ត្រូវបានរារាំង

«អូ... លក់ខ្លួនខ្ញុំ?»

ឮសម្តីនេះ ស៊ាវយាន គាំងស្រឡាំងកាំងមួយភ្នែត។ ភ្លាមៗនោះ គេបានត្រឹមតែសើចជូរចត់ទាំងគ្រវីក្បាល រួចងាកទៅរក ហៃប៉ូដុង ហើយគ្រវីដៃដាក់៖ «លោកជួយចាត់ចែងដោយខ្លួនឯងទៅ។ ខ្ញុំទទួលខុសត្រូវតែរឿងចំរាញ់ថ្នាំគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ចំណែករឿងស្វែងរកឱសថផ្សំ គួរតែជាអ្នកដែលត្រូវខ្វល់ខ្វាយហើយ»។

ឃើញស្ថានការណ៍បែបនេះ ហៃប៉ូដុង គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ គាត់ក្រោកឈរ រួចដកកាតមាសពណ៌ស្វាយដ៏ប្រណិតមួយសន្លឹកចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ខ្លួន បន្ទាប់មកក៏បោះវាទៅលើតុ ហើយនិយាយថា៖ «ស្រីតូច ប្រញាប់ទៅប្រមូលឱសថផ្សំឱ្យខ្ញុំភ្លាមទៅ។ នាងពិតជាគិតចង់រក្សាវាទុកនៅទីនេះដោយប្រើប្រាស់ប្រាក់មួយលានរបស់នាងមែនទេ? នោះពិតជាមើលស្រាលតម្លៃរបស់ទាំងនេះពេកហើយ»។

យ៉ាហ្វៃ គាំងស្រឡាំងកាំង ភ្នែកសម្លឹងមើលកាតមាសពណ៌ស្វាយដែលមានឆ្នូតប្រាក់ចំនួនប្រាំពីរនៅលើផ្ទៃខាងលើ។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់នាង។ ដោយសារតែនាងធ្លាប់ទាក់ទងជាមួយអ្នកខ្លាំងរាប់មិនអស់ជាញឹកញាប់ នាងពិតជាដឹងច្បាស់ណាស់ថា កាតមាសពណ៌ស្វាយប្រភេទនេះ មានតែអ្នកដែលមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ត្រឹមកម្រិត លំដាប់ស្តេច (Dou Wang) ប៉ុណ្ណោះ ទើបមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការប្រើប្រាស់។ តើអាចទៅរួចទេដែលថាតាចាស់មើលទៅសាមញ្ញម្នាក់នេះ តាមពិតជាកំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់ស្តេច?

ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងត្រូវបានដកថយបន្តិចម្តងៗ។ កែវភ្នែករបស់នាងបង្ហាញនូវភាពស្មុគស្មាញយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលងាកទៅមើល ស៊ាវយាន ដែលកំពុងអង្គុយលើកៅអីកាត់ក្រចកលេងទាំងធុញទ្រាន់។ អាល្អិតម្នាក់នេះ ពិតជារស់នៅបានយ៉ាងរលូន និងឡើងកូដខ្លាំងណាស់ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនេះ គេថែមទាំងអាចមានទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកខ្លាំងកម្រិតនេះទៀត។ គួរដឹងថា អ្នកខ្លាំងលំដាប់ស្តេច គឺជាភ្ញៀវកិត្តិយស VIP ដែលគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានមើលងាយ ឬធ្វើប្រហែសដាក់ឡើយ សូម្បីតែនៅក្នុងត្រកូលអភិជនមីថឺរ (Primer) ដ៏មានឥទ្ធិពលក៏ដោយ។

យ៉ាហ្វៃ លើកកាតមាសពណ៌ស្វាយនោះឡើងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ម្រាមដៃរបស់នាងអង្អែលពីលើវាថ្នមៗ។ ភាពម៉ដ្ឋខាត់ពិសេសរបស់វា ធ្វើឱ្យនាងដឹងភ្លាមៗថានេះជាកាតពិតប្រាកដ។ ភ្លាមៗនោះ នាងបានទះដៃតិចៗ រួចស្រីបម្រើម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្អាតបាតក៏ប្រញាប់ដើរចូលមកពីខាងក្រៅទ្វារ។

«ទៅរៀបចំឱសថផ្សំទាំងបួនមុខនេះឱ្យបានត្រឹមត្រូវ ហើយយកវាមកទីនេះឱ្យលឿនបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ប្រញាប់ឡើង!» យ៉ាហ្វៃ ហុចក្រដាសមួយសន្លឹកទៅឱ្យស្រីបម្រើ ព្រមទាំងបញ្ជាដោយម៉ឺងម៉ាត់។

«ចាស!» ស្រីបម្រើឆ្លើយតបដោយគោរព មុននឹងដើរចេញពីបន្ទប់។

«លោកម្ចាស់ សូមរង់ចាំមួយភ្លែត។ ឱសថផ្សំនឹងត្រូវបានយកមកភ្លាមៗ»។ បន្ទាប់ពីឃើញស្រីបម្រើចាកចេញទៅ យ៉ាហ្វៃ បាននិយាយទៅកាន់ ហៃប៉ូដុង ដោយក្តីគោរព។

ហៃប៉ូដុង ងក់ក្បាលបន្តិច រួចត្រឡប់ទៅអង្គុយលើកៅអីវិញ។ គាត់លើកពែងតែឡើង ប៉ុន្តែមិននិយាយអ្វីឡើយ ដោយបន្តរង់ចាំនៅទីនោះក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។

ដោយសារតែដឹងភ្លាមៗថា តាចាស់មើលទៅសាមញ្ញម្នាក់នេះមានអត្តសញ្ញាណដ៏មានអំណាចបែបនេះ យ៉ាហ្វៃ មិនហ៊ានលេងសើចជាមួយ ស៊ាវយាន ដែលមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងស៊ីជម្រៅជាមួយតាចាស់នោះទៀតឡើយ។ នាងអង្គុយស្ងៀមនៅលើកៅអី។ ជារឿយៗ កែវភ្នែកដ៏ប្លែករបស់នាងតែងតែលួចសម្លឹងទៅរកយុវជនដែលកំពុងធុញទ្រាន់ម្នាក់នោះ។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ពួកគេទាំងបីនាក់ បរិយាកាសនៅក្នុងបន្ទប់ក៏ចាប់ផ្តើមប្រែជាតានតឹង និងស្មុគស្មាញបន្តិចម្តងៗ។ ស៊ាវយាន ចាប់ផ្តើមជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចនៅពេលពេលវេលាកន្លងផុតទៅ។ គេហៀបនឹងហើបមាត់និយាយទៅហើយ ប៉ុន្តែស្រីបម្រើម្នាក់ដែលមើលទៅមានសភាពស្លន់ស្លោខ្លាំង បានប្រញាប់ដើរចូលមកតាមទ្វារ និងបានបំបែកបរិយាកាសដ៏តានតឹងនោះមុន។

«តើឱសថផ្សំនៅឯណា?» ឮសំឡេងជំហានជើងដ៏ប្រញាប់ប្រញាល់ យ៉ាហ្វៃ ងើបក្បាលឡើង។ នៅពេលនាងឃើញស្រីបម្រើមកវិញដោយដៃទទេ ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នាបន្តិច រួចសួរដោយសំឡេងធ្ងន់៖

«អ្នកនាងយ៉ាហ្វៃ... ឱសថផ្សំ... ឱសថផ្សំត្រូវបាន ព្រឹទ្ធាចារ្យ ឡីអ៊ូ (Lei Ou) បង្ខំចិត្តដកហូតយកទៅបាត់ហើយ។ គាត់ថាឱសថផ្សំទាំងនេះត្រូវបានគេកក់ទុកមុនរួចហើយ មិនអាចលក់ឱ្យអ្នកដទៃបានទេ»។ ផ្ទៃមុខរបស់ស្រីបម្រើមានភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង នាងនិយាយទាំងញ័ររន្ធត់។

«ផាំង!» ផ្ទៃមុខប្រែជាស្រអាប់អាប់អួរភ្លាមៗ ដៃរបស់ យ៉ាហ្វៃ ទះទៅលើផ្ទៃតុយ៉ាងខ្លាំង។ នាងខាំធ្មេញប្រាក់របស់នាង រួចនិយាយថា៖ «តាចាស់ម្នាក់នេះ! ឱសថផ្សំទាំងនេះនៅក្នុងឃ្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ក៏ប៉ុន្មានខែដែរ ចុះហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនដែលឮថាមានគេកក់ទុកមុនអ៊ីចឹង?»

«មានរឿងអ្វីកើតឡើង?» ឃើញការប្រែប្រួលភ្លាមៗបែបនេះ ស៊ាវយាន ជ្រួញចិញ្ចើម រួចសួរតិចៗ។

នៅពេល យ៉ាហ្វៃ ដកដង្ហើមចូលយឺតៗ ទ្រូងដ៏មូលក្លំរបស់នាងបានឡើងចុះបន្តិច។ ដៃទាំងពីររបស់នាងអង្អែលសងខាងក្បាលថ្នមៗ ទាំងនិយាយដោយស្នាមញញឹមជូរចត់ថា៖ «តាចាស់ ឡីអ៊ូ នោះ គឺជាតាបង្កើតរបស់ ឡីឡី ដែលឯងបានវាយឱ្យក្អួតឈាមមុននេះ។ គាត់ក៏ជាព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់នៅក្នុងត្រកូលមីថឺរដែរ ហើយមានអំណាចខ្លាំងណាស់»។

«តើគាត់កំពុងប្រើប្រាស់អំណាចដើម្បីសងសឹកផ្ទាល់ខ្លួនមែនទេ?» ស៊ាវយាន បង្រួមភ្នែកតូច រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមស្រាល។

នៅក្បែរនោះ ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងក្រេបទឹកតែយឺតៗ បានកម្រើកចិញ្ចើមសរបស់គាត់បន្តិច។ គាត់មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែទឹកតែនៅក្នុងពែងដែលកាន់ដោយដៃទាំងពីររបស់គាត់ ត្រូវបានកកទៅជាទឹកកកភ្លាមៗ ដោយសារតែចំហាយធាតុត្រជាក់ដែលជះចេញមកក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

«អា៎ តាចាស់ម្នាក់នេះ លើកនេះគាត់ពិតជាធ្វើហួសហេតុពេកហើយ។ គាត់ហ៊ានធ្វើរឿងបែបនេះទៅរួច!» យ៉ាហ្វៃ ក្រោកឈរ។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែជាស្រអាប់ និងខឹងសម្បារ នាងងាកទៅប្រាប់ស្រីបម្រើនៅក្បែរនោះថា៖ «នាំផ្លូវទៅ! ខ្ញុំនឹងទៅជជែករកហេតុផលជាមួយគាត់ដោយផ្ទាល់»។

ឮបែបនេះ ស្រីបម្រើបានត្រឹមតែស្តាប់បង្គាប់ និងងក់ក្បាល។ នាងហៀបនឹងងាកក្រោយទៅហើយ ប៉ុន្តែសំឡេងស្រែកគំហកដ៏ត្រជាក់របស់មនុស្សចាស់ម្នាក់បានបន្លឺឡើងចូលមកក្នុងបន្ទប់៖ «រកខ្ញុំដើម្បីជជែករកហេតុផលអី? ហ៊ឹស... ល្អណាស់។ ខ្ញុំក៏ចង់ឃើញដែរថាតើនរណាខ្លះនៅទីនេះហ៊ានធ្វើឱ្យចៅប្រុសរបស់ខ្ញុំរងរបួស!»

នៅពេល យ៉ាហ្វៃ ឮសំឡេងគំហកដ៏ត្រជាក់នេះ ភាពត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងកាន់តែខ្លាំងឡើង។ ដៃទាំងពីររបស់នាងសង្កត់លើផ្ទៃតុ ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅមនុស្សពីរបីនាក់ដែលដើរសម្រុកចូលមកក្នុងបន្ទប់ពីខាងក្រៅទ្វារ។ អ្នកដឹកនាំក្រុម គឺជាបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់អាវឃ្លុំដ៏ប្រណិត ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏កាចសាហាវ និងស្រអាប់។ ដើរតាមពីក្រោយគាត់ គឺយុវជនដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង (ឡីឡី) និងឆ្មាំពីរបីនាក់។ នៅខណៈពេលនេះ យុវជនម្នាក់នោះកំពុងប្រើកែវភ្នែកដ៏ពិសពុល សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយាន ដែលកំពុងអង្គុយលើកៅអីយ៉ាងសាហាវ។

«ព្រឹទ្ធាចារ្យ ឡីអ៊ូ! តើសកម្មភាពរបស់លោកមានន័យយ៉ាងណា? ទោះបីជាលោកជាព្រឹទ្ធាចារ្យនៅក្នុងត្រកូលក៏ដោយ តាំងពីពេលណាដែលលោកមានសិទ្ធិមកជ្រៀតជ្រែកក្នុងកិច្ចការងាររបស់សាលដេញថ្លៃ? លើសពីនេះ លោកថែមទាំងហ៊ានឃាត់ឱសថផ្សំដែលអតិថិជនបានកុម្ម៉ង់ទៀតផង។ តើលោកចង់ធ្វើឱ្យសាលដេញថ្លៃមីថឺររបស់យើងបាត់បង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះមែនទេ?» ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ ពោរពេញដោយភាពត្រជាក់ នាងស្រែកគំហកដាក់តាចាស់នោះទាំងកំហឹង ដោយចោទប្រកាន់ចំៗពីកំហុសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។

នៅក្រោមការចោទប្រកាន់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដែលធ្វើឱ្យមនុស្សពិបាកដកដង្ហើមនេះ ផ្ទៃមុខរបស់តាចាស់ឈ្មោះ ឡីអ៊ូ មិនអាចជៀសវាងការប្រែប្រួលបន្តិចឡើយ។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ គាត់បានសើចចំអកដោយត្រជាក់ថា៖ «ហេ! ពិតជាមានអំណាចខ្លាំងណាស់តើ។ យ៉ាហ្វៃ កុំគិតថាពេលនេះនាងជាព្រឹទ្ធាចារ្យពិតប្រាកដឱ្យសោះ។ នៅពេលណាដែលនាងអាចដកពាក្យថា 'ស្តីទី' ចេញពីតំណែង 'ព្រឹទ្ធាចារ្យត្រួតពិនិត្យស្តីទី' បាន ចាំនាងមកនិយាយជាមួយខ្ញុំបែបនេះ!»

«ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថានាងប្រហែលជាគ្មានឱកាសបែបនេះទេ។ ក្នុងនាមជាព្រឹទ្ធាចារ្យត្រួតពិនិត្យស្តីទីសម្រាប់សាលដេញថ្លៃមីថឺរ នាងបែរជាលួចនាំមនុស្សក្រៅចូលមកក្នុងតំបន់សំខាន់របស់ត្រកូលយើងដោយគ្មានការអនុញ្ញាត ហើយថែមទាំងធ្វើឱ្យសមាជិកក្នុងត្រកូលរងរបួសទៀតផង។ នៅពេលដែលការប្រជុំសាលាព្រឹទ្ធាចារ្យបន្ទាប់ចាប់ផ្តើម ខ្ញុំនឹងទាមទារយ៉ាងដាច់អហង្ការទៅព្រឹទ្ធាចារ្យដទៃទៀតឱ្យដកតំណែងរបស់នាងចេញចំពោះកំហុសទាំងនេះ!»

បន្ទាប់ពីចូលមកក្នុងបន្ទប់ កែវភ្នែកដ៏ងងឹត និងពិសពុលរបស់ ឡីអ៊ូ បានស្កែនមើល ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង។ ស៊ាវយាន ដែលនៅក្មេង មិនបានធ្វើឱ្យគាត់ចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងនោះទេ មានតែផ្លាកសញ្ញាអ្នកចំរាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ នៅលើទ្រូងរបស់គេប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់គាត់ភ្ញាក់ផ្អើលមួយភ្លែត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាគ្រាន់តែជាការភ្ញាក់ផ្អើលមួយប៉ុណ្ណោះ។ ជាមួយនឹងឋានៈរបស់គាត់ គាត់ធ្លាប់ទាក់ទងជាមួយអ្នកចំរាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទី ២ ច្រើនពេកហើយ។ ដូច្នេះ ខ្សែភ្នែកភាគច្រើនរបស់គាត់គឺផ្ដោតទៅលើ ហៃប៉ូដុង ដែលគ្មានបញ្ចេញទឹកមុខអ្វីទាល់តែសោះ។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងសមត្ថភាពពិនិត្យមើលរបស់គាត់ គាត់មិនអាចមើលធ្លាយពីកម្រិតពិតប្រាកដរបស់ ហៃប៉ូដុង ឡើយ... ភ្លាមៗនោះ ភាពមិនដឹងនៅក្នុងចិត្ត បានធ្វើឱ្យគាត់កាន់តែមានភាពក្លាហាន និងគ្មានការភ័យខ្លាច។

ប្រសិនបើភាគីម្ខាងទៀតស្ថិតក្នុង លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ឬ លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) គាត់គួរតែអាចចាប់បាននូវរលកថាមពលខ្លះៗហើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ឡីអ៊ូ មានអារម្មណ៍ថា រាងកាយទាំងមូលរបស់ ហៃប៉ូដុង មិនមានសញ្ញានៃការហូរហៀរថាមពលប្រយុទ្ធទាល់តែសោះ។ វាមានលទ្ធភាពតែពីរគត់សម្រាប់រឿងនេះ៖ ទីមួយ គឺភាគីម្ខាងទៀតជាអ្នកខ្លាំងដែលលើសពី លំដាប់ស្តេច (Dou Wang) ឬ លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang)។ ទីពីរ គឺកម្លាំងរបស់ភាគីម្ខាងទៀតខ្សោយខ្លាំង រហូតដល់ធ្វើឱ្យមនុស្សពិបាកដឹងពីថាមពលប្រយុទ្ធនៅក្នុងខ្លួន។

ទោះបីជា ឡីអ៊ូ គ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការស្គាល់កំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជទាំងអស់នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា (Jia Ma Empire) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែមានឱកាសបានឃើញពួកគេទាំងអស់។ ជាអកុសល អ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជទាំងនោះ មិនមែនជា ហៃប៉ូដុង ដែលនៅចំពោះមុខគាត់នេះទេ។ ដូច្នេះ ការពន្យល់តែមួយគត់ដែលនៅសេសសល់ គឺលទ្ធភាពទីពីរ...

«ព្រឹទ្ធាចារ្យ ឡីអ៊ូ ប្រហែលជាលោកបានភ្លេចនូវច្បាប់ផ្ទៃក្នុងមួយចំនួនរបស់សាលដេញថ្លៃហើយ។ អតិថិជនធំៗមួយចំនួនពិតជាមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការដើរចូលមកទីនេះ។ ចំពោះរឿង ឡីឡី វាជាកំហុសរបស់គេទាំងស្រុង។ គេមិនអាចបន្ទោសអ្នកដទៃដែលចេញដៃមកផ្តល់មេរៀនឱ្យគេនោះទេ»។ យ៉ាហ្វៃ និយាយដោយត្រជាក់។

«ស្រីមាត់រអិល! អតិថិជនធំ? ហ៊ឹស ល្អណាស់។ នាងមកប្រាប់ខ្ញុំមើលថាតើអត្តសញ្ញាណរបស់មនុស្សពីរនាក់នេះជាអ្វី ដើម្បីឱ្យខ្ញុំវិនិច្ឆ័យថាតើពួកគេធំប៉ុនណា។ តើពួកគេមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដូចអ្វីដែលនាងបាននិយាយដែរឬទេ?» ឡីអ៊ូ បង្រួមបបូរមាត់ រួចឆ្លើយតបដោយងងឹតងងុល។ ទំនាក់ទំនងរបស់គាត់ពិតជាល្អណាស់នៅក្នុងរាជធានីជៀម៉ា។ គាត់ស្គាល់កម្លាំងធំៗមួយចំនួននៅក្នុងទីក្រុង ព្រមទាំងកម្លាំងដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងទីក្រុងធំៗដទៃទៀត។ ប៉ុន្តែគាត់មិនដែលឃើញ ស៊ាវយាន ឬ ហៃប៉ូដុង ពីមុនមកឡើយ។

ឮសម្តីរបស់ ឡីអ៊ូ យ៉ាហ្វៃ គាំងបន្តិច។ នាងដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់ ស៊ាវយាន ប៉ុន្តែត្រកូលស៊ាវ គឺនៅឆ្ងាយណាស់ពីការធ្វើឱ្យ ឡីអ៊ូ ដែលល្បីខាងក្រអឺតក្រទម និងកាងនៅក្នុងត្រកូល មានភាពភ័យខ្លាច។ ចំពោះ ហៃប៉ូដុង នាងមិនមានតម្រុយបន្តិចសោះឡើយអំពីប្រវត្តិរបស់គាត់។

ឃើញ យ៉ាហ្វៃ គ្មានពាក្យនិយាយ ផ្ទៃមុខរបស់ ឡីអ៊ូ បង្ហាញភាពពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់និយាយដោយងងឹតងងុលថា៖ «មើលទៅក្មួយស្រីហាក់ដូចជាមិនច្បាស់ពីអត្តសញ្ញាណរបស់ភាគីម្ខាងទៀតដែរ។ នាងហ៊ាននាំមនុស្សចម្លែកទាំងនេះចូលមកក្នុងតំបន់សំខាន់របស់ត្រកូលយើង។ មើលទៅនាងពិតជាមិនស័ក្តិសមក្នុងការទទួលតំណែងនេះទេ»។

ត្រូវបានបង្ខំដោយ ឡីអ៊ូ បែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាហ្វៃ ប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ។ នាងខាំធ្មេញប្រាក់ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនចង់ប្រកែកជាមួយលោកពីរឿងនេះទេ។ ឱសថផ្សំទាំងនោះត្រូវបានពួកគេទិញមុន។ ពួកគេបានបង់ប្រាក់រួចហើយ ប៉ុន្តែលោកបែរជាឃាត់ទំនិញនៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ។ នៅពេលដែលរឿងនេះដឹងឮដល់ខាងក្រៅ និងធ្វើឱ្យខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់សាលដេញថ្លៃមីថឺរ ខ្ញុំចង់ឃើញថាតើលោកនឹងបកស្រាយប្រាប់ ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យ (First Elder) យ៉ាងដូចម្តេច!»

នៅពេលពាក្យ «ប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យ» ចូលដល់ត្រចៀករបស់គាត់ ទឹកមុខរបស់ ឡីអ៊ូ បានប្រែប្រួលយ៉ាងច្បាស់។ ឈ្មោះនេះពិតជាមានឥទ្ធិពលព្រមានដល់គាត់យ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលគាត់ងាកក្បាលទៅមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់ចៅប្រុសជាទីស្រឡាញ់ កំហឹងក៏បានផ្ទុះឡើង។ គាត់ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់ រួចនិយាយថា៖ «ឱសថផ្សំទាំងនោះត្រូវបានគេកក់ទុកមុនរួចហើយ។ វាគ្រាន់តែជាការការពារកុំឱ្យមានករណីដែលយើងមិនអាចយករបស់ចេញមកឱ្យគេនៅពេលក្រោយ នៅពេលដែលគេមកបើកយកប៉ុណ្ណោះ»។

«លោក... លោក... សម្តីឆ្កួតឡប់!» ផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាហ្វៃ ប្រែជាក្រហមខឹង។ ប្រឈមមុខនឹងការជជែកដេញដោលដែលគ្មានហេតុផលរបស់គាត់ ដៃរបស់ យ៉ាហ្វៃ បានទះទៅលើផ្ទៃតុយ៉ាងខ្លាំង។ នាងខឹងខ្លាំងរហូតដល់ធ្លោយសម្តីជេរចំៗតែម្តង។

«ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់កក់ទុកនូវវិក្កយបត្រធំបែបនេះ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនដឹង? ព្រឹទ្ធាចារ្យ ឡីអ៊ូ វិធីសាស្ត្រធ្វើការងារបែបនេះ ពិតជាមិនសមស្របនឹងឋានៈរបស់លោកជាព្រឹទ្ធាចារ្យឡើយ!» យ៉ាហ្វៃ និយាយទាំងកំហឹង៖ «ខ្ញុំច្បាស់ជាជួប និងរាយការណ៍រឿងនេះជូនប្រធានព្រឹទ្ធាចារ្យដោយផ្ទាល់ខ្លួនឯង!»

នៅពេលនាងនិយាយ យ៉ាហ្វៃ បានក្រោកឈរឡើងទាំងកំហឹង។ សម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់នាង ស៊ាវយាន ដែលបានរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់តាំងពីដើមមក ទីបំផុតបានដកដង្ហើមធំយឺតៗ។ គេក្រោកឈរ ដើរទៅក្បែរតុ រួចទាញ យ៉ាហ្វៃ ថ្នមៗ បន្ទាប់មកក៏សង្កត់នាងឱ្យអង្គុយចុះលើកៅអីវិញ បង្អែលក្បាលនាងតិចៗ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «វាច្បាស់ណាស់ថារឿងនេះមិនអាចដោះស្រាយបានតាមរយៈការជជែករកហេតុផលនោះទេ។ ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ចែងម្តងចុះ...»

«កុំធ្វើអ្វីផ្តេសផ្តាសឱ្យសោះ។ តាចាស់ម្នាក់នោះគឺជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling)។ មិនថាឯងមានភាពខុសប្លែកពីធម្មតាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងច្បាស់ជាមិនអាចវាយឈ្នះគាត់បានទេ»។ សកម្មភាពដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវយាន ធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ ប្រែជាក្រហមបន្តិច។ នាងបានរើបម្រាស់បន្តិច ប៉ុន្តែមិនទទួលបានការឆ្លើយតបឡើយ។ សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហាដែលកំពុងញញឹមនោះ នាងនិយាយទាំងប្រញាប់ប្រញាល់។

«ពិតណាស់ ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើអ្វីឡើយ...» ស៊ាវយាន ញញឹម រួចងាកក្រោយទៅមើល ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងអង្គុយលើកៅអី។ គេនិយាយដោយរាបស្មើថា៖ «លោកតាហៃ (Old Hai) យ៉ាហ្វៃ ធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ក៏ព្រោះតែរឿងរបស់លោកដែរ។ កុំគ្រាន់តែអង្គុយមើលការសម្តែងនៅទីនោះអី។ ធ្វើអ្វីដែលលោកគិតថាចាំបាច់ទៅ...»