គ្រាប់ថ្នាំថាមពលភ្លើងពណ៌ស្វាយ

នៅក្នុងបន្ទប់ ស៊ាវយ៉ាន បានយកដៃអង្អែលចង្ការបស់គេយឺតៗ ផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញដោយការគិតពិចារណា។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេបានក្រឡាប់បាតដៃ ហើយដបថ្លាមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ។ នៅក្នុងដបនោះ គឺមានផ្ទុកទៅដោយខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយពេញមួយដប។

ស៊ាវយ៉ាន បានបើកគម្របដប រួចលូកម្រាមដៃរបស់គេចូលទៅក្នុងនោះ។ នៅពេលដែលគេបានជ្រលក់ម្រាមដៃយកវាមកបន្តិចដោយប្រុងប្រយ័ត្ន អារម្មណ៍ឈឺផ្សាក្តៅក្រហាយមួយ ស្រាប់តែត្រូវបានបញ្ជូនចេញពីចុងម្រាមដៃរបស់គេភ្លាមៗ។

បន្ទាប់ពីដកដៃត្រលប់មកវិញ ភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើតំណក់ខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយ ដែលនៅលើចុងម្រាមដៃរបស់គេ។ កម្លាំងធាតុនៅក្នុងរាងកាយរបស់គេបានហូរចរន្ត ជ្រាបចូលតាមម្រាមដៃ រួចប៉ះស្រាលៗទៅលើតំណក់ខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយនោះ។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងផ្ទុះ «ផាំង» យ៉ាងស្រទន់មួយបានបន្លឺឡើង។ ខ្សែអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយតូចមួយ បានឆាបឆេះឡើងចេញពីម្រាមដៃរបស់គេ។ កំដៅដ៏ក្តៅគគុក បានធ្វើឱ្យភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន រួញខិតបន្តិច។

«កំដៅរបស់វាពិតជាមិនអន់ទេ... ប៉ុន្តែគួរឱ្យស្តាយ អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលបង្កើតឡើងដោយខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយត្រឹមតែមួយតំណក់ គឺវាមានបរិមាណតិចតួចពេកហើយ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមទាំងងក់ក្បាល មុននឹងពោលឡើងភ្លាមៗដោយភាពស្តាយក្រោយបន្តិច៖

«ខ្ញុំមិនមានខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយផ្ទុកទុកច្រើនឡើយ។ ប្រសិនបើមួយតំណក់របស់វា អាចបង្កើតអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយបានតែបន្តិចបន្តួចបែបនេះ វានឹងក្លាយជាការមិនរួចដើម និងខាតបង់ធំធេងជាងចំណេញទៅវិញទេ។» ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលដបខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយ ទាំងចិញ្ចើមជ្រួញចូលគ្នា។

«ប៉ុន្តែអាល្អិតតូចនេះ ក៏មិនបានស្រូបយកវាច្រើនដែរចុះហេតុអ្វីបានជាវាអាចបាញ់ភ្លើងចេញមកដូចជាបំពង់បាញ់ទឹកភ្លើងដូច្នោះ?» ស៊ាវយ៉ាន ផ្អៀងក្បាលយឺតៗ រួចក្រឡេកភ្នែកសម្លឹងមើលទៅ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ ដែលកំពុងលេងសប្បាយរីករាយក្នុងការបាញ់អណ្តាតភ្លើងចេញពីមាត់ ដោយគេបានសួរខ្លួនឯងទាំងមិនសូវប្រាកដក្នុងចិត្ត។

ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេបានលើកចិញ្ចើមឡើងថ្នមៗ។ បន្ទាប់ពីការសង្កេតមួយសន្ទុះ គេបានដឹងថា នៅខណៈពេលដែល ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ រៀបនឹងបាញ់អណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយចេញមក វាហាក់ដូចជាមានទឹកមាត់មួយចំនួនជ្រាបចេញមកតាមចង្កូមនៅក្នុងមាត់របស់វា។ នៅពេលដែលកញ្ចុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយតូចៗ បានប៉ះទង្គិចជាមួយនឹងទឹកមាត់នេះ ទំហំរបស់វាស្រាប់តែរីកធំឡើងជាងដប់ដងភ្លាមៗ។

«តើវាអាចមកពីទឹកមាត់របស់វាមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន រអ៊ូតិចៗនៅក្នុងមាត់។ គេបង្ហាញស្នាមញញឹមព្រាលៗ រួចក្រឡាប់បាតដៃ ហើយដបទទេមួយបានលេចឡើង។ ភ្លាមៗនោះ គេបានដើរយឺតៗសំដៅទៅរក ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ ទាំងស្នាមញញឹមនៅលើបបូរមាត់។

បន្ទាប់ពីការប្រទាញប្រទង់ដ៏គួរឱ្យធុញទ្រាន់ ដែលធ្វើឱ្យគេហូរញើសស្រោចពេញខ្លួន ទីបំផុត ស៊ាវយ៉ាន ទទួលបានទឹកមាត់ពណ៌បៃតងខ្ចីរបស់ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ ជិតកន្លះដប ចេញពីចង្កូមរបស់វា ក្រោមក្រសែភ្នែកខឹងងក់ងរ និងគុំកួនរបស់វា។ គេបានដាក់ដបនោះនៅក្រោមច្រមុះ រួចស្រូបក្លិនទឹកមាត់ដែលមានក្លិនក្រអូបប្រហើរព្រាលៗនោះ។ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រែជាចម្លែកបន្តិច ខណៈពេលដែលគេគ្រវីក្បាល។ ដោយក្រឡេកមើលទៅ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌នៅលើគ្រែ ស៊ាវយ៉ាន បានរអ៊ូនៅក្នុងចិត្តថា៖ «អាល្អិតនេះ កុំប្រាប់ឡើយថាសូម្បីតែវា ក៏ជាសត្វញីដែរនោះ?»

ស៊ាវយ៉ាន បានដាក់ដបទាំងពីរនៅក្នុងដៃចុះថ្នមៗ ទាំងគិតពិចារណាមួយសន្ទុះ។ រំពេចនោះ គេបានធ្វើសញ្ញាដៃ រួចទាញយកឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ក្រហមក្រម៉ៅមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ ហើយដាក់វានៅលើតុ។ ម្រាមដៃរបស់គេបានវាស់ស្រាលៗ។ ខ្សែអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងពីរបីខ្សែបានបាញ់ចេញទៅ ហើយអណ្តាតភ្លើងដ៏ក្តៅគគុកមួយ ក៏បានឆាបឆេះឡើងភ្លាមៗនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។

ដោយសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងដែលកំពុងរមួលខ្លួននៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ស៊ាវយ៉ាន បានត្រដុសចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ស្រាលៗ រួចយកឱសថរុក្ខជាតិពណ៌ក្រហមឆ្អៅពីរបីដើមចេញមក ដែលគ្រាន់តែមើលមួយភ្លែត គេអាចដឹងភ្លាមថាពួកវាមានផ្ទុកថាមពលធាតុភ្លើងយ៉ាងក្រាស់ក្រែល។ ដោយគ្រវីបាតដៃ គេបានបោះពួកវាទាំងអស់ចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។ បន្ទាប់មក គេបានគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ហើយចម្រាញ់ពួកវា ម្តងហើយម្តងទៀត រហូតដល់ប្រែទៅជាគំនម្សៅពណ៌ក្រហមយ៉ាងច្រើន។

នៅពេលដែលម្សៅពណ៌ក្រហមបានលេចឡើង ស៊ាវយ៉ាន បានប្រើប្រាស់បំពង់ម្ជុលប្រហោងចំនួនពីរ ដើម្បីបឺតយកខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយមួយតំណក់ និងទឹកមាត់របស់ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌មួយតំណក់រៀងៗខ្លួន។ បន្ទាប់មក គេបានរួមបញ្ចូលពួកវាចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។

ដោយសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងដែលកំពុងហក់ឡើងខ្ពស់នៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមព្រាលៗ។ ម្រាមដៃទាំងដប់របស់គេបានធ្វើចលនាដៃយ៉ាងរស់រវើក ហើយសីតុណ្ហភាពនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ក៏បានឡើងចុះម្តងហើយម្តងទៀត ផ្លាស់ប្តូរទៅតាមគំនិតរបស់គេ។ ទោះបីជាការផ្លាស់ប្តូរសីតុណ្ហភាពអណ្តាតភ្លើងយ៉ាងលឿនបែបនេះ គឺជាការសាកល្បងយ៉ាងខ្លាំងលើសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវយ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន បន្ទាប់ពីបានស្រូបយកគ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង គឺមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការឆ្លងកាត់ជំហានដ៏ស្មុគស្មាញបែបនេះបានយ៉ាងងាយស្រួល។

នៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានរាំរែកយ៉ាងទាក់ទាញមន្តស្នេហ៍។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក សីតុណ្ហភាពដ៏ក្តៅគគុកបានថយចុះជាលំដាប់។ អណ្តាតភ្លើងដ៏ខ្លាំងក្លា ក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញយឺតៗ។ ចុងក្រោយ វាបានឆ្លងកាត់រន្ធបញ្ចេញអណ្តាតភ្លើង ប្រែទៅជាខ្សែភ្លើងតូចមួយ ហើយហោះចូលទៅក្នុងម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

«ទោះបីជាបរិមាណដ៏ច្រើនរបស់វាត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងកំឡុងពេលចម្រាញ់ថ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែការដែលអាចប្រមូលមកវិញបានបន្តិចបន្តួចបែបនេះ គឺពិតជាល្អណាស់ទៅហើយ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលខ្សែអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលបានចូលមកក្នុងរាងកាយរបស់គេ។ គេបានគ្រវាសម្រាមដៃ ហើយខ្យល់បក់ស្រាលមួយបានបាញ់ទម្លាក់គម្របឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំចុះ។ បន្ទាប់មក គេបានធ្វើសញ្ញាហៅដោយដៃរបស់គេ ហើយគ្រាប់ថ្នាំពណ៌ក្រហមចំនួនបីគ្រាប់បានហោះចេញមក រួចចុះចតយ៉ាងមានលំនឹងនៅក្នុងបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។

ស៊ាវយ៉ាន បានលេងជាមួយគ្រាប់ថ្នាំថាមពលទាំងបីគ្រាប់នេះ ហើយស្នាមញញឹមមួយបានលេចឡើងនៅលើជ្រុងមាត់របស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន។ គ្រាប់ថ្នាំប្រភេទនេះ មិនអាចហៅថាជាថ្នាំបានឡើយ។ នេះគឺដោយសារតែពួកវាមិនមានផ្ទុកនូវលក្ខណៈសម្បត្តិវិសេសវិសាលណាមួយដូចជាថ្នាំនោះទេ។ អ្នកណាដែលលេបរបស់នេះចូលទៅក្នុងពោះ មិនត្រឹមតែមិនទទួលបានផលប្រយោជន៍បន្តិចសោះឡើយ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពរងទុក្ខវេទនាដុតរលាកយ៉ាងខ្លាំងទៀតផង។

បន្ទាប់ពីបានបង្វិលគ្រាប់ថ្នាំថាមពលពណ៌ក្រហមមួយគ្រាប់នៅចន្លោះម្រាមដៃរបស់គេ ស៊ាវយ៉ាន បានបោះវាចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ។ គេបានទំពារវាបន្តិច រួចរង់ចាំរហូតដល់គេមានអារម្មណ៍ថាថាមពលដ៏ក្តៅគគុកបានរីករាលដាលយ៉ាងលឿននៅក្នុងមាត់របស់គេ។ នៅខណៈពេលនោះ កម្លាំងធាតុនៅក្នុងរាងកាយរបស់គេបានស្ទុះឡើងយ៉ាងលឿន ហើយបុកទង្គិចជាមួយនឹងថាមពលដ៏ក្តៅគគុកនោះ។

នៅខណៈពេលនៃការបុកទង្គិចគ្នានោះ ស៊ាវយ៉ាន បានបើកមាត់របស់គេបន្តិច។ បណ្ដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដ៏ក្តៅគគុកមួយដុំ ស្រាប់តែត្រូវបានបាញ់ចេញមកក្រៅ។ បន្ទាប់មក វាក៏បានចុះចតយ៉ាងមានលំនឹងនៅលើបាតដៃរបស់គេ ដែលត្រូវបានការពារដោយកម្លាំងធាតុ។ វាបានឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ និងមានកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញគួរឱ្យកត់សម្គាល់។

ស៊ាវយ៉ាន បានដកដង្ហើមចេញនូវខ្យល់ក្តៅមួយដង្ហើម មុននឹងឱនក្បាលចុះដើម្បីសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលកំពុងឆេះឡើងនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ។ បរិមាណនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយលើកនេះ គឺមានចំនួនគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់តម្រូវការក្នុងការរួមបញ្ចូលគ្នាជាមួយ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» ហើយ។ នៅខណៈពេលនោះ ស៊ាវយ៉ាន បានដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ ខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយមួយតំណក់ ទឹកមាត់របស់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌មួយតំណក់ និងឱសថរុក្ខជាតិធាតុភ្លើងពីរបីមុខ... សមត្ថភាពនៃរបស់ពីរបីមុខនេះក្នុងការសម្រេចបាននូវលទ្ធផលបែបនេះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

«ចូរហៅរបស់នេះថា "គ្រាប់ថ្នាំថាមពលភ្លើងពណ៌ស្វាយ" ចុះ...» ដោយបោះគ្រាប់ថ្នាំថាមពលពណ៌ក្រហមពីរគ្រាប់នៅក្នុងដៃ ស៊ាវយ៉ាន បានបើកមាត់សើចឡើង។ គេនាពេលបច្ចុប្បន្ន ពិតជាចង់សាកល្បងមើលណាស់ថា តើកម្លាំងនៃ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» ដែលបង្កើតឡើងពីការរួមបញ្ចូលគ្នារវាងអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង និងអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយនេះ នឹងមានភាពខ្លាំងក្លាដល់កម្រិតណា។

«មើលទៅ ខ្ញុំត្រូវរកគោលដៅដែលមានសាច់មានឈាមមួយហើយ...»

ស្នាមញញឹមមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅ «គ្រាប់ថ្នាំថាមពលភ្លើងពណ៌ស្វាយ»។ គេបានងាកក្រោយ រួចដាក់ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ ដែលបានគេងលក់បាត់ទៅហើយដោយសារតែភាពហត់នឿយក្នុងការបាញ់អណ្តាតភ្លើងលេង។ បន្ទាប់មក គេបានញញឹម រួចដើរចេញពីបន្ទប់ដែលកំពុងរង្គើ និងហាក់ដូចជារៀបនឹងបាក់បែកនេះ ដើម្បីទៅកគោលដៅដែលមានជីវិត ដើម្បីសាកល្បងមើលថាតើអណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធកំណែចម្លងនេះ មានកម្លាំងខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណា...

នាពេលបច្ចុប្បន្ន វាគឺជាពេលវេលានៃការហ្វឹកហាត់ប្រចាំថ្ងៃនៅទីលានហ្វឹកហាត់របស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់»។ ដូចនេះ ទាហានស៊ីឈ្នួលជាច្រើនត្រូវបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅលើទីលានហ្វឹកហាត់។ ពួកគេបានទ្រាំទ្រនឹងកម្តៅថ្ងៃដ៏ក្តៅគគុក និងមានញើសហូរស្រោចពេញខ្លួន ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងប្រកួត និងប្រៀបធៀបជំនាញគ្នាទៅវិញទៅមក។ នៅលើតំបន់ដែលមានម្លប់មួយចំហៀងទីលាន ស៊ាវឌីង និងមនុស្សពីរបីនាក់ទៀតកំពុងឈរនៅទីនោះ។ ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេបានក្រឡេកមើលកាត់ទីលានហ្វឹកហាត់ម្តងម្កាល ទាំងងក់ក្បាលបន្តិច។

«លោកម្ចាស់ ឡូប៊ូ មើលទៅបងប្អូនមកពី "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់" ហាក់ដូចជាចុះសម្រុងគ្នាយ៉ាងល្អជាមួយអ្នកដទៃ។ អ្នកពិតជាបានខិតខំប្រឹងប្រែងខ្លាំងណាស់ក្នុងកំឡុងពេលនេះ។» ស៊ាវឌីង បានងាកក្បាលរបស់គេ រួចពោលឡើងទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់ ឡូប៊ូ ដែលនៅក្បែរខ្លួន ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅទាហានស៊ីឈ្នួលមកពីកងទ័ពទាំងពីរ ដែលភាពរកាំរកូសរបស់ពួកគេ ត្រូវបានលុបបំបាត់ចោលយ៉ាងខ្លាំងដោយសារតែរយៈពេលនៃការសម្របខ្លួនជាមួយគ្នានេះ។

«ទាំងនេះសុទ្ធតែជាវិធីសាស្ត្រដែលប្រធានក្រុម ស៊ាវឌីង បានគិតគូរឡើង។ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកអនុវត្តវាតែប៉ុណ្ណោះ។» ឡូប៊ូ គ្រវីក្បាល ចុងភ្នែករបស់គេបង្កប់ទៅដោយក្តីគោរពដ៏ធំធេង ខណៈពេលដែលគេក្រឡេកមើលទៅ ហៃប៉ូដុង ដែលនៅក្បែរនោះ។ មានកាលមួយ គេធ្លាប់បានឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះប្រយុទ្ធ។ ដូចនេះ គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា តើបុរសចំណាស់ដែលមើលទៅមិនទាក់ទាញភ្នែកម្នាក់នេះ មានកម្លាំងខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យកម្រិតណា។ ចិត្តរបស់ ឡូប៊ូ ក៏បានប្រែជាមានការភ័យខ្លាចបន្តិចបន្តួចចំពោះ ស៊ាវយ៉ាន ដែលមានសមត្ថភាពអញ្ជើញ ហៃប៉ូដុង ឱ្យមកស្នាក់នៅក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលនេះ។ នៅពេលដែលគេកត់សម្គាល់ឃើញ ស៊ាវឌីង សួរនូវសំណួរនេះ គេក៏បានប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្លើយតបវិញដោយភាពគួរសមភ្លាមៗ។

ស៊ាវឌីង តាមពិតទៅដឹងច្បាស់ពីការភ័យខ្លាចនៅក្នុងចិត្តរបស់ ឡូប៊ូ។ ភ្លាមៗនោះ គេបានញញឹម រួចសន្ទនានៅក្នុងកម្រិតបន្តិចបន្តួចជាមួយគេ មុននឹងងាកក្រោយដើម្បីក្រឡេកមើលទៅ ហៃប៉ូដុង ដែលកំពុងផ្អែកខ្លួននឹងដើមឈើទាំងទឹកមុខស្ងួតរាបស្មើ។ គេបានពោលទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «គិតទៅ លោកតា ហៃ តើហាងលក់ឱសថមិនមានឱសថរុក្ខជាតិដែលលោកតាត្រូវការមែនទេ? សូមកុំបារម្ភអី ខ្ញុំបានចាត់មនុស្សឱ្យទៅជួយស្វែងរកនៅក្នុងទីក្រុងជិតខាងរួចហើយ។ ប្រសិនបើពួកគេទទួលបានដំណឹងណាមួយ ពួកគេនឹងរាយការណ៍ត្រលប់មកវិញយ៉ាងលឿនបំផុត។»

«យ៉ាងហោចណាស់ ឯងដែលជាអាល្អិតតូចម្នាក់នេះ បានខិតខំប្រឹងប្រែងខ្លះដែរ។ ចំណែកឯអាល្អិត ស៊ាវយ៉ាន នោះវិញ បានសម្ងំខ្លួននៅក្នុងទីធ្លាបន្ទប់នោះ ចាប់តាំងពីវាបានប្រាប់ខ្ញុំអំពីឱសថរុក្ខជាតិទាំងនេះមក ហើយវាមិនទាន់បានចេញមកក្រៅវិញម្តងណាឡើយ។» នៅពេលឮបែបនេះ ស្នាមញញឹមខ្សោយមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហៃប៉ូដុង ខណៈពេលដែលគេឆ្លើយតបទៅកាន់ ស៊ាវឌីង។

«ការនិយាយអាក្រក់ពីមនុស្សនៅពីក្រោយខ្នង គឺមិនមែនជារឿងល្អឡើយ...» សំឡេងសើចព្រាលៗមួយ ស្រាប់តែត្រូវបានបញ្ចេញឡើងពីខាងក្រោយអ្នករាល់គ្នា។ សំឡេងដ៏ស៊ាំធ្លាប់នេះ បានធ្វើឱ្យមនុស្សពីរបីនាក់ប្រញាប់ងាកក្បាលរបស់ពួកគេ រួចសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងដើរចូលមកទាំងស្នាមញញឹម។

«តើរបួសរបស់ឯងបានជាសះស្បើយទាំងស្រុងហើយមែនទេ?» ដោយសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន ដែលចំហាយថាមពលរបស់គេ គឺពិតជាមានភាពរស់រវើកខ្លាំងជាងកាលពីមុន ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានភ្លឺឡើងនៅលើផ្ទៃមុខចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់ ហៃប៉ូដុង ខណៈពេលដែលគេសួរឡើងទាំងសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល។

«បាទ។» ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមទាំងងក់ក្បាល។

«ហ៊ើយ ពិតជាមនុស្សចម្លែកខុសពីមនុស្សធម្មតាមែន។ ការទទួលបានការជាសះស្បើយទាំងស្រុងក្នុងរយៈពេលមិនដល់មួយខែ ជាមួយនឹងរបួសធ្ងន់ធ្ងរដល់ថ្នាក់នោះ...» នៅពេលឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ងក់ក្បាល ហៃប៉ូដុង ស្រាប់តែសើចល្វីងជូរចត់ភ្លាមៗ រួចគ្រវីក្បាល។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ចិត្តរបស់គេក៏មានក្តីរន្ធត់ញាប់ញ័រចំពោះមធ្យោបាយដែល ស៊ាវយ៉ាន បានបង្ហាញផងដែរ។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមរួចគ្រវីក្បាល។ គេបានញញឹម រួចសន្ទនាលេងជាមួយ ស៊ាវឌីង និងអ្នកដទៃទៀតមួយសន្ទុះ មុនពេលខ្សែភ្នែករបស់គេស្រាប់តែអណ្តែតទៅរក ឡូប៊ូ ដែលនៅចំហៀង។ គេបានញញឹមព្រាលៗ ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមនោះ បានធ្វើឱ្យអ្នកក្រោយនេះមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងចិត្ត។

«ប្រធានក្រុម ស៊ាវយ៉ាន។» នៅពេលឃើញ ស៊ាវយ៉ាន ដើរចូលមកយឺតៗ ឡូប៊ូ បានប្រញាប់ប្រញាល់គោរពរាបសារ។

«លោកម្ចាស់ ឡូប៊ូ តើអ្នកមានអារម្មណ៍ស៊ាំនឹងការរស់នៅក្នុង "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់" ហើយឬនៅ?» ស៊ាវយ៉ាន សាកសួរទាំងស្នាមញញឹម។

នៅពេលឃើញស្នាមញញឹមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឡូប៊ូ បានប្រញាប់ប្រញាល់ងក់ក្បាលរបស់គេភ្លាមៗ។ នាពេលបច្ចុប្បន្ន ដំណឹងនៃការស្លាប់របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនៅក្នុងត្រកូលម៉ូ គឺស្ទើរតែបានរីករាលដាលពេញតំបន់ភាគខាងកើតនៃអាណាចក្រជៀម៉ាទៅហើយ។ ទោះបីជាមនុស្សដទៃទៀតប្រហែលជាមិនច្បាស់លាស់អំពីថាអ្នកណាជាឃាតកក៏ដោយ ក៏ ឡូប៊ូ ដឹងយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា មនុស្សដែលបានធ្វើរឿងនេះ គឺដាច់ខាតជាបុរសវ័យក្មេងដែលនៅចំពោះមុខគេ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានគ្រោះថ្នាក់អ្វីបន្តិចសោះម្នាក់នេះ។

«លោកម្ចាស់ ឡូប៊ូ។ ដោយសារតែអ្នកកំពុងតែទំនេរគ្មានអ្វីត្រូវធ្វើ តើអ្នកអាចជួយខ្ញុំក្នុងការធ្វើការពិសោធន៍មួយបានទេ?» ស៊ាវយ៉ាន សួរឡើងទាំងស្នាមញញឹមម្តងទៀត។ គេមិនបានរង់ចាំឱ្យ ឡូប៊ូ ងក់ក្បាលយល់ព្រមឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានលើកជើងភ្លាមៗ រួចដើរចេញពីកន្លែងដែលមានម្លប់។ ទោះបីជាកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវយ៉ាន គឺបានត្រលប់មកវិញក្នុងលំដាប់គ្រូហើយក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវយ៉ាន ដឹងច្បាស់ថា ពេលដោះស្រាយជាមួយមនុស្សដូចជា ឡូប៊ូ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ស្រាប់តែប្រែជាមានភាពស្និទ្ធស្នាលជាមួយគេ ឡូប៊ូ នឹងមានការសង្ស័យភ្លាមៗមិនខាន។

នៅពេលឮពាក្យសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ឡូប៊ូ ស្រាប់តែមានភាពវង្វេងវង្វាន់ និងទាល់ច្រក។ មួយរំពេចនោះ គេបានសើចល្វីងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល មុននឹងលើកជើងដើម្បីដើរតាមពីក្រោយ។

ដោយឈរនៅចំហៀង ស៊ាវឌីង និង ស៊ាវលី បានឃើញសកម្មភាពដ៏ចម្លែកនេះ ហើយពួកគេមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យផ្លាស់ប្តូរក្រសែភ្នែកគ្នានោះឡើយ។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏បានដើរតាមពីក្រោយទាំងក្តីចង់ដឹងចង់ឃើញផងដែរ។

ស៊ាវយ៉ាន បានឈប់ដើរយឺតៗនៅជ្រុងមួយនៃទីលានហ្វឹកហាត់។ គេបានប្រឈមមុខនឹង ឡូប៊ូ ដែលកំពុងមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រណុកក្នុងចិត្ត រួចពោលឡើងទាំងស្នាមញញឹមព្រាលៗថា៖ «អ្នកគួរតែប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់របស់អ្នកដើម្បីការពារ។ ខ្ញុំចង់ព្យាយាមស្វែងយល់មើលថា តើរបស់ដែលខ្ញុំទើបតែបានកែប្រែថ្មីនេះ មានកម្លាំងខ្លាំងក្លាកម្រិតណា។»

«ហាស?» នៅពេលឮបែបនេះ ជ្រុងមាត់របស់ ឡូប៊ូ បានញ័រទទ្រើក។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាខៀវស្វាយដោយក្តីភ័យខ្លាច។ ស៊ាវយ៉ាន តាមពិតទៅមានបំណងចង់ប្រើប្រាស់រូបគេធ្វើជាកន្លែងសម្រាប់ធ្វើការតេស្តពិតមែន។

ស៊ាវឌីង និងអ្នកដទៃទៀត សុទ្ធតែជាផ្នែកមួយនៃថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់របស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់។ នៅពេលដែលសមាជិកក្រុមដទៃទៀតនៅក្នុងទីលានហ្វឹកហាត់ បានឃើញពួកគេមកប្រមូលផ្តុំគ្នា ពួកគេក៏បានចាប់ផ្តើមឡោមព័ទ្ធតំបន់នោះភ្លាមៗ ខណៈពេលដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវយ៉ាន និង ឡូប៊ូ នៅចំកណ្តាលទាំងក្តីចង់ដឹងចង់ឃើញ។

«ប្រុងប្រយ័ត្នផង។»

ស៊ាវយ៉ាន បានរំលឹក ឡូប៊ូ ដែលទឹកមុខរបស់គេប្រែជាខៀវផងស្វាយផង មុនពេលដែលគេបានគ្រវាសម្រាមដៃរបស់គេ។ គ្រាប់ថ្នាំថាមពលពណ៌ក្រហមមួយគ្រាប់បានលេចឡើង ដែលគេបានបោះវាចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេ ក្រោមក្រសែភ្នែកសម្លឹងមើលរបស់អ្នករាល់គ្នា។ គេបានទំពារវាបន្តិច ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានបើកមាត់។ កញ្ចុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយដ៏ក្តៅគគុកមួយដុំ ត្រូវបានបាញ់ចេញមកក្រៅ រួចចុះចតយ៉ាងមានលំនឹងនៅលើដៃរបស់គេ ដែលត្រូវបានការពារដាច់ដោយឡែកដោយកម្លាំងធាតុ។

ស៊ាវយ៉ាន បានបោះបណ្ដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយនេះស្រាលៗ ទាំងស្នាមញញឹម។ បន្ទាប់មក គេបានលាតដៃស្តាំរបស់គេ ហើយអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ក៏បានឆាបឆេះឡើងយឺតៗ...

ដោយសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងដែលមានពណ៌ខុសគ្នាចំនួនពីរនៅលើដៃទាំងពីររបស់គេ ហៃប៉ូដុង មានភាពស្រឡាំងកាំងមួយសន្ទុះ។ ទឹកមុខរបស់គេបានផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ ខណៈពេលដែលគេរអ៊ូតិចៗថា៖ «អាណប់អើយ! តើអាល្អិតម្នាក់នេះមានបំណងចង់ប្រើប្រាស់សន្លឹកបៀនោះម្តងទៀតមែនទេ?»

ខណៈពេលដែលក្តីភ័យខ្លាចបានកើនឡើងជាលំដាប់នៅក្នុងភ្នែករបស់ ហៃប៉ូដុង ស៊ាវយ៉ាន ដែលស្ថិតនៅក្នុងទីលានហ្វឹកហាត់ តាមពិតទៅបានចាប់ផ្តើមបង្ខិតបាតដៃទាំងពីររបស់គេចូលគ្នាផ្អឹបយឺតៗ...

នៅពេលឃើញសកម្មភាពនេះរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ទឹកមុខរបស់ ហៃប៉ូដុង ទីបំផុតបានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុងតែម្តង។ ជើងរបស់គេស្រាប់តែជាន់ខ្លាំងទៅលើដី រួចហក់ស្ទុះឡើងទៅលើអាកាសក្នុងល្បឿនលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ ក្រោមក្រសែភ្នែកស្រឡាំងកាំងរបស់អ្នករាល់គ្នា។ គេបានជាន់ខ្យល់ រួចស្រែកជេរទាំងភ័យស្លន់ស្លោខ្លាំងៗថា៖ «ស៊ាវយ៉ាន អាមនុស្សឆ្កួត! កាលពីលើកមុន ឯងស្ទើរតែសម្លាប់ខ្លួនឯងទៅហើយ។ ឯងនៅតែចង់សាកល្បងវា ម្តងទៀតមែនទេ?»

ស៊ាវយ៉ាន បានងើបក្បាលរបស់គេឡើង រួចសម្លឹងមើលទៅ ហៃប៉ូដុង នៅលើអាកាស ដែលកំពុងមានកំហឹងភ័យស្លន់ស្លោជាខ្លាំង។ ផ្ទៃមុខរបស់គេមានភាពស្រឡាំងកាំងទាំងស្រុង។ គេនឹកស្មានមិនដល់សោះថា បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ នឹងមានការភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ ចំពោះ «អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ» របស់គេ...