឡើង គេក៏ដកដង្ហើមធំយឺតៗ។ គេងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅកាន់ទីតាំងកណ្តាលនៃទីក្រុង។ នៅចំណុចនោះ គឺជាកន្លែងដែលត្រកូលធំមួយក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបីនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា ដែលជាត្រកូលណាឡាន ស្ថិតនៅ។

«តោះទៅ...» ស៊ាវ យ៉ាន លូកដៃទាំងពីរចូលទៅក្នុងអាវ រួចនិយាយតិចៗ។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់គេក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ ហើយគេក៏ដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់ត្រកូលដ៏ធំ ដែលកាលពីមុនធ្លាប់តែជាផ្ទះទីពីររបស់គេ។

នៅតាមព្រំប្រទល់នៃអាណាចក្រជៀម៉ា និងអាណាចក្រធំៗពីរផ្សេងទៀត មានសាលាចាស់ដ៏ល្បីល្បាញមួយស្ថិតនៅ។ វាបានបញ្ចេញចំហាយបុរាណដ៏គួរឱ្យគោរព និងពេញទៅដោយបទពិសោធន៍ដ៏អស្ចារ្យ។ ទោះបីជាសាលានោះមិនមានរូបរាងខាងក្រៅដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានការភ្ញាក់ផ្អើល និងកោតខ្លាចក៏ដោយ ប៉ុន្តែ កេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏ល្បីល្បាញ និងកម្លាំងដ៏ជ្រាលជ្រៅមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានរបស់វា បានធ្វើឱ្យសូម្បីតែអាណាចក្រធំៗទាំងបីក៏គ្មានជម្រើសក្រៅពីត្រូវមានការគួរសមចំពោះវាដែរ។ ពួកគេមិនហ៊ានបង្ហាញការមិនគោរពសូម្បីតែបន្តិចបន្តួច ឬធ្វើការបង្កកំហុស តាមវិធីណាមួយឡើយ។

នៅក្នុងសាលាចាស់នេះ មានសិស្សានុសិស្សប្រមូលផ្ដុំគ្នាមកពីគ្រប់ទិសទី។ នៅក្នុងទឹកដីកំណើតរបស់ពួកគេ ដែលជាកន្លែងដែលត្រកូលរបស់ពួកគេគ្រប់គ្រង មនុស្សទាំងនោះអាចជាកំពូលអ្នកមានទេពកោសល្យ ឬជាមនុស្សពូកែនៅក្នុងមាត់របស់អ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណា មនុស្សពូកែៗហាក់ដូចជាត្រូវបានគេវេចខ្ចប់ជាឡូនៅទីនេះ។ ដូច្នេះ មនុស្សដែលមានទេពកោសល្យហ្វឹកហាត់ដែលពួកគេធ្លាប់មានមោទនភាពនៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់ពួកគេ គឺគ្រាន់តែជាមនុស្សដែលទើបតែមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់នៅទីនេះប៉ុណ្ណោះ...

អំឡុងពេលពិធីទទួលសិស្សថ្មីសម្រាប់សិស្សថ្មីទាំងអស់ បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាល្ហិតល្ហៃខ្លាំងណាស់ ប្រៀបដូចជាហៀបនឹងឈានជើងចូលក្នុងមឈូស បាននិយាយតែពីរប្រយោគខ្លីៗប៉ុណ្ណោះថា៖ «មិនថាកាលពីមុនអ្នកមានឋានៈអ្វីនោះទេ នៅទីនេះអ្នកទាំងអស់គ្នាគ្រាន់តែជាសិស្សរបស់សាលា ជា ណាន ប៉ុណ្ណោះ និងមានឋានៈស្មើៗគ្នា។ ប្រសិនបើអ្នកវាយគ្នានៅក្នុងសាលានេះ ខ្ញុំនឹងមិនខ្វល់ឡើយ ឱ្យតែគ្មានមនុស្សស្លាប់។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ហ៊ានប្រើប្រាស់កម្លាំងរបស់ត្រកូលខ្លួនដើម្បីមកសងសឹក នោះសាលា ជា ណាន នឹងកម្ចាត់ចោលទាំងអស់ មិនថាមានមនុស្សមកច្រើនប៉ុណ្ណានោះទេ...»

វត្តមានដ៏ធំធេង និងអស្ចារ្យដែលបុរសចំណាស់នោះបានបញ្ចេញភ្លាមៗ បានធ្វើឱ្យប្រយោគខ្លីៗទាំងនេះត្រូវបានដក់ជាប់យ៉ាងណែននៅក្នុងចិត្តរបស់សិស្សទាំងអស់។

«នៅទីកន្លែងនេះ បើទោះជាអ្នកជាជើងខ្លាំង (នាគ) ក៏ត្រូវតែបន្ទាបខ្លួន បើជាអ្នកមានអំណាច (ខ្លា) ក៏ត្រូវតែក្រាបចុះដែរ!»

នៅលើកំពូលភ្នំដាច់ស្រយាលមួយនៅក្នុងសាលាបុរាណនេះ នារីវ័យក្មេងម្នាក់ស្លៀករ៉ូបពណ៌បៃតងខ្ចីបានឈរយ៉ាងឆើតឆាយនៅក្បែរច្រាំងថ្មចោទ។ ខ្យល់បក់ខ្សោយៗដែលបោកបក់មកលើផ្ទៃមុខរបស់នាង បានធ្វើឱ្យសក់វែងពណ៌ខ្មៅដែលវែងដល់ចង្កេះរបស់នាងរេរាំយឺតៗនៅក្នុងខ្យល់។ នៅពេលដែលជាយសំពត់របស់នាងត្រូវបានបក់បោក វាបានបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរូបរាងដ៏ទាក់ទាញមន្តស្នេហ៍របស់នារីវ័យក្មេងរូបនោះដោយស្រពិចស្រពិល។

ភ្នែករបស់នារីវ័យក្មេងនោះបានសម្លឹងមើលទៅមេឃទិសខាងកើតដ៏ឆ្ងាយដោយស្ងប់ស្ងាត់។ នាងនៅស្ងៀមមិននិយាយស្តី អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហាក់ដូចជាផ្កាឈូកដ៏ស្អាតស្អំគ្មានប្រឡាក់ដោយធូលីដី។

បន្ទាប់ពីស្ងាត់ស្ងៀមអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ភ្លាមៗនោះនារីវ័យក្មេងនោះបានហើបមាត់។ សំឡេងដ៏ផ្អែមល្ហែម និងទន់ភ្លន់របស់នាង បានធ្វើឱ្យវិញ្ញាណរបស់មនុស្សមានអារម្មណ៍ចម្លែកដូចជាត្រូវបានលាងជម្រះ។

«ចេញមក...»

នៅពេលដែលសំឡេងរបស់នារីវ័យក្មេងនោះធ្លាក់ចុះ ស្រមោលពណ៌បៃតងមួយបានលេចចេញមកយ៉ាងចម្លែក និងលឿនពីក្រោយដើមឈើធំមួយដែលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់នាង។ ស្រមោលនោះសម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់នារីវ័យក្មេងម្នាក់នោះដោយការគោរព។ ដោយលុតជង្គង់ម្ខាងចុះទៅលើដី គេបាននិយាយដោយគោរពថា៖ «អ្នកនាងម្ចាស់។»

នារីវ័យក្មេងនោះងាកខ្លួនត្រឡប់មកវិញយឺតៗ និងបង្ហាញផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត និងល្អឥតខ្ចោះគ្មានពីរ។ នាងពិតជា ស៊ុន អឺ ដែលបានចូលរៀននៅក្នុងសាលា ជា ណាន នោះឯង...

«អ្នកនាងម្ចាស់ លោកប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន បានធ្វើដំណើរទៅដល់រាជធានីនៃអាណាចក្រជៀម៉ាហើយ!»