ដោះស្រាយគ្រោះថ្នាក់លាក់កំបាំងមុនពេលចាកចេញ

សំឡេងផ្ទុះដ៏កប់ត្រចៀកបានលាន់កណ្តំពេញផ្ទៃទីលានហ្វឹកហាត់។ រលកកម្លាំងផ្ទុះដ៏ខ្លាំងក្លានោះ ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលកំពុងឈរមើល ត្រូវលើកដៃខ្ទប់ត្រចៀកដោយមិនដឹងខ្លួន។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបពួកគេដកដង្ហើមដោះដូរខ្សែភ្នែកគ្នា ទាំងក្តីញាប់ញ័ររន្ធត់ចិត្តដែលនៅសេសសល់មិនទាន់បាត់ រួចក៏ងាកបែរខ្សែភ្នែកទៅសម្លឹងមើលចំណុចកណ្តាលទីលានហ្វឹកហាត់ ដែលពេលនេះកំពុងត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទៅដោយដុំផ្សែងដីដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក បាំងជិតឈឹងមើលអ្វីមិនឃើញ។

នៅក្នុងទីលានហ្វឹកហាត់ ស៊ាវយ៉ាន សម្រួលដង្ហើមដែលកំពុងដកដង្ហក់ញាប់ៗរបស់ខ្លួនយ៉ាងយឺតៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាស្លេកស្លាំងបន្តិច។ ទោះបីជាការពិសោធន៍បង្កើតការម្លងនៃ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» លើកនេះ កាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ថាមពលច្រើន និងមិនគួរឱ្យខ្លាចដូចលើកមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្រិតថាមពលប្រយុទ្ធ និងថាមពលវិញ្ញាណដែលវាទាមទារយកទៅបង្ហាប់នោះ គឺនៅតែខ្លាំងក្លា និងមិនអាចមើលស្រាលបានឡើយ។

«បើវាស៊ីកម្លាំងធាតុដល់ថ្នាក់ហ្នឹង ក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ យ៉ាងច្រើនគឺអាចបញ្ចេញវាបានតែបីដងប៉ុណ្ណោះ មុនពេលថាមពលប្រយុទ្ធនៅក្នុងខ្លួនត្រូវរីងស្ងួតទាំងស្រុង។» ស៊ាវយ៉ាន រអ៊ូខ្សឹបៗក្នុងចិត្ត បន្ទាប់ពីដឹងថាថាមពលប្រយុទ្ធ និងថាមពលវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេបានស្រកចុះយ៉ាងគំហុក។ គេងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលទៅផ្សែងដីហុយទ្រលោមនៅពីមុខ រួចគ្រវីគ្រលាស់ដៃអាវថ្នមៗ បង្កើតជាខ្យល់បក់រំភើយមួយជះទៅមុខ ជួយផាត់ពង្រាយផ្សែងដីពណ៌លឿងទាំងនោះឱ្យរលាយបាត់ទៅ។

នៅពេលដែលវាំងននផ្សែងដីបានរលាយសាបសូន្យ រណ្តៅដីដ៏ជ្រៅនិងធំធេងហួសពីការស្មាន ស្រាប់តែលេចត្រដែតឡើងចំកណ្តាលខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ មួយរំពេចនោះ កន្ទុយភ្នែករបស់អ្នកជុំវិញទីលានទាំងអស់ ទប់មិនបានក៏កន្រ្តាក់ញាក់ទទ្រើត។

រណ្តៅដីដ៏ធំមួយនោះ មានជម្រៅជ្រៅចុះទៅក្រោមប្រហែលជាបួនទៅប្រាំម៉ែត្រ ហើយទំហំផ្ទៃរណ្តៅក៏ធំទូលាយណាស់ដែរ។ ស្នាមប្រេះបែកស្រុតជ្រៅៗ និងក្រាស់ៗជាច្រើន បានរីករាលដាលខ្វាត់ខ្វែងចេញពីមាត់រណ្តៅ ប្រៀបដូចជា «បណ្តាញសត្វពីងពាង» ដ៏ធំមួយ គ្របដណ្តប់ស្ទើរតែពាក់កណ្តាលនៃផ្ទៃដីទូលាយទាំងមូល។

«ចុះលោក ឡូប៊ូ ទៅណាហើយ?» ស៊ាវយ៉ាន រេខ្សែភ្នែកស្វែងរកជុំវិញខ្លួន ប៉ុន្តែមិនឃើញរូបរាងរបស់ ឡូប៊ូ ទាល់តែសោះ។ គេព្រិចភ្នែកតិចៗ រួចនិយាយទាំងងឿងឆ្ងល់ស្រឡាំងកាំង។

«ខឹក... ខឹក...» ហៀបនឹងដាច់ចិត្តសូរ ស៊ាវយ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមិនទាន់ផុត សំឡេងក្អកយ៉ាងខ្លាំងនិងធ្ងន់ធ្ងរមួយ ស្រាប់តែបន្លឺឡើងចេញពីបាតរណ្តៅដីដ៏ជ្រៅនោះ។ ភ្លាមៗនោះ មានបាតដៃមួយបានលូកមកចាប់ទប់មាត់រណ្តៅដីយ៉ាងយឺតៗ ដើម្បីទប់ខ្លួនឡើងមកលើ។ ចុងក្រោយ រូបរាងមនុស្សម្នាក់ដែលខ្លោចខ្មៅរោលដូចដុំធ្យូង បានវារឡើងមកលើដីទាំងលំបាកលំបិនបំផុត។ បើពិនិត្យមើលទៅលើមាឌ និងទំហំខ្លួន គឺពិតជា ឡូប៊ូ មិនខុសឡើយ។

ពេលនេះ ក្រៅពីរាងកាយទាំងមូលត្រូវបានរោលខ្លោចខ្មៅទៅហើយនោះ សូម្បីតែនៅលើ «អាវក្រោះកម្លាំងធាតុ» ដ៏រឹងមាំដែលគេបានបញ្ចេញមកការពារខ្លួនអម្បាញ់មិញ ក៏ត្រូវបានដោតរហែកទៅដោយស្នាមប្រេះបែកប៉ុនៗមេដៃខ្វាត់ខ្វែងពេញនោះដែរ។ រាងកាយរបស់គេញ័រទទ្រើតតិចៗ។ អាវក្រោះកម្លាំងធាតុនៅលើខ្លួនបានឈានដល់កម្រិតកំណត់របស់វាទៅហើយ រហូតចុងក្រោយវាក៏បន្លឺសំឡេងប្រេះស្រាំ «ក្រាក់ៗ»។ អាវក្រោះកម្លាំងធាតុដែលធ្លាប់តែមើលទៅអង់អាចអស្ចារ្យ ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមរប្រេះធ្លាក់ចេញពីរាងកាយយ៉ាងយឺតៗ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងគ្មានឈាមមួយតំណក់ និងពោរពេញដោយក្តីភ័យរន្ធត់ជាពន់ពេក ដែលលាក់ខ្លួននៅខាងក្រោមក្រោះនោះ។

សម្លឹងមើលទៅរូបរាងមនុស្សដែលទើបតែននៀលប្រឡាក់ធ្យូងខ្មៅងងឹតម្នាក់នេះ ស៊ាវយ៉ាន លួងលោមសួរនាំសាកល្បងចិត្តថា៖ «លោក ឡូប៊ូ? តើលោកមិនអីទេដឹង?»

ឮសម្តីសាកសួររបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឡូប៊ូ ងើបក្បាលឡើងយ៉ាងយឺតៗ។ គេក្រឡេកមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សង្ហា ទន់ភ្លន់ និងក្មេងខ្ចីរបស់យុវជននៅចំពោះមុខ រាងកាយរបស់គេទប់មិនបានក៏ញ័រទទ្រើតមួយរំពេច។ ស្នាមញញឹមដ៏អាក្រក់មើល និងល្វីងជូរចត់ លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់គេ៖ «មេបញ្ជាការ ស៊ាវយ៉ាន... ប្រសិនបើការវាយប្រហារអម្បាញ់មិញ លំអៀងចូលមកជិតខ្លួនខ្ញុំបន្តិចទៀត កុំថាឡើយរស់ សូម្បីតែសាកសពរបស់ខ្ញុំ ក៏ប្រហែលជាត្រូវរលាយបាត់គ្មានសល់សូម្បីតែបំណែកឆ្អឹងដែរ...»

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលទៅ ឡូប៊ូ ដែលពេលនេះថាមពលប្រយុទ្ធជុំវិញខ្លួនបានស្រកចុះដុនដាបដល់ចំណុចទាបបំផុត។ នៅក្នុងចិត្តរបស់គេយល់ដឹងយ៉ាងច្បាស់៖ ឡូប៊ូ ដឹងច្បាស់ណាស់ថា កម្លាំងការពារនៃអាវក្រោះកម្លាំងធាតុរបស់ខ្លួនមិនអាចទប់ទល់នឹងកម្លាំងផ្ទុះនេះបានទាំងស្រុងឡើយ ប៉ុន្តែគេមិនបានជ្រើសរើសគេចខ្លួននោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាសុខចិត្តឈរស្ងៀមនៅនឹងកន្លែងដូចជាគល់ឈើ បណ្តោយឱ្យផ្កាឈូកភ្លើងបាញ់សំដៅទៅរក រួចផ្ទុះឡើងចំពីមុខខ្លួនតែម្តង។ ទង្វើដែលមើលទៅហាក់ដូចជាល្ងង់ខ្លៅមួយនេះ គឺធ្វើឱ្យគេត្រូវរងទទួលនូវកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏មហិមាបំផុត។ ហេតុនេះហើយ ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន មានកម្លាំងត្រឹមតែ «លំដាប់គ្រូ កម្រិតផ្កាយប្រាំមួយ» ក៏ដោយ ក៏ ឡូប៊ូ ដែលជាកំពូលអ្នកខ្លាំង «លំដាប់គ្រូធំ កម្រិតផ្កាយបួន» (Four star Da Dou Shi) នៅតែត្រូវរងរបួសធ្ងន់ធ្ងររហូតបាត់បង់សមត្ថភាពប្រយុទ្ធទាំងស្រុង ព្រោះតែការផ្ទុះមួយនេះ។

ក្រឡេកមើលតាមកន្ទុយភ្នែក ស៊ាវយ៉ាន ឃើញឈាមស្រស់ពណ៌ក្រហម កំពុងហូរស្រក់ចេញតាមម្រាមដៃរបស់ ឡូប៊ូ ចុះមកដី។ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមប្រែជាទន់ភ្លន់សណ្តោសប្រណីជាងមុនដោយមិនដឹងខ្លួន។ គេដើរទៅមុខយ៉ាងយឺតៗ រួចលូកដៃទៅទះស្មារបស់ ឡូប៊ូ ថ្នមៗ ព្រមទាំងនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ខ្ញុំសូមទោសផង លោក ឡូប៊ូ។ នេះជាលើកទីមួយហើយ ដែលខ្ញុំបានកែសម្រួលរបស់មួយនេះ ទើបមិនទាន់អាចគ្រប់គ្រងកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់វាបានល្អ។»

«ហាហា មិនអីទេមេបញ្ជាការ។ សម្រាកព្យាបាលតែពីរបីថ្ងៃ គឺច្បាស់ជាជាសះស្បើយដូចដើមវិញហើយ។»

បន្ទាប់ពីបានធ្វើជាមេបញ្ជាការក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលអស់រយៈពេលជាងដប់ឆ្នាំមកនេះ ញ្ញាណដឹងរបស់ ឡូប៊ូ គឺពិតជាវៃឆ្លាតណាស់ គេអាចដឹងភ្លាមពីភាពទន់ភ្លន់ និងការយកចិត្តទុកដាក់ដែល ស៊ាវយ៉ាន បានបង្ហាញមកលើខ្លួន។ មួយរំពេចនោះ ក្តីរំភើបញាប់ញ័រ និងភាពត្រេកអរបានលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេយ៉ាងខ្លាំង។ គេដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្តខ្លួនឯងថា តាំងពី «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» (Sand Mercenary Company) ស្ទើរតែបានកម្ទេច «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក» (Desert Metal Mercenary Company) កាលពីលើកមុនមក នៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់យុវជនដែលមើលទៅរាក់ទាក់ម្នាក់នេះ តែងតែមានការចងគំនុំ និងថែមទាំងមាន... «ចេតនាសម្លាប់» មកលើរូបគេជានិច្ច។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ឡូប៊ូ ក៏ដឹងច្បាស់ដែរថា ប្រសិនបើ ស៊ាវយ៉ាន ចង់ពង្រីកកម្លាំងរបស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីនេះ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ គឺច្បាស់ជាមិនអាចគេចផុតពីវាសនាត្រូវវិនាសបំផ្លាញឡើយ។ ឡូប៊ូ ដែលធ្លាប់បានឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ផ្លាស់ប្តូរមនុស្សរស់ម្នាក់ឱ្យទៅជាចម្លាក់ទឹកកក ដោយគ្មានបញ្ចេញទឹកមុខប្រែប្រួលសូម្បីតែបន្តិច គេមិនដែលសង្ស័យទាល់តែសោះថា យុវជនដែលមានអាយុនៅក្មេងខ្ចីម្នាក់នេះ គឺមានចិត្តដាច់ និងឃោរឃៅកម្រិតណា។

ទោះបីជាបច្ចុប្បន្ន ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ ត្រូវបានរលាយបញ្ចូលគ្នាទៅក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែករួចរាល់ហើយក៏ដោយ ក៏ ឡូប៊ូ នៅតែអាចដឹងបានថា ក្តីសង្ស័យ និងការការពារខ្លួនដែល ស៊ាវយ៉ាន មានចំពោះរូបគេ គឺមិនដែលមានការថយចុះឡើយ។ ចំពោះរឿងនេះ ឡូប៊ូ មានតែលួចសើចទាំងល្វីងជូរចត់ក្នុងចិត្ត។ ក្នុងកំឡុងពេលមួយខែដែលគេបានរស់នៅក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែកនេះ គេកាន់តែយល់ច្បាស់ពីសមត្ថភាពពិតប្រាកដដ៏គួរឱ្យខ្លាចរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ក្រោមសម្ពាធនៃកម្លាំងដ៏រន្ធត់ញាប់ញ័ររបស់ ស៊ាវយ៉ាន គំនិតចង់បះបោរ ឬរឹងទទឹងដែលធ្លាប់មានពីមុន ត្រូវបានរលាយរលត់បាត់ទៅវិញអស់គ្មានសល់។ អាចនិយាយបានថា ពេលនេះ ឡូប៊ូ បានចាប់ផ្តើមចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាសមាជិកម្នាក់របស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែកពិតប្រាកដទៅហើយ មិនមែនជាមេបញ្ជាការរបស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដូចមុនទៀតទេ។

ប៉ុន្តែ ទោះបីជា ឡូប៊ូ គិតបែបនេះក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវយ៉ាន នៅតែរក្សាការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះគេជានិច្ច ដដែល។ នេះធ្វើឱ្យ ឡូប៊ូ មានអារម្មណ៍ល្វីងជូរចត់ និងទាល់តម្រិះយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែគេក៏ដឹងច្បាស់ដែរថា នេះជាធម្មជាតិរបស់មនុស្សជាតិ គេមិនអាចបន្ទោសអ្នកណាម្នាក់បានឡើយ។

នៅពេលដែលគេគិតថា ក្តីសង្ស័យ និងការរើសអើងពី ស៊ាវយ៉ាន នឹងត្រូវបន្តអូសបន្លាយទៅមុខទៀតនោះ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលស្រាប់តែប្រែជាទន់ភ្លន់អម្បាញ់មិញ ធ្វើឱ្យ ឡូប៊ូ ភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គេក៏រំភើបចិត្តយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដឹងថា សកម្មភាពសុខចិត្តប្រថុយជីវិតធ្វើជាផ្ទាំងស៊ីបទទួលការពិសោធន៍លើកនេះ បែរជាអាចជួយកាត់បន្ថយក្តីសង្ស័យ និងការការពារខ្លួនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន មកលើរូបគេបានយ៉ាងច្រើនលើសលប់ទៅវិញ។

«របួសលើកនេះ គឺពិតជាមានតម្លៃណាស់...» ឡូប៊ូ គិតខ្សឹបៗក្នុងចិត្ត។ ពណ៌ក្រហមនៃក្តីរំភើបចិត្ត បានលេចឡើងព្រាលៗនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់គេ។

ស៊ាវយ៉ាន ទះស្មារបស់ ឡូប៊ូ តិចៗ រួចលូកដៃដកយកដបថ្នាំព្យាបាលរបួសកម្រិតខ្ពស់មួយដប ចេញពី «ចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់» ហុចទៅឱ្យគេ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ព្យាបាលរបួសរបស់លោកឱ្យជាសះស្បើយសិនទៅ។ នៅពេលដែលលោកជាសះស្បើយ លោកនឹងក្លាយជាស្នូលកណ្តាលដ៏ពិតប្រាកដ នៅក្នុងជួរថ្នាក់ដឹកនាំកំពូលរបស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែកយើង។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់លោក ភារកិច្ចដែលលោកត្រូវទទួលខុសត្រូវ គឺមិនតូចឡើយ។ ពេលនេះ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក កំពុងស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលពង្រីកខ្លួន ទៅថ្ងៃអនាគត លោកប្រហែលជាត្រូវហត់នឿយខ្លាំងបន្តិចហើយ។»

សម្តីទាំងនេះរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺគ្មានអ្វីត្រូវសង្ស័យឡើយ វាជាការបញ្ជាក់ថាគេបានចាប់ផ្តើមផ្តល់ការទុកចិត្តដល់ ឡូប៊ូ យ៉ាងពិតប្រាកដ។

ហេតុនេះហើយ នៅពេលដែល ឡូប៊ូ បានឮសម្តីទាំងនេះ សូម្បីតែដៃដែលលូកទៅទទួលដបថ្នាំព្យាបាល ក៏ញ័រទទ្រើតដែរ។ គេប្រហែលជាមិនសូវខ្វល់ខ្វាយពីការទុកចិត្តរបស់មនុស្សធម្មតាឡើយ ប៉ុន្តែការទទួលបានការទុកចិត្តពីអ្នកខ្លាំងពូកែម្នាក់ ជាពិសេសគឺអ្នកខ្លាំងកម្រិតគួរឱ្យរន្ធត់ចិត្តដូចជា ស៊ាវយ៉ាន និង ហៃប៉ូដុង គឺគ្រប់គ្រាន់នឹងធ្វើឱ្យ ឡូប៊ូ មានអារម្មណ៍រំភើបញាប់ញ័រ និងមានមោទនភាពជាពន់ពេក។

«មេបញ្ជាការ សូមលោកកុំបារម្ភអី! ខ្ញុំនឹងធានាឱ្យបានថា បងប្អូនទាំងអស់ដែលមកពីក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ នឹងក្លាយជាសមាជិកដ៏ស្មោះត្រង់របស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែកយើងទាំងស្រុង!» ឡូប៊ូ ក្តាប់ដបត្បូងដក់ថ្នាំយ៉ាងណែន។ រាងកាយរបស់គេឱនលំទោនបន្តិចទៅរក ស៊ាវយ៉ាន រួចនិយាយទាំងក្តីរំភើបចិត្ត។

«ដរាបណាដួងចិត្តរបស់លោក ដាក់មកលើក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែកយើង... សូមជឿខ្ញុំចុះ ផលប្រយោជន៍ដែលលោកនឹងទទួលបានទៅថ្ងៃអនាគត គឺច្បាស់ជាអ្វីដែលលោកពិបាកនឹងជឿ។» សម្លឹងមើលទៅ ឡូប៊ូ ដែលកំពុងបង្ហាញក្តីស្មោះត្រង់ទាំងរំភើបចិត្ត ស៊ាវយ៉ាន ញញឹម រួចនិយាយបែបបង្កប់ន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។

ឮសម្តីលាយឡំនឹងការលេងសើច តែបង្កប់ដោយភាពអាថ៌កំបាំងបែបនេះ ឡូប៊ូ ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត រួចក៏ប្រញាប់ឆ្លើយតបវិញយ៉ាងគួរសមភ្លាម។

«ហាហា លោកប្រញាប់ទៅព្យាបាលរបួសចុះ។ នៅថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំ និងរៀមច្បង ហៃ ត្រូវចាកចេញពី «ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម» (Rock Desert City) នេះហើយ។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងអស់គ្នា កម្លាំងរបស់លោកគឺខ្លាំងជាងគេនៅក្នុងក្រុម ដូច្នេះក្នុងកំឡុងពេលដែលខ្ញុំមិននៅ លោកប្រហែលជាត្រូវជួយមើលថែ និងយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែកឱ្យច្រើនបន្តិចហើយ។» ស៊ាវយ៉ាន និយាយតិចៗ។

«ចាកចេញឬ?» ឮបែបនេះ ឡូប៊ូ លាន់មាត់សួរឡើងវិញទាំងចម្លែកចិត្ត។

«ខ្ញុំត្រូវធ្វើដំណើរទៅ «រាជធានី» (Capital)។ នៅទីនោះ មានរឿងរ៉ាវខ្លះៗដែលកំពុងរង់ចាំខ្ញុំទៅដោះស្រាយ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមទាំងមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ រួចលូកដៃទៅទះស្មារបស់ ឡូប៊ូ ម្តងទៀត។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ងាកក្រោយ រួចដើរយ៉ាងយឺតៗ ចេញពីទីលានហ្វឹកហាត់ទៅ។

សម្លឹងមើលទៅខ្នងដ៏រឹងមាំ និងស្វាហាប់របស់យុវជនពាក់អាវពណ៌ខ្មៅ ឡូប៊ូ បញ្ចេញសំឡេងក្អកពីរបីម៉ាត់។ គេសម្រួលអារម្មណ៍ដ៏រំភើបញាប់ញ័រក្នុងចិត្តឱ្យស្ងប់ចុះ រួចងក់ក្បាល។

នៅគែមទីលានវាលទូលាយ ដែលមានខ្សែភ្នែកគោរពកោតក្រសែភ្នែកជាច្រើនកំពុងសម្លឹងមើលមក ស៊ាវយ៉ាន ដើរមកដល់ក្បែរខ្លួន ស៊ាវឌីង និង ស៊ាវលី។ គេងាកមកប្រឈមមុខនឹងបងប្រុសទាំងពីរ ដែលផ្ទៃមុខនៅតែមិនទាន់បាត់ពីភាពភ្ញាក់ផ្អើលស្រឡាំងកាំងនៅឡើយ គេញញឹមរួចសួរថា៖ «ចុះបងៗ មិនទាន់ដឹងខ្លួនវិញទេអី?»

«អាល្អិតតូច... ដើមឡើយបងគិតថាឯងគ្រាន់តែជ្រើសរើសយក ឡូប៊ូ ធ្វើជាគោលដៅសាកល្បងដោយចៃដន្យប៉ុណ្ណោះ។ ពិតជាមិននឹកស្មានដល់ទាល់តែសោះថា ឯងបែរជាប្រើប្រាស់ឱកាសនេះ ដើម្បី «កំចាត់ និងដោះស្រាយគ្រោះថ្នាក់លាក់កំបាំង» ដែលធំជាងគេនៅក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលយើងទៅវិញ។» ស៊ាវឌីង រេខ្សែភ្នែកទៅសម្លឹងមើល ឡូប៊ូ ដែលស្ថិតនៅក្នុងទីលាន រួចនិយាយខ្សឹបៗដាក់ ស៊ាវយ៉ាន។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ ប៉ុន្តែមិនបានបកស្រាយអ្វីច្រើនពីចេតនាពិតប្រាកដរបស់ខ្លួនឡើយ។ គេងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលទៅ ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងហោះចុះមកក្រោមយ៉ាងយឺតៗ ពីលើមេឃ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «ខ្ញុំគ្មានជម្រើសឡើយបងប្រុស។ នៅថ្ងៃស្អែក ខ្ញុំ និងរៀមច្បង ហៃ ត្រូវចាកចេញពីទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មនេះហើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនរកវិធីដកបន្លា និងដោះស្រាយគ្រោះថ្នាក់លាក់កំបាំងទាំងនេះចោលទេ ខ្ញុំច្បាស់ជាមិនអាចចាកចេញទៅទាំងស្ងប់ចិត្តបានឡើយ។»

«ឯងត្រូវចាកចេញនៅថ្ងៃស្អែក? លឿនដល់ថ្នាក់ហ្នឹង?» ឮបែបនេះ ស៊ាវឌីង និង ស៊ាវលី ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត ពួកគេជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា រួចសួរឡើងវិញភ្លាម។

«បាទត្រឹមត្រូវហើយ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំបានត្រៀមខ្លួនចាកចេញទៅរាជធានីតាំងពីមួយខែមុនម៉្លេះ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែរបួសលើកមុន ទើបត្រូវអូសបន្លាយពេលរហូតមកដល់ពេលនេះ។ ពេលនេះ ខ្ញុំមិនអាចបន្តពន្យារពេលទៀតបានឡើយ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមរួចនិយាយ។

«តើឯងពិតជាសម្រេចចិត្តច្បាស់លាស់ហើយមែនទេ ថានឹងឡើងទៅ «បក្សពពកអ័ព្ទ» (Misty Cloud Sect) នៅក្នុងរយៈពេលមួយខែខាងមុខនេះ?» សម្លឹងមើលទៅស្នាមញញឹមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន សំឡេងរបស់ ស៊ាវឌីង ស្រាប់តែប្រែជាធ្ងន់ និងខ្សឹបៗជាងមុន។

«បាទ! ខ្ញុំត្រូវតែទៅទីនោះឱ្យខាងតែបាន!» ស៊ាវយ៉ាន ខាំបបូរមាត់តិចៗ រួចងក់ក្បាល។ សំឡេងរបស់គេនិយាយយ៉ាងយឺតៗ ប៉ុន្តែបង្កប់ដោយភាពដាច់ខាត និងរឹងមាំបំផុត ដោយគ្មានក្តីរារែកសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។

«បក្សពពកអ័ព្ទ គឺជាអំណាចដ៏ធំធេង និងរឹងមាំខ្លាំងណាស់ វាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលក្នុងការដោះស្រាយជាមួយពួកគេឡើយ... ម្យ៉ាងវិញទៀត ព្រឹទ្ធាចារ្យធំនៃត្រកូលម៉ូ គឺ ម៉ូឆឹង បានស្លាប់ក្រោមបាតដៃរបស់ឯងទៅហើយ។ ទោះបីជាឯងបានលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើឯងលេចមុខនៅលើភ្នំបក្សពពកអ័ព្ទម្តងទៀត ពួកគេប្រហែលជាអាចមើលធ្លុះ។ ដល់ពេលនោះ ទោះបីជាឯងអាចយកឈ្នះ «ណាលាន យ៉ានរ៉ាន» (Nalan Yanran) បានដោយជោគជ័យក៏ដោយ ក៏ពួកតាចាស់វង្វេងស្មារតីនៃបក្សពពកអ័ព្ទទាំងនោះ ប្រហែលជាមិនព្រមលែងឯងឱ្យដើរចុះពីលើភ្នំដោយងាយៗ និងគ្មានរបួសស្នាមនោះឡើយ។» ស៊ាវឌីង និយាយទាំងក្តីបារម្ភជាខ្លាំង។

«ប្រសិនបើដល់ពេលនោះ ពួកគេពិតជាសម្រេចចិត្តធ្វើបែបហ្នឹងមែន... នោះពួកគេគួរតែត្រៀមខ្លួនប្រយុទ្ធស្លាប់រស់ជាមួយគ្នាទៅ...» ស៊ាវយ៉ាន សើចស្រាលៗ។ គេងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលទៅ ហៃប៉ូដុង ដែលទើបតែហោះចុះមកឈរនៅលើដុំថ្មដ៏ធំមួយនៅក្បែរពួកគេ។ គេគ្រវីស្មា រួចសើចថា៖ «រៀមច្បង ហៃ តើលោកយល់ស្របទេ?»

«បងប្រុសច្បងរបស់ឯងនិយាយមិនខុសឡើយ។ បក្សពពកអ័ព្ទ មិនមែនជារឿងងាយស្រួលដោះស្រាយជាមួយនោះទេ...» ឃើញ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលមក ហៃប៉ូដុង សើចទាំងល្វីងជូរចត់៖ «ហ៊ើយ... ស្រេចតែឯងទៅចុះ ចង់ធ្វើអ្វីក៏ធ្វើទៅ។ អ្នកណាប្រើឱ្យខ្ញុំធ្លាក់ក្នុងកណ្តាប់ដៃឯងទៅហើយនោះ? កិច្ចសន្យាធ្វើជាអ្នកការពាររយៈពេលមួយឆ្នាំ... បើមើលទៅពេលនេះ គឺឯងបានរៀបផែនការល្បិចកលដាក់អន្ទាក់ខ្ញុំតាំងពីយូរណាស់មកហើយមែនទេ?»

«ហាហា «លំដាប់អធិរាជ» (Dou Huang) ហោះមកដល់មាត់ទ្វារផ្ទះទៅហើយ បើខ្ញុំបណ្តោយឱ្យរៀមច្បង ហៃ ចាកចេញទៅដោយងាយៗបែបនេះ តើវាមិនមែនជាការខ្ជះខ្ជាយដ៏ធំធេងពេកទេអី?» សម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ទាល់តម្រិះរបស់ ហៃប៉ូដុង ស៊ាវយ៉ាន និយាយលេងសើច។

ឮបែបនេះ ហៃប៉ូដុង បានត្រឹមតែលួចសើចទាំងល្វីងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាលប៉ុណ្ណោះ។

ស៊ាវយ៉ាន លូកដៃទៅក្បែរខ្លួន បេះយកស្លឹកឈើមួយសន្លឹកពីមែកឈើមកដាក់ចូលក្នុងមាត់ រួចទំពារតិចៗ បណ្តោយឱ្យរសជាតិល្វីងស្រាលៗរីករាលដាលពេញមាត់។ គេងាកក្បាលទៅសម្លឹងមើលទៅទិសខាងជើងដ៏ឆ្ងាយអន្លាយ។ នៅទិសដៅមួយនោះ គឺជាកន្លែងតាំងលំនៅនៃអំណាចដ៏ធំធេង និងរឹងមាំបំផុតមួយនៃអាណាចក្រជៀម៉ា... បក្សពពកអ័ព្ទ។

«ចាំមើលស្ថានភាពជាក់ស្តែងដល់ពេលនោះសិនទៅ។ ប្រសិនបើពួកគេពិតជាមិនទុកផ្លូវរស់ឱ្យពួកយើងទេ... នោះទោះបីជាខ្ញុំត្រូវបង្ខំខ្លួនឯងរហូតដល់រងរបួសធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនឹងបោះ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដ៏ពិតប្រាកដមួយ ទៅបំផ្លាញបក្សពពកអ័ព្ទចោលតែម្តង!»

សំឡេងរអ៊ូរទាំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់យុវជនម្នាក់នេះ ធ្វើឱ្យក្តីទាល់តម្រិះលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហៃប៉ូដុង ភ្លាម។ គេសើចទាំងល្វីងជូរចត់ គ្រវីក្បាល រួចដកដង្ហើមធំ៖ «ពិតជាអាមនុស្សឆ្កួតមែន... បក្សពពកអ័ព្ទពិតជាស៊យធំហើយ បើហ៊ានមកក្កអ ជួបសត្រូវជាមួយឯង ទោះបីជាពួកគេមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ពិបាកនឹងទ្រាំទ្រនូវផលវិបាកទាំងនេះដែរ។»