ការចម្លងនៃ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ»

ស៊ាវយ៉ាន ឈរស្ងៀមទាំងស្រឡាំងកាំង ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅ ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងបង្ហាញទឹកមុខភ័យស្លន់ស្លោ និងមិនស្រណុកក្នុងចិត្តជាខ្លាំងនៅលើមេឃ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ស៊ាវយ៉ាន ហួសចិត្តទាំងមិនដឹងសើចឬយំ បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលតិចៗ។ គេគ្រវីបាតដៃទាំងពីរ ដែលកំពុងមានអណ្តាតភ្លើងពីរប្រភេទរាំវែកញែកពីគ្នា រួចពោលទាំងស្នាមញញឹមថា៖

«តាចាស់ ហៃ... ជាមួយនឹងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនអាចបង្កើតការផ្ទុះបំផ្លាញលោកដូចកាលពីលើកមុននោះទេ។ អ្វីដែលខ្ញុំមាននៅក្នុងដៃពេលនេះ គឺគ្រាន់តែជា «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដែលខ្ញុំបានកែសម្រួលប៉ុណ្ណោះ។ ស្ថានភាពបាត់បង់ការគ្រប់គ្រង នឹងមិនកើតឡើងជាដាច់ខាត!»

ហៃប៉ូដុង សម្លឹងមើលដុំភ្លើងពណ៌ស្វាយនៅក្នុងបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ពេលនេះគេទើបតែដឹងថា ភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយនេះ មិនមែនជា «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» នោះឡើយ។ ទោះបីជាសីតុណ្ហភាពរបស់វាពិតជាក្តៅខ្លាំងមែន ប៉ុន្តែបើប្រៀបធៀបទៅនឹងអណ្តាតភ្លើងពណ៌សដំកុកក្រាស់ឃ្មឹក ដែល ស៊ាវយ៉ាន បានគ្រប់គ្រងកាលពីលើកមុន គឺវាខ្សោយជាងឆ្ងាយណាស់។

«អាល្អិតម្នាក់នេះ... តើវាលាក់ទុកល្បិចប៉ុន្មានជាន់ទៅ? ជួនកាលចេញភ្លើងពណ៌បៃតង ជួនកាលចេញភ្លើងពណ៌ស ហើយពេលនេះបែរជាមានភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយទៀត ពិតជាមិនអាចមើលវាធ្លុះទាល់តែសោះ!» ក្តីរំជើបរំជួលមួយបានលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ហៃប៉ូដុង មួយរំពេច។ គេងាកមកប្រឈមមុខនឹង ស៊ាវយ៉ាន រួចគ្រវីក្បាលទាំងខាំធ្មេញនិយាយថា៖

«ឯងដូចជាមនុស្សឆ្កួតទៅហើយ! ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាឯងកែសម្រួល ឬអភិវឌ្ឍវាដល់កម្រិតណានោះទេ។ បើឯងចង់លេង លេងតែម្នាក់ឯងទៅ! ខ្ញុំមិនចង់ឲ្យដូចលើកមុន ដែលស្ទើរតែត្រូវឯងលេងចង់ដាច់ខ្យល់ស្លាប់នោះទេ!»

និយាយចប់ភ្លាម ស្លាបកម្លាំងធាតុដ៏ត្រជាក់មួយគូ បានលាតសន្ធឹងចេញពីខាងក្រោយខ្នងរបស់ ហៃប៉ូដុង។ គេវាយស្លាបថ្នមៗ រួចហោះឆ្ពោះទៅលើមេឃយ៉ាងលឿន ហោះទៅមុខខ្សែភ្នែកដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ រហូតទាល់តែរូបរាងរបស់គេប្រែជាចំណុចខ្មៅតូចមួយនៅលើអាកាស ទើបគេព្រមឈប់ងក់។ មើលទៅ បន្ទាប់ពីការផ្ទុះនៃ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» របស់ ស៊ាវយ៉ាន កាលពីលើកមុន មហាយក្សដែលធ្លាប់ជាអធិរាជទឹកកករូបនេះ ពិតជាដុះក្តីភ័យខ្លាចដក់ជាប់ក្នុងចិត្តយ៉ាងជ្រៅមែនទែន។ បើមិនដូច្នោះទេ គេក៏មិនជ្រើសរើសរត់គេចខ្លួនទាំងភ័យស្លន់ស្លោ នៅចំពោះមុខមនុស្សម្នាច្រើនបែបនេះដែរ។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលទៅ ហៃប៉ូដុង ដែលហោះទៅពួនយ៉ាងឆ្ងាយទាំងទាល់តម្រិះ។ គេឱនក្បាលចុះ រួចក្រឡេកមើលខ្សែភ្នែកប្លែកៗរបស់ ស៊ាវឌីង និងមនុស្សជុំវិញខ្លួនដែលកំពុងសម្លឹងមកគេ។ គេគ្រវីដៃរួចនិយាយថា៖

«មនុស្សកាន់តែចាស់ កាន់តែខ្លាចស្លាប់មែន...»

«ខឹក... ខឹក...» ឮសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន បែបនេះ ស៊ាវឌីង និង ស៊ាវលី បានត្រឹមតែបន្លឺសំឡេងក្អកស្ងួតៗពីរបីម៉ាត់។ ទោះបីជា ហៃប៉ូដុង មានវ័យចំណាស់មែន ប៉ុន្តែកម្លាំងរបស់គេគឺខ្លាំងពូកែដល់ថ្នាក់គួរឱ្យរន្ធត់ចិត្ត។ នៅពេលឃើញសកម្មភាពរត់ព្រលឹងចុងសក់របស់ ហៃប៉ូដុង អម្បាញ់មិញ នៅក្នុងចិត្តរបស់អ្នកទាំងពីរក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួលដែរ។ ពួកគេដោះដូរខ្សែភ្នែកគ្នា រួចសើចស្ងួតៗភ្លាមថា៖

«អាយ៉ានតូច... តើការពិសោធន៍ដែលឯងចង់ធ្វើហ្នឹង វាជាអ្វីឲ្យប្រាកដទៅ?»

«គឺគ្មានអ្វីធំដុំទេ ខ្ញុំទើបតែស្រាវជ្រាវរកឃើញស្នៀនថ្មីខ្លះៗ ក៏ចង់សាកល្បងមើលថាតើវាជោគជ័យឬអត់។ កាលពីលើកមុន ហាក់ដូចជាមានកំហុសបន្តិចបន្តួច ទើបស្ទើរតែផ្ទុះងាប់ទាំងតាចាស់ ហៃ និងខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់... អឺ... គាត់ហាក់ដូចជាមានរបួសផ្លូវចិត្តបន្តិចបន្តួច ទើបក្លាយជាបែបហ្នឹង។ បងៗមិនបាច់បារម្ភទេ លើកនេះខ្ញុំបានកាត់បន្ថយកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់វាខ្លាំងណាស់... ទោះបីជាចុងក្រោយវាត្រូវបរាជ័យ ក៏វាមិនមានថាមពលបំផ្លាញលោកដូចលើកមុនដែរ។» ស៊ាវយ៉ាន អេះក្បាលខ្លួនឯងរួចនិយាយដោយមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ។

«...» ឮសម្តីដែលមិនសូវមានទំនុកចិត្ត និងមិនច្បាស់លាស់របស់ ស៊ាវយ៉ាន ភ្លាម ញើសត្រជាក់ស្រាប់តែលេចចេញពេញថ្ងាសរបស់ ស៊ាវឌីង និង ស៊ាវលី។ ទោះបីជាពួកគេមិនដឹងពីកម្រិតថាមពលពិតប្រាកដរបស់ ហៃប៉ូដុង ក៏ដោយ ប៉ុន្តែដោយសារឃើញសមត្ថភាពអាចបង្រួមស្លាបកម្លាំងធាតុបានបែបនេះ យ៉ាងហោចណាស់ក៏គេមិនទាបជាង លំដាប់ស្តេច នោះដែរ។ តើរបស់ចម្លែកខុសធម្មតាបែបណាទៅ ដែល ស៊ាវយ៉ាន បង្កើតឡើង រហូតដល់អាចធ្វើឱ្យកំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់នោះ ស្ទើរតែដាច់ខ្យល់ស្លាប់បាន?

បន្ទាប់ពីក្រឡេកមើលមុខគ្នា ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេទាំងពីរក៏រេទៅរកចំណុចខ្មៅតូចមួយនៅលើមេឃដោយមិនដឹងខ្លួន។ ជើងរបស់ពួកគេដើរថយក្រោយពីរបីជំហាន រួចសើចស្ងួតៗថា៖

«បងគិតថា... ពួកយើងគួរតែថយទៅក្រោយបន្តិច ដើម្បីទុកកន្លែងឲ្យឯងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងការធ្វើ...» និយាយរួច ពួកគេទាំងពីរនាក់ក៏ដកថយទៅរកគែមទីលានវាលទូលាយក្នុងពេលតែមួយ ហាក់ដូចជាមានការព្រមព្រៀងគ្នាពីមុនមកអញ្ចឹង។

ឃើញសកម្មភាពរបស់មេបញ្ជាការទាំងពីរភ្លាម សមាជិកត្រកូលទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក ដែលកំពុងចោមរោមជុំវិញ ស៊ាវយ៉ាន និង ឡូប៊ូ ក៏ចាប់ផ្តើមមានក្តីភ័យខ្លាចក្នុងចិត្តដូចគ្នា។ បន្ទាប់ពីថ្លឹងថ្លែងរវាងសុវត្ថិភាព និងចង់ដឹងចង់ឃើញរួចមក ក្រុមមនុស្សទាំងនោះក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ថយទៅរកគែមទីលានហ្វឹកហាត់ដែរ។ មួយរំពេចនោះ ទីលានហ្វឹកហាត់ដែលធ្លាប់តែអ៊ូអរ ក៏ប្រែជាទំនេរស្ងាត់ជ្រងំគ្មានសល់មនុស្សម្នាក់។

សម្លឹងមើលទីលានដែលប្រែជាទូលាយស្ងាត់ជ្រងំក្នុងប៉ប្រិចភ្នែក ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ។ គេងាកក្បាលមកវិញ រួចញញឹមដាក់ ឡូប៊ូ ដែលពេលនេះមុខប្រែជាស្លេកស្លាំងដូចគ្មានឈាមមួយតំណក់។

«មេ... មេបញ្ជាការ ស៊ាវយ៉ាន... ខ្ញុំ... ខ្ញុំគិតថាពួកយើងគួរតែរំលងរឿងនេះទៅចុះ។ សូមលោក... រកអ្នកផ្សេងជំនួសទៅ...» កែងជើងរបស់ ឡូប៊ូ ញ័រទទ្រើត។ គេចាប់ផ្តើមភ័យរន្ធត់រហូតញាប់ញ័រក្នុងចិត្ត ក្រោយពេលឃើញសកម្មភាពរត់ចោលបាត់បង់ម្ចាស់ការរបស់ ហៃប៉ូដុង។ តើ ហៃប៉ូដុង មានកម្រិតថាមពលខ្លាំងប៉ុណ្ណា? គាត់ជាកំពូលអ្នកខ្លាំង លំដាប់អធិរាជ! សូម្បីតែនៅក្នុងអាណាចក្រជៀម៉ាទាំងមូល ក៏គាត់ស្ថិតក្នុងចំណោមមនុស្សកំពូលៗពីរបីនាក់ដែរ។ ទោះបីជាមានកម្លាំងគួរឱ្យខ្លាចបែបនេះ ក៏គាត់នៅតែរត់គេចព្រោះតែរបស់ដែល ស៊ាវយ៉ាន បង្កើតឡើង។ វាមិនអាចនឹកស្រមៃបានទាល់តែសោះថា របស់នោះវាខ្លាំងដល់កម្រិតណា។ ឡូប៊ូ ចាប់ផ្តើមសង្ស័យថា រាល់សកម្មភាពរបស់គេក្នុងកំឡុងពេលនេះ ប្រហែលជាធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន មានការមិនពេញចិត្ត ទើបអាល្អិតនេះរកលេសចង់កម្ទេចគេចោលទាំងរស់បែបនេះ។

«លោក ឡូប៊ូ សូមកុំបារម្ភអី។ កម្លាំងរបស់ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» លើកនេះ មិនអាចយកទៅប្រៀបធៀបជាមួយលើកមុនបានឡើយ។ ជាមួយនឹងកម្រិតថាមពលរបស់លោក គឺច្បាស់ជាគ្មានបញ្ហាអ្វីនោះទេ!» ឃើញ ឡូប៊ូ ភ័យស្លន់ស្លោរហូតមុខសស្ងាត់បែបនេះ ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលទាំងលួងលោម។

សម្លឹងមើលទៅមុខដ៏ស្រស់សង្ហា និងទន់ភ្លន់ដែលមើលទៅគ្មានគ្រោះថ្នាក់អ្វីទាល់តែសោះនោះ ឡូប៊ូ មិនដឹងថាគួរយំឬគួរខ្យល់ឡើយ។ ហេតុអ្វីបានជារឿងស៊យបែបនេះ បែរជាធ្លាក់មកលើរូបគេទៅវិញ? បន្ទាប់ពីលួចដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្តចំពោះសំណាងអាក្រក់របស់ខ្លួនអស់មួយសន្ទុះ គេមានតែញញឹមទាំងល្វីងជូរចត់ រួចងក់ក្បាលទទួល។ ថាមពលប្រយុទ្ធនៅក្នុងខ្លួនរបស់គេចាប់ផ្តើមរត់យ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ បាញ់ចេញមកក្រៅរាងកាយ រួចបង្រួមយ៉ាងលឿនប្រែទៅជា «អាវក្រោះកម្លាំងធាតុ» ពណ៌លឿងដ៏រឹងមាំមួយនៅលើផ្ទៃស្បែក។

នៅពេលគេចាប់ផ្តើមធ្វើសកម្មភាព ឡូប៊ូ បានបញ្ចេញសមត្ថភាពការពារពិសេសរបស់លំដាប់គ្រូធំ គឺអាវក្រោះកម្លាំងធាតុ។ មើលទៅ ក្នុងចិត្តរបស់ ឡូប៊ូ គឺពិតជាគ្មានទំនុកចិត្តទាល់តែសោះ។

សម្លឹងមើលទៅ ឡូប៊ូ ដែលបានបញ្ចេញអាវក្រោះកម្លាំងធាតុហាក់ដូចជាកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដ៏ធំធេង ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងទាល់តម្រិះ នៅលើបាតដៃទាំងពីររបស់គេ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង និងពណ៌ស្វាយកំពុងឆេះរោលរាលដោយខ្លួនឯង។ បាតដៃទាំងពីររបស់គេចាប់ផ្តើមបែរមុខរកគ្នា ហើយរំកិលចូលជិតគ្នាយ៉ាងយឺតៗ...

នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងទាំងពីររំកិលចូលកាន់តែជិត ថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាមួយស្រាប់តែប្រែប្រួលរលកជុំវិញរាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ម្តងទៀតដូចកាលពីលើកមុន។ សំឡេងផ្ទុះស្រដៀងនឹងរន្ទះបាញ់តិចៗ បន្លឺឡើងឥតដាច់សូរនៅក្នុងបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ ប៉ុន្តែវាជារឿងសំណាងល្អ ដែលកម្លាំងនៃការផ្ទុះលើកនេះ មិនគួរឱ្យខ្លាចដូចលើកមុន ហេតុនេះហើយថាមពលប្រយុទ្ធដែលការពារដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺអាចទប់ទល់នឹងផលប៉ះពាល់នេះបាន។

ស៊ាវយ៉ាន ប្រើប្រាស់អារម្មណ៍ផ្ដោតទាំងអស់ ដើម្បីបញ្ជាឱ្យដុំភ្លើងទាំងពីររួមបញ្ចូលគ្នាសន្សឹមៗ។ គេព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាព ដើម្បីនឹកឃើញនូវស្ថានភាពអាថ៌កំបាំងដែលគេបានឈានចូលនៅវិនាទីចុងក្រោយកាលពីលើកមុន។ ភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់គេ សម្លឹងមើលទៅចំណុចដែលអណ្តាតភ្លើងកំពុងរួមបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងហ្មត់ចត់។ នៅទីនោះ ខ្សែញាក់នៃភ្លើងពណ៌បៃតងលាយស្វាយ ប្រៀបដូចជាខ្សែផ្លេកបន្ទោរតូចៗ ដែលកំពុងរត់ខ្វាត់ខ្វែងយ៉ាងលឿន។

នៅកណ្តាលអាកាសដ៏ខ្ពស់ឆ្ងាយ ហៃប៉ូដុង ចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នា ភ្នែកសម្លឹងមើលរលកប្រែប្រួលថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាជុំវិញខ្លួនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ គេពោលស្រាលៗថា៖

«រលកប្រែប្រួលលើកនេះ គឺពិតជាតូចជាងលើកមុនឆ្ងាយណាស់។ មើលទៅអាល្អិតនេះ ពិតជាមានការរីកចម្រើនខ្លះមែន។ ប៉ុន្តែរបស់នេះ បើគ្រប់គ្រងមិនបានល្អទេ វានឹងផ្ទុះឡើងភ្លាម ហើយកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់វាក៏មិនតូចដែរ។ ព្រោះទោះជាយ៉ាងណា អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះ គឺជា «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពិតប្រាកដ។»

«ហ៊ើយ... អាមនុស្សឆ្កួតម្នាក់នេះ។ វាតែងតែគិតចង់លេងរបស់ប្លែកៗខុសគេបែបហ្នឹងរហូត។» ហៃប៉ូដុង សើចទាំងល្វីងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល។ ទោះបីជានិយាយតាមត្រង់ គេពិតជាលួចច្រណែននឹងភាពក្លាហានរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដែលហ៊ានសាកល្បងគ្រប់យ៉ាងក៏ដោយ។ កាលពីមុន គេធ្លាប់បានជួបនឹងកំពូលអ្នកខ្លាំងម្នាក់ ដែលអាចគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ដូចគ្នានៅក្នុងអាណាចក្រឈូយុន (Chu Yun Empire)។ ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកខ្លាំងម្នាក់នោះ ចំពោះអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ គឺគោរពនិងការពារដូចជាដូនតារបស់ខ្លួនអញ្ចឹង។ វាខុសគ្នាស្រឡះពី ស៊ាវយ៉ាន ដែលហ៊ានយកវាទៅរួមបញ្ចូលជាមួយអណ្តាតភ្លើងផ្សេងទៀតតាមចិត្តចង់។ នៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់អ្នកខ្លាំងជាច្រើន សកម្មភាពបែបនោះគឺមិនខុសពីការដើរទៅរកសេចក្តីស្លាប់ឡើយ...

នៅលើទីលានហ្វឹកហាត់ ភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលដុំភ្លើងពណ៌បៃតងលាយស្វាយ ដែលត្រូវបានគេបង្ហាប់រួចរាល់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់គេស្រាប់តែបើកធំៗ។ ម្រាមដៃទាំងដប់ដ៏វែងរបស់គេ បានចុចបញ្ចូលគ្នាទៅលើដុំភ្លើងនោះដដែលៗ។

ការគ្រប់គ្រងដុំភ្លើងក្រោមការដឹងខ្លួនជាលើកដំបូងនេះ ធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន យល់ច្បាស់ថា ចលនាដែលមើលទៅហាក់ដូចជាធម្មតា និងស្រទន់បែបនេះ តាមពិតវាត្រូវការការចាក់បញ្ចូលថាមពលប្រយុទ្ធយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ពី «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង»។ ម្រាមដៃទាំងដប់ទើបតែធ្វើចលនាចុចនិងរំកិលបានប្រហែលប្រាំពីរទៅប្រាំបីដងប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែថាមពលប្រយុទ្ធនៅក្នុង «គ្រឹះកម្លាំងធាតុ» របស់ ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបានស្រកអស់ជិតពាក់កណ្តាលទៅហើយ។

ស៊ាវយ៉ាន ព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីនឹកឃើញការផ្លាស់ប្តូរដែល «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ឆ្លងកាត់មុនពេលវាត្រូវបានបង្កើតឡើង។ ភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបានគ្របដណ្តប់សន្សឹមៗ ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងលាយស្វាយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ម្រាមដៃដែលកំពុងចុចរំកិលក៏ឈប់ងក់។ «ថាមពលវិញ្ញាណ» ស្រាប់តែជះចេញពីរាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន រួចប្រែទៅជាខ្សែស្រឡាយដ៏តូចល្អិតនិងហ្មត់ ចាក់បញ្ចូលមួយសរសៃម្តងៗទៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងដែលកំពុងឆេះសន្ធោសន្ធៅ។

បន្ទាប់ពីការចាក់បញ្ចូលនៃថាមពលវិញ្ញាណ ថាមពលដ៏ហិង្សាដែលនៅក្នុងដុំភ្លើងពណ៌បៃតងលាយស្វាយ ចាប់ផ្តើមរលាយបាត់ទៅវិញមួយៗ។ ត្រឹមតែក្នុងប៉ប្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ដុំភ្លើងដែលធ្លាប់តែបាញ់ថាមពលចេញមកក្រៅដូចជាបន្លាស្រួចៗនៃសត្វប្រជាំង ក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញទាំងស្រុង។

សម្លឹងមើលដុំភ្លើងពណ៌បៃតងលាយស្វាយនៅក្នុងបាតដៃ ដែលបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ទៅតាមបំណង ស៊ាវយ៉ាន លួចដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។ ដៃស្តាំរបស់គេទ្រដុំភ្លើងនោះ ព្រមទាំងបិទភ្នែកចុះ។ ថាមពលវិញ្ញាណដែលបានជ្រាបចូលទៅក្នុងដុំភ្លើង ចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូររូបរាងរបស់ដុំភ្លើងនោះសន្សឹមៗ។

ការជំរុញថ្នមៗនៃថាមពលវិញ្ញាណ ដុំភ្លើងដែលមានរាងដូចបាល់កៅស៊ូ ចាប់ផ្តើមធ្វើចលនារមួលខ្លួន។ ទំហំរបស់វា ដែលដើមឡើយមានទំហំប៉ុនក្បាលមនុស្ស ក៏រួមតូចយ៉ាងលឿន។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទម្រង់ពន្លកនៃទម្រង់ផ្កាឈូកទំហំប៉ុនបាតដៃ ចាប់ផ្តើមលេចឡើងព្រាលៗ នៅចន្លោះពន្លឺពណ៌បៃតងលាយស្វាយ។

បន្ទាប់ពីមួយរំពេចក្រោយមក ពន្លឺពណ៌បៃតងលាយស្វាយក៏រលាយបាត់ទៅវិញមួយៗ។ ផ្កាឈូកភ្លើងពណ៌បៃតងលាយស្វាយដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតមួយ បានបណ្តែតខ្លួនអណ្តែត នៅពីលើបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

នៅកណ្តាលអាកាស ហៃប៉ូដុង រួមភ្នែកតូច ភ្នែកសម្លឹងមើលផ្កាឈូកពណ៌បៃតងលាយស្វាយ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ គេលួចពោលក្នុងចិត្តថា៖

«អាល្អិតនេះ... ការគ្រប់គ្រងថាមពលរបស់វា កាន់តែស្ទាត់ជំនាញជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ ប្រសិនបើវាអាចគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដល់កម្រិតនេះតាំងពីលើកដំបូងដែលវាប្រើ... វាពិតជាមានឱកាសខ្ពស់... ដែល «អធិរាជពស់ថ្លាន់ខ្មៅប្រាំបីស្លាប» នោះ នឹងត្រូវផ្ទុះស្លាប់នៅនឹងកន្លែងជាមិនខាន។»

«ប្រសិនបើថ្ងៃអនាគត វាអាចរួមបញ្ចូល «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរផ្សេងគ្នា ដោយការគ្រប់គ្រងដ៏ល្អឥតខ្ចោះបែបនេះ... ខ្ញុំគិតថាក្រៅពីពួកបិសាចដែលខុសមនុស្សធម្មតា គឺគ្មានអ្នកណាម្នាក់នៅក្នុងលំដាប់អធិរាជ អាចទ្រាំទ្រនឹងការផ្ទុះដ៏គួរឲ្យរន្ធត់នេះចំៗបានឡើយ!» ហៃប៉ូដុង ដកដង្ហើមធំ បញ្ចេញខ្យល់ដ៏ត្រជាក់មួយម៉ាត់។ ទឹកមុខរបស់គេមានភាពស្មុគស្មាញជាខ្លាំង នៅពេលដែលគេពោលខ្សឹបៗ ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅយុវជនពាក់អាវពណ៌ខ្មៅដែលឈរនៅលើដី។

នៅលើទីលានហ្វឹកហាត់ ស៊ាវយ៉ាន លើកផ្កាឈូកភ្លើងពីរពណ៌ឡើង ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅ ឡូប៊ូ ដែលកំពុងពួនយ៉ាងជិតនៅក្នុងអាវក្រោះកម្លាំងធាតុ។ ទឹកមុខដ៏ស្លេកស្លាំងបន្តិចរបស់គេបង្ហាញស្នាមញញឹម រួចគេគ្រវាសម្រាមដៃវាស់ថ្នមៗទៅលើផ្កាឈូកភ្លើង។ ភ្លាមៗនោះ ផ្កាឈូកភ្នំភ្លើងប្រែជាខ្សែកាំរស្មីពន្លឺ បាញ់សំដៅទៅរក ឡូប៊ូ ដូចផ្លេកបន្ទោរ។

ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើល «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដែលកំពុងហោះចូលទៅជិត ឡូប៊ូ ទៅៗដោយស្ងប់ស្ងាត់ គេលាតបាតដៃចេញ រួចក្តាប់ចូលគ្នាយ៉ាងណែន ព្រមទាំងបន្លឺសំឡេងយ៉ាងស្រទន់៖

«ផ្ទុះ!»

សំឡេងបញ្ជា ផ្កាឈូកភ្លើងពីរពណ៌ដែលកំពុងហោះហើរលើអាកាស ស្រាប់តែឈប់ងក់។ ភ្លាមៗនោះ ផ្កាឈូកបានរីកមាឌធំឡើងបន្តិច រួចផ្ទុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លាបំផុត!

«ដុំ...!!!»

សំឡេងផ្ទុះដ៏កប់ត្រចៀកបានលាន់កណ្តំពេញទីលានហ្វឹកហាត់។ «ស្នាមប្រេះស្រុតដីដ៏ធំធេង» មួយ បានរីករាលដាលចេញពីចំណុចកណ្តាលនៃការផ្ទុះនោះយ៉ាងលឿន...

«ការគ្រប់គ្រងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ...»

នៅលើអាកាសដ៏ខ្ពស់ ហៃប៉ូដុង បិទភ្នែកទាំងដកដង្ហើមធំ ពោលពាក្យសរសើរតិចៗ។ ប៉ុន្តែទន្ទឹមនឹងនោះ នៅក្នុងជម្រៅចិត្តរបស់គេ គឺពិតជាមានក្តីរន្ធត់ញាប់ញ័រយ៉ាងខ្លាំងចំពោះថាមពលបំផ្លិចបំផ្លាញនៃកំការចម្លងមួយនេះ។