ការមកដល់រាជធានី

ភាពងងឹតនៃរាត្រីបានមកដល់ និងគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃប្រឹថពី។ ព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់មួយដួងបានព្យួរខ្លួនយ៉ាងខ្ពស់នៅលើមេឃ។ ពន្លឺព្រះចន្ទដ៏ស្រទន់របស់វាបានជះចុះមកយ៉ាងខ្សោយ ដោយបណ្តេញភាពងងឹតចេញបន្តិចម្តងៗ។

នៅក្នុងទីធ្លាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ បងប្អូនប្រុសទាំងបីនាក់កំពុងគេងនៅលើកៅអីដ៏ទន់ និងមានផាសុកភាព ដោយងើបក្បាលសម្លឹងមើលហ្វូងតារាដែលពេញផ្ទៃមេឃ។ ម្តងម្កាល ពួកគេបានលើកពែងស្រានៅក្បែរខ្លួន ចាក់បំពេញឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយផឹកជុំគ្នាយ៉ាងរីករាយ។

បន្ទាប់ពីក្រេបស្រាអស់មួយពែងក្នុងដង្ហើមតែមួយ ស៊ាវយាន (Xiao Yan) បានងាកមកមើលបងប្រុសច្បងទាំងពីររបស់ខ្លួន ដែលកំពុងស្រវឹង។ គេបានក្រោកឈរឡើងយឺតៗ រួចដករមូរបុរាណចំនួនពីរ ចេញមកដាក់លើតុតូចមួយក្បែរ ស៊ាវឌីង (Xiao Ding) និង ស៊ាវលី (Xiao Li)។ ដោយឃើញខ្សែភ្នែកពោរពេញដោយចម្ងល់របស់ពួកគេ គេបាននិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «នេះគឺជា វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់ (Xuan Class High Level Qi Methods) ចំនួនពីរ។ មួយមានលក្ខណៈធាតុឈើ និងមួយទៀតមានលក្ខណៈធាតុរន្ទះ។ ធាតុទាំងនេះគឺត្រូវគ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះជាមួយនឹងបងទាំងពីរ។ នៅក្នុងវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុនីមួយៗ ក៏មានរួមបញ្ចូលនូវ បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់ (Xuan Class High Level Dou Technique) ដែលត្រូវគ្នាផងដែរ។ តាមរយៈការផ្សារភ្ជាប់គ្នារវាងវិជ្ជាទាំងពីរនេះ ថាមពលរបស់វាមិនអាចមើលស្រាលបានឡើយ»។

លឺដូចនេះ ខ្សែភ្នែកដែលស្រវឹងរបស់ ស៊ាវឌីង និង ស៊ាវលី ស្រាប់តែភ្លឺច្បាស់ឡើងភ្លាមៗ។ ត្រឹមតែវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់ មួយមុខ ក៏ត្រូវបានចាត់ទុកជាទ្រព្យសម្បត្តិដ៏កម្រនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា (Jia Ma Empire) ទៅហើយ ដែលគ្មានលក់នៅលើទីផ្សារឡើយ ទោះបីជាមានប្រាក់ក៏ដោយ។ លើសពីនេះ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុនេះ នៅមានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដែលមានលក្ខណពេញលេញជាមួយវាទៀតផង។ បើគិតទៅ តម្លៃរបស់វាគឺពិតជាខ្ពស់ជាងវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុដទៃទៀតដែលមានថ្នាក់ស្មើគ្នាទៅទៀត។

ក្រោមការទាក់ទាញនៃវត្ថុដ៏កម្របែបនេះ សូម្បីតែ ស៊ាវឌីង ដែលជាមនុស្សមានការគិតច្បាស់លាស់ និងត្រជាក់ ក៏មានភាពចង់បានស្តែងឡើងលើផ្ទៃមុខដែរ។ ចំណែកឯ ស៊ាវលី ដែលនៅក្បែរនោះ បានលូកដៃទៅចាប់យករមូរពណ៌ប្រាក់ភ្លាម ភ្លាមៗពេលដែល ស៊ាវយាន និយាយចប់។ បន្ទាប់មក គេបានបង្វិលវានៅក្នុងដៃទាំងក្តីស្រឡាញ់ ហាក់មិនចង់ដាក់វាចុះទាល់តែសោះ។

«ប្រសិនបើរបស់ទាំងពីរនេះត្រូវបានយកទៅដេញថ្លៃ វាពិតជាលក់បានម្លៃណាស់ ប្រសិនបមិនទាមទារតម្លៃខ្ពស់យ៉ាងហោចណាស់បីលានកាក់មាសនោះទេ» ស៊ាវឌីង បានទទួលរមូរពណ៌បៃតង រួចអង្អែលវាថ្នមៗ។ អារម្មណ៍ដ៏ទន់ និងមានភាពបត់បែនរបស់វា បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវឌីង ដែលធ្លាប់ប៉ះពាល់ជាមួយសត្វវេទមន្ត (Magic Beasts) ញឹកញាប់ ដឹងភ្លាមថារមូរនេះត្រូវបានធ្វើឡើងពីស្បែករបស់សត្វវេទមន្តកម្រិតទី ៤។ នៅខណៈនោះ គេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងនិយាយទាំងក្តីកោតសរសើរបានឡើយ។

ស៊ាវយាន ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ គេបានដកយកវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់ ចំនួនពីរ ដែលនីមួយៗមានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធត្រូវគ្នា។ ប្រហែលជាមានអំណាច ឬមនុស្សមិនលើសពីដប់នាក់ឡើយនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ា ដែលមានសមត្ថភាពចំណាយវត្ថុមានតម្លៃក្នុងកម្រិតបែបនេះ។ ប្រសិនបើគ្មានឃ្លាំងសម្បត្តិដ៏ធំធេងរបស់ យ៉ាវឡៅ (Yao Lao) ទេនោះ ស៊ាវយាន ក៏គ្មានសមត្ថភាពដកពួកវាចេញមកដែរ។

«ខ្ញុំមានគម្រោងប្រគល់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុទាំងនេះឱ្យអ្នកទាំងពីរតាំងពីលើកមុនម៉្លេះ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានភ្លេចវា ដោយសារតែការចាកចេញទាំងប្រញាប់ប្រញាល់» ស៊ាវយាន និយាយទាំងញញឹម។ មុនពេលគេចាកចេញទៅកាន់ទឹកដីនៃពូជសាសន៍មនុស្សពស់ ស៊ាវយាន បានសុំវិធីសាស្ត្រដាំដុះទាំងពីរនេះពី យ៉ាវឡៅ រួចជាស្រេច។ ប៉ុន្តែដោយសារតែដំណើរការប្រញាប់ប្រញាល់ពេក ទើបតែពេលនេះដែល ស៊ាវយាន មានពេលនឹកឃើញរឿងនេះឡើងវិញ។

«ទោះបីជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុទាំងនេះមានតម្លៃខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកយើងនឹងមិនធ្វើការបដិសេធបែបពុតត្បុតនោះឡើយ ព្រោះវាជារបស់ដែលប្អូនដកចេញមក។ បើមិនដូច្នោះទេ វាអាចនឹងធ្វើឱ្យប្អូនអាក់អន់ចិត្ត និងមិនសប្បាយចិត្តទៅវិញ» ស៊ាវឌីង ដែលស្គាល់ចរិតរបស់ ស៊ាវយាន ច្បាស់ បានគិតមួយសន្ទុះ។ ចុងក្រោយ គេមិនបានបដិសេធកាដូដ៏ថ្លៃរបស់ ស៊ាវយាន ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានញញឹមរួចងក់ក្បាល មុននឹងដាក់រមូរនោះចូលទៅក្នុងទ្រូងអាវយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយមិននិយាយពាក្យគួរសមវែងឆ្ងាយនោះទេ។

បន្ទាប់ពី ស៊ាវឌីង និង ស៊ាវលី បានរក្សាទុកវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុរបស់ពួកគេយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ស៊ាវយាន បានបង្ហាញស្នាមញញឹមស្តើង។ គេបានងើបក្បាលសម្លឹងមើលមេឃដែលពេញដោយតារា រួចនិយាយតិចៗថា៖ «គ្រប់យ៉ាងត្រូវបានរៀបចំយ៉ាងសមស្របហើយ។ ថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំអាចចាកចេញដោយចិត្តស្ងប់បានហើយ»។

ស៊ាវឌីង ងក់ក្បាលតិចៗ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់ ស៊ាវយាន ថា៖ «អាល្អិត (Little Fellow)។ បងធំ និងបងទីពីរនឹងរង់ចាំនៅទីនេះ ដើម្បីចាំមើលថ្ងៃដែលឈ្មោះរបស់ប្អូនរង្គោះរង្គើទូទាំងអាណាចក្រជៀម៉ា ក្នុងរយៈពេលមួយខែខាងមុខ។ ជល់កែវ!»

ដោយសម្លឹងមើល ស៊ាវឌីង ដែលស្រាប់តែក្លាយជាមានភាពក្លាហាន និងមុតមាំ ភាពកក់ក្តៅមួយបានហក់ឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវយាន។ គេបានទទួលពែងស្រារួចផឹកអស់ក្នុងដង្ហើមតែមួយ។ គេយល់ច្បាស់ពីអត្ថន័យនៃពាក្យសម្តីរបស់ ស៊ាវឌីង។ ប្រសិនបើគេពិតជាអាចយកឈ្នះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) និងចាកចេញពី បក្សពពកអ័ព្ទ (Misty Cloud Sect) មកវិញដោយជោគជ័យ នោះឈ្មោះរបស់ ស៊ាវយាន នឹងក្លាយជាល្បីល្បាញត្រឹមតែមួយយប់ទូទាំងអាណាចក្រជៀម៉ាជាមិនខាន។

«ពិតណាស់... អាល្អិតស៊ាវយាន (Xiao-Yan-Zi) ប្រសិនបើឯងបរាជ័យក្នុងការចាកចេញពីបក្សពពកអ័ព្ទ បងធំនិងបងនឹងមិនសងសឹកឱ្យប្អូនភ្លាមៗនោះទេ។ ពួកយើងនឹងទ្រាំទ្រវាដោយសម្ងាត់ ខាំធ្មេញសង្កត់ចិត្ត... ពួកយើងនឹងរង់ចាំរហូតដល់ពេលដែលអាចបង្កើតមុខរបួសដ៏ជ្រៅមួយដល់បក្សពពកអ័ព្ទ ដែលធ្វើឱ្យវាឈឺចាប់ដល់ឆ្អឹងខ្នង មុននឹងពួកយើងដេញខាំវាឱ្យខ្លាំងបំផុត។ ពួកយើងនឹងខាំរហូតដល់បាក់ឆ្អឹងរបស់វា!» ស៊ាវលី បានទះស្មារបស់ ស៊ាវយាន។ ទោះជាយ៉ាងណា ចំហាយដ៏គួរឱ្យព្រឺព្រួចមួយដែលធ្វើឱ្យមនុស្សត្រជាក់ដល់បេះដូង បានភាយចេញមកតិចៗពីផ្ទៃមុខដ៏ញញឹមរបស់គេ។

នៅក្នុងវាលខ្សាច់ សត្វសាហាវដែលបង្ហាញចង្កូម និងក្រញ៉ាំរបស់វា មិនមែនជាសត្វដែលគួរឱ្យខ្លាចនោះឡើយ។ អ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាច គឺពស់ពិសទាំងឡាយណាដែលលាក់ខ្លួនយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្រោមខ្សាច់ពណ៌លឿង។ ពួកវានឹងមិនបង្ហាញចង្កូមដោយងាយនោះទេ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលឱកាសមកដល់ ការវាយប្រហារដ៏សាហាវមួយនឹងហក់ចេញពីខ្សាច់លឿងភ្លាមៗ...

ក្នុងចំណោមបងប្អូនទាំងបីនាក់នៃត្រកូលស៊ាវ ស៊ាវឌីង មានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ឈ្លាសវៃ និងមើលឃើញវែងឆ្ងាយ ស៊ាវលី មានភាពសាហាវឃោរឃៅ និងលាក់ពុត ចំណែកឯ ស៊ាវយាន មានភាពអាថ៌កំបាំង និងមិនអាចទាយទុកជាមុនបាន។ ពួកគេទាំងបីមានចរិតខុសៗគ្នា ប៉ុន្តែពួកគេអាចធ្វើឱ្យគូប្រកួតមានអារម្មណ៍មិនស្រួល និងធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ពួកគេត្រជាក់។

ដោយសម្លឹងមើល ស៊ាវលី ដ៏មានចំហាយងងឹត និងម៉ឺងម៉ាត់ ភាពកក់ក្តៅបានហូរចូលក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវយាន។ គេងក់ក្បាលតិចៗ ហើយផឹកស្រាដ៏ខ្លាំងមួយពែងពេញម្តងទៀត ដែលធ្វើឱ្យក្រហាយបំពង់ក។ ពួកគេទាំងបីនាក់បានសម្លឹងមើលមុខគ្នា រួចសើចឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

ព្រឹកព្រលឹមនៃថ្ងៃបន្ទាប់ ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង (Hai Bo Dong) មិនបានធ្វើឱ្យនរណាម្នាក់ដឹងខ្លួនឡើយ នៅពេលដែលពួកគេចាកចេញពី «ក្រុមហ៊ុនទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់»។ វាហាក់ដូចជាគ្រប់ពេលដែលគេចាកចេញ គេតែងតែចាកចេញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់...

នៅលើមេឃពណ៌ខៀវ ពន្លឺហោះហើរពីរបានខិតចូលមកជិតយ៉ាងលឿនពីចម្ងាយ ដោយនាំមកនូវខ្យល់បក់យ៉ាងខ្លាំងនៅពីក្រោយពួកគេ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកគេបានលេចឡើងនៅចុងឮជើងមេឃ មុននឹងបន្សល់ទុកនូវផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយក្តីច្រណែនរបស់មនុស្សម្នាដែលដើរកាត់នៅលើដី។

«ស៊ាវយាន តើពួកយើងមិនសន្សំសំចៃការលំបាកបានច្រើនទេឬ ប្រសិនបើពួកយើងហោះហើរត្រង់ទៅកាន់រាជធានីតែម្តង? ហេតុអ្វីបានជាឯងនៅតែចង់ទៅទីក្រុងតាគើ (Tager City) ដើម្បីប្រើប្រាស់សត្វហោះហើរ? ល្បឿនរបស់ពួកវាគឺយឺតជាងល្បឿនហោះហើររបស់យើងឆ្ងាយណាស់» ហៃប៉ូដុង បានបក់ស្លាបទឹកកកដ៏ត្រជាក់របស់គេនៅលើខ្នង ដោយក្រឡេកមើលទេសភាពដែលកំពុងកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿននៅខាងក្រោម មុននឹងងាកមក។ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) របស់គេត្រូវបានលាយឡំជាមួយសំឡេងតិចៗ ដែលបង្ហាញពីភាពមិនពេញចិត្ត បញ្ជូនចូលទៅក្នុងត្រចៀករបស់ ស៊ាវយាន។

នៅពេលលឺពាក្យសម្តីទាំងនេះពី ហៃប៉ូដុង ស៊ាវយាន ដែលកំពុងប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីធ្វើដំណើរ បានត្រឹមតែសើចជូរចត់នៅក្នុងចិត្ត រួចគ្រវីក្បាល។ គេគិតក្នុងចិត្តយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ថា៖ «ពីទីនេះទៅរាជធានី គឺជាការធ្វើដំណើរដែលមានចម្ងាយរាប់ពាន់គីឡូម៉ែត្រ។ កាលពីមុន ប្រសិនបើខ្ញុំមានការគាំទ្រពីថាមពលរបស់ យ៉ាវឡៅ ខ្ញុំអាចទ្រាំទ្រវាបាន។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ន យ៉ាវឡៅ កំពុងស្ថិតក្នុងដំណេកសន្លប់។ ជាមួយនឹងកម្លាំងត្រឹមតែ លំដាប់គ្រូ កម្រិត ៦ ផ្កាយ (Six-star Dou Shi) របស់ខ្ញុំ តើខ្ញុំអាចទ្រាំទ្រវាដោយមិនឈប់សម្រាកដោយរបៀបណា? នៅពេលនោះ អ្នកដទៃប្រហែលជាអាចមើលធ្លុះពីការបន្លំរបស់ខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំធ្វេសប្រហែស»។

ទោះបីជាគេគិតបែបនេះក្នុងចិត្តក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ាវយាន មិនឆ្លើយតបបែបនេះឡើយ។ ស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) នៅលើខ្នងរបស់ ស៊ាវយាន បានបក់ រួចល្បឿនរបស់គេត្រូវបានកាត់បន្ថយបន្តិច។ គេនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «កេកេ គឺគ្រាន់តែខ្ញុំចង់ប្រើប្រាស់ពេលវេលាធ្វើដំណើរលើសត្វហោះហើរ ដើម្បីសិក្សាអំពី អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ (Heavenly Flames) ប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនេះ រៀមច្បងមិនមានគម្រោងស្វែងរកឱសថសម្រាប់ផ្សំថ្នាំគ្រាប់វីញ្ញាណពណ៌ស្វាយ (Spiritual Recovery Purple Pill) ទេឬ? ពួកយើងអាចឈប់នៅទីក្រុងធំៗមួយចំនួន។ ឱកាសដែលយើងស្វែងរកពួកវាឃើញនៅទីនោះ គឺមានកម្រិតខ្ពស់ជាង»។

លឺដូចនេះ ទឹកមុខរបស់ ហៃប៉ូដុង ទីបំផុតបានធូរស្រាលបន្តិច។ គេបានងក់ក្បាលយ៉ាងទាល់ច្រក។ ដោយនឹកឃើញដល់ឱកាសដ៏កម្រដែលមានឈ្មោះដែលគេមិនធ្លាប់លឺផងនោះ គេមិនអាចបន្តជំទាស់នឹងការសម្រេចចិត្តជិះសត្វហោះហើរនោះឡើយ។

ដោយឃើញថា ហៃប៉ូដុង មិនបន្តទទូច ស៊ាវយាន បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្បើយនៅក្នុងចិត្ត។ ស្លាបពពកស្វាយនៅលើខ្នងរបស់គេស្រាប់តែបក់យ៉ាងខ្លាំង ហើយល្បឿនហោះហើររបស់គេបានស្ទុះឡើងភ្លាមៗ។ រូបរាងរបស់គេបានប្រែទៅជាពន្លឺហោះហើរមួយ ហើយបានបាត់ខ្លួនទៅក្នុងជើងមេឃ។

ចាប់តាំងពីព្រឹកព្រលឹម ពួកគេបានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿន។ លុះដល់ពេលរសៀល ទើបគ្រោង នៃទីក្រុងតាគើ បានលេចឡើងតិចៗនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេទាំងពីរ។ ពួកគេបានចុះចតនៅខាងក្រៅទីក្រុង មុននឹងលោតសំដៅទៅកាន់ទីក្រុង ហាក់ដូចជាត្រូវបានបក់ដោយខ្យល់។

ស៊ាវយាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន បានគ្រងសម្លៀកបំពាក់ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) ថ្នាក់ទីពីរម្តងទៀត។ ទោះបីជា ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ដ៏ធំនៅលើខ្នងរបស់គេ ដែលមានកម្ពស់ជិតស្មើនឹងខ្លួនគេ ធ្វើឱ្យគេមានរូបរាងប្លែកបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែទាហានដែលយាមទីក្រុងមិនមានសេចក្តីក្លាហានក្នុងការឃាត់ខ្លួនអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដើម្បីសាកសួរឡើយ។ ដូច្នេះ ពួកគេទាំងពីរនាក់បានចូលទៅក្នុងទីក្រុងដែលមើលទៅហាក់ដូចជាធំណាស់ ដោយជោគជ័យ និងគ្មានការរារាំងឡើយ។

បន្ទាប់ពីចូលទៅក្នុងទីក្រុង ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង បានទៅកាន់ហាងលក់ឱសថទាំងឡាយណាដែលមើលទៅមានទំហំធំ ហើយបានស្វែងរកម្តងមួយៗ។ ពិតណាស់ បំណងរបស់ ហៃប៉ូដុង គឺចង់ស្វែងរកឱសថដែលត្រូវការដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់វិញ្ញាណស្វាយ។ ចំណែកឯ ស៊ាវយាន វិញ គេកំពុងសង្កេតមើលដោយសម្ងាត់ថាតើមានឱសថណាដែលមានលក្ខណៈពិសេសក្នុងការស្តារថាមពលវិញ្ញាណឡើងវិញយ៉ាងរហ័សដែរឬទេ។

ទោះបីជាមានហាងលក់ឱសថមួយចំនួនធំនៅក្នុងទីក្រុងតាគើក៏ដោយ ប៉ុន្តែឱសថដែល ស៊ាវយាន និង ហៃប៉ូដុង ត្រូវការ សុទ្ធតែស្ថិតក្នុងប្រភេទដែលកម្របំផុត។ ដូច្នេះ ពួកគេទាំងពីរបានចូលទៅដោយក្តីសង្ឃឹមខ្ពស់ ប៉ុន្តែបានចាកចេញមកវិញដោយក្តីខកចិត្ត។

បន្ទាប់ពីចេញពីហាងលក់ឱសថចុងក្រោយនៅក្នុងទីក្រុង ពួកគេទាំងពីរនាក់ដែលមិនព្រមបោះបង់ បានបត់ទៅកាន់សាលដេញថ្លៃនៅក្នុងទីក្រុង។ ជាអកុសល ពួកគេនៅតែមិនរកឃើញអ្វីសោះ។

ដោយឈរនៅលើផ្លូវ ពួកគេទាំងពីរបានសម្លឹងមើលមុខគ្នា រួចដកដង្ហើមធំដោយភាពទាល់ច្រក។ ពួកគេមានតែបោះបង់ការស្វែងរក ហើយប្រញាប់ទៅកាន់ក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូនសត្វហោះហើរនៅចំកណ្តាលទីក្រុង។

ជាមួយនឹងឋានៈរបស់ ស៊ាវយាន ជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ពួកគេទាំងពីរនាក់បានឡើងជិះសត្វវេទមន្តហោះហើរដ៏ប្រណីត ដែលបម្រុងទុកសម្រាប់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ដោយជោគជ័យតាមការរំពឹងទុក។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានចាប់ផ្តើមចំណាយពេលប៉ុន្មានថ្ងៃធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់មេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយ។ ស៊ាវយាន បានខ្វែងជើងរួចចាប់ផ្តើមចូលទៅក្នុងរបបហ្វឹកហាត់របស់គេ ដោយរង់ចាំទៅដល់គោលដៅយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

ក្នុងកំឡុងពេលហោះហើរ ស៊ាវយាន មិនបានប្រស្រ័យទាក់ទងជាមួយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមួយចំនួនដែលធ្វើដំណើរជាមួយគេនោះឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេជួបមុខគ្នាជារឿយៗ ស៊ាវយាន មានអារម្មណ៍ប្លែកនៅក្នុងចិត្ត។ នេះគឺដោយសារតែការពិតដែលថា បន្ទាប់ពីមើលរូបរាងរបស់ពួកគេ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមួយចំនួនដែលកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់រាជធានី តាមពិតមិនមែនជាប្រជាជននៃអាណាចក្រជៀម៉ានោះទេ។

ពិតណាស់ នៅពេលដែល ស៊ាវយាន មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមកពីប្រទេសដទៃទាំងនោះ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទាំងនោះក៏មានផ្ទៃមុខភ្ញាក់ផ្អើលផងដែរ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញរូបរាងរបស់គេ និងផ្លាកសញ្ញាថ្នាក់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនៅលើទ្រូងរបស់គេ។ ច្បាស់ណាស់ អាយុរបស់ ស៊ាវយាន និងថ្នាក់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំរបស់គេ បានផ្តល់ការវាយប្រហារយ៉ាងខ្លាំងដល់ពួកគេ។

ដោយសារតែមានបទពិសោធន៍មិនល្អកាលពីលើកមុនដែលគេបានជិះការហោះហើរបែបនេះ ស៊ាវយាន មានការរើសអើងចំពោះការប្រស្រ័យទាក់ទងជាមួយមនុស្សនៅលើសត្វហោះហើរ។ ដូច្នេះ ទោះបីជាគេបានឃើញបរិយាកាសដ៏រស់រវើកនៅពេលដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទាំងនោះកំពុងជជែកគ្នាក៏ដោយ ក៏គេមិនបានដើរទៅមុខ និងជជែកជាមួយពួកគេឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណា មានឱកាសមួយ ស៊ាវយាន បានលឺពាក្យថា «មហាសន្និបាត» (Grand Meeting)។ បន្ទាប់ពីការវង្វេងវង្វាន់មួយភ្លែត ទីបំផុត ស៊ាវយាន ស្រាប់តែនឹកឃើញដល់ការអញ្ជើញពីអនុប្រធានសាខានៃសមាគមអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ អៅទូ (Ao Tuo) កាលពីនៅទីក្រុងថ្មខ្មៅ (Black Rock City)។

«វាហាក់ដូចជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទាំងអស់នេះ កំពុងតែប្រញាប់ប្រញាល់ទៅចូលរួមមហាសន្និបាតអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ...» ស៊ាវយាន ងក់ក្បាល។ គឺនៅខណៈនេះហើយដែលគេយល់ថាហេតុអ្វីបានជាមានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំមកពីប្រទេសដទៃលេចឡើងក្នុងកម្រិតដ៏ធំបែបនេះនៅក្នុងទឹកដីអាណាចក្រជៀម៉ា។

«ចាប់តាំងពីវាជាមហាសន្និបាតអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ... នោះខ្ញុំគិតថាគួរតែមានរតនសម្បត្តិធម្មជាតិដ៏កម្រជាច្រើននៅក្នុងដៃរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំទាំងនេះ» ចិត្តរបស់ ស៊ាវយាន បានរអ៊ូរទាំបែបនេះ។ ភ្នែករបស់គេបានភ្លឺច្បាស់ឡើងបន្តិចម្តងៗ។ ប្រសិនបើគេអាចស្វែងរករតនសម្បត្តិពិសេសណាមួយដើម្បីស្តារថាមពលវិញ្ញាណឡើងវិញ មុននឹងឡើងទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ និងដាស់ យ៉ាវឡៅ ឱ្យភ្ញាក់ឡើង នោះ ស៊ាវយាន ពិតជាមានចិត្តស្ងប់ខ្លាំងណាស់ចំពោះដំណើរការទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទនេះ។

ជាមួយនឹងគំនិតនេះ គំនិតដែលនៅសេសសល់របស់ ស៊ាវយាន បានក្លាយជាការប្រញាប់ប្រញាល់បន្តិច។ នៅពេលដែលគេរង់ចាំ សត្វហោះហើរដែលបានហោះហើរអស់រយៈពេលជិតប្រាំពីរថ្ងៃ ទីបំផុតបានមកដល់គោលដៅរបស់វាបន្តិចម្តងៗ ដែលជារាជធានីនៃអាណាចក្រជៀម៉ា គឺទីក្រុងដ៏ពិសិដ្ឋជៀម៉ា (Jia Ma Sacred City)!

ដោយឈរនៅលើខ្នងរបស់សត្វហោះហើរ ស៊ាវយាន បានឱនក្បាលសម្លឹងមើលទីក្រុងដ៏អស្ចារ្យដែលបានលេចឡើងនៅក្រោមពពក។ គេបានដកដង្ហើមធំយឺតៗ។ រយៈពេលបីឆ្នាំ បីឆ្នាំនៃការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាក ទីបំផុតគេបានមកដល់ទីនេះហើយ...

បន្ទាប់ពីការចុះចតយឺតៗនៃសត្វហោះហើរ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយាន ស្រាប់តែងាកទៅរកទិសខាងជើងនៃរាជធានី។ នៅទីនោះ មានភ្នំដ៏ធំមួយដែលពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ដែលកំពុងក្រាបខ្លួនដូចជានាគដ៏ធំមួយ ដោយភាយចេញនូវចំហាយ (Aura) តិចៗដែលហក់ឡើងទៅលើមេឃ។

ទីតាំងនៅកន្លែងនោះ គឺជាអំណាចដ៏ធំធេងនៃអាណាចក្រជៀម៉ា គឺ បក្សពពកអ័ព្ទ!

«បក្សពពកអ័ព្ទ... ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន មនុស្សអសមត្ថភាពកាលពីមុនម្នាក់នេះ បានមកដល់តាមការព្រមព្រៀងរបស់យើងហើយ!»

ភ្នែករបស់ ស៊ាវយាន បានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់កំពូលភ្នំដ៏រុងរឿងដែលត្រូវបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងអ័ព្ទស្តើង។ នៅខណៈនេះ រាងកាយរបស់គេបានញ័ររន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង...