ភាពសាហាវ

នៅពេលដែល យ៉ាហ្វៃ ងើបក្បាលឡើង នាងបានក្រឡេកឃើញផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយាន ប្រែជាមានពណ៌ផ្កាឈូកបន្តិចម្តងៗដោយចៃដន្យ។ នៅខណៈនោះ ភាពអស់សំណើច និងភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងកាត់ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតឥតខ្ចោះរបស់នាង។ នាងបានយកដៃខ្ទប់មាត់ភ្លាមៗ រួចបន្លឺសំឡេងសើចតិចៗយ៉ាងទន់ភ្លន់៖ «ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន បន្ទាប់ពីមិនបានជួបគ្នាអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ ប្អូនមិនត្រឹមតែមានភាពចាស់ទុំជាងមុនទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងចេះអៀនជាងមុនឆ្ងាយណាស់»។

«ខ្ញុំជារឿយៗតែងតែជាមនុស្សអៀនបែបនេះឯង» ស៊ាវយាន ងក់ក្បាល រួចឆ្លើយតបទាំងទឹកមុខមាំ និងម៉ឺងម៉ាត់។

«កាលពីបីឆ្នាំមុន ប្អូនមិនមែនបែបហ្នឹងឡើយ។ តើ ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន ភ្លេចហើយឬនៅ? កាលណោះ នៅពេលដែលបងស្រីចំណាំភិនភាគពិតប្រាកដរបស់ប្អូនបាន ប្អូនពិតជាមានចរិតកាចខ្លាំងណាស់» យ៉ាហ្វៃ និយាយទាំងស្នាមញញឹមរំភើប បញ្ចេញពន្លឺដក់ក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លា។

ដោយសម្លឹងមើលទៅកាន់ យ៉ាហ្វៃ ដែលកំពុងតែភាយចេញនូវរូបរាងដ៏ទាក់ទាញមន្តស្នេហ៍ និងការល្បួងចិត្តនៅរាល់ពេលដែលនាងញញឹម ឬជ្រួញចិញ្ចើម ស៊ាវយាន មានអារម្មណ៍ថាទាល់តម្រិះបន្តិច។ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលបីឆ្នាំ នារីដ៏ពេញវ័យម្នាក់នេះហាក់ដូចជាកាន់តែមានមន្តស្នេហ៍ទាក់ទាញខ្លាំងឡើង។ ប្រហែលជាដោយសារតែឋានៈរបស់នាងនាពេលបច្ចុប្បន្នមានការប្រែប្រួល ហេតុនេះហើយនៅពេលដែលនាងនិយាយលេងជាមួយគេ នាងមិនមានភាពប្រុងប្រយ័ត្ន ឬរើសអើងដូចកាលពីមុនឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នៅក្នុងនាមជាមិត្តចាស់ដែលបានជួបគ្នាឡើងវិញ ទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេហាក់ដូចជាកាន់តែមានភាពស្និទ្ធស្នាល និងយល់ចិត្តគ្នាជាងមុន។

«គោលបំណងនៃការមកកាន់ទីក្រុងដ៏ពិសិដ្ឋជៀម៉ារបស់ប្អូន... ប្រហែលជាដោយសារតែកិច្ចព្រមព្រៀងមួយនោះមែនទេ?» ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាហ្វៃ ត្រូវបានដកថយទៅវិញយឺតៗ នាងបានសម្លឹងមើលទៅចំ ស៊ាវយាន ដែលនៅចំពោះមុខ រួចសួរឡើងដោយសំឡេងទន់ភ្លន់។

ស៊ាវយាន ញញឹម រួចងក់ក្បាលតិចៗ គេបាននិយាយថា៖ «កាលណោះ មកពីខ្ញុំនៅក្មេងខ្ចី ឈាមរាវជោកក្បាល ជឿជាក់លើខ្លួនឯងជ្រុល ទើបឈានទៅបង្កើតកិច្ចព្រមព្រៀងមួយនោះឡើង។ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនេះ ខ្ញុំពិតជាបានហែលឆ្លងកាត់ការលំបាក និងទុក្ខវេទនាយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ ក៏ព្រោះតែដោះស្រាយកិច្ចព្រមព្រៀងមួយហ្នឹងឯង»។

យ៉ាហ្វៃ សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយាន ដែលពេលនេះបានកាត់បន្ថយនូវភាពទន់ជ្រាយ និងភាពក្មេងខ្ចីខ្វះការពិចារណា ដោយជំនួសមកវិញនូវភាពចាស់ទុំ និងភាពម៉ឺងម៉ាត់បើប្រៀបធៀបទៅនឹងបីឆ្នាំមុន នាងបានដកដង្ហើមធំថ្នមៗ។ ទោះបីជា ស៊ាវយាន មិនបានរៀបរាប់ពីបទពិសោធន៍របស់គេក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនេះឱ្យនាងស្តាប់យ៉ាងលម្អិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្តថា គេប្រាកដជាបានឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់យ៉ាងដុនដាប និងការលំបាកទារុណដែលមនុស្សទូទៅមិនអាចសូម្បីតែស្រមៃដល់ឡើយ។

«ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលបីឆ្នាំ បងគិតថាប្អូនប្រាកដជាបានដឹងច្បាស់ហើយពីទំហំនៃកម្លាំងអំណាចដែល បក្សពពកអ័ព្ទ មាននៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ានេះ» យ៉ាហ្វៃ ជ្រួញចិញ្ចើម រួចនិយាយតិចៗ។

«ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់។ ពួកវាគឺជាអត្ថិភាពដ៏ធំធេងមហិមា ដែលត្រូវការត្រឹមតែម្រាមដៃមួយ ក៏អាចកម្ទេចត្រកូលស៊ាវរបស់យើងឱ្យរលាយបាត់បានដែរ» ស៊ាវយាន និយាយដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ ទាំងស្នាមញញឹមរាបស្មើ។

«អឹម...» ដោយឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលគ្មានរលកបោកបក់សូម្បីតែបន្តិចរបស់គេ យ៉ាហ្វៃ គ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក រួចនិយាយថា៖ «បីឆ្នាំកន្លងផុតទៅ ប៉ុន្តែប្អូននៅតែមានចរិតមានះរឹងរូសដដែល។ ទោះជាយ៉ាងណា ប្អូនអាចទុកចិត្តបាន ជាមួយនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់បក្សពពកអ័ព្ទ ពួកគេមិនទៅធ្វើបាប ឬបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ត្រកូលស៊ាវឡើយ ទោះបីជាពួកគេមានការអាក់អន់ចិត្ត និងខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំងចំពោះប្អូនក៏ដោយ។ ពួកតាចាស់ដែលមានចិត្តមានះ និងមានអំនួតនៅបក្សពពកអ័ព្ទទាំងនោះ មិនសុខចិត្តបោះបង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ ឬលក់មុខរបស់ខ្លួនដោយសារតែរឿងនេះឡើយ»។

«ប្រសិនបើពួកគេហានតែប៉ះពាល់ដល់ត្រកូលស៊ាវសូម្បីតែបន្តិច... ខ្ញុំហាននឹងបាត់ខ្លួនអស់រយៈពេលដប់ឆ្នាំ បន្ទាប់មកនឹងត្រឡប់មកវិញដើម្បីសម្លាប់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងបក្សពពកអ័ព្ទឱ្យរលាយអោយអស់» ស៊ាវយាន ញញឹមស្តើងៗ។ ស្នាមញញឹមរបស់គេនៅខណៈនេះ គឺមានភាពក្រាស់ក្រែល និងបង្កប់នូវភាពត្រជាក់គួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។

ដោយត្រូវចំលុកចូលនៃចេតនាសម្លាប់ដ៏ខ្មៅងងឹត និងត្រជាក់ដែលស្រាប់តែផ្ទុះឡើងនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់ ស៊ាវយាន រាងកាយរបស់ យ៉ាហ្វៃ ស្រាប់តែប្រែជាមានភាពរឹងកំព្រឹង និងស្ពឹកស្រពន់បន្តិច។ ដៃទាំងពីររបស់នាងបានខ្វខ្វែងឱបនៅពីមុខទ្រូងដោយមិនដឹងខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណា សកម្មភាពដ៏ទន់ខ្សោយ និងទាក់ទាញភ្លាមៗរបស់នាងនេះ បែរជាធ្វើឱ្យពួក «សត្វតិរច្ឆាន» (ប្រុសៗតណ្ហា) ដែលនៅជុំវិញខ្លួន មានអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោល ចង់ស្ទុះមកឱបនាងបញ្ចូលទៅក្នុងទ្រូងដើម្បីលួងលោម និងថែរក្សាការពារខ្លាំងណាស់។

«សុំទោសផង ខ្ញុំភ្លេចថាបងមិនសូវជាចូលចិត្តការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុប៉ុន្មានទេ» នៅពេលដឹងខ្លួនឡើងវិញ ស៊ាវយាន សម្លឹងមើលទៅកាន់ទម្រង់ដ៏ទន់ខ្សោយ និងភិតភ័យរបស់ យ៉ាហ្វៃ គេមានអារម្មណ៍ខុសឆ្គងបន្តិច មុននឹងនិយាយពាក្យសុំទោស។

«នរណាថាបងមិនចូលចិត្តហ្វឹកហាត់? បងក៏ជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ម្នាក់ដែរ មិនអញ្ចឹង? គ្រាន់តែថា ចំហាយសម្លាប់របស់ប្អូនបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់បីឆ្នាំមកនេះ វាពិតជាមានភាពឃោឃៅជ្រៅពេកហើយ។ វាថែមទាំងអាចយកទៅប្រៀបធៀបជាមួយពួកមនុស្សនៅក្នុងត្រកូលរបស់យើង ដែលធ្លាប់វារចេញពីគំនរសាកសពនៅលើសមរភូមិបានទៀតផង» នៅពេលលឺសម្តីរបស់ ស៊ាវយាន យ៉ាហ្វៃ បានសម្លឹងមើលគេទាំងគ្រវីភ្នែក រួចនិយាយទាំងភាពមិនពេញចិត្តបន្តិច។

«អូ៎? សម្លៀកបំពាក់មួយនេះរបស់ប្អូន... ប្អូនពិតជាបានក្លាយជាគ្រូចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទីពីរហើយមែនទេ?» ខ្សែភ្នែកដែលកំពុងតែសម្លឹងមើលរបស់ យ៉ាហ្វៃ ស្រាប់តែទាល់គាំងភ្លាមៗនៅត្រង់ទ្រូងអាវវែងរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំរបស់ ស៊ាវយាន។ នៅពេលដែលនាងបានឃើញផ្លាកសញ្ញាសម្គាល់កម្រិតអាជីពដ៏ច្បាស់ក្រឡែត នាងមិនអាចទប់ចិត្តនឹងលាន់មាត់ឧទានឡើងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានឡើយ។

«ហេហេ ខ្ញុំគ្រាន់តែមានសំណាងល្អបន្តិចប៉ុណ្ណោះ» ស៊ាវយាន សើចទាំងមិនខ្វល់ខ្វាយ។

«សំណាងល្អ? ហាសហា សម្រាប់មនុស្សទូទៅ ការឈានជើងពីអ្នកចាប់ផ្តើមដំបូង រហូតឡើងដល់គ្រូចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទីពីរ គឺមិនអាចទៅរួចឡើយ បើគ្មានពេលវេលាយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំទៅប្រាំមួយឆ្នាំនោះ។ ប៉ុន្តែ ប្អូនបែរជាអាចឈានដល់ជំហាននេះក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែបីឆ្នាំ។ ខ្ញុំខ្លាចថាវាមិនមែនជាសំណាងល្អធម្មតានោះទេ» ដោយសម្លឹងមើលទៅកាន់យុវជនដែលតែងតែបង្ហាញរឿងរ៉ាវគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនៅរាល់ពេលជួបគ្នា យ៉ាហ្វៃ ដកដង្ហើមធំទាំងទាល់ច្រក។

ស៊ាវយាន គ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹម។ គេមិនបានបន្តជជែកដេញដោលពីបញ្ហានេះទៀតឡើយ ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលជុំវិញសាលធំ រួចដឹងខ្លួនថា រូបគេ និង យ៉ាហ្វៃ បានក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍របស់មនុស្សគ្រប់គ្នាទៅហើយ។ ភ្លាមៗនោះ គេបាននិយាយខ្សឹបៗថា៖ «តើបច្ចុប្បន្ន បងស្រីជាអ្នកគ្រប់គ្រង និងទទួលខុសត្រូវលើសាលដេញថ្លៃលំដាប់អភិជននេះមែនទេ?»

«សម្តីរបស់ប្អូន ពិតជាវាយប្រហារបងស្រីឱ្យធ្លាក់ទឹកចិត្តខ្លាំងណាស់...» នៅពេលលឺបែបនេះ យ៉ាហ្វៃ ដកដង្ហើមធំ ទាំងមានអារម្មណ៍ស្រពោនចិត្តបន្តិច។ នាងសើចជូរចត់ រួចឆ្លើយតបថា៖ «អំណាចគ្រប់គ្រង និងការសម្រេចចិត្តទាំងស្រុងនៃទីស្នាក់ការកណ្តាលសាលដេញថ្លៃនេះ គឺស្ថិតនៅក្នុងដៃរបស់ពួកតាចាស់នៅក្នុងត្រកូលទាំងស្រុង។ ទីនេះជាដង្ហើមរស់របស់ពួកគេ តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងម៉េចដែលពួកគេព្រមឱ្យបងគ្រប់គ្រងនោះ? បច្ចុប្បន្ន បងគ្រាន់តែជា ព្រឹទ្ធាចារ្យស្តីទីផ្នែកត្រួតពិនិត្យ នៅទីនេះប៉ុណ្ណោះ»។

នៅពេលដែលនាងក្រឡេកមើល ស៊ាវយាន យ៉ាហ្វៃ ក៏ប្រែមកជាញញឹមយ៉ាងលឿន រួចនិយាយថា៖ «ទោះបីជាបងមិនមែនជាអ្នកគ្រប់គ្រងធំនៅទីនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ បងក៏មានសិទ្ធិអំណាចមួយផ្នែកដែលមកជាមួយឋានៈរបស់បងដែរ។ បងមិនគិតថាគោលបំណងនៃការមកទីនេះរបស់ប្អូន គឺដើម្បីមកស្វែងរកបងស្រីនោះទេ មែនទេ? តើប្អូនមានតម្រូវការរបស់អ្វីខ្លះ?»

«តើពួកយើងអាចស្វែងរកកន្លែងស្ងប់ស្ងាត់ណាមួយដើម្បីជជែកគ្នាបានទេ?» ស៊ាវយាន សម្លឹងមើលទៅកាន់ហ្វូងមនុស្សដ៏ច្រើនកកកុញនៅជុំវិញខ្លួន ដែលកំពុងតែផ្អៀងត្រចៀកស្តាប់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ រួចនិយាយទាំងទាល់ច្រក។

«ពិតជាបាន តោះតាមបងមក» យ៉ាហ្វៃ ញញឹម រួចងក់ក្បាល។ នាងទើបតែងាករាងកាយត្រឡប់ក្រោយ ខ្សែភ្នែករបស់នាងក៏ស្រាប់តែក្រឡេកទៅឃើញ ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងតែឈរនៅពីក្រោយ ស៊ាវយាន ទាំងផ្អែកខ្នងទៅនឹងបញ្ជរគ្រីស្តាល់ សម្លឹងមើលរបស់របរទាំងភាពធុញទ្រាន់។ បន្ទាប់ពីមានភាពស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ នាងបានសួរឡើងថា៖ «តើលោកព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់នេះ ធ្វើដំណើរមកជាមួយប្អូនដែរមែនទេ?»

«អូ៎? តើប្អូនស្រីចង់ជជែកគ្នាតែពីរនាក់ ហើយទុកឱ្យបុរសចំណាស់ដូចជារូបខ្ញុំនៅដាច់ដោយឡែកមែនទេ? តើមានរឿងសម្ងាត់មិនល្អណាមួយលាក់បាំងមែនទេ?» ទោះបីជាសំឡេងរបស់ យ៉ាហ្វៃ មានភាពស្រទន់ខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ហៃប៉ូដុង នៅតែអាចចាប់យកពាក្យសម្តីរបស់នាងបានយ៉ាងច្បាស់។ គេងាករាងកាយមក រួចសើចឡើង។

ដោយត្រូវបំផ្លើស និងបង្អាប់ដោយ ហៃប៉ូដុង បែបនេះ ពណ៌ផ្កាឈូកស្តើងៗបានរត់ឡើងពេញផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ ភ្លាមៗ។ ទោះជាយ៉ាងណា វាពិតជាសំណាងណាស់ដែលនាងមានភាពជំនាញ និងវៃឆ្លាតខ្លាំងណាស់ក្នុងការដោះស្រាយទំនាក់ទំនងរវាងមនុស្ស។ នាងបានបញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏ផ្អែមល្ហែមភ្លាមៗ រួចនិយាយថា៖ «តើលោកព្រឹទ្ធាចារ្យនិយាយអ្វីបែបហ្នឹង គ្មានហេតុផលណាមួយដែលសាលដេញថ្លៃរបស់ពួកយើង ទុកអតិថិជនចោលនៅដាច់ដោយឡែកនៅពេលធ្វើអាជីវកម្មនោះឡើយ»។

«មាត់របស់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ ពិតជាពូកែវោហាសព្ទខ្លាំងណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំមិនមែនជាពួកមនុស្សល្ងង់ខ្លៅទាំងនោះ ដែលគិតតែពីរឿងស្រីញីជារៀងរាល់ថ្ងៃនោះទេ។ ខ្ញុំពិតជាក្រខ្សត់ណាស់ មិនមានប្រាក់កាក់ឯណាដើម្បីទិញរបស់របរថ្លៃៗនៅទីនេះឡើយ» ហៃប៉ូដុង សើច។

នៅពេលលឺសម្តីនេះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងកាត់កែវភ្នែករបស់ យ៉ាហ្វៃ មួយភ្លែត។ ទោះជាយ៉ាងណា ទឹកមុខរបស់នាងនៅតែរក្សាស្នាមញញឹមជានិច្ច។ ទោះបីជាកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់នាងមានកម្រិតទាបក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាមិនមែនមានន័យថាខ្សែភ្នែកមើលមនុស្សរបស់នាងខ្សោយនោះឡើយ។ នាងពិតជាមិនអាចមើលធ្លុះពីកម្រិតកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ ហៃប៉ូដុង ឡើយ ប៉ុន្តែនាងអាចដឹងច្បាស់ដោយស្រពិចស្រពិលថា បុរសចំណាស់នៅចំពោះមុខនេះ មិនមែនជាមនុស្សចាស់សាមញ្ញធម្មតាម្នាក់ឡើយ។ ប៉ុណ្ណឹងគឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

«ពួកយើងបានចំណាយពេលយ៉ាងយូរក្នុងការធ្វើដំណើរប្រញាប់ប្រញាល់មកទីនេះ។ គេគ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់ប៉ុណ្ណោះ បងស្រីមិនបាច់ខ្វល់ខ្វាយពីគេពេកទេ» ស៊ាវយាន ញញឹមដាក់ យ៉ាហ្វៃ។

យ៉ាហ្វៃ ញញឹមស្តើងៗ។ នាងងាករាងកាយ រួចដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់ជណ្តើរមួយនៅជ្រុងនៃសាលធំ។ កែងស្បែកជើងកវែងរបស់នាងបានជាន់លើផ្ទៃដីថ្មខៀវដ៏រលោងស្អាត បន្លឺឡើងនូវសំឡេង «ឃ្លិក-ឃ្លាក់» យ៉ាងច្បាស់។ ជំហានជើងដ៏ទន់ភ្លន់ និងមានរបៀបរៀបរយរបស់នាង បានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាមិនអាចទប់ចិត្តនឹងលិចលង់ក្នុងក្តីប្រាថ្នាចង់បានរូបនាងយ៉ាងខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីខ្សែភ្នែករបស់គេបានក្រឡេកមើលទៅកាន់ខ្នងដ៏មានមន្តស្នេហ៍ល្បួងចិត្តរបស់នាង ស៊ាវយាន បានដើរតាមនាងយ៉ាងលឿន ក្រោមការសម្លឹងមើលនៃខ្សែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុកជាច្រើននៅក្នុងសាលធំ។

«កុំប្រាប់បងឱ្យសោះថា បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះ គឺជាលោកគ្រូដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់ប្អូនកាលពីមុននោះ?» ដោយផ្អែកមុខទៅខាងមុខ យ៉ាហ្វៃ សួរឡើងខ្សឹបៗដោយមិនឱ្យអ្នកណាដឹង ខណៈពេលដែលនាងរក្សាស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ ហើយងក់ក្បាលដាក់ពួកមនុស្សដែលបានសាកសួរសុខទុក្ខនាងតាមផ្លូវ។

«មិនមែនទេ» ស៊ាវយាន ញញឹម រួចគ្រវីក្បាល។

«អូ៎» នៅពេលលឺបែបនេះ យ៉ាហ្វៃ ងក់ក្បាលតិចៗ។ នាងបានបញ្ឈប់ការសន្ទនាភ្លាមៗ រួចដឹកនាំពួកគេទាំងពីរដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់ជណ្តើរ ដែលមានពួកអ្នកយាមល្បាតមួយចំនួនឈរជើងការពារ។

ដោយឃើញ ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង ដើរតាមពីក្រោយ ពួកអ្នកយាមល្បាតពីរបីនាក់បានសម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ ផ្អែកតាមច្បាប់ទម្លាប់ មនុស្សដែលមិនមែនជាសមាជិកនៃត្រកូលអភិជន គឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដើរចូលទៅឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា បច្ចុប្បន្ន យ៉ាហ្វៃ កំពុងតែកាន់តំណែងជាព្រឹទ្ធាចារ្យស្តីទីផ្នែកត្រួតពិនិត្យ ដូច្នេះអំណាចរបស់នាងគឺមានភាពធំធេងគួរសម។ នៅខណៈនោះ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេហានឈានជើងចេញមករារាំងឡើយ។ លុះត្រាតែអ្នកទាំងបីហៀបនឹងដើរចូលទៅ ទើបមានអ្នកយាមម្នាក់គ្មានជម្រើស ក្រៅពីខាំធ្មេញដើរទៅមុខមួយជំហាន។ ទោះជាយ៉ាងណា មុនពេលដែលគេទាន់បានហើបមាត់និយាយ យ៉ាហ្វៃ បានក្រឡេកមើលគេដោយខ្សែភ្នែកត្រជាក់មួយ ដែលធ្វើឱ្យគេត្រូវលេបពាក្យសម្តីទាំងអស់ចូលទៅក្នុងបំពង់កវិញភ្លាមៗ គេសើចជូរចត់ រួចដើរថយក្រោយវិញ។

«ពួកគេជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ។ ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីកើតឡើង ខ្ញុំនឹងទទួលខុសត្រូវទាំងស្រុង» យ៉ាហ្វៃ និយាយពាក្យទាំងនោះដោយសំឡេងរាបស្មើ មុននឹងដឹកនាំ ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង ដើរឡើងជណ្តើរ។ ទោះជាយ៉ាងណា អ្វីមួយនៅផ្នែកខាងលើនៃជណ្តើរ ស្រាប់តែបណ្តាលឱ្យចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញចូលគ្នាបន្តិចដោយចៃដន្យ។

បន្ទាប់ពីសំឡេងជំហានជើងដ៏ខ្លាំងៗបានបន្លឺឡើង រូបរាងមនុស្សពីរបីនាក់បានលេចចេញមកយឺតៗនៅត្រង់ជ្រុងបត់នៃជណ្តើរ។ បុរសម្នាក់ដែលកំពុងដើរនាំមុខពួកគេ មានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹង យ៉ាហ្វៃ ដែរ។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់គេ គឺច្បាស់ណាស់ជាលទ្ធផលនៃការលិចលង់ក្នុងកាមតណ្ហាជ្រុលហួសហេតុ។ ទោះបីជារូបរាងកាយរបស់បុរសម្នាក់នេះមើលទៅមិនសូវជាមាំមួន និងខ្លាំងក្លាក៏ដោយ ប៉ុន្តែផ្អែកទៅលើចំហាយកម្លាំងធាតុដែលភាយចេញពីខ្លួនគេតិចៗ គេពិតជាអ្នកខ្លាំងម្នាក់ដែលទើបតែឈានជើងចូលទៅកាន់ លំដាប់គ្រូ មិនយូរប៉ុន្មានឡើយ។

ខ្សែភ្នែករបស់យុវជនមុខស្លេកម្នាក់នោះ បង្កប់នូវក្តីប្រាថ្នា និងតណ្ហាយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលវាសម្លឹងចុះមកក្រោមជណ្តើរ ដើម្បីមើលរូបរាងរបស់ យ៉ាហ្វៃ។ ដោយសារតែការសម្លឹងមើលពីទីតាំងខ្ពស់ចុះមកក្រោម រូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាត និងបន្ទាត់កោងដ៏ឥតខ្ចោះនៃរាងកាយរបស់នាង ត្រូវបានលេចធ្លោឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។ ភ្លាមៗនោះ ដង្ហើមរបស់យុវជនម្នាក់នោះបានប្រែជាដង្ហក់ និងមិនប្រក្រតីបន្តិច។

ដោយដឹងពីការប្រែប្រួលរបស់យុវជននៅខាងលើ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ យ៉ាហ្វៃ ប្រែជាមានភាពអាក្រក់បន្តិច។ នាងងើបក្បាលឡើង រួចសម្លឹងមើលយុវជនម្នាក់នោះដោយខ្សែភ្នែកត្រជាក់ស្រេប។ កែវភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លាដូចទឹកភ្លៀងដែលកាលពីមុនធ្លាប់រក្សានូវស្នាមញញឹម ពេលនេះមានបង្កប់នូវភាពខ្ពើមរអើមដែលមិនអាចលាក់បាំងបានឡើយ។

«ហេហេ យ៉ាហ្វៃ ទីកន្លែងនេះជាកន្លែងដែលត្រកូលរបស់ពួកយើងចាត់ចែងកិច្ចការផ្លូវការ។ មនុស្សក្រៅមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យដើរចូលឡើយ។ កុំប្រាប់ខ្ញុំឱ្យសោះថា នាងនៅក្នុងនាមជាព្រឹទ្ធាចារ្យស្តីទីផ្នែកត្រួតពិនិត្យ បែរជានាងមិនដឹងពីច្បាប់មួយនេះទៅវិញ?» ដោយឃើញភាពខ្ពើមរអើមរបស់ យ៉ាហ្វៃ ស្តែងឡើងក្នុងខ្សែភ្នែក ផ្ទៃមុខរបស់យុវជនម្នាក់នោះប្រែជាមានភាពខ្មៅងងឹតភ្លាមៗ។ ទេពកោសល្យនៃការហ្វឹកហាត់របស់គេ អាចចាត់ទុកថាជាកម្រិតល្អគួរសមនៅក្នុងត្រកូលអភិជន។ ទោះជាយ៉ាងណា លក្ខណៈសម្បត្តិមួយនេះ ដែលអាចធ្វើឱ្យនារីដទៃជាច្រើនស្រឡាញ់ និងគោរពកោតសរសើរគេយ៉ាងខ្លាំង បែរជាធ្វើឱ្យ យ៉ាហ្វៃ មានភាពខ្ពើមរអើមកាន់តែខ្លាំងទៅវិញ។ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យមនុស្សដែលមានចិត្តអំនួតខ្ពស់ដូចជារូបគេ មិនអាចទ្រាំទ្របានទាល់តែសោះ។

«ខ្ញុំបាននិយាយរួចហើយ ប្រសិនបើមានរឿងអ្វីខុសឆ្គងកើតឡើង ខ្ញុំនឹងទទួលខុសត្រូវទាំងស្រុង។ សូមដើរចេញ!» សំឡេងដ៏ត្រជាក់ស្រេបរបស់ យ៉ាហ្វៃ មិនបានផ្តល់តម្លៃ ឬមុខមាត់ឱ្យភាគីម្ខាងទៀតទាល់តែសោះ។ នាងបានលូកដៃទៅចាប់ដៃរបស់ ស៊ាវយាន រួចចាប់ផ្តើមដើរឡើងជណ្តើរ។

ដោយត្រូវគេមើលរំលង និងមិនខ្វល់ខ្វាយបែបនេះនៅពីមុខកូនចៅរបស់ខ្លួន ជ្រុងមាត់របស់យុវជនមុខស្លេកបានញ័រទទ្រើក។ វាកាន់តែខ្លាំងឡើងនៅពេលដែលគេបានឃើញ យ៉ាហ្វៃ លូកដៃទៅចាប់ដៃរបស់ ស៊ាវយាន។ ភ្លើងតណ្ហា និងក្តីច្រណែនដែលមិនអាចពន្យល់បាន បានផ្ទុះឡើងនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គេភ្លាមៗ។ ទោះបីជា យ៉ាហ្វៃ ជារឿយៗតែងតែពោរពេញដោយស្នាមញញឹម មើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សងាយស្រួលចូលក្បែរក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេដឹងច្បាស់ថា បេះដូងរបស់នារីម្នាក់នេះមានការរើសអើង និងរឹងរូសចំពោះបុរសៗខ្លាំងណាស់។ វាពិតជាកម្រណាស់ដែលបានឃើញនាងជាអ្នកចាប់ផ្តើមលូកដៃទៅចាប់ដៃបុរសណាម្នាក់មុនបែបនេះ។

«ហៃ! ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ថានៅរាល់ដង ហេតុអ្វីបានជានាងប្រព្រឹត្តដាក់ខ្ញុំត្រជាក់ស្រេបបែបនេះ។ មើលទៅ តាមពិតទៅនាងចូលចិត្តពួកក្មេងប្រុសមិនទាន់ដុះរោមបំពង់កបែបនេះសោះ។ ពិតជាមានចំណូលចិត្តប្លែកមែន។ ប៉ុន្តែខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ថា តើអាល្អិតម្នាក់នេះមានសមត្ថភាពអាចបម្រើនាងឱ្យស្កប់ស្កល់បានដែរឬទេ?» ដោយក្រឡេកមើលទៅកាន់ផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវយាន យុវជនម្នាក់នោះមិនអាចទប់ចិត្តនឹងនិយាយពាក្យបៀតបៀន និងមើលងាយឡើង។

យ៉ាហ្វៃ មិនស្តែងទឹកមុខអ្វីឡើយនៅពេលនាងដើរឡើងជណ្តើរ ហាក់ដូចជានាងមិនបានលឺពាក្យសម្តីដ៏អសីលធម៌របស់យុវជនម្នាក់នោះអញ្ចឹង។ ទោះជាយ៉ាងណា ស៊ាវយាន ដែលដៃរបស់គេកំពុងតែត្រូវបាននាងចាប់យ៉ាងណែននោះ អាចដឹងច្បាស់ថា ក្រចកដៃរបស់នាងបានខ្វាចចូលទៅក្នុងបាតដៃរបស់គេយ៉ាងសាហាវទៅហើយ។

ស៊ាវយាន ដែលត្រូវរងគ្រោះថ្នាក់ និងស៊យដោយសារតែរឿងរ៉ាវរបស់អ្នកដទៃទាំងមិនដឹងខ្លួន បានគ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក។ គេក្រឡេកមើលទៅកាន់យុវជនមុខស្លេកម្នាក់នោះ ដោយខ្សែភ្នែកដែលរាបស្មើ និងស្ងប់ស្ងាត់ខ្លាំង រហូតដល់គ្មានលេចចេញនូវអារម្មណ៍រំភើបសូម្បីតែបន្តិច។

«អាល្អិត! ឯងចង់ងាប់មែនទេ?» នៅពេលឃើញខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយាន ដែលធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់គេប្រែជាអាក្រក់ខ្លាំង យុវជនម្នាក់នោះស្រាប់តែមានកំហឹងផ្ទុះឡើងភ្លាមៗ។ សំឡេងរបស់គេមានភាពខ្មៅងងឹត និងត្រជាក់ស្រេបនៅពេលដែលគេនិយាយ។

នៅពេលលឺសម្តីនេះ ជំហានជើងរបស់ ស៊ាវយាន បានបង្អង់ឈប់។ ទោះជាយ៉ាងណា ដៃរបស់គេត្រូវបានទាញទប់។ យ៉ាហ្វៃ ដែលនៅចំពោះមុខ បានគ្រវីក្បាលដាក់គេតិចៗ ជាសញ្ញាប្រាប់គេឱ្យមើលរំលង និងកុំខ្វល់ខ្វាយពីបញ្ហានេះ។

ដោយឃើញបែបនេះ ស៊ាវយាន ដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវីក្បាល។ បន្ទាប់មក គេបានងក់ក្បាល រួចដើរតាមនាងបន្ត។

«ឆឹស! ទន់ជ្រាយណាស់... យ៉ាហ្វៃ ស្តង់ដារជ្រើសរើសបុរសរបស់នាង ពិតជាអន់ថយខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើនាងពិតជាត្រូវការក្មេងប្រុសមកកំដរមែន ខ្ញុំគិតថានាងមិនចាំបាច់ទៅរើសយកកាកសំណល់បែបហ្នឹងទេដឹង?» ភាពអត់ធ្មត់របស់ យ៉ាហ្វៃ បែរជាបណ្តាលឱ្យយុវជនមុខស្លេកម្នាក់នោះកាន់តែបានចិត្ត និងព្រហើនជាងមុន។ គេបើកមាត់ រួចសើចឡើងទាំងពិសពុល។

ស៊ាវយាន បានបង្អង់ជំហានជើងរបស់គេជាលើកទីពីរ។ ដៃរបស់គេបានញ័រតិចៗ នៅពេលដែលគេរលាស់ដៃដែលកំពុងតែត្រូវបានចាប់ដោយ យ៉ាហ្វៃ ចេញឱ្យមានសេរីភាព។ បន្ទាប់មក គេបានសម្លឹងមើលទៅកាន់ខ្នងដ៏មានចលនារបស់ យ៉ាហ្វៃ គេគ្រវីស្មា រួចនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើថា៖ «រឿងកម្រិតនេះ បងស្រីក៏អាចទ្រាំទ្របានដែរមែនទេ?»

រាងកាយរបស់ យ៉ាហ្វៃ ស្រាប់តែប្រែជាមានភាពរឹងកំព្រឹង។ នាងមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ ខ្នងដ៏ទន់ខ្សោយរបស់នាង មើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពនឿយហត់ និងអស់កម្លាំងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

«សុំទោសផង ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចទ្រាំបានឡើយ...» ស៊ាវយាន បក់ដៃអាវរបស់គេ គេងាករាងកាយត្រឡប់ក្រោយភ្លាមៗ រួចសម្លឹងមើលទៅចំយុវជនដែលកំពុងតែសើចចំអកម្នាក់នោះ ដោយខ្សែភ្នែកដ៏ខ្មៅងងឹត និងគួរឱ្យខ្លាច។

«ប្រយ័ត្នខ្លួន! គេគឺជាលំដាប់គ្រូផ្កាយម្នាក់...»

ហាក់ដូចជាដឹងពីសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយាន យ៉ាហ្វៃ ប្រញាប់ប្រញាល់ងាករាងកាយត្រឡប់មកវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណា មុនពេលដែលសំឡេងស្រែកព្រមានរបស់នាងទាន់បានបញ្ចប់ទៅ សំឡេងផ្ទុះថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងភ្លាមៗនៅត្រង់កាំជណ្តើរ ដែលធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែជាស្រឡាំងកាំងទាំងស្រុង។

«អាឆ្កែចង្រៃ! តើឯងស៊ីអាចម៍ឆ្កែធំធាត់ទេដឹង បានជាមាត់អសីលធម៌បែបនេះ?» ស្របពេលជាមួយនឹងការផ្ទុះឡើងនៃថាមពលប្រយុទ្ធ សំឡេងជេរប្រទេចដ៏ខ្មៅងងឹត ត្រជាក់ស្រេប និងពោរពេញដោយភាពសាហាវឃោរឃៅរបស់ ស៊ាវយាន បានបន្លឺឡើង និងដក់ជាប់យ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងច្រកជណ្តើរទាំងមូល។