មនុស្សថោកទាប

ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយាន យ៉ាហ្វៃ ដែលស្ថិតនៅខាងក្រោយក៏បានបញ្ឈប់ការរើបម្រាស់របស់នាង។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលទៅបុរសចំណាស់ដែលកំពុងអង្គុយបង្វិលពែងតែលេងទាំងមិនខ្វល់ខ្វាយ។ នៅពេលនឹកឃើញដល់កាតមាសពណ៌ស្វាយពីមុននេះ នាងក៏ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ស្ងប់ចិត្តចុះបន្តិចម្តងៗ។

នៅផ្នែកម្ខាងទៀត ឡីអ៊ូ ក៏បានបង្វែរខ្សែភ្នែកមកសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ផងដែរបន្ទាប់ពី ស៊ាវយាន និយាយចប់។ ឃើញទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងសំឡេងរាបស្មើមិនខ្វល់ខ្វាយរបស់ ហៃប៉ូដុង កែវភ្នែករបស់ ឡីអ៊ូ ស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។ ក្នុងចិត្តរបស់គេចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួល ទើបបន្លឺសំណួរឡើងដោយសំឡេងទាបត្រជាក់៖ «តើលោកជានរណា?»

ហៃប៉ូដុង គ្រវីក្បាលយឺតៗមុននឹងងើបមុខឡើង។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់មើលទៅត្រជាក់ដូចជាផ្ទាំងទឹកកកម៉ឺនឆ្នាំ នៅពេលដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅ ឡីអ៊ូ យ៉ាងសហាវ។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានឱនក្បាលចុះដើម្បីសម្លឹងមើលពែងតែដែលត្រូវបានកកទៅជាទឹកកកទាំងស្រុង។ បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ គាត់ក៏និយាយឡើងថា៖ «មីថឺរ ថឹងសាន... អាសម្រាមម្នាក់នោះ វានៅរស់រានមានជីវិតឡើយមែនទេ?»

សំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងរាបស្មើនេះ គឺប្រៀបបាននឹងរន្ទះបាញ់ដ៏សាហាវ និងទាន់ហន់បំផុត ដែលបានបន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់ លើកលែងតែ ស៊ាវយាន និង យ៉ាហ្វៃ ប៉ុណ្ណោះ វាបានវាយប្រហារពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ និងឆ្មាំទាំងនោះរហូតដល់គាំងស្រឡាំងកាំងធ្លាក់ខ្លួនដូចជាដុំឈើ។

«ព្រះអើយ! គាត់... គាត់ហ៊ានហៅឈ្មោះប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យបែបនេះផង? ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យគឺជាម្នាក់ក្នុងចំណោមកំពូលអ្នកខ្លាំងទាំងដប់នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា (Jia Ma Empire) ណា៎! ស៊ាវយាន តើអត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដរបស់លោកតាខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់នេះជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដទៅ?» យ៉ាហ្វៃ ហើបមាត់តូចរបស់នាងបន្តិច ភ្នែកសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ទាំងភ្លីភ្លើ។ ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យដែលត្រូវបានគេគោរពបូជាដូចជាអាទិទេពនៅក្នុងត្រកូលមីថឺរ បែរជាក្លាយជាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ ឬជាសម្រាមនៅក្នុងមាត់របស់តាចាស់ម្នាក់នេះទៅវិញ... ប្រសិនបើពាក្យសម្តីទាំងនេះត្រូវបានដឹងឮដល់សមាជិកដទៃទៀតនៅក្នុងត្រកូលមីថឺរ វានឹងបង្កឱ្យមានការផ្ទុះកំហឹងជាមិនខាន។

នៅផ្នែកម្ខាងទៀត ឡីអ៊ូ និង ឡីឡី ដែលនៅក្បែរនោះ ក៏មានសភាពស្រឡាំងកាំងមិនខុសគ្នាឡើយដោយសារតែពាក្យសម្តីរបស់ ហៃប៉ូដុង។ ជ្រុងបបូរមាត់របស់ពួកគេញ័រទទ្រើត។ វាច្បាស់ណាស់ថា ឥទ្ធិពលនៃពាក្យសម្តីទាំងនេះមានទម្ងន់ធ្ងន់ធ្ងរពេកសម្រាប់ពួកគេ។

«គូក...» បន្ទាប់ពីគាំងអស់មួយសន្ទុះធំ ទីបំផុត ឡីអ៊ូ ក៏ចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។ គេសម្រួលទឹកមាត់ទាំងមិនដឹងខ្លួន កែវភ្នែកពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងមន្ទិលសង្ស័យនៅពេលសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង។ សំឡេងដែលគេប្រើប្រាស់មកនិយាយ ក៏ប្រែជាមានភាពទន់ភ្លន់ និងគួរសមជាងមុនយ៉ាងច្បាស់៖ «លោក...»

«ឯងគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការហៅខ្ញុំបែបនេះទេ»។ ហៃប៉ូដុង ផ្លុំកំទេចទឹកកកលើមាត់ពែងតែថ្នមៗ ទាំងនិយាយដោយរាបស្មើដោយមិនទាំងងើបភ្នែកសម្លឹងមើលផង។

ពាក្យសម្តីដ៏មុតស្រួច និងគ្មានការយោគយល់នេះ ធ្វើឱ្យ ឡីអ៊ូ គាំងស្រឡាំងកាំងមួយភ្នែត។ ភាពខ្មៅស្រអាប់ និងអាប់អួរបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់គេភ្លាមៗ។ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំតាំងពីគេបានក្លាយជាព្រឹទ្ធាចារ្យមក មិនដែលធ្លាប់មាននរណាម្នាក់ហ៊ានប្រើសម្តីបែបនេះដាក់គេឡើយ។

«ក្នុងរយៈពេលដប់នាទី ឱសថផ្សំទាំងនោះដែលក្មេងស្រីម្នាក់នេះបានកុម្ម៉ង់ពីមុន ត្រូវតែលេចឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំមិនប្រកាន់ក្នុងការធ្វើឱ្យត្រកូលមីថឺរត្រូវបាត់បង់ព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់ឡើយ»។ ហៃប៉ូដុង មិនខ្វល់ខ្វាយពីផ្ទៃមុខដ៏អាប់អួររបស់ ឡីអ៊ូ នោះទេ។ សំឡេងរបស់គាត់នៅតែត្រជាក់ដូចដើម ហើយខណៈពេលជាមួយគ្នានោះ គាត់មិនបានទុកមុខមាត់ឱ្យភាគីម្ខាងទៀតបន្តិចសោះឡើយ។

«លោក... លោកពិតជាមានសម្តីក្រអឺតក្រទមហួសហេតុពេកហើយ! តើលោកដឹងទេថាលោកតាជានរណា?»

ឃើញ ឡីអ៊ូ ត្រូវបានស្តីបន្ទោស និងមើលងាយបែបនេះ កំហឹងក៏បានផ្ទុះឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់ ឡីឡី ដែលនៅក្បែរនោះ។ គេមិនដែលធ្លាប់ឃើញនរណាម្នាក់ហ៊ាននិយាយស្តីបែបនេះដាក់លោកតារបស់គេឡើយ។ កំហឹងរបស់គេបានសង្កត់សង្កិនភាពភ័យខ្លាចដែលបង្កឡើងដោយ ហៃប៉ូដុង មុននេះ រួចគេក៏សើចចំអកដោយត្រជាក់។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីពាក្យសម្តីរបស់ ឡីឡី ធ្លាក់ចុះ ស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយាន។ គេពោលតិចៗថា៖ «អាល្ងង់មិនដឹងស្លាប់រស់...»

ពែងតែដែលកំពុងរង្គើបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងដៃរបស់ ហៃប៉ូដុង បានឈប់ធ្វើចលនាយឺតៗ។ គាត់ងើបក្បាលឡើង រួចជះខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ដូចទឹកកកទៅកាន់ ឡីឡី រហូតធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់អាល្អិតម្នាក់នោះប្រែជាស្លេកស្លាំងទាំងស្រុង។ ស្ថិតនៅក្រោមការសម្លឹងមើលរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ឡីឡី ហៀបនឹងរឹងកនិយាយបន្តទៅហើយ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ គេស្រាប់តែដឹងខ្លួនថា រាងកាយរបស់ ហៃប៉ូដុង បានកម្រើកបន្តិច។

«ប្រយ័ត្ន!»

នៅខណៈពេលដែលរាងកាយរបស់ ហៃប៉ូដុង ធ្វើចលនា កែវភ្នែករបស់ ឡីអ៊ូ ស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។ រាងកាយរបស់គេបានផ្លាស់ទីផ្ដេកយ៉ាងលឿន ដើម្បីទៅរាំងស្ទះពីខាងមុខ ឡីឡី។ បន្ទាប់មក ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានផ្ទុះឡើងយ៉ាងសាហាវ មុននឹងជះចេញមកក្រៅរាងកាយ ដើម្បីការពារខ្លួន។

នៅពេលដែលថាមពលប្រយុទ្ធរបស់ ឡីអ៊ូ ត្រូវបានបញ្ចេញមក ស្រមោលពណ៌សមួយបានលេចឡើងដូចជាការផ្លាស់ទីក្នុងលំហរ (Teleport) នៅពីខាងមុខគេភ្លាមៗ។ ល្បឿនដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនោះ ធ្វើឱ្យកែវភ្នែករបស់តាចាស់ ឡីអ៊ូ រួមតូចដល់កម្រិតបំផុត។

ស្រមោលរូបរាងកាយរបស់គាត់បានឈរយ៉ាងនឹងធឹង រួចបាតដៃមួយដែលបង្កប់ដោយចំហាយធាតុត្រជាក់ញាក់សាច់ បានទះយ៉ាងស្រាលទៅលើទ្រូងរបស់ ឡីអ៊ូ ចំកន្លែងដែលថាមពលប្រយុទ្ធកំពុងប្រមូលផ្តុំ។

«ភក់!»

វាអាចមើលទៅដូចជាការទះកំផ្លៀងយ៉ាងស្រាល និងមិនខ្វល់ខ្វាយ ប៉ុន្តែវាបានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ ឡីអ៊ូ ប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ។ ឈាមស្រស់មួយមាត់ធំត្រូវបានក្អួតចេញមកយ៉ាងសាហាវ។ ភ្លាមៗនោះ ឈាមទាំងនោះត្រូវបានកកទៅជាដុំទឹកកកពណ៌ឈាមនៅកណ្តាលអាកាស រួចក៏ធ្លាក់ចុះមកលើដីជាមួយនឹងសំឡេងបោកបែកយ៉ាងច្បាស់។

កម្លាំងដ៏មហិមា និងសាហាវឃោរឃៅ បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ឡីអ៊ូ ហោះថយក្រោយដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើង។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក គេនិង ឡីឡី បានហោះទៅបោកទង្គិចនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងខ្លាំង។ ត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទីក្រោយមក មនុស្សទាំងពីរនាក់បានបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរដោយការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។

ក្រុមឆ្មាំដែលនៅពីក្រោយ ឡីអ៊ូ ភ័យស្លន់ស្លោ និងគាំងស្រឡាំងកាំង នៅពេលឃើញ ឡីអ៊ូ ដែលជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់ព្រលឹង ត្រូវរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរត្រឹមតែការវាយប្រហារមួយបាតដៃ។ ដៃរបស់ពួកគេដែលកំពុងកាន់អាវុធ បានញ័រទទ្រើតដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច។ ពួកគេថែមទាំងបានភ្លេចនូវកាតព្វកិច្ចក្នុងការការពារចៅហ្វាយរបស់ខ្លួនទៀតផង។

«លោកតា! លោកតាកើតអីទេ?» ដោយសារតែមាន ឡីអ៊ូ ជួយរាំងស្ទះពីខាងមុខ ឡីឡី មិនបានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរនោះទេ។ គេវារក្រោកឈរឡើងទាំងលំបាក។ នៅពេលឃើញផ្ទៃមុខរបស់ ឡីអ៊ូ ស្លេកស្លាំងជាងខ្លួនទៅទៀត គេក៏ប្រញាប់ស្រែកសួរទាំងស្លន់ស្លោ។

«លំដាប់... លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang)?» ចំហាយធាតុត្រជាក់នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ បានធ្វើឱ្យសក់របស់ ឡីអ៊ូ ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ទឹកកកស្តើងៗ។ មាត់របស់គេញ័រទទ្រើត នៅពេលដែលសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ទាំងក្តីរន្ធត់។ កំពូលអ្នកខ្លាំងដែលអាចធ្វើឱ្យគេរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ ដោយមិនទាំងអាចមើលឃើញស្រមោលចលនាដៃផងនោះ ក្នុងចិត្តរបស់ ឡីអ៊ូ ដឹងច្បាស់ណាស់ថា មានតែអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចធ្វើរឿងបែបនេះបាន។

ឮពាក្យសម្តីទាំងនេះ រាងកាយរបស់ ឡីឡី ស្រាប់តែញ័ររន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង។ ភាពភ័យខ្លាចជាខ្លាំងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ នៅពេលសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង។ គេមិនដែលនឹកស្មានសោះឡើយថា តាចាស់មើលទៅសាមញ្ញម្នាក់នេះ តាមពិតជាកំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ។

«ពេលវេលាដប់នាទីបានចាប់ផ្តើមហើយ។ ខ្ញុំមិនដែលដកពាក្យសម្តីដែលខ្ញុំបាននិយាយរួចមកវិញឡើយ។ ដប់នាទីក្រោយមក ឱសថផ្សំត្រូវតែលេចឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ។ បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីជា មីថឺរ ថឹងសាន បង្ហាញខ្លួន ក៏ឯងត្រូវតែស្លាប់នៅថ្ងៃនេះដែរ!» ហៃប៉ូដុង សម្លឹងមើលពួកគេទាំងពីរនាក់ ទាំងនិយាយយឺតៗក្នុងសំឡេងរាបស្មើ។

«ប្រញាប់ឡើង! ប្រញាប់ទៅយកឱសថផ្សមកទីនេះភ្លាម!» ឮពាក្យសម្តីទាំងនេះ ភាពភ័យខ្លាចស្លន់ស្លោបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ ឡីអ៊ូ។ គេប្រញាប់ស្រែកគំហកដាក់ ឡីឡី ដែលនៅក្បែរខ្លួនទាំងភ័យខ្លាច។

«បាទ... បាទ...» ឡីឡី ដែលមានភាពភ័យខ្លាចដល់កម្រិតកំពូលដូចគ្នា ប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចវារផងរត់ផងដួលប្រផិតប្រផើយចេញពីបន្ទប់។

សម្លឹងមើល ឡីអ៊ូ ដែលបានប្រែជាស្តាប់បង្គាប់ និងទន់ភ្លន់ភ្លាមៗក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក យ៉ាហ្វៃ ញញឹមជូរចត់ទាំងគ្រវីក្បាល។ តាចាស់ម្នាក់នេះពិតជា... មនុស្សចរិតថោកទាបមែន... មិនឃើញមឈូសមិនស្រក់ទឹកភ្នែកឡើយ។

«អា៎... លំដាប់អធិរាជ... ព្រះអើយ។ ស៊ាវយាន ម្នាក់នេះ តាមពិតមានទំនាក់ទំនងជាមួយកំពូលអ្នកខ្លាំងកម្រិតនេះសោះ។ មិនចម្លែកទេដែលគេមានភាពក្លាហានក្នុងការធ្វើដំណើរមកកាន់រាជធានី...» យ៉ាហ្វៃ សម្លឹងមើលខ្នងដ៏មាំមួននៅពីមុខនាង។ នាងកាន់តែមានអារម្មណ៍ថា យុវជនម្នាក់នេះកាន់តែពិបាកមើលធ្លាយ និងយល់ដឹងខ្លាំងណាស់។

នាងក្រោកឈរឡើងពីកៅអី យ៉ាហ្វៃ សម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ដោយក្តីគោរព រួចសួរដោយភាពអៀន និងប្រុងប្រយ័ត្នថា៖ «តើលោកតាខ្ពង់ខ្ពស់ ស្គាល់ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់យើងមែនទេ?»

«អាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ម្នាក់នោះ វានៅមិនទាន់ស្លាប់ទៀតមែនទេ?» ហៃប៉ូដុង ដើរត្រឡប់ទៅអង្គុយលើកៅអីវិញយឺតៗ រួចបញ្ចេញសម្តីដ៏ក្រអឺតក្រទមមួយឃ្លាទៀត ដែលធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ឡីអ៊ូ ដែលកំពុងដេករបួសនៅលើដី ញ័រទទ្រើតម្តងទៀត។

ពាក្យសម្តីដ៏ក្លាហាន និងក្រអឺតក្រទមរបស់ ហៃប៉ូដុង នេះ ក៏ធ្វើឱ្យ យ៉ាហ្វៃ មានសភាពអៀន និងទ័លសម្តីបន្តិចផងដែរ។ នាងនិយាយតិចៗថា៖ «ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យមានសុខភាពល្អណាស់។ តើខ្ញុំអាចសុំស្គាល់នាមរបស់លោកតាខ្ពង់ខ្ពស់បានទេ?»

«នៅពេលដែលនាងជួបអាមនុស្សគ្មានប្រយោជន៍ម្នាក់នោះ គ្រាន់តែប្រាប់វាទៅថា ខ្ញុំ ហៃប៉ូដុង មិនទាន់ស្លាប់ឡើយ។ វានឹងដឹងដោយខ្លួនឯងហើយ»។ ហៃប៉ូដុង ពោលដោយស្ងប់ស្ងាត់។

«ចាស»។ ឮពាក្យសម្តីទាំងនេះ យ៉ាហ្វៃ បានត្រឹមតែឆ្លើយតបដោយក្តីគោរព។ ដៃទាំងពីររបស់នាងប្រទាក់ចូលគ្នាទាំងទ័លតម្រិះ។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងស្រាប់តែលបមើលទៅកាតមាសពណ៌ស្វាយនៅលើតុ រួចប្រញាប់លើកវាមកកាន់ ដើម្បីបម្រុងនឹងហុចប្រគល់ជូនគាត់វិញ។ យោងតាមច្បាប់ កំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ គឺអាចទទួលបាននូវការទទួលស្វាគមន៍ និងការយកចិត្តទុកដាក់ដោយឥតគិតថ្លៃបែបនេះ។

«នាងមិនបាច់ប្រគល់វាឱ្យគាត់វិញទេ។ គាត់មិនយកវិញឡើយ»។ ឃើញសកម្មភាពរបស់ យ៉ាហ្វៃ ស៊ាវយាន ញញឹមរួចបង្វែរខ្សែភ្នែកទៅរក ហៃប៉ូដុង ហើយសួរថា៖ «តើខ្ញុំនិយាយត្រឹមត្រូវទេ លោកតាឡាវហៃ?»

«ឯង អាល្អិតម្នាក់នេះ។ ក្មេងស្រីម្នាក់នេះមិនទាន់ទាំងជាសង្សាររបស់ឯងផង ចាំបាច់អីត្រូវជួយនាងសន្សំលុយកាក់តិចតួចបែបនេះ?» ហៃប៉ូដុង បង្រួមបបូរមាត់ រួចនិយាយទាំងទាល់តម្រិះ។

នៅពេលដែលពាក្យសម្តីរបស់ ហៃប៉ូដុង ធ្លាក់ចុះ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ ប្រែជាក្រហមព្រីងបន្តិច។ នាងកាន់កាតមាសពណ៌ស្វាយនោះ រួចមានភាពស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត មុននឹងហៅស្រីបម្រើម្នាក់ចូលមក ហើយបញ្ជាឱ្យដកប្រាក់មួយចំនួនចេញពីក្នុងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលស្រីបម្រើចាកចេញទៅ នាងបានណែនាំឱ្យកាត់បន្ថយតម្លៃឱសថផ្សំអស់ពាក់កណ្តាល។

«ហេ ក្មេងស្រីម្នាក់នេះពិតជាចេះរៀបចំចរិត និងធ្វើខ្លួនណាស់តើ...» ទោះបីជាសំឡេងរបស់ យ៉ាហ្វៃ មានភាពខ្សឹបខ្សៀវខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែអាចចូលដល់ត្រចៀករបស់ ហៃប៉ូដុង យ៉ាងច្បាស់។ នៅខណៈពេលនោះ គាត់បានញញឹម និងងក់ក្បាល ដោយបង្ហាញពីការចាប់អារម្មណ៍ និងការពេញចិត្តចំពោះទង្វើរបស់នាង។

ស៊ាវយាន ញញឹម រួចងាកក្រោយមកសម្លឹងមើល យ៉ាហ្វៃ ដែលមានផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងស្រស់ស្អាត។ គេស្រាប់តែសួរឡើងថា៖ «ពិតមែនហើយ តើនាងអាចជួយខ្ញុំពិនិត្យមើលបន្តិចបានទេ ថាតើនៅក្នុងសាលដេញថ្លៃមានវត្ថុអ្វីដែលអាចជួយស្តារ ឬបង្កើន ថាមពលវិញ្ញាណ (Spiritual Strength) ដែរឬទេ?»

«ស្តារថាមពលវិញ្ញាណ?» ឮសំណួរនេះ យ៉ាហ្វៃ គាំងស្រឡាំងកាំងមួយភ្នែត។ ភ្លាមៗនោះ នាងជ្រួញចិញ្ចើម រួចនិយាយថា៖ «វត្ថុប្រភេទនោះគឺជាវត្ថុដ៏កម្រ និងមានតែមួយគត់... ខ្ញុំនឹងជួយស្វែងរកឱ្យឯង»។ នៅពេលនាងនិយាយចប់ នាងបានដើរទៅកាន់ធ្នើរសៀវភៅមួយ។ បន្ទាប់ពីនាងស្វែងរកអស់មួយសន្ទុះ ទីបំផុតនាងបានឱបសៀវភៅក្រាស់មួយក្បាលដើរចេញមក។ នាងបានបើកមើល និងពិនិត្យយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ មុននឹងគ្រវីក្បាល ហើយនិយាយទាំងសោកស្តាយថា៖ «សុំទោសផង ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន។ វត្ថុដែលអាចជួយស្តារថាមពលវិញ្ញាណបាន គឺពិតជាកម្រខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំបានស្វែងរកក្នុងបញ្ជីកត់ត្រារបស់សាលដេញថ្លៃក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ហើយវាហាក់ដូចជាយើងមិនទាន់បានប្រមូលទិញកំណប់ទ្រព្យប្រភេទនោះឡើយ»។

ភាពខកចិត្តបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ នៅពេល ស៊ាវយាន ញញឹមជូរចត់ និងងក់ក្បាល។ វិញ្ញាណរបស់គេមានសភាពស្រអាប់ និងអស់កម្លាំងបន្តិច នៅពេលគេដើរត្រឡប់ទៅអង្គុយលើកៅអីវិញ។

ឃើញសភាពខកចិត្តរបស់ ស៊ាវយាន យ៉ាហ្វៃ បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ ប៉ុន្តែនាងមិនមានសមត្ថភាពក្នុងការជួយឡើយ ទោះបីជានាងចង់ជួយខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយឺតៗ។ នៅខណៈពេលដែលពេលវេលាដប់នាទីជិតនឹងកន្លងផុតទៅ ស្រមោលដ៏ស្លន់ស្លោរបស់ ឡីឡី ទីបំផុតបានរត់សម្រុកចូលមកតាមទ្វារ។ គេរត់ផងដួលផង មុននឹងដាក់ប្រអប់ត្បូងពីរបីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នទៅលើតុ ហើយនិយាយដោយសំឡេងញ័រទទ្រើតថា៖ «លោកម្ចាស់... ឱសថផ្សំទាំងអស់ដែលលោកត្រូវការ គឺស្ថិតនៅទីនេះហើយបាទ។ គ្មានមួយណាដែលមានការខូចខាតសូម្បីតែបន្តិចឡើយ...»

ឃើញប្រអប់ត្បូងទាំងនោះ ភាពរីករាយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហៃប៉ូដុង។ គាត់បានបើកពួកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន រួចញញឹមទាំងហុចពួកវាទៅឱ្យ ស៊ាវយាន ហើយនិយាយទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ថា៖ «ជួយពិនិត្យមើលបន្តិចទៅ ថាតើវាជាឱសថផ្សំត្រឹមត្រូវដែរឬទេ»។

ស៊ាវយាន ទទួលប្រអប់ត្បូង រួចពិនិត្យមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បន្ទាប់មក គេបានងក់ក្បាលនៅក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏ភ័យខ្លាច និងស្លន់ស្លោរបស់ ឡីអ៊ូ និង ឡីឡី៖ «បាទ ត្រឹមត្រូវហើយ។ ឱសថផ្សំទាំងនេះត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងល្អណាស់ ហើយអាយុកាលរបស់ពួកវាក៏គ្រប់គ្រាន់ដែរ»។

«ល្អណាស់...» ឮការបញ្ជាក់របស់ ស៊ាវយាន ហៃប៉ូដុង បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ គាត់បង្វែរខ្លួន រួចនិយាយដោយត្រជាក់ទៅកាន់ ឡីអ៊ូ ថា៖ «ពង្រាត់ក្បាលចេញទៅ! ហើយ... ក្មេងស្រីម្នាក់នេះមើលទៅពិតជាត្រូវចិត្តខ្ញុំខ្លាំងណាស់។ ចូរត្រឡប់ទៅប្រាប់ មីថឺរ ថឹងសាន ទៅថា ពាក្យដំបូង (ស្តីទី) នៃតំណែង 'ព្រឹទ្ធាចារ្យត្រួតពិនិត្យស្តីទី' របស់នាង អាចដកចេញបានហើយ...»

ឮសម្តីនេះ ជ្រុងបបូរមាត់របស់ ឡីអ៊ូ ញ័រទទ្រើត។ គេប្រញាប់ងក់ក្បាល រួចនៅក្រោមការគ្រាហ៍របស់ ឡីឡី ពួកគេបានចាកចេញទៅទាំងសភាពអាម៉ាស់ និងថោកទាបបំផុត។

«ដោយសារតែយើងទទួលបានរបស់ដែលត្រូវការហើយ តើយើងគួរចាកចេញទេ?» បន្ទាប់ពីរក្សាទុកប្រអប់ត្បូងយ៉ាងត្រឹមត្រូវរួចមក ហៃប៉ូដុង និយាយឡើងទាំងស្នាមញញឹម។

ស៊ាវយាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ គេហៀបនឹងនិយាយលា យ៉ាហ្វៃ ទៅហើយ ប៉ុន្តែស្រីបម្រើម្នាក់បានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់យ៉ាងលឿន រួចនិយាយដោយគោរពទៅកាន់ យ៉ាហ្វៃ ថា៖ «អ្នកនាងយ៉ាហ្វៃ... អ្នកនាងណាឡាន មានបំណងចង់ជួបអ្នកនាងដើម្បីជជែកពីកិច្ចការមួយចំនួន...»

«ណាឡាន? ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន?» ពាក្យទាំងពីរម៉ាត់នេះ ដែលប្រៀបបាននឹងពាក្យបម្រាមដ៏ជ្រៅនៅក្នុងបេះដូងរបស់ ស៊ាវយាន បានធ្វើឱ្យគេគាំងស្រឡាំងកាំងមួយភ្នែត។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ ទឹកមុខរបស់គេស្រាប់តែប្រែជាខ្មៅស្រអាប់ និងងងឹតភ្លាមៗក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។