ស្វែងរកឱសថ

នៅលើជណ្តើរដ៏ធំទូលាយល្មម ស្រមោលរាងកាយរបស់ ស៊ាវយាន បានលេចឡើងនៅក្បែរយុវជនមុខស្លេកនោះភ្លាមៗត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន រួចវាយសម្រុកទៅមុខយ៉ាងសហាវឃោរឃៅ សំដៅត្រង់ទៅលើផ្ទៃមុខរបស់យុវជនម្នាក់នោះដោយកម្លាំងផ្ទុះដ៏ខ្លាំងក្លា។

ទោះបីជារូបរាងកាយរបស់យុវជនមុខស្លេកម្នាក់នោះមើលទៅមិនសូវមាំមួន ប៉ុន្តែកម្រិតកម្លាំងរបស់គេក៏មិនខ្សោយដែរ។ នៅខណៈពេលដែល ស៊ាវយាន ធ្វើចលនាភ្លាមៗនោះ គេក៏ចាប់អារម្មណ៍ដឹងខ្លួនភ្លាម ហើយចំហាយត្រជាក់មួយបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមុខរបស់គេភ្លាមៗ។ គេលើកដៃទាំងពីរខ្វែងគ្នានៅពីមុខទ្រូង ឯកម្លាំងធាតុដ៏បោកបក់នៅក្នុងខ្លួនក៏បានហូរច្របូកច្របល់ចេញមកក្រៅ បង្កើតបានជាអាវក្រោះកម្លាំងធាតុមួយការពារជុំវិញរាងកាយភ្លាមៗត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែក។

ទោះបីជាត្រូវធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀបដោយសារតែការវាយប្រហារចៃដន្យដែលមិនបានត្រៀមខ្លួនទុកមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែយុវជនម្នាក់នេះមានទំនុកចិត្តលើកម្លាំងរបស់ខ្លួនឯងខ្លាំងណាស់។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ស៊ាវយាន ដែលនៅពីមុខគេនេះមើលទៅពិតជាក្មេងខ្ចីពេកហើយ ហេតុនេះហើយទើបគេជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា ការវាយប្រហាររបស់គូប្រកួតពិតជាពិបាកនឹងបំបែករនាំងការពាររបស់គេខ្លាំងណាស់។

«អាល្អិតចង្រៃ! ថ្ងៃនេះ ទោះបីជា យ៉ាហ្វៃ ចង់ការពារឯងក៏ដោយ ក៏កុំសង្ឃឹមថាអាចដើរចេញពីសាលដេញថ្លៃទៅវិញដោយស្រួលៗឱ្យសោះ» គំនិតដ៏អាក្រក់ឃោរឃៅមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងខួរក្បាលរបស់យុវជនម្នាក់នោះនៅខណៈពេលដែលគេលើកដៃរារាំងការវាយប្រហារ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលដែលគំនិតនៅក្នុងចិត្តរបស់គេរលត់ទៅ កណ្តាប់ដៃដែលផ្ទុកទៅដោយសម្ពាធថាមពលដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ ក៏បានបុកទង្គិចយ៉ាងចំទំហឹងទៅលើដើមដៃរបស់គេ។ សំឡេងបាក់ឆ្អឹង «គ្រឹប» ស្រាលៗមួយបានបន្លឺឡើង ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់យុវជននោះប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ ឈាមស្រស់មួយមា៉ត់ត្រូវបានក្អួតបាញ់ចេញពីបំពង់ករបស់គេដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន រាងកាយរបស់គេត្រូវបានរុញច្រានដោយកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លានិងសាហាវ ធ្វើឱ្យគេហោះទៅបោកទង្គិចនឹងជញ្ជាំងយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏បានក្អួតឈាមស្រស់ចេញមកមួយមាត់ទៀត ជង្គង់ទាំងពីរក៏បានលុតចុះទៅលើដី ឯរាងកាយវិញបានរួញផ្ដុំចូលគ្នាដោយសារតែការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។

លុះត្រាតែដល់ខណៈពេលដែលយុវជនម្នាក់នោះក្អួតឈាម ទើប យ៉ាហ្វៃ ដែលស្ថិតនៅលើកាំជណ្តើរមានឱកាសងាកក្រោយមកមើល។ សំឡេងស្រែកប្រាប់ឱ្យ ស៊ាវយាន ប្រយ័ត្ន ទើបតែរបូតចេញពីមាត់របស់នាងបន្តិចនេះ នាងក៏ស្រាប់តែឃើញយុវជនម្នាក់នោះដេករួញខ្លួនដូចជាឆ្កែងាប់ទៅហើយ។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សោភាប្រណីតរបស់នាងត្រូវបានគ្របដណ្តប់ភ្លាមៗដោយភាពតក់ស្លុត និងមិនគួរឱ្យជឿទាល់តែសោះ។

នៅពេលនេះ ពួកកូនចៅដែលនៅក្បែរយុវជនម្នាក់នោះ ទើបតែភ្ញាក់ខ្លួនព្រើតពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងត្រឹមមួយប៉ប្រិចភ្នែកនេះ។ នៅពេលដែលពួកវាសម្លឹងមើលស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យវេទនារបស់ចៅហ្វាយនាយខ្លួន ភាពតក់ស្លុតបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកវាជាមុនសិន មុននឹងពួកវាស្ទុះទៅចោមរោមព័ទ្ធ ស៊ាវយាន ទាំងកំហឹងភ្លាមៗ។

«ខ្ញុំបញ្ជាឱ្យពួកឯងទាំងអស់គ្នាថយចេញ!» ដោយឃើញសកម្មភាពរបស់ឆ្មាំពីរបីនាក់នោះ យ៉ាហ្វៃ ដែលនៅលើជណ្តើរ មិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតឡើយ ក៏បានផ្ទុះកំហឹងឡើង។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងសម្លឹងមើលទៅពួកវាទាំងកំហឹង រួចក៏ស្រែកបន្ទោសយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលឮសំឡេងស្រែករបស់ យ៉ាហ្វៃ ឆ្មាំពីរបីនាក់នោះច្បាស់ជាមានភាពរារែកមួយភ្លែត។ ចៅហ្វាយនាយរបស់ពួកវាប្រហែលជាមានចិត្តក្លាហានហ៊ានធ្វើឱ្យ យ៉ាហ្វៃ អន់ចិត្ត ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថាពួកវាក៏មានចិត្តក្លាហានដល់ថ្នាក់នោះដែរ។

«បើអ្នកណាហ៊ានដើរទៅមុខតែមួយជំហានទៀត នោះចូរត្រៀមខ្លួនដើរចេញពីការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន (Primer Auctions) ទៅ។ ទោះបីជាពួកឯងមិនមែនជាកូនចៅផ្ទាល់របស់ខ្ញុំក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា ជាមួយនឹងឋានៈជាព្រឹទ្ធាចារ្យស្តីទីផ្នែកត្រួតពិនិត្យរបស់ខ្ញុំ ការបណ្តេញពួកកាកសំណល់សង្គមដូចជាពួកឯងពីរបីនាក់ចេញ វាមិនមែនជារឿងពិបាកហួសពីសមត្ថភាពខ្ញុំនោះឡើយ» នៅពេលដែល យ៉ាហ្វៃ បង្ហាញភាពត្រជាក់ នាងមានអំណាចនិងឥទ្ធិពលម្យ៉ាងដែលគួរឱ្យកោតក្រែង។

នៅពេលសម្លឹងមើលទៅ យ៉ាហ្វៃ ដែលមានផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតបង្កប់ដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ដាច់ខាត ភាពភ័យខ្លាចចុងក្រោយក៏បានភ្លឺឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ក្រុមឆ្មាំទាំងនោះ។ ពួកវាសម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមក រួចក៏ថយក្រោយវិញទាំងមិនសូវអស់ចិត្ត។

«គ្រាហ៍ចៅហ្វាយរបស់ពួកឯង ហើយត្រលប់ទៅកន្លែងដែលពួកឯងមកវិញទៅ» យ៉ាហ្វៃ បញ្ជាដោយសំឡេងត្រជាក់ ព្រមទាំងលើកម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងចង្អុលទៅកាន់ផ្លូវចុះជណ្តើរ។

«ល្អណាស់! យ៉ាហ្វៃ នាងពិតជាមានចិត្តក្លាហានណាស់ នាងហ៊ានជួយមនុស្សក្រៅត្រកូលផង។ ចាំមើលទៅ!» ជំហានជើងរបស់យុវជនម្នាក់នោះរេទៅរេមកបន្តិចបន្តួច នៅខណៈពេលដែលគេត្រូវបានគ្រាហ៍ឱ្យក្រោកឈរឡើងដោយពួកកូនចៅរបស់គេ។ គេជូតស្នាមឈាមចេញពីជ្រុងមាត់ រួចសម្លឹងមើលទៅ យ៉ាហ្វៃ ទាំងកំហឹងឆេះឆួល។ ភ្លាមៗនោះ ប្រស្រីភ្នែករបស់គេបង្កប់ទៅដោយភាពត្រជាក់និងងងឹតងងល់ នៅពេលដែលគេងាកទៅរក ស៊ាវយាន ដែលនៅក្បែរនាង។ ដង្ហើមរបស់គេដង្ហក់ខ្លាំង រួចនិយាយដោយសំឡេងអាប់អួថា៖ «ល្អ... ល្អណាស់! អាល្អិតចង្រៃ បើឯងមានចិត្តក្លាហានមែន ចាំមើលគ្នាចុះ!»

បន្ទាប់ពីបន្សល់ទុកនូវពាក្យសម្តីគំរាមកំហែងដ៏សាហាវទាំងនោះរួចមក យុវជននោះក៏បានទះកំផ្លៀងឆ្មាំដែលនៅក្បែរខ្លួនមួយទំហឹងទាំងកំហឹង រួចនិយាយយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «អាល្ងង់! ទៅ!»

ដោយឈរនៅក្បែរជណ្តើរ ស៊ាវយាន ភើបភ្នែកទាំងសងខាងបន្តិចបន្តួច នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នោះដើរចេញទៅយឺតៗក្រោមការគ្រាហ៍របស់ឆ្មាំពីរបីនាក់។ កណ្តាប់ដៃដែលលាក់នៅក្រោមសម្លៀកបំពាក់ត្រូវបានលាចេញយឺតៗ ឯអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងតូចៗពីរបីបានកំពុងតែធ្វើចលនារមួលខ្លួននៅចុងម្រាមដៃរបស់គេ។

«នៅពេលប្រឈមមុខនឹងមនុស្សប្រភេទនេះ ឯងបែរជាចេះអត់ធ្មត់ទៅរួច? ហេតុអ្វីមិនសម្លាប់វាចោលភ្លាមៗទៅ? បើមិនអញ្ចឹងទេ វានឹងចងគំនុំរឿងនេះនៅថ្ងៃអនាគតមិនខាន» ហៃប៉ូដុង សើចតិចៗ នៅពេលដែលគេឈរផ្អែកខ្នងទៅនឹងបង្កាន់ដៃជណ្តើរ។

«ទោះជាយ៉ាងណា ទីនេះក៏ជាទឹកដីរបស់អ្នកដទៃដែរ» ស៊ាវយាន ញញឹម រួចសម្លឹងមើលទៅ យ៉ាហ្វៃ។ គេគ្រវីស្មា រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំសុំទោស ខ្ញុំឆេវឆាវបន្តិចហើយ។ ប៉ុន្តែមាត់របស់អាម្នាក់នោះ ពិតជាស្អុយខ្លាំងណាស់»

យ៉ាហ្វៃ គ្រវីក្បាល រួចដកដង្ហើមធំ។ នាងនិយាយទាំងស្នាមញញឹមជូរចត់ថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា វាប្រហែលជាល្អជាង ប្រសិនបើយើងពិភាក្សាគ្នានៅថ្ងៃក្រោយ។ នៅពេលដែលអាម្នាក់នោះត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ គេប្រាកដជាទៅយំយែកប្ដឹងតាជើងចាស់របស់គេមិនខាន។ នៅពេលពេលនោះមកដល់ តាចាស់ដែលស្រឡាញ់និងការពារចៅហួសហេតុម្នាក់នោះ ច្បាស់ជាមកបង្កជម្លោះនៅទីនេះជាមិនខាន»

«វាមិនអីទេ» ស៊ាវយាន គ្រវីក្បាល រួចឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ពួកយើងពិតជាត្រូវការរបស់មួយចំនួនខ្លាំងណាស់ ពួកយើងពិភាក្សាគ្នានៅពេលនេះតែម្តងទៅ។ ចំពោះរឿងរ៉ាវដែលបង្កបញ្ហាទាំងនោះ ពួកយើងនឹងដោះស្រាយវាដោយខ្លួនឯង...»

«អើយ... ប្អូនពិតជាមានចរិតរឹងរូសខ្លាំងណាស់... បើទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលពេលនោះមកដល់ ខ្ញុំនឹងព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីការពារប្អូន។ ប៉ុន្តែតាចាស់ម្នាក់នោះមានចរិតក្រអឺតក្រទមខ្លាំងណាស់ ខ្ញុំខ្លាចថា សូម្បីតែខ្ញុំក៏ត្រូវគាត់បន្ទោសស្តីឱ្យដែរ» នៅពេលឮបែបនេះ យ៉ាហ្វៃ មានតែងក់ក្បាលយល់ព្រមទាំងទាល់តម្រិះ។ នាងងាករាងកាយ រួចដើរឡើងតាមកាំជណ្តើរ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវទិដ្ឋភាពនៃខ្នងដ៏មានរាងរៅទាក់ទាញមន្តស្នេហ៍របស់នាងឱ្យទៅ ស៊ាវយាន មើល។ ស៊ាវយាន ធ្វើពុតជាមិនចាប់អារម្មណ៍ រួចក៏ដូរក្រសែភ្នែកជាមួយ ហៃប៉ូដុង មុននឹងដើរតាមឡើងទៅលើជណ្តើរ។

ស៊ាវយាន ដើរតាម យ៉ាហ្វៃ ឡើងទៅលើបានពីរបីជាន់ មុននឹងមកបញ្ឈប់ជំហានជើងនៅពីមុខទ្វារដ៏ធំមួយ។ ដោយឃើញនាងមានភាពស្គាល់ផ្លូវច្បាស់លាស់បែបនេះ វាច្បាស់ណាស់ថាទីនេះជាកន្លែងដែលនាងតែងតែមកញឹកញាប់។

មានឆ្មាំពីរបីនាក់ឈរយាមនៅក្បែរទ្វារដ៏ធំនោះ។ ទោះបីជាក្រសែភ្នែករបស់ពួកវាហាក់ដូចជាមានភាពមិនច្បាស់លាស់នៅពេលដែលពួកវាសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង ក៏ដោយ ប៉ុន្តែឆ្មាំដែលមានការយល់ដឹងទាំងនោះមិនបានហើបមាត់ហាមឃាត់ពួកគេឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកវាគ្រាន់តែឈរនៅម្ខាងដូចជាដុំឈើអញ្ចឹង។

ទ្វារត្រូវបានរុញបើកចេញ រួចបង្ហាញឱ្យឃើញនូវបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយមួយ។ ធ្នើរសៀវភៅត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយនៅក្នុងបន្ទប់។ មានសៀវភៅក្រាស់ៗប្លែកៗគ្នាជាច្រើនត្រូវបានដាក់នៅលើធ្នើរសៀវភៅទាំងនេះ។ យ៉ាហ្វៃ ដើរកាត់ពួកវា រួចក៏មកដល់ខាងមុខតុធ្វើការមួយ។ បន្ទាប់មកនាងក៏ងាករាងកាយមកវិញ រួចសម្លឹងមើល ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង ទាំងស្នាមញញឹម។ នាងចង្អុលទៅកាន់កៅអីដែលនៅខាងក្បែរ រួចនិយាយថា៖ «អញ្ជើញអង្គុយចុះ។ ឥឡូវនេះ តើប្អូនអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេថា តើប្អូនពិតជាត្រូវការអ្វីខ្លះ?»

ស៊ាវយាន ញញឹម រួចងក់ក្បាល។ គេទាញកៅអីមួយមកជិត រួចក៏អង្គុយចុះ។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេក៏សម្លឹងមើលទៅ យ៉ាហ្វៃ រួចនិយាយថា៖ «តើខ្ញុំបានបង្កបញ្ហាខ្លះដល់បងមែនទេកាលពីអម្បាញ់មិញ? ខ្ញុំសុំទោស...»

«ខ្ញុំដឹងថាប្អូនធ្វើសកម្មភាពបែបនេះ ក៏ព្រោះតែខ្ញុំដែរ មិនចាំបាច់សុំទោសនោះទេ» យ៉ាហ្វៃ គ្រវីដៃរបស់នាង។ នាងដើរវាងជុំវិញតុ រួចក៏អង្គុយនៅខាងក្រោយតុនោះ។ បបូរមាត់របស់នាងពេបបន្តិចបន្តួច រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «អាម្នាក់នោះមានឈ្មោះថា ឡីឡី (Lei Lei)។ គេក៏ជាសមាជិកម្នាក់នៅក្នុងត្រកូលមីតអឺ (Mite-er clan) របស់យើងដែរ។ ខ្នងបង្អែករបស់គេក៏រឹងមាំខ្លាំងណាស់ដែរ។ ជាធម្មតា ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើឱ្យគេអន់ចិត្តនោះទេ ហេតុនេះហើយទើបខ្ញុំមានតែជ្រើសរើសធ្វើមិនដឹងមិនឮដាក់គេ»

«ទោះជាយ៉ាងណា អាម្នាក់នោះហាក់ដូចជាមានគំនិតមិនល្អខ្លះមកលើរូបខ្ញុំ ខ្ញុំធ្វើមិនដឹងមិនឮដាក់គេ បែរជាធ្វើឱ្យគេប្រែពីភាពខ្មាសអៀនទៅជាកំហឹងគុំកួន រួចតាមព្យាបាទរកកលល្បិចធ្វើបាបខ្ញុំមិនឈប់ឈរទៅវិញ។ តារបស់គេមានឥទ្ធិពល និងសារៈសំខាន់ខ្លះនៅក្នុងសាលាព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ត្រកូល។ ហេតុនេះហើយ ទើបខ្ញុំពិតជាគ្មានជម្រើសទាល់តែសោះនៅពេលប្រឈមមុខនឹងអាម្នាក់ដែលមានស្បែកមុខក្រាស់បំផុតម្នាក់នេះ» យ៉ាហ្វៃ វែកសក់ខ្មៅដែលធ្លាក់លើថ្ងាសរបស់នាង រួចនិយាយទាំងភាពនឿយហត់បន្តិច។ មើលទៅយុវជនដែលមានឈ្មោះថា ឡីឡី ម្នាក់នោះ ពិតជាបានបង្កបញ្ហាធំខ្លះដល់នាងមែន។

«បងគួរតែដឹងហើយថា ចំពោះមនុស្សប្រភេទនេះ បងកាន់តែធ្វើបែបនោះ វានឹងកាន់តែរាលដាលខ្លាំងឡើង» ស៊ាវយាន គ្រវីក្បាល រួចឆ្លើយតបទៅវិញ។

«រឿងនេះច្បាស់ណាស់ថាខ្ញុំដឹង។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្អូនមិនគួរវាយតម្លៃចិត្តគំនិតរបស់ខ្ញុំទូលំទូលាយពេកនោះទេ។ តើមនុស្សស្រីទន់ខ្សោយដូចជាខ្ញុំ អាចឈានដល់កម្រិតចិត្តបុណ្យដូចសន្តជនបានយ៉ាងដូចម្តេច... ពិតណាស់ ខ្ញុំមិនចង់ទៅដុតកំហឹងគេនៅពេលនេះទេ។ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃអនាគត នៅពេលដែលខ្ញុំមានឱកាសឡើងកាន់កាប់អំណាចទាំងស្រុង អាម្នាក់នេះនឹងក្លាយជាកាកសំណល់ដំបូងគេបង្អស់ដែលខ្ញុំត្រូវបណ្តេញចេញ។ នៅពេលពេលនោះមកដល់ ការសងសឹករបស់ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចជាមិនខាន... ប្អូនត្រូវដឹងថា មនុស្សស្រីគឺជាសត្វលោកដែលចងគំនុំបានយូរជាងគេបំផុត... បើមិនអញ្ចឹងទេ តើគេមានពាក្យស្លោកពោលថា “ចិត្តស្រីពុលជាងពិសពស់” ធ្វើអ្វី?» យ៉ាហ្វៃ សើចតិចៗ។ នាងនាពេលបច្ចុប្បន្ន ហាក់ដូចជាកំពុងតែបង្ហាញពីមហិច្ឆតានិងអំណាចរបស់នាងដោយមិនដឹងខ្លួន។

នៅពេលឮពាក្យសម្តីទាំងនេះរបស់ យ៉ាហ្វៃ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង។ ពួកគេមិននឹកស្មានសោះថា មនុស្សស្រីម្នាក់នេះដែលមើលទៅមានភាពទន់ភ្លន់ខ្លាំង បែរជាមានភាពអត់ធ្មត់ និងការតស៊ូដល់ថ្នាក់នេះសោះ។

«មិនអីទេ ឈប់និយាយពីគេទៅ វាធ្វើឱ្យខូចអារម្មណ៍ខ្ញុំអស់ហើយ» យ៉ាហ្វៃ គ្រវីក្បាល រួចស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់ដូចជាទឹកជ្រោះបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សោភាប្រណីតរបស់នាង។ នាងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយាន រួចនិយាយដោយស្រទន់ថា៖ «តើប្អូនត្រូវការរបស់អ្វីខ្លះ? ប្រាប់ខ្ញុំមក ចាំខ្ញុំជួយស្វែងរកឱ្យ»

ស៊ាវយាន ញញឹម រួចងក់ក្បាល។ គេដកយកក្រដាសពណ៌សមួយសន្លឹកចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ ដែលនៅលើក្រដាសនោះមានសរសេរឈ្មោះឱសថដែលត្រូវការដើម្បីចំរាញ់ «ថ្នាំគ្រាប់វិញ្ញាណពណ៌ស្វាយ»។ បន្ទាប់មក គេក៏ហុចវាទៅឱ្យ យ៉ាហ្វៃ នៅចំពោះមុខ ហៃប៉ូដុង រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ជួយមើលបន្តិចទៅ តើបងអាចប្រមូលឱសថទាំងអស់នៅលើនេះបានដែរឬទេ?»

នៅពេលឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយាន ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរារបស់ ហៃប៉ូដុង កាន់តែរីកធំឡើង។ នៅពេលដែលអ្នកមុនដកក្រដាសសនោះចេញ អ្នកក្រោយក៏បានប្រើប្រាស់ខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់ខ្លួនស្កេនមើលយ៉ាងលឿន។ អ្វីដែលសរសេរនៅលើនោះ គឺសុទ្ធសឹងតែជាឈ្មោះឱសថដូចគ្នាដែល ស៊ាវយាន បានប្រាប់គេ។ វាធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ថា ស៊ាវយាន ពិតជាបានដាក់ចិត្តដាក់កាយលើរឿងនេះមែន។

«ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់ថា ប្អូនពិតជាមិនមកកន្លែងដូចជាសាលដេញថ្លៃនេះឡើយ ប្រសិនបើគ្មានកិច្ចការងារអ្វីត្រូវធ្វើនោះ...» យ៉ាហ្វៃ ទទួលយកក្រដាសសនោះ រួចគ្រវីក្បាល។ ភ្លាមៗនោះ នាងបន្ទាបក្បាលចុះ រួចពិនិត្យមើលឈ្មោះឱសថនៅលើនោះយ៉ាងលឿន។ ភាពតក់ស្លុតមួយមិនអាចខ្វះបានបានភ្លឺឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាត់របស់នាង។ នាងងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើល ស៊ាវយាន រួចនិយាយថា៖ «ឱសថទាំងនេះ សុទ្ធសឹងតែមិនមែនជារបស់ធម្មតាឡើយ។ ក្នុងចំណោមពួកវា មានខ្លះខ្ញុំគ្រាន់តែធ្លាប់ឮឈ្មោះ ប៉ុន្តែមិនដែលបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនោះទេ»

«បាទ» ស៊ាវយាន ងក់ក្បាលបន្តិច រួចសួរស្រាលៗថា៖ «តើវាអាចទៅរួចទេក្នុងការប្រមូលឱសថទាំងអស់នៅទីនេះ?»

នៅពេលឮបែបនេះ ហៃប៉ូដុង ដែលនៅក្បែរនោះ ក៏បានសម្លឹងមើលទៅ យ៉ាហ្វៃ ដែលកំពុងតែធ្លាក់ចូលទៅក្នុងគំនិតពិចារណាទាំងអារម្មណ៍ខ្វល់ខ្វាយខ្លាំង។ នេះជារឿងដ៏សំខាន់បំផុតដែលប៉ះពាល់ដល់ថាតើគេអាចស្តារកម្លាំងដល់កម្រិតកំពូលវិញបានដែរឬទេ។

យ៉ាហ្វៃ អង្អែលចង្ការបស់នាង រួចគិតមួយសន្ទុះមុននឹងគ្រវីក្បាល។ នាងនិយាយទាំងអារម្មណ៍សុំទោសថា៖ «ខ្ញុំខ្លាចថា វាពិតជាមានភាពពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការប្រមូលពួកវាទាំងអស់។ យ៉ាងណាមិញ ឱសថទាំងនេះពិតជាកម្រខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើពួកវាត្រូវបានដាក់លក់នៅលើទីផ្សារ ស្ទើរតែនីមួយៗអាចលក់បានក្នុងតម្លៃខ្ពស់យ៉ាងហោចណាស់ពីរកាក់មាស។ ម្យ៉ាងវិញទៀត នោះគ្រាន់តែជាករណីដែលមានឱសថលក់ប៉ុណ្ណោះ នាពេលបច្ចុប្បន្ន ខ្ញុំមិនគិតថាមានអ្នកណាម្នាក់ព្រមលក់ពួកវានោះទេ...»

នៅពេល យ៉ាហ្វៃ និយាយពាក្យទាំងនេះរួចមក ហៃប៉ូដុង ប្រែជាមានទឹកមុខអាប់អួរភ្លាមៗ ឯ ស៊ាវយាន ដែលនៅក្បែរនោះបានដកដង្ហើមធំទាំងអារម្មណ៍ខកបំណងនៅលើផ្ទៃមុខ។ ប៉ុន្តែនៅក្នុងចិត្តរបស់គេវិញ គេកំពុងតែលួចត្រេកអរទៅវិញទេ។ ប្រសិនបើពួកគេអាចប្រមូលឱសថទាំងអស់នៅទីនេះបានមែន នោះវានឹងក្លាយជាសោកនាដកម្មសម្រាប់រូបគេមិនខាន។

«វាហាក់ដូចជាមានភាពពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការប្រមូលពួកវាទាំងអស់។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំគិតថា វាមិនមែនជាបញ្ហានោះទេក្នុងការប្រមូលឱសថពាក់កណ្តាលនៅលើនោះ» យ៉ាហ្វៃ បញ្ចេញនូវគំនិតរបស់នាង។

«ពាក់កណ្តាលក៏ល្អដែរ។ យ៉ាងហោចណាស់វាប្រសើរជាងការដែលគ្មានសោះ» ស៊ាវយាន ងក់ក្បាល រួចដកដង្ហើមធំ។

នៅពេលឮបែបនេះ ស្នាមញញឹមដ៏ទាក់ទាញមន្តស្នេហ៍មួយស្រាប់តែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ។ នាងញញឹម រួចនិយាយថា៖ «យោងតាមកំណត់ត្រារបស់យើង សាលដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន (Primer Auction House) របស់យើង គួរតែអាចដកយកឱសថបួនប្រភេទដែលបានរាយនាមនៅលើក្រដាសនេះបាន។ តម្លៃនៃឱសថនីមួយៗគឺយ៉ាងហោចណាស់លើសពីពីរកាក់មាសឡើងទៅ។ ខ្ញុំខ្លាចថា ចំនួនសរុបដែលត្រូវការសម្រាប់ឱសថទាំងបួនប្រភេទនេះ គឺប្រហែលជាមួយលានកាក់មាសហើយ។ ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន​ ... តើប្អូនអាចប្រគល់ប្រាក់បានដែរឬទេ?»

«អឺ...» ស៊ាវយាន ភើបភ្នែកទាំងសងខាង រួចគ្រវីក្បាល៖ «មើលទៅ ខ្ញុំហាក់ដូចជាមិនអាចទេ»

នៅពេលដែលពាក្យសម្តីទាំងនេះរបស់ ស៊ាវយាន ត្រូវបាននិយាយរួចមក ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ កាន់តែរីកធំឡើងខ្លាំង។ ម្រាមដៃដ៏វែងស្រឡូនរបស់នាងត្រូវបានបញ្ចូលប្រទាក់គ្នាទៅវិញទៅមក រួចនិយាយដោយសំឡេងហាក់ដូចជាមានការសោកស្តាយបន្តិចថា៖ «ប្អូនប្រសស៊ាវយាន ឥឡូវនេះពួកយើងមិនមែនស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងវូថាន (Wu Tan City) ទៀតឡើយ។ នៅទីនេះ បើទោះបីជាបងស្រីមានចិត្តចង់ជួយប្អូនក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនមានអំណាចក្នុងការធ្វើបែបនោះដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ចំនួនទឹកប្រាក់ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់បែបនេះ គឺវាហួសពីដែនសមត្ថភាពដែលខ្ញុំគ្រប់គ្រងឆ្ងាយណាស់»

ស៊ាវយាន អង្អែលចំហៀងផ្ទៃមុខរបស់ខ្លួន រួចនិយាយថា៖ «ចុះតើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្តេចទៅ?»

«អូ... ទោះបីជាមួយលានកាក់មាសមិនមែនជាចំនួនតូចក៏ដោយ ប៉ុន្តែបងស្រីមានទំនុកចិត្តខ្លាំងណាស់លើរូបប្អូន។ វាជារឿងចៃដន្យណាស់ដែលត្រកូលអភិជន (Primer clan) របស់យើងកំពុងតែជ្រើសរើសអ្នកចំរាញ់ថ្នាំក្នុងអំឡុងពេលនេះ។ ប្រសិនបើ ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន មានចំណាប់អារម្មណ៍ ប្អូនអាចប្រើប្រាស់វិធីនេះដើម្បីទូទាត់វិក្កយបត្របាន។ ថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីពីរក៏អាចលក់បានក្នុងតម្លៃសមរម្យដែរ។ ខ្ញុំគិតថា ជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់ ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន វានឹងក្លាយជារឿងងាយស្រួលខ្លាំងណាស់សម្រាប់ប្អូនក្នុងការទូទាត់វិក្កយបត្រទាំងនេះ...» ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លាដូចផ្កាឈូករបស់ យ៉ាហ្វៃ ស្រវាំងរួមតូចបន្តិចក្នុងជ្រុងមួយយ៉ាងស្រទន់ បញ្ចេញនូវមន្តស្នេហ៍ល្បួងចិត្តមិនខុសពីកញ្ជ្រោងដ៏មានល្បិចកលនោះឡើយ។