ការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជន និងមិត្តចាស់

«ចង្រៃមែន! ថ្ងៃក្រោយខ្ញុំមិនជិះអាសត្វហោះហើរចង្រៃហ្នឹងទៀតទេ ល្បឿនយឺតដូចអណ្តើក វាពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាទ្រាំមិនបានពិតមែន!» បន្ទាប់ពីដើរចេញពីក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូនសត្វហោះហើរដ៏កកកុញ ហៃប៉ូដុង (Hai Bo Dong) បានដកដង្ហើមវែងៗយកខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ ទាំងរអ៊ូរទាំជេរប្រទេចតិចៗ។

ដោយឃើញទឹកមុខមិនសូវស្រស់បស់របស់ ហៃប៉ូដុង ស៊ាវយាន (Xiao Yan) បានត្រឹមតែញញឹម រួចងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលទៅកាន់រាជធានីដ៏អស្ចារ្យមួយនេះ។ គេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងលាន់មាត់សរសើរមិនដាច់ពីមាត់ឡើយ ព្រោះទីក្រុងដ៏ពិសិដ្ឋជៀម៉ា (Jia Ma Sacred City) មួយនេះ មានទំហំធំធេង និងអស្ចារ្យជាងទីក្រុងទាំងអស់ដែល ស៊ាវយាន ធ្លាប់បានឃើញពីមុនមក។

«ពិតជាសមឈ្មោះជារាជធានីនៃអាណាចក្រជៀម៉ាមែន ពិតជាមានអំណាច និងអស្ចារ្យរកអ្វីប្រៀបមិនបានឡើយ» ស៊ាវយាន និយាយទាំងស្នាមញញឹម។

ហៃប៉ូដុង មិនមានចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការទស្សនាអគារទាំងនេះឡើយ។ គេសម្លឹងមើលជុំវិញ រួចសួរឡើងភ្លាមៗថា៖ «តើឯងមានគម្រោងធ្វើដំណើរទៅកាន់ បក្សពពកអ័ព្ទ (Faction of Misty Clouds) នៅពេលណា?»

«កន្លះខែទៀត» ស៊ាវយាន គិតមួយសន្ទុះ រួចគណនាពេលវេលាដែលនៅសេសសល់សម្រាប់កិច្ចព្រមព្រៀងបីឆ្នាំ មុននឹងឆ្លើយតប។

«នៅសល់ពេលច្រើនម៉្លេះ? ចុះពេលនេះពួកយើងត្រូវទៅណា?» ហៃប៉ូដុង ជ្រួញចិញ្ចើមសួរទាំងធុញទ្រាន់។

«តោះ! ពួកយើងទៅមើលការដេញថ្លៃនៅក្នុងរាជធានីមុនសិនទៅ។ ទីនោះជាកន្លែងធ្វើអាជីវកម្ម និងដោះដូរទំនិញដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា ប្រហែលជាមានរបស់ដែលពួកយើងត្រូវការ។ បន្ទាប់មក ពួកយើងនឹងទៅសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ» ស៊ាវយាន អង្អែលចង្ការបស់គេ រួចឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «កិច្ចប្រជុំធំរបស់គ្រូចម្រាញថ្នាំ នឹងត្រូវប្រារព្ធឡើងនៅទីនោះដែរ។ ខ្ញុំចង់ទៅមើលបន្តិច ព្រោះពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំចូលចិត្តប្រមូលទិញឱសថកម្រៗប្លែកៗណាស់ ដូច្នេះយើងអាចនឹងរកឃើញឱសថដែលត្រូវការសម្រាប់ផ្សំ ថ្នាំគ្រាប់វីញ្ញាណពណ៌ស្វាយ (Spiritual Recovery Purple Pill) នៅទីនោះ»។

«ហេហេ បែបហ្នឹងក៏ល្អដែរ កិច្ចប្រជុំធំរបស់គ្រូចម្រាញថ្នាំ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏កម្រ និងអស្ចារ្យមួយ បើខកខានពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់...» ហៃប៉ូដុង មិនជំទាស់ឡើយ។ គេអង្អែលពុកចង្កាពណ៌ស រួចនិយាយទាំងចំណាប់អារម្មណ៍ថា៖ «វាពិតជាមានតម្លៃណាស់សម្រាប់ឯងក្នុងការទៅមើលកិច្ចប្រជុំធំរបស់គ្រូចម្រាញថ្នាំនេះ។ សម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ទីនោះមិនត្រឹមតែជាកន្លែងដោះដូរបទពិសោធន៍ឡើយ ប៉ុន្តែវាមានអត្ថន័យធំធេងណាស់។ ឱ្យតែនរណាម្នាក់អាចបង្ហាញសមត្ថភាពដ៏លេចធ្លោនៅទីនោះបាន អនាគតរបស់គេពិតជារុងរឿងរកអ្វីប្រៀបមិនបានឡើយ!»

«កិច្ចប្រជុំធំរបស់គ្រូចម្រាញថ្នាំទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍ពីសំណាក់កងកម្លាំង និងអ្នកមានអំណាចធំៗជាច្រើន។ ពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលមានជំនាញល្អៗ នឹងក្លាយជាដុំសាច់ក្រអូបដែលគ្រប់គ្នាចង់បាន។ ការទទួលបានការគាំទ្រ និងការគោរពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បែបនោះ ពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាច្រណែនខ្លាំងណាស់»។

លឺសម្តីដ៏បំផ្លើសបន្តិចរបស់ ហៃប៉ូដុង ស៊ាវយាន ញញឹម រួចគ្រវីក្បលតិចៗ៖ «អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ជាអាជីពដ៏វិសេសវិសាលមួយ ដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុតែងតែយកចិត្តទុកដាក់។ ទោះបីជាការចូលរួមជាមួយកងកម្លាំងធំៗអាចឱ្យយើងទទួលបានការឧបត្ថម្ភយ៉ាងល្អក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាក៏កម្រិតសេរីភាពរបស់យើងខ្លះដែរ ដូច្នេះវាមិនសូវជាមានតម្លៃប៉ុន្មានទេ...»

«មិនមានតម្លៃ? ម៉េចនឹងអាចទៅរួច? ឯងគួរតែដឹងថា គូហឺ (Gu He) ជានរណា មែនទេ?» ហៃប៉ូដុង បើកភ្នែកធំៗ រួចនិយាយទាំងទើសចិត្ត។

«ស្តេចឱសថ គូហឺ (Pill-King Gu He) ពិតជាគ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ានេះមិនស្គាល់គេឡើយ» ស៊ាវយាន គ្រវីស្មា រួចសើចតិចៗ។ មិនត្រឹមតែស្គាល់ឡើយ ពួកគេថែមទាំងធ្លាប់តតាំងប្រយុទ្ធជាមួយគ្នាទៀតផង។

«គេគឺជាសេះខ្មៅដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងការប្រជុំអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំកាលពីពីរដងមុន។ មុនពេលនោះ មិនសូវមានមនុស្សស្គាល់ឈ្មោះ គូហឺ ប៉ុន្មានឡើយ។ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីគេបានបង្ហាញសមត្ថភាពដ៏លេចធ្លោនៅក្នុងកិច្ចប្រជុំធំរបស់គ្រូចម្រាញថ្នាំមក គេបានដក់ក្នុងខ្សែភ្នែករបស់អតីតមេបក្សពពកអ័ព្ទ ហើយត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យធ្វើជាព្រឹទ្ធាចារ្យនៃបក្សពពកអ័ព្ទ។ កាលណោះ គូហឺ ទើបតែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទីបួនប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ ដោយមានឃ្លាំងទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហិមារបស់បក្សពពកអ័ព្ទនៅពីក្រោយខ្នង សមត្ថភាពចម្រាញ់ថ្នាំរបស់គេបានកើនឡើងដល់ទៅពីរថ្នាក់ ថែមទាំងប្រែឈ្មោះពីមនុស្សមិនសូវល្បី មកជាស្តេចឱសថដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាគោរពកោតសរសើរនាពេលបច្ចុប្បន្ន» ហៃប៉ូដុង សើច «ដូច្នេះ បើគ្មានការគាំទ្រពីបក្សពពកអ័ព្ទទេ គេប្រហែលជាត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់ម្ភៃឆ្នាំទៀត ទើបអាចល្បីល្បាញដូចសព្វថ្ងៃនេះ»។

ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយាន ញ័រតិចៗដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ គេមិននឹកស្មានថា គូហឺ មានប្រវត្តិចាប់ផ្តើមបែបនេះសោះ។

«អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំពិតជាអាជីពដ៏កម្រមែន ប៉ុន្តែក៏ជាអាជីពដែលដុតបំផ្លាញលុយកាក់យ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ផងដែរ។ ទោះបីជាសមត្ថភាពចម្រាញ់ថ្នាំពឹងផ្អែកលើដុងពីកំណើតក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្មានការផ្គត់ផ្គង់ឱសថមិនចេះរីងស្ងួតទេនោះ ទោះបីជាមានទេពកោសល្យខ្លាំងកម្រិតណាក៏ដោយ ក៏វានៅតែពិបាកក្នុងការបង្កើនសមត្ថភាពឱ្យបានលឿនដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើមានកងកម្លាំងធំមួយចាំជួយឧបត្ថម្ភឱសថយ៉ាងពេញលេញ ពួកគេនឹងអាចផ្តោតអារម្មណ៍បានល្អ ដោយមិនបាច់ចំណាយពេលរត់ចុះឡើងដើម្បីស្វែងរកឱសថឡើយ។ ក្រោមការផ្តោតអារម្មណ៍បែបនេះ សមិទ្ធផលដែលទទួលបានពិតជាលឿនជាងពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំសេរី។ ហេតុនេះហើយ ទើបមានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំជាច្រើនចង់ស្វែងរកអ្នកឧបត្ថម្ភធំ ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចចំណាយលុយក្នុងការហ្វឹកហាត់ដោយសេរីនៅក្នុងមហាសន្និបាតនេះ» នៅពេលដែលពួកគេទាំងពីរកំពុងដើរយឺតៗនៅលើដងផ្លូវដែលមានមនុស្សដើរខ្វាត់ខ្វែង ហៃប៉ូដុង បាននិយាយទាំងទឹកមុខធូរស្រាល ទាំងលូកដៃចូលក្នុងទ្រូងអាវ។

«ប្រហែលជាបែបហ្នឹងហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍លើរឿងបែបហ្នឹងទាល់តែសោះ» ស៊ាវយាន គ្រវីស្មា។ ដោយមាន យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) ដែលជាវិញ្ញាណនៅក្នុងចិញ្ចៀន និងជាគ្រូបង្រៀនដ៏មានបទពិសោធន៍ខ្ពង់ខ្ពស់ចាំណែនាំនៅក្បែរខ្លួន ស៊ាវយាន ប្រាកដជាដើរផ្លូវវាងតិចតួចបំផុត។ គេអាចក្លាយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទីពីរដ៏វ័យក្មេងម្នាក់ពីយុវជនម្នាក់ដែលមិនស្គាល់សូម្បីតែរុក្ខជាតិឱសថកាលពីបីឆ្នាំមុន ក៏ដោយសារតែហេតុផលនេះឯង។ ព្រោះតែបែបនេះ ទើបគេមិនសូវយល់ច្បាស់ពីភាពលំបាករបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំសេរីទូទៅ ព្រោះមិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានសំណាងដូចរូបគេនោះទេ។

«ពិតណាស់ ជាមួយនឹងសមត្ថភាពចម្រាញ់ថ្នាំរបស់ឯង គ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាទាំងមូល រួមទាំងបក្សពពកអ័ព្ទផង មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការជួលឯងឡើយ» ហៃប៉ូដុង គ្រវីក្បាលទាំងសើច។ កុំថាឡើយនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា សូម្បីតែនៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុទាំងមូល អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់ដែលអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទីប្រាំ បាន នឹងទទួលបានការស្វាគមន៍យ៉ាងកក់ក្តៅ និងមានជីវភាពរស់នៅយ៉ាងល្អប្រសើរដែរ។

ស៊ាវយាន ញញឹមស្តើងៗ ប៉ុន្តែមិនបានឆ្លើយតបដោយផ្ទាល់ឡើយ។ ប្រសិនបើមិនរាប់បញ្ចូលកត្តារបស់ យ៉ាវឡៅ ទេ ថ្នាក់ពិតប្រាកដរបស់គេគឺត្រឹមតែជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទីពីរ (លំដាប់គ្រូ) ប៉ុណ្ណោះ។ ពិតណាស់ បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់យ៉ាងលំបាកអស់រយៈពេលមួយឆ្នាំនៅក្នុងវាលខ្សាច់ ពេលនេះគេដែលមាន «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» (Green Lotus Core Flame) នៅក្នុងខ្លួន មានទំនុកចិត្តថា សមត្ថភាពចម្រាញ់ថ្នាំរបស់គេមិនអន់ជាងអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទីបីឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា គេក៏ដឹងច្បាស់ដែរថា សូម្បីតែអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទីបីពិតប្រាកដម្នាក់ ក៏នៅតែមានភាពទាក់ទាញតិចតួចស្តើងណាស់ចំពោះកំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជដូចជា ហៃប៉ូដុង ដែរ។

ហេតុផលតែមួយគត់ដែលធ្វើឱ្យ ហៃប៉ូដុង នៅតែបន្តដើរតាម ស៊ាវយាន និងសុខចិត្តទម្លាក់ខ្លួនធ្វើជាអង្គរក្សការពារ គឺដោយសារតែគេគិតថា ស៊ាវយាន មានសមត្ថភាពអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទីប្រាំមួយបាន។ ដូច្នេះហើយ ទើបគេដាច់ចិត្តយល់ព្រមការពារសុវត្ថិភាពរបស់ ស៊ាវយាន ទៅបក្សពពកអ័ព្ទ។

ប្រសិនបើ ហៃប៉ូដុង ដឹងការពិតនៅថ្ងៃណាមួយ ហើយ យ៉ាវឡៅ នៅតែមិនទាន់ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនវិញទេនោះ វាប្រហែលជាមិនមែនត្រឹមតែរឿងដើរចេញទាំងខឹងសម្បារនោះឡើយ។ ប្រសិនបើគេគិតខ្លី គេអាចនឹងបង្ខំ ស៊ាវយាន ឱ្យប្រគល់បំណែកផែនទីអាថ៌កំបាំងនោះត្រឡប់ទៅវិញជាមិនខាន។ ព្រោះថាកិច្ចសហការរបស់ពួកគេ គឺត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅលើមូលដ្ឋានដែលភាគីទាំងពីរមានកម្លាំងប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ឬមានផលប្រយុទ្ធស្មើគ្នា។ ស៊ាវយាន ដែលស្ថិតក្នុងលំដាប់គ្រូ និងជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំថ្នាក់ទីពីរ ច្បាស់ជាគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការសហការជាមួយលំដាប់អធិរាជឡើយ។

«អាណិតខ្លួនឯងណាស់ មើលទៅរឿងដាស់លោកគ្រូឱ្យភ្ញាក់ឡើង ត្រូវតែធ្វើឱ្យបានលឿនបំផុត។ បើមិនដូច្នោះទេ នៅពេលដែល ហៃប៉ូដុង ប្រមូលឱសថបានគ្រប់គ្រាន់ តើខ្ញុំអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទីប្រាំមួយនោះដោយរបៀបណា?» ស៊ាវយាន ដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត។ គេស្រាប់តែដឹងខ្លួនថា បើគ្មាន យ៉ាវឡៅ នៅក្បែរខ្លួនទេ គេនាពេលបច្ចុប្បន្នដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពទន់ខ្សោយ ពិតជាជួបការរារាំង និងកម្រិតនៅគ្រប់ទីកន្លែងពិតមែន។

ព្រោះថា មនុស្សខ្លាំងៗដែល ស៊ាវយាន បានជួបប្រទះ សុទ្ធតែមានកម្លាំងលើសពីអ្វីដែលមនុស្សម្នាក់ដែលមានសមត្ថភាពលំដាប់គ្រូអាចជួបបានឆ្ងាយណាស់។ តើនរណាអាចនឹកស្មានថា ត្រឹមតែលំដាប់គ្រូម្នាក់ បែរជាអាចដើរហើរយ៉ាងអង់អាចនៅក្នុងចំណោមពួកលំដាប់អធិរាជបានទៅវិញ?

ប្រសិនបើជាអ្នកផ្សេងវិញ ការព្យាយាមនាំយកលំដាប់អធិរាជប្លែកមុខម្នាក់ឱ្យមកធ្វើជាអង្គរក្សការពារខ្លួន ដោយមានត្រឹមតែកម្លាំងលំដាប់គ្រូ គឺពិតជាការគិតដ៏ស្រមៃ និងមិនអាចទៅរួចឡើយ។ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយាន ដែលមានការជួយជ្រោមជ្រែងពី យ៉ាវឡៅ អាចជម្នះផលវិបាកនេះ និងបានឈានជើងចូលមកប៉ះពាល់ជាមួយមនុស្សខ្លាំងៗទាំងនេះមុនអាយុ។ ទោះជាយ៉ាងណា ក៏ដោយសារតែហេតុផលនេះហើយ ទើប ស៊ាវយាន ដែលមានកម្លាំងពិតប្រាកដមិនទាន់ខ្លាំងខ្លា ត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ជានិច្ចនៅពេលប្រឈមមុខនឹងមនុស្សខ្លាំងៗទាំងនេះ។ លើសពីនេះ គេត្រូវបង្ខំចិត្តធ្វើជាស្ងប់ស្ងាត់ដើម្បីដោះស្រាយជាមួយពួកគេ ដោយមិនហ៊ានបង្ហាញសញ្ញាណាមួយដែលធ្វើឱ្យបែកការណ៍ឡើយ Edison។

«អា៎... កម្លាំង! ឱ្យតែខ្ញុំអាចឈានដល់លំដាប់ស្ដេច ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំគួរតែអាចដើរតាមគន្លងរបស់លោកគ្រូបានហើយ... នៅពេលនោះ ខ្ញុំមិនបាច់ធ្វើរឿងដែលត្រូវខ្ចីកម្លាំងអ្នកដទៃបែបនេះទៀតទេ» ស៊ាវយាន សើចជូរចត់ រួចរអ៊ូរទាំតិចៗក្នុងចិត្ត។ ទោះជាយ៉ាងណា សំឡេងសើចរបស់ ហៃប៉ូដុង បានកាត់ផ្តាច់ការគិតរបស់ ស៊ាវយាន ភ្លាមៗ។

«ហៃ! ពួកយើងមកដល់កន្លែងដេញថ្លៃលំដាប់អភិជនហើយ!»

លឺដូចនេះ ជំហានជើងរបស់ ស៊ាវយាន បានឈប់យឺតៗ។ គេបានងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលអគារដ៏ធំស្កឹមស្កៃ និងសញ្ញាសម្គាល់ពិសេសដែលលេចឡើងនៅចុងដងផ្លូវ។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានស្តែងឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ មុននឹងគេគ្រវីក្បាលទាំងលាន់មាត់ថា៖ «ពិតជាសមឈ្មោះជាទីស្នាក់ការកណ្តាលនៃត្រកូលអភិជនមែន។ ទំហំនៃអគារនេះ ពិតជាអ្វីដែលសាខានៅទីក្រុងវូថានមិនអាចយកមកប្រៀបធៀបបានឡើយ»។

«ហេហេ ត្រកូលអភិជន គឺជាត្រកូលធំមួយក្នុងចំណោមត្រកូលធំទាំងបីនៃអាណាចក្រជៀម៉ា។ វាមានប្រវត្តិដ៏យូរលង់ និងមានគ្រឹះដ៏រឹងមាំ។ សូម្បីតែត្រកូលម៉ូ (Mo Clan) មកពីទីក្រុងយ៉ាន ពិតជាគ្រាន់តែជាត្រកូលអ្នកមានថ្មីថមួយប៉ុណ្ណោះ បើប្រៀបធៀបជាមួយពួកគេ» ហៃប៉ូដុង និយាយទាំងស្នាមញញឹម។ សម្តីរបស់គេបង្ហាញពីភាពមើលងាយចំពោះត្រកូលម៉ូ ដែលធ្លាប់ចង់គ្រប់គ្រងតំបន់ភាគឥសាននៃអាណាចក្រ។ មនុស្សដែលខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងត្រកូលនោះ គឺត្រឹមតែលំដាប់ព្រលឹងប៉ុណ្ណោះ។ ជាមួយនឹងកម្លាំងត្រឹមតែប៉ុណ្ឹង ពួកគេនៅតែមានបំណងចង់គ្រប់គ្រងទឹកដី? ពិតជាមិនស្គាល់ប្រមាណកម្លាំងខ្លួនឯងសោះ។ ប្រសិនបើគ្មានបក្សពពកអ័ព្ទនៅពីក្រោយខ្នងទេនោះ ត្រកូលម៉ូ ច្បាស់ជាត្រូវបានកម្ទេចដោយសម្ងាត់ពីសំណាក់មនុស្សខ្លាំងៗដែលមិនពេញចិត្តពួកគេជាយូរមកហើយ។

ស៊ាវយាន ញញឹមរួចងក់ក្បាល។ គេបានសម្លឹងមើលអគារដ៏ធំមហិមាដែលហាក់ដូចជាល្អាងឥតបាត ដែលកំពុងលេបត្របាក់លំហូរមនុស្សដែលចូលទៅមិនចេះដាច់។ គេបានលូកដៃចូលក្នុងទ្រូងអាវ រួចងាកមកនិយាយតិចៗទៅកាន់ ហៃប៉ូដុង ថា៖ «តោះ ពួកយើងចូលទៅមើលការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជនដែលគេហៅថា លេខមួយនៃអាណាចក្រជៀម៉ា នេះបន្តិចទៅមើលថា តើវាអស្ចារ្យកម្រិតណា។ សង្ឃឹមថាពួកយើងនឹងអាចរកឃើញរបស់ដែលយើងត្រូវការចុះ»។

បន្ទាប់ពីនិយាយចប់ ស៊ាវយាន បានដើរនាំមុខយឺតៗសំដៅទៅកាន់ចុងដងផ្លូវដ៏ធំទូលាយដែលក្រាលដោយថ្មខៀវ។ នៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេ ហៃប៉ូដុង បានដើរតាមយ៉ាងកៀក។

នៅពេលដែលពួកគេបានឈានជើងចូលទៅក្នុងសាលដេញថ្លៃដ៏ធំធេងនោះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយាន ក៏កាន់តែខ្លាំងឡើង។ រាងកាយរបស់គេប្រៀបដូចជាត្រីហែលទឹក ដែលធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ការរុករកនៃលំហូរមនុស្ស។

ស៊ាវយាន មិនបានបញ្ចេញទឹកមុខអ្វីឡើយនៅពេលដើរកាត់ហ្វូងមនុស្ស។ ម្តងម្កាល គេបានបក់ដៃអាវរបស់គេ។ កម្លាំងធាតុដ៏ស្តើងមួយបានគ្របដណ្តប់លើដៃអាវដ៏ទន់ រួចវាត្រូវបានវាយប្រហារយ៉ាងសាហាវទៅលើដៃដ៏គួរឱ្យសង្ស័យមួយនៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស ដែលបានលូកមកជិតចិញ្ចៀនស្តុកទុកនៅលើដៃរបស់គេ។

រាល់ពេលដែលគេបក់ដៃអាវ ពណ៌ក្រហមឈាមនឹងលេចឡើងភ្លាមៗនៅលើដៃរបស់មនុស្សទាំងនោះ។

ស៊ាវយាន បានក្រឡេកមើលមនុស្សទាំងនោះដែលកំពុងឱបដៃទាំងការឈឺចាប់ និងដកដង្ហើមធំដោយភាពត្រជាក់។ ស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់មួយបានលេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់គេ។ ល្បិចបែបនេះ គឺជារឿងធម្មតាណាស់សម្រាប់រូបគេ កាលពីពេលដែលគេនៅជួយគ្រប់គ្រងទីផ្សារនៃត្រកូលរបស់គេនៅទីក្រុងវូថាន។

ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយពីពួកសត្វរុយទាំងនេះ ស៊ាវយាន បានរលាស់ខ្លួនបន្តិច រួចទីបំផុតបានឆ្លងកាត់ទ្វារដ៏កកកុញ។ ក្រោមការពិនិត្យនៃខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចដូចឥន្ទ្រីរបស់ពួកយាមល្បាតនៅមាត់ទ្វារធំ គេបានដើរចូលទៅយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

នៅពេលដែលគេបានចូលទៅក្នុងសាលដេញថ្លៃ ពន្លឺដ៏ទន់ភ្លន់មួយបានជះមកលើរាងកាយរបស់គេ។ ភាពអ៊ូអរនៅខាងក្រៅហាក់ដូចជាត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ទាំងស្រុងនៅខណៈនេះ។ វាគ្រាន់តែជាចម្ងាយពីរបីម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាពិភពលោកពីរខុសគ្នាទាំងស្រុង។

ស៊ាវយាន បានបញ្ឈប់ជំហានជើងរបស់គេយឺតៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលទៅគ្រប់ទិសទី។ ភ្លាមៗនោះ មាត់របស់គេបានបើកធំឡើង នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលសាលដ៏ធំមហិមា ដែលមើលទៅដូចជាទីក្រុងគ្រីស្តាល់ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។

នៅផ្នែកខាងក្នុងនៃសាល គេអាចមើលឃើញពួកយាមល្បាតដែលមានអាវុធពេញដៃ ដែលមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់នៅគ្រប់ទីកន្លែងនៅគ្រប់ទីកន្លែង។ នៅលើទ្រូងរបស់ពួកយាមល្បាតទាំងនេះ ពួកគេបានពាក់ផ្លាកសញ្ញានៃត្រកូលអភិជន។ ច្បាស់ណាស់ ពួកគេគឺជាកងកម្លាំងផ្ទាល់នៅក្រោមត្រកូលអភិជន។

នៅខណៈដែល ស៊ាវយាន បានឈានជើងចូលទៅក្នុងសាល គេអាចដឹងថាយំាងហោចណាស់មានខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចចំនួនម្ភៃ បានសម្លឹងមើលមកលើគ្រប់ផ្នែកនៃរាងកាយរបស់គេ មុននឹងខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួច និងគួរឱ្យខ្លាចទាំងនោះត្រូវបានដកថយទៅវិញយឺតៗ។

«ពិតជាសមឈ្មោះជាត្រកូលធំមួយក្នុងចំណោមត្រកូលធំទាំងបីនៃអាណាចក្រជៀម៉ាមែន។ ការរៀបចំដ៏ប្រណីតបែបនេះ ពិតជាមិនធម្មតាឡើយ...» ស៊ាវយាន ដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍រំភើប។ គេបានងាកក្បាលមកក្រោយបន្តិច រួចសម្លឹងមើល ហៃប៉ូដុង ដែលបានដើរតាមគេយ៉ាងកៀកដូចជាខ្មោច មុននឹងដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់កណ្តាលសាល។

មានបញ្ជរគ្រីស្តាល់រាប់មិនអស់ត្រូវបានដាក់នៅក្នុងសាលដ៏ធំនេះ។ នៅម្ខាងនៃបញ្ជរ មានលំហូរមនុស្សចូលមកមិនចេះដាច់។ មានវត្ថុកម្រៗរាប់មិនអស់ត្រូវបានដាក់នៅលើបញ្ជរទាំងនេះ។ នៅខាងក្រោមវត្ថុទាំងនោះ មានផ្លាកសញ្ញាបញ្ជាក់ពីតម្លៃរបស់វា។ ទោះជាយ៉ាងណា តម្លៃនៃវត្ថុទាំងនេះគឺយ៉ាងហោចណាស់ក៏សាមសិបពាន់កាក់មាសដែរ។ តម្លៃដ៏ថ្លៃថ្លាទាំងនេះ គឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនបាក់ទឹកចិត្ត។

«ទាំងនេះគឺជាបញ្ជរលក់ខាងក្រៅ របស់ដែលលក់នៅទីនេះមិនសូវជាមានតម្លៃប៉ុន្មានទេ... នៅទីស្នាក់ការកណ្តាលនៃត្រកូលអភិជន តំបន់ដេញថ្លៃត្រូវបានបែងចែកយ៉ាងតឹងរ៉ឹងជាថ្នាក់ ថ្នាក់មេឃ (Tian), ថ្នាក់ដី (Di), ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) និង ថ្នាក់លឿង (Huang) ដូចជាថ្នាក់នៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុដែរ។ ក្នុងចំណោមនោះ ថ្នាក់មេឃ គឺជាថ្នាក់ខ្ពស់បំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណា តំបន់ដេញថ្លៃថ្នាក់មេឃ កម្រនឹងបើកណាស់ ហើយពេលខ្លះបើកតែម្តងគត់ក្នុងរយៈពេលពីរបីឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវាបើក វាបញ្ជាក់ថាវត្ថុដែលសាលដេញថ្លៃហៀបនឹងយកមកដេញថ្លៃ គឺពិតជាមានកម្រិតខ្ពស់ខ្លាំងណាស់។ នៅពេលនោះ មនុស្សខ្លាំងៗ និងមេដឹកនាំនៃកងកម្លាំងផ្សេងៗជិតពាក់កណ្តាលនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា នឹងសម្រុកមកជុំគ្នា... អា៎ ខ្ញុំចាំថាធ្លាប់បានចូលរួមម្តងកាលពីពេលនោះ កាលណោះ វត្ថុដែលយកមកដេញថ្លៃ ហាក់ដូចជាពងរបស់សត្វវេទមន្តកម្រិតទីប្រាំមួយ “ក្រពើស្រកាភ្លើង” (Fire Scale Crocodile)»។

«តាមពាក្យចចាមអារ៉ាម គេនិយាយថា ប្រសិនបើ “ក្រពើស្រកាភ្លើង” នោះត្រូវបានញាស់ដោយជោគជ័យ វានឹងក្លាយជាសត្វដែលមានកម្លាំងលំដាប់ស្ដេចតាំងពីកំណើត។ លើសពីនេះ ប្រសិនបើគេចិញ្ចឹមវាឱ្យបានត្រឹមត្រូវ វានឹងអាចឈានចូលដល់លំដាប់អធិរាជនៅថ្ងៃណាមួយជាមិនខាន...»

លឺដូចនេះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយាន។ គ្រាន់តែញាស់ភ្លាម ក៏មានកម្លាំងលំដាប់ស្ដេចទៅហើយ! ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ តើមមនុស្សដែលទទួលបានវា មិនមែនស្មើនឹងទទួលបានអ្នកខ្លាំងម្នាក់ដែលអាចប្រជែងជាមួយកំពូលអ្នកខ្លាំងទាំងដប់នៃអាណាចក្រជៀម៉ា ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីទេឬ?

«តំបន់ដេញថ្លៃថ្នាក់ដី ក៏កម្រនឹងបើកដែរ។ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង គឺមានភាពធម្មតាជាង។ ចំណែកឯថ្នាក់លឿង គឺបើកជារៀងរាល់ថ្ងៃ» ដោយឃើញទឹកមុខស្រឡាំងកាំងបន្តិចរបស់ ស៊ាវយាន ហៃប៉ូដុង ញញឹម រួចបន្តណែនាំ។ គេច្បាស់ជាអតិថិជនប្រចាំរបស់កន្លែងនេះកាលពីអតីតកាល។ ហេតុនេះហើយ ទើបគេអាចពន្យល់ពីច្បាប់ទម្លាប់នៅទីនេះបានយ៉ាងច្បាស់លាស់ និងមានហេតុផល។

«វាហាក់ដូចជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន...» ការបែងចែកថ្នាក់បែបនេះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយាន ញញឹម រួចនិយាយទាំងចំណាប់អារម្មណ៍។

«ប្រសិនបើចង់ចូលទៅក្នុងតំបន់ដេញថ្លៃថ្នាក់មេឃ ថ្នាក់ដី និងថ្នាក់អាថ៌កំបាំង ប្អូនត្រូវតែមានការបញ្ជាក់ពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន។ ក្រៅពីករណីលើកលែងមួយចំនួន ប្រសិនបើប្អូនចង់ចូលទៅក្នុងតំបន់ដេញថ្លៃថ្នាក់អាថ៌កំបាំង យ៉ាងហោចណាស់ប្អូនត្រូវតែមានទ្រព្យសម្បត្តិតម្លៃមួយលានកាក់មាស។ អឺ... មែនហើយ តើប្អូនមានប្រាក់ជាប់ខ្លួនច្រើនបែបហ្នឹងទេ?» ដោយហាក់ដូចជានឹកឃើញរឿងអ្វីមួយ ហៃប៉ូដុង បានសួរឡើងភ្លាមៗ។

«ហឹម... ខ្ញុំហាក់ដូចជាមានត្រឹមតែពីរទៅបីសែនកាក់មាសប៉ុណ្ណោះ» ស៊ាវយាន អង្អែលមុខរបស់គេ រួចញញឹមទាំងភាពអៀនខ្មាស។

«...មើលទៅ ប្អូនមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ត្រឹមតែចូលទៅក្នុងតំបន់ដេញថ្លៃថ្នាក់លឿងប៉ុណ្ណោះ» ហៃប៉ូដុង បើកភ្នែកធំៗដាក់។ គេធ្លាប់រំពឹងថា អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំលំដាប់ដូចជា ស៊ាវយាន គួរតែនាំយកប្រាក់រាប់លានកាក់មាសតាមខ្លួន។

ចំពោះសម្តីរបស់ ហៃប៉ូដុង ស៊ាវយាន បានត្រឹមតែគ្រវីស្មាយ៉ាងទាល់ច្រក។ គេហៀបនឹងនិយាយអ្វីមួយទៅហើយ ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់គេស្រាប់តែងាកទៅរកជ្រុងមួយនៃសាល។

ទីកន្លែងនោះ គឺជាច្រកទ្វារសម្រាប់ថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់នៃការដេញថ្លៃ។ កាលពីមួយសន្ទុះមុន ទីនោះនៅមានភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅឡើយ។ ដោយឃើញមានភាពវឹកវរភ្លាមៗបែបនេះ វាហាក់ដូចជាមានតួអង្គធំម្នាក់ដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់កំពុងដើរចេញពីទីនោះ។

ដោយសម្លឹងមើលភាពចលាចលនៃហ្វូងមនុស្សនៅទីនោះ ស៊ាវយាន បានព្រិចភ្នែកទាំងមិនប្រាកដក្នុងចិត្ត។ គេបានផ្អៀងក្បាលបន្តិច រួចខ្សែភ្នែករបស់គេបានឆ្លងកាត់ពួកបុរសដែលកំពុងមានភាពរំភើបញាប់ញ័រ ប្រៀបដូចជាហ្វូងចចកឈ្មោលដែលស្រាប់តែមានភាពពុះកញ្ជ្រោលឡើង។ បន្ទាប់មក គេបានក្រឡេកមើលទៅរូបរាងដ៏ទាក់ទាញមន្តស្នេហ៍ក្នុងឈុតពណ៌ក្រហមស្តើងៗ។

នៅពេលទម្លាក់ខ្សែភ្នែកចុះ ស៊ាវយាន បានឃើញស្បែកជើងកវែងវែងពណ៌ក្រហមមួយគូ។ កែងនៃស្បែកជើងកវែងនោះមានភាពស្រួចបន្តិច នៅពេលដែលវាបន្លឺឡើងនូវសំឡេង «ឃ្លិក-ឃ្លាក់», «ឃ្លិក-ឃ្លាក់» យ៉ាងច្បាស់ និងពិរោះនៅលើផ្ទៃដីថ្មខៀវដ៏ថ្លានិងរលោង ដូចជាបទភ្លេងដ៏ពិរោះរណ្តំ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានរំកិលឡើងលើបន្តិចទៀត។ ជើងដ៏ស្រឡូនស្អាត និងសខ្ចីមួយគូដែលគួរឱ្យទាក់ទាញភ្នែក បានលេចឡើងនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់គេ។

«ជើងស្អាតមិនអាក្រក់ទេ...» ស៊ាវយាន វាយតម្លៃនៅក្នុងចិត្ត។ ទោះជាយ៉ាងណា ជាមួយនឹងថាមពលវិញ្ញាណរបស់គេ គេពិតជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាងពួកបុរសដែលនៅជុំវិញសាលដ៏ធំនេះ ដែលមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយក្តីប្រាថ្នាចង់បាន។ ផ្ទៃមុខរបស់គេនៅតែរក្សាស្នាមញញឹមដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ ខ្សែភ្នែករបស់គេមានបង្កប់នូវក្តីកោតសរសើរ។ នៅពេលដែលរំកិលខ្សែភ្នែកឡើងលើបន្តិចម្តងៗ ទីបំផុតខ្សែភ្នែករបស់គេបានទម្លុះឆ្លងកាត់ចន្លោះហ្វូងមនុស្ស រួចបានឃើញផ្ទៃមុខដ៏ទាក់ទាញ និងគួរឱ្យកំរើកចិត្តម្នាក់។ ភ្លាមៗនោះ ភាពស្រឡាំងកាំងបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ មុននឹងគេរអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឈ្លើយម្នាក់នេះនៅទីនេះ?»

នៅពេលដែលសំឡេងជំហានជើងដ៏ច្បាស់លាស់បានខិតចូលមកជិត នារីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលត្រូវបានចោមរោមដោយហ្វូងមនុស្ស ទីបំផុតបានដើរចេញមកយឺតៗ។

នារីម្នាក់នោះបានគ្រងឈុតរ៉ូបរឹបដងខ្លួនពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។ រ៉ូបដ៏ប្រណីតនោះត្រូវបានកាត់ដេរយ៉ាងផ្ចិតផ្ចឹង និងឥតខ្ចោះ ដែលបង្ហាញពីបន្ទាត់កោងដ៏ស្រស់ស្អាតនៃរាងកាយរបស់នាង។ នៅក្រោមរ៉ូបនោះ គឺជារំលេចជើងដ៏វែងសខ្ចីគួរឱ្យចង់គយគន់ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាមានអារម្មណ៍ពុះកញ្ជ្រោលនៅក្នុងចិត្ត។ នៅត្រង់ចង្កេះដ៏តូចច្រឡឹងដែលអាចឱបជុំដោយដៃតែម្ខាង មានខ្សែក្រវាត់ពណ៌ប្រាក់មួយដុំដែលធ្វើឱ្យចង្កេះដ៏តូចនោះកាន់តែលេចធ្លោឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។

នារីម្នាក់នេះកំពុងភាយចេញនូវមន្តស្នេហ៍ដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញចេញពីគ្រប់ផ្នែកនៃរាងកាយរបស់នាង។ ក្រោមការសម្លឹងមើលនៃភ្នែកផ្កាឈូកដ៏វែងទាំងនោះ មនុស្សម្នាក់នឹងដកកាក់មាសទាំងអស់នៅក្នុងហោប៉ៅរបស់ខ្លួនដោយមិនដឹងខ្លួន ដើម្បីទិញរបស់ដែលមានតម្លៃខ្ពស់មួយចំនួនដែលខ្លួនមិនត្រូវការ។

សម្រាប់បុរសជាច្រើន នាងគឺជាសត្វលោកដ៏ស្រស់ស្អាតអស្ចារ្យ។ ឆ្មាញីមួយក្បាលនេះ ពោរពេញដោយការទាក់ទាញនៅទូទាំងខ្លួន ដែលអាចឆក់យកបេះដូងរបស់បុរសៗជាច្រើន។

នៅក្នុងហ្វូងមនុស្ស នារីដែលគ្រងឈុតរ៉ូបពណ៌ក្រហមឆ្អៅដ៏ប្រណីត បានដើរសំដៅទៅកាន់សាលជាមួយនឹងជំហានជើងដ៏ទន់ភ្លន់។ ស្នាមញញឹមស្តើងៗ និងផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង មានបង្កប់នូវអត្ថន័យដែលមិនអាចទាយដឹងនៅពីក្រោយវា។ រាងកាយដ៏ទាក់ទាញមន្តស្នេហ៍របស់នាង ប្រៀបដូចជាផ្លែឈើទុំ ហៀបនឹងធ្លាក់ទឹក ចេញមក ដែលធ្វើឱ្យផ្នែកខាងក្រោមនៃបុរសមួយចំនួននៅក្នុងសាល មាននិន្នាការងើបឡើងតិចៗ។ ភ្លាមៗនោះ មានមនុស្សដែលមានផ្ទៃមុខអៀនខ្មាសមួយចំនួននៅក្នុងសាល បានប្រញាប់ប្រញាល់ទាញក្បាលពោះរបស់ពួកគេថយក្រោយដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

ស្រីស្អាតដ៏ទាក់ទាញម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាមានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំងណាស់។ ចាប់តាំងពីនាងដើរចេញមកទល់ពេលនេះ មានមនុស្សជាច្រើនបានញញឹម និងសាកសួរសុខទុក្ខនាងជាបន្តបន្ទាប់។ ប្រហែលជាការសាកសួរសុខទុក្ខមួយចំនួនទាំងនេះ គឺតម្រង់ទៅរកសម្រស់របស់នាង ប៉ុន្តែភាគច្រើនគឺច្បាស់ណាស់ដោយសារតែការគោរពចំពោះឋានៈរបស់នាង។

នារីដែលគ្រងឈុតប្រណីតបានដោះស្រាយជាមួយអតិថិជនជុំវិញខ្លួនយ៉ាងទន់ភ្លន់ និងស្ងប់ស្ងាត់។ ស្នាមញញឹមស្តើងៗរបស់នាង បានកាត់ផ្តាច់ពួកមនុស្សដែលចង់ចូលមកក្បែរដើម្បីសុំស្នេហ៍។ ភ្នែកផ្កាឈូកមួយគូ ដែលមានភាពថ្លាយង់ដូចទឹកភ្លៀង បានសម្លឹងមើលជុំវិញសាលដោយចៃដន្យ។ បន្ទាប់ពីនរណាម្នាក់បានប៉ះពាល់ជាមួយភ្នែកមួយគូនេះ ដែលហាក់ដូចជាមានការទាក់ទាញដ៏គួរឱ្យចង់កំរើកចិត្ត បំពង់ករបស់ពួកគេនឹងរំកិលចុះឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។ អណ្តាតភ្លើងដ៏ក្តៅគគុកមួយ (ភ្លើងតណ្ហា) នឹងឆាបឆេះឡើងនៅក្នុងជម្រៅនៃភ្នែករបស់ពួកគេ។ មើលទៅ បន្ទាប់ពីមនុស្សទាំងនេះត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ពួកគេប្រាកដជានឹងស្រមៃថាភរិយា ឬស្រីបម្រើនៅផ្ទះរបស់ពួកគេ គឺជានារីដ៏ទាក់ទាញដែលពោរពេញដោយការល្បួងម្នាក់នេះជាមិនខាន។

ភ្នែកផ្កាឈូកដ៏ស្រស់ស្អាតបានសម្លឹងមើលជុំវិញសាលយឺតៗ។ នៅខណៈដែលវារៀបនឹងដកថយទៅវិញ ខ្សែភ្នែកនោះស្រាប់តែរឹងកំព្រឹងភ្លាមៗ។ ជំហានជើងដែលកំពុងដើរក៏បានឈប់ងក់ដែរ។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងបានកកជាប់នៅក្បែរបញ្ជរគ្រីស្តាល់មួយ ដែលមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន នៅលើរាងកាយរបស់យុវជនគ្រងឈុតខ្មៅម្នាក់ ដែលមានស្ពាយដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) នៅលើខ្នង។ ភ្លាមៗនោះ ភាពមិនគួរឱ្យជឿមួយចំនួនបានលេចឡើងនៅក្នុងភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតទាំងនោះ។

ដោយសារតែជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍នៅក្នុងសាលដ៏ធំ សកម្មភាពរបស់នារីគ្រងឈុតប្រណីត ច្បាស់ណាស់បានធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាងាកខ្សែភ្នែកតាម។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញយុវជនគ្រងឈុតខ្មៅដ៏សង្ហា និងទន់ភ្លន់ម្នាក់នោះ ពួកគេក៏មានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំងដូចគ្នាដែរ។ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញអារម្មណ៍ដ៏កម្រ និងប្លែកៗរបស់នារីគ្រងឈុតប្រណីត ក្តីច្រណែនមួយចំនួនចំពោះយុវជនម្នាក់នោះបានកើនឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេដោយមិនដឹងខ្លួន។

ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយពីខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចដូចមុខកាំបិតពីជុំវិញខ្លួន ស៊ាវយាន ញញឹមដាក់នារីគ្រងឈុតប្រណីតដែលកំពុងសម្លឹងមើលគេទាំងស្រឡាំងកាំង។ ស្នាមញញឹមរបស់គេមានភាពទន់ភ្លន់ ហើយប្រស្រីភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតគឺមានភាពថ្លាដូចគ្រីស្តាល់ ដូចកាលពីមួយឆ្នាំកន្លះមុនអញ្ចឹង។

ដោយឃើញស្នាមញញឹមដ៏ច្បាស់លាស់ដូចមុន ទីបំផុតនារីម្នាក់នោះបានជឿជាក់ថា ស៊ាវយាន ថ្មីម្នាក់នេះ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពចាស់ទុំជាងមុន បែរជាក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលធ្លាប់ធ្វើពុតជាអាថ៌កំបាំងកាលពីមុនពិតមែន។

ដោយបញ្ចេញសំឡេងជំហានជើងដ៏ច្បាស់លាស់ នារីគ្រងឈុតប្រណីតបានដើរសំដៅទៅកាន់ ស៊ាវយាន យឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានឈប់នៅពីមុខគេ។ នៅក្នុងការប៉ះពាល់យ៉ាងកៀកបែបនេះ នាងទើបតែដឹងថា ក្មេងប្រុសដែលធ្លាប់មានកម្ពស់ត្រឹមតែទ្រូងរបស់នាងកាលពីមុន ពេលនេះអាចសម្លឹងមើលនាងក្នុងកម្រិតស្មើគ្នាទៅហើយ។

«ប្អូនប្រុសស៊ាវយាន បន្ទាប់ពីមិនបានជួបគ្នាអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ វាហាក់ដូចជាប្អូនពិតជាមានការផ្លាស់ប្តូរច្រើនមែន... ប្អូនពិតជាបានឈានដល់ចំណុចមួយដែលបងស្ទើរតែមិនអាចចំណាំបានទៅហើយ» នៅពេលដែលនាងញញឹម និងសម្លឹងមើលយុវជនដ៏សង្ហា និងទន់ភ្លន់ម្នាក់នោះ នារីដ៏ស្រស់ស្អាតបានដកដង្ហើមធំថ្នមៗ។ ទ្រូងដ៏ពេញវ័យរបស់នាងនៅក្រោមការគ្របដណ្តប់នៃរ៉ូបប្រណីត ហាក់ដូចជាលេចធ្លោឡើងដោយសារតែភាពមូលក្លំ និងគួរឱ្យទាក់ទាញខ្លាំងណាស់។ នាងបានងើបមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង រួចសាកសួរសុខទុក្ខគេជាមួយនឹងស្នាមញញឹមមួយទៀត។

«បងស្រីយ៉ាហ្វៃ ជេ ក៏កាន់តែមានភាពទាក់ទាញ និងមានភាពទាក់ទាញខ្លាំងឡើងដែរ។ វាពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់ដែលការចាកចេញពីទីក្រុងវូថានរបស់បង បានធ្វើឱ្យខូចចិត្តបុរសវ័យក្មេងរាប់មិនអស់» ស៊ាវយាន ធុំក្លិនក្រអូបស្តើងៗនៃរាងកាយដ៏ទាក់ទាញដែលភាយចេញពីខាងមុខរបស់គេ។ ចិត្តរបស់គេស្រាប់តែនឹកឃើញដល់រឿងរ៉ាវកាលពីមុនដែលគេបានឃើញក្រុមមនុស្សអង្គុយនៅជួរចុងក្រោយ ហើយលួចសម្លឹងមើលនាងនៅពេលដែលគេបានចូលទៅក្នុងសាលដេញថ្លៃជាលើកដំបូងកាលណោះ។ ជាមួយនឹងសំឡេងសើចតិចៗ គេបានបង្អាប់នាង។

នារីដ៏ស្រស់ស្អាតគ្រងឈុតប្រណីតនៅពីមុខគេនេះ គឺពិតជាអ្នកដេញថ្លៃលំដាប់កំពូលនៃសាខាការដេញថ្លៃលំដាប់អភិជននៅទីក្រុងវូថាន គឺ យ៉ាហ្វៃ (Ya Fei)។

«បងបានបំពេញបេសកកម្មដែលត្រកូលបានប្រគល់ឱ្យរួចរាល់ហើយ ដូច្នេះតាមធម្មជាតិ បងត្រូវតែត្រឡប់មកវិញដើម្បីទទួលខុសត្រូវលើរឿងមួយចំនួន។ ទោះជាយ៉ាងណា វាពិតជាអរគុណដល់ប្អូនណាស់ ទើបបងអាចត្រឡប់មកវិញបាន។ ប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ ប្អូនមិនដែលត្រឡប់មកវិញសោះ ដូច្នេះបងមិនមានឱកាសបានថ្លែងអំណរគុណឡើយ។ ចាប់តាំងពីពួកយើងបានជួបគ្នានៅថ្ងៃនេះ បងស្រីរបស់ប្អូននឹងនិយាយពាក្យអរគុណនៅទីនេះចុះ» យ៉ាហ្វៃ បានសម្លឹងមើលភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតមួយគូដែលថ្លាដូចគ្រីស្តាល់ ដូចកាលពីបីឆ្នាំមុន។ ដោយសារតែធ្លាប់ស៊ាំនឹងការឃើញភ្នែកដែលលាក់បាំងនូវតណ្ហា និងការចង់គ្រប់គ្រង នាងបានដឹងថានាងមានភាពពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះភ្នែកដ៏ច្បាស់លាស់មួយគូនេះ។ នាងបានខាំបបូរមាត់ពណ៌ក្រហមដ៏រលោងរបស់នាង រួចដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយខ្នង ហើយផ្អៀងខ្លួនទៅមុខបន្តិច នៅពេលដែលនាងប្រឈមមុខនឹង ស៊ាវយាន ហើយនិយាយទាំងស្នាមញញឹមស្តើង។

ជាមួយនឹងជ្រុងរវាងពួកគេទាំងពីរ សកម្មភាពគួរសមនៃការថ្លែងអំណរគុណដោយ យ៉ាហ្វៃ ដែលធ្វើឱ្យរ៉ូបដ៏ប្រណីតនោះទាបចុះបន្តិច ភ្លាមៗនោះបានបណ្តាលឱ្យឃើញនូវចន្លោះទ្រូងដ៏ជ្រៅ និងភាពសខ្ចីចែងចាំង ដែលនឹងធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនឆ្កួតវង្វេង បានលេចឡើងនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយាន។ ភ្លាមៗនោះ ផ្ទៃមុខរបស់គេបានប្រែជាមានពណ៌ផ្កាឈូកបន្តិចម្តងៗ។