កម្រិតនៃការចុះសម្រុងគ្នាកើនឡើងយ៉ាងគំហុក

ស៊ាវយ៉ាន អង្គុយនៅលើឥដ្ឋទាំងញើសហូរស្រោចពេញខ្លួន គេដកដង្ហើមញាប់ដង្ហក់ខ្លាំងៗ។ គេបានយកចុងអាវជូតញើសនៅលើថ្ងាស រួចគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹមដ៏ល្វីងជូរចត់។ ការប្រឈមមុខគ្នារយៈពេលពីរបីនាទីក្នុងទម្រង់បែបនេះ តាមពិតទៅវាបានធ្វើឱ្យគេហត់នឿយជាងការប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកមានសមត្ថភាពលំដាប់គ្រូធំទៅទៀត។ សំណាងល្អសម្រាប់គេ ដែលកម្លាំងរបស់ម្ចាស់ក្សត្រី មេឌូសា មានសភាពទន់ខ្សោយជាងមុនដោយសារមូលហេតុមិនច្បាស់លាស់ណាមួយ បើមិនដូច្នោះទេ គេច្បាស់ជាត្រូវនាងសម្លាប់បាត់ទៅហើយនៅថ្ងៃនេះ។

នៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវយ៉ាន នៅតែមានក្តីរន្ធត់ញាប់ញ័រនៅឡើយ ខណៈពេលដែលគេដកដង្ហើមធំ។ គេក្រោកឈរឡើងយឺតៗ រំកិលខ្សែភ្នែក ហើយស្រាប់តែទប់ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ដែលប្រៀបដូចជាពស់ភ្លើងកំពុងរាំរែកផ្លាស់ទីចុះឡើងជុំវិញរាងកាយរបស់គេ។ មួយរំពេចនោះ គេហាក់ដូចជាងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ហើយបើកមាត់បន្តិច។ រំពាត់អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏វែងនេះ គឺជារបស់ដែល ស៊ាវយ៉ាន បានទាញប្រមូលផ្តុំគ្នាដោយចៃដន្យ នៅពេលដែលគេហក់ថយក្រោយយ៉ាងលឿនចេញពីគ្រែ។ ភាពងាយស្រួលក្នុងការទាញវាមកប្រើប្រាស់នេះ ហាក់ដូចជាមិនបានធ្វើឱ្យគេចំណាយកម្លាំងអ្វីបន្តិចសោះឡើយ។

បន្ទាប់ពីរំពាត់អណ្តាតភ្លើងដ៏វែងត្រូវបានទាញចេញមក វាបានញែកចេញពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន។ បន្ទាប់មក វាក៏បានផ្លាស់ទី និងបង្វិលជុំវិញរាងកាយរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ឫកពារបស់វាប្រៀបដូចជាអាវុធដែលមានវិញ្ញាណវិសេស ក្នុងការការពារម្ចាស់របស់វាដូច្នោះដែរ។ ភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលទៅរំពាត់អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏វែងដែលកំពុងព័ទ្ធជុំវិញខ្លួនរបស់គេ។ ជ្រុងមាត់របស់គេកន្ត្រាក់បន្តិច។ ទោះបីជាបន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់ជាងម្ភៃថ្ងៃកន្លងមក ការគ្រប់គ្រងរបស់គេលើអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង មានភាពស្ទាត់ជំនាញជាងមុនក៏ដោយ ក៏គេដឹងច្បាស់ក្នុងចិត្តថា ជាមួយនឹងសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងដ៏តិចតួចរបស់គេនាពេលបច្ចុប្បន្ន វាដាច់ខាតមិនអាចទៅរួចឡើយក្នុងការបញ្ជាអណ្តាតភ្លើងឱ្យមានភាពរស់រវើក និងទន់ភ្លន់ដូចជាដៃជើងរបស់ខ្លួនឯងនោះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការពិតដែលបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខ បានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង ក្រៅពីក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំងលើសលប់។ បន្ទាប់ពីស្រឡាំងកាំងមួយសន្ទុះ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ដឹងខ្លួនឡើងវិញយឺតៗ។ គេបានលាតបាតដៃ រួចប៉ះស្រាលៗទៅលើរំពាត់អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏វែងដែលកំពុងព័ទ្ធជុំវិញខ្លួន។ នៅខណៈពេលដែលបាតដៃរបស់គេបានប៉ះចំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ស្រាប់តែវាមានសភាពស្តាប់បង្គាប់យ៉ាងខ្លាំង ដោយបានប្រែក្រឡាទៅជាបណ្ដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយដុំ មកជាប់នៅលើម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ហើយរំកិលខ្លួនតិចៗ។

ម្រាមដៃទាំងដប់របស់ ស៊ាវយ៉ាន បានរំកិលចូលគ្នា រួចញែកចេញពីគ្នាជាលំដាប់។ មួយរំពេចនោះ ខ្សែអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងតូចៗចំនួនដប់ខ្សែ ត្រូវបានទាញសន្ធឹងចេញមក បាតដៃរបស់គេបានធ្វើចលនាដៃ ហើយអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតងនៅលើនោះ ក៏បានឆាបឆេះឡើង និងរួមតូចទៅវិញតាមចង្វាក់។ ភាពរស់រវើក និងទន់ភ្លន់របស់វា គឺមានកម្រិតខ្ពស់ជាងឆ្ងាយណាស់ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំឡុងពេលចម្រាញ់ថ្នាំដើម្បីរំលាយថ្នាំគ្រាប់កាលពីពីរបីថ្ងៃមុន។ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដទៅ?»

ដោយសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ដែលកំពុងផ្លាស់ប្តូររូបរាងទៅជាទម្រង់ផ្សេងៗគ្នាម្តងហើយម្តងទៀតទៅតាមគំនិតរបស់គេ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន កាន់តែស្តែងឡើងយ៉ាងច្បាស់។ នៅពេលដែលគេកំពុងគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើង គេអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ភាពស្និទ្ធស្នាលរវាងអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង និងរូបគេ ស្រាប់តែកើនឡើងជាច្រើនដងយ៉ាងគំហុកបើប្រៀបធៀបនឹងពេលមុន។ អារម្មណ៍ប្រឆាំងទប់ទល់ដែលធ្លាប់តែមានព្រាលៗកាលពីអតីតកាល ក៏បានប្រែជាទន់ខ្សោយទៅៗដោយស្ងប់ស្ងាត់។

ស៊ាវយ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមខណៈពេលដែលគេគិតពិចារណាអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ រំពេចនោះ គំនិតមួយបានរត់កាត់ខួរក្បាលរបស់គេ​ គេបានរអ៊ូតិចៗថា៖ «កុំប្រាប់ឡើយថា... នេះគឺដោយសារតែគ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង?» នៅពេលដែលគំនិតនេះបានភ្លឺឡើងនៅក្នុងចិត្ត វាបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន យល់ច្បាស់ពីប្រភពរឿងរ៉ាវភ្លាមៗ។ គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង និងអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង គឺត្រូវបានបង្កើតឡើងមកពីប្រភពតែមួយ។ ឥឡូវនេះ នៅពេលដែលគេបានស្រូបយកខ្លឹមសារថាមពលរបស់គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើងចូលទៅក្នុងរាងកាយ គេបានធ្វើឱ្យកម្រិតនៃការចុះសម្រុងគ្នារវាងរាងកាយរបស់គេ និងអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង ប្រែជាល្អឥតខ្ចោះដោយចៃដន្យ។

បន្ទាប់ពីការវិភាគរួចមក ចិញ្ចើមដែលជ្រួញរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ត្រូវបានបន្ធូរបន្ថយយឺតៗ។ ស្នាមញញឹមនៃក្តីរីករាយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ គេនឹកស្មានមិនដល់សោះថា ការទទួលបានថាមពលរបស់គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង នឹងផ្តល់នូវលទ្ធផលដ៏ប្លែក និងនឹកស្មានមិនដល់បែបនេះ។ ការកើនឡើងនូវកម្រិតចុះសម្រុងគ្នាកើនឡើងយ៉ាងគំហុកនេះ គឺជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍រំភើបខ្លាំងជាងពេលដែលរបួសរបស់គេត្រូវបានព្យាបាលជាសះស្បើយទាំងស្រុងទៅទៀត។ យ៉ាងណាមិញ របួសរបស់គេគង់តែនឹងជាសះស្បើយនៅថ្ងៃណាមួយមិនខាន ប៉ុន្តែការចុះសម្រុងគ្នារវាងរាងកាយរបស់គេ និងអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង គឺមានតែត្រូវពឹងផ្អែកលើពេលវេលាដើម្បីសម្របខ្លួនទៅរកគ្នាជាលំដាប់តែប៉ុណ្ណោះ។ ដូចនេះ តាមរយៈការប្រៀបធៀបបែបនេះ របស់ណាដែលកម្រ និងមានប្រយោជន៍ជាង គឺដឹងភ្លាមៗតែម្តង។

ជាមួយនឹងក្តីរីករាយនៅលើផ្ទៃមុខ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើម្រាមដៃទាំងដប់របស់គេ។ អណ្តាតភ្លើងបានរំកិលខ្លួនតិចៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកវាស្រាប់តែប្រមូលផ្តុំគ្នានៅចុងម្រាមដៃទាំងដប់ បង្កើតបានជាបន្លាអណ្តាតភ្លើងដ៏មុតស្រួចបំផុត។ ដោយសារតែលទ្ធផលនៃការបង្ហាប់កម្រិតខ្ពស់ កម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដែលបង្កប់នៅក្នុងបន្លាអណ្តាតភ្លើងទាំងដប់នេះ គឺពិតជាខ្លាំងក្លាអស្ចារ្យដោយគ្មានមន្ទិលឡើយ។

ស៊ាវយ៉ាន បានគ្រវាសម្រាមដៃថ្នមៗ ហើយបន្លាអណ្តាតភ្លើងដ៏មុតស្រួចទាំងដប់ ក៏បានបាញ់ចេញទៅខាងក្រៅយ៉ាងខ្លាំងក្លាភ្លាមៗ។ កំដៅដ៏ក្តៅគគុកបានបង្កើតជាស្រទាប់ពន្លឺពណ៌បៃតងតូចៗជុំវិញពួកវា។ នៅខណៈពេលដែលបន្លាអណ្តាតភ្លើងទាំងនេះរៀបនឹងបាញ់ចំជញ្ជាំង ស៊ាវយ៉ាន បានកែម្រាមដៃរបស់គេបន្តិច។ រំពេចនោះ បន្លាអណ្តាតភ្លើងដែលត្រូវបានបាញ់ចេញទៅទាំងនោះ ហាក់ដូចជាទទួលបានកម្លាំងទាញមួយ រួចក៏ងាកក្រោយភ្លាមៗ ហើយហោះត្រលប់មកវិញតាមផ្លូវចាស់ បាញ់សំដៅមករក ស៊ាវយ៉ាន វិញ។ គេញញឹមខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលបន្លាអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលហោះត្រលប់មកវិញ ស៊ាវយ៉ាន បានលាតម្រាមដៃរបស់គេ ហើយបន្លាទាំងដប់ក៏បានបាញ់ចូលទៅក្នុងម្រាមដៃរបស់គេវិញទាំងស្រុង។

អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើដៃរបស់គេបានរលាយបាត់ទៅវិញយឺតៗ។ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលដៃរបស់ខ្លួនឯងដែលមិនមានរងរបួសសូម្បីតែបន្តិច។ គេងក់ក្បាលដោយក្តីកោតសរសើរ។ កាលពីមុន ការគ្រប់គ្រងរបស់គេលើអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង គឺច្បាស់ណាស់ថាមិនទាន់ឈានដល់កម្រិតដែលអាចបាញ់ចេញ និងប្រមូលមកវិញបានបែបនេះឡើយ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ បន្ទាប់ពីគេបានស្រូបយកគ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង កម្រិតនៃការគ្រប់គ្រងរបស់គេលើអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ គឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីអនុញ្ញាតឱ្យគេបំពេញសកម្មភាពគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងដ៏លំបាកមួយនេះបានយ៉ាងងាយស្រួល។

រាល់បណ្ដុំនៃអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតងនីមួយៗ តម្រូវឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ប្រើប្រាស់កម្លាំងធាតុក្នុងបរិមាណយ៉ាងច្រើន ដើម្បីទាញវាចេញពីត្បូងផ្ទុកវិញ្ញាណភ្លើងនៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។ ប្រសិនបើអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ទាំងនេះមិនអាចហោះត្រលប់មកវិញបានទេបន្ទាប់ពីបាញ់ចេញ វានឹងក្លាយជាសកម្មភាពមួយដ៏ខ្ជះខ្ជាយ វានឹងក្លាយជាទង្វើដ៏ខ្ជះខ្ជាយ និងបំផ្លាញកម្លាំងធាតុជាមិនខាន... ប្រសិនបើគេយកវាទៅប្រើប្រាស់ក្នុងការប្រយុទ្ធ ការខ្ជះខ្ជាយបែបនេះនឹងក្លាយជាការមិនទទួលខុសត្រូវចំពោះជីវិតរបស់ខ្លួនឯងឡើយ។ ដូចនេះ ការដែលអាចប្រមូលអណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដែលបានបាញ់ចេញត្រលប់មកវិញបាននាពេលនេះ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន មានអារម្មណ៍ពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចិត្ត។

ស៊ាវយ៉ាន បានលេងជាមួយអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតងដែលបានប្រែជាស្តាប់បង្គាប់នោះម្តងទៀត មុននឹងបញ្ជូនវាត្រលប់ចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់គេវិញទាំងស្រុងយឺតៗ។ បាតដៃរបស់គេតម្រង់ទៅរកជើងទម្រផ្កាឈូកបៃតងដែលកំពុងអណ្តែតនៅលើអាកាស រួចធ្វើសញ្ញាហៅវា។ ភ្លាមៗនោះ របស់ក្រោយនេះបានប្រែជាពន្លឺពណ៌បៃតងមួយដុំ ហើយហោះចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់របស់គេ។

នៅពេលដែលគេបានរក្សាទុកវាត្រឹមត្រូវហើយ ស៊ាវយ៉ាន បានទាញពត់ខ្លួនខ្ជិលច្រអូស។ ឆ្អឹងពេញរាងកាយរបស់គេបានប៉ះទង្គិចគ្នា បញ្ចេញសំឡេងគ្រវីកាត់យ៉ាងខ្លាំង។ អារម្មណ៍ដ៏ធូរស្រាល និងពោរពេញទៅដោយថាមពល បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ដកដង្ហើមចេញមកក្រៅយ៉ាងស្រណុកសុខស្រួល។ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន រួចវាយចេញទៅខាងមុខយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ នៅពេលដែលគេប្តូររវាងកណ្តាប់ដៃ និងបាតដៃ ខ្យល់ដ៏ខ្លាំងក្លាត្រូវបានបង្កើតឡើង បង្កើតបានជាឫកពារដ៏គួរឱ្យស្ងើចសរសើរ។ ដោយមានអារណ៍ពីកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលផ្ទុះឡើងចេញពីការកន្ត្រាក់នៃសាច់ដុំ ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមរួចងក់ក្បាល។ ទោះបីជាគេត្រូវទ្រាំទ្រនឹងទុក្ខវេទនយ៉ាងខ្លាំងដោយសារតែរបួសធ្ងន់ធ្ងរកាលពីពេលនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែសមត្ថភាពប្រយុទ្ធដែលរាងកាយបច្ចុប្បន្នរបស់គេអាចបញ្ចេញបាន គឺពិតជាខ្លាំងជាងកាលពីមុនជាមិនខាន។ បើមើលក្នុងរូបភាពបែបនេះ ការរងរបួសធ្ងន់ធ្ងររបស់គេកាលពីលើកនេះ គឺមិនខាតបង់ឡើយ។

ដោយឈរនៅដដែល ស៊ាវយ៉ាន បានបិទភ្នែកបន្តិច។ វិញ្ញាណរបស់គេបានចូលទៅក្នុងរាងកាយ ហើយពិនិត្យមើលយ៉ាងលឿនអស់មួយជុំ។ បន្ទាប់មក គេបានបើកភ្នែកឡើង ក្តាប់កណ្តាប់ដៃ រួចសើចតិចៗថា៖ «បន្ទាប់ពីការបញ្ចូលថាមពលរបស់គ្រាប់ផ្កាឈូកភ្លើង ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំគួរតែមានកម្លាំងកម្រិតលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំមួយហើយ...» ស៊ាវយ៉ាន បង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត រួចដើរយឺតៗសំដៅទៅចំហៀងគ្រែ។ គេបានសម្លឹងមើលទៅពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ដែលកំពុងនៅលើភួយ រួចសើចឡើង។

ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន ដែលកំពុងដើរចូលមកយឺតៗ។ ភ្នែកពស់ពណ៌ស្វាយព្រាលៗរបស់វា ក្រឡេកមើលផ្ទៃមុខញញឹមរបស់គេម្តង រួចក៏ធ្វើមិនដឹងមិនឮដាក់គេភ្លាមៗ។ វាបានងាកក្បាលចេញ ហើយដេកផ្អែកខ្លួនយ៉ាងទន់ខ្សោយនៅលើគ្រែដ៏ទន់ល្មឿយ។ វាច្បាស់ណាស់ថា សកម្មភាពស្រាប់ៗរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក្នុងការចាក់បញ្ចូលថាមពលកាលពីមុននេះ បានធ្វើឱ្យពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ដែលមានប្រាជ្ញាដឹងក្តីបឋមនោះ មានអារម្មណ៍ខឹងសម្បារបន្តិចនៅក្នុងចិត្ត។

នៅពេលឃើញពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌កំពុងធ្វើឫកពាដូចជាក្មេងតូចងក់ងរ ស៊ាវយ៉ាន បានគ្រវីក្បាលដោយភាពទាល់ច្រក គេបានលាតដៃ រួចអង្អែលខ្លួនរបស់វាថ្នមៗ។ នៅពេលឃើញវានៅតែមិនមានប្រតិកម្ម គេបានត្រឹមតែសើចល្វីងជូរចត់ រួចយកដបខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយមួយដបចេញពីក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់។ បន្ទាប់មក គេបានបើកគម្របដប។ ចំហាយដ៏ក្តៅគគុកដែលបង្កប់នូវក្លិនក្រអូបប្រហើរព្រាលៗ បានអណ្តែតឡើងយឺតៗ។

ស្ទើរតែនៅខណៈពេលបន្ទាប់ពីខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយត្រូវបានយកចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ដែលកំពុងដេកទន់ខ្សោយនៅលើគ្រែ ស្រាប់តែស្ទុះក្រោកឡើងភ្លាមៗ។ វាបានងាកក្បាលមក សម្លឹងមើលមុខញញឹមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន រួចក្រឡេកមើលទៅខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយដែលកំពុងបញ្ចេញផ្សែងពណ៌ស្វាយព្រាលៗ។ ក្តីប្រាថ្នាចង់បានយ៉ាងខ្លាំងបានភ្លឺឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់សត្វពស់។ បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ វាមិនអាចទប់ទល់នឹងភាពលោភលន់នៅក្នុងចិត្តរបស់វាបានទៀតឡើយ។ វាបានគ្រវីកន្ទុយ រួចវាលូនយ៉ាងលឿនមកចំពោះមុខ ស៊ាវយ៉ាន លៀនអណ្តាតពស់របស់វាចេញមក រួចបញ្ចេញសំឡេងស៊ឺៗ។ ស៊ាវយ៉ាន បានដាក់ដបចុះក្រោមទាំងស្នាមញញឹម។ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌បានគ្រវីកន្ទុយ ហើយប្រែរាងកាយរបស់វាជាពន្លឺមួយដុំ រួចលេចឡើងនៅចំពោះមុខដបក្នុងល្បឿនលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។ វាបានលៀនក្បាល និងលូកអណ្តាតពស់របស់វាចូលទៅក្នុងដប រួចផឹកយ៉ាងលោភលន់។

ដោយសារតែ ស៊ាវយ៉ាន មានបំណងចង់បំបាត់កំហឹងនៅក្នុងចិត្តរបស់អាល្អិតតូចម្នាក់នេះកាលពីលើកនេះ ដូចនេះ ស៊ាវយ៉ាន មិនបានឃាត់វាមិនឱ្យផឹកយ៉ាងលោភលន់បែបនេះឡើយ។ គេគ្រាន់តែសម្លឹងមើលកម្រិតខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយនៅក្នុងដបដែលកំពុងស្រកចុះយឺតៗ ទាំងក្តីស្រណោះស្រឡាញ់លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខ។

បន្ទាប់ពីប្រហែលមួយភាគដប់នៃខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយនៅក្នុងដបត្រូវបានលេបចូលដោយ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ ទីបំផុតវាក៏បានបញ្ឈប់ការផឹករបស់វា។ ក្បាលរបស់វាហាក់ដូចជាមានភាពវង្វេងវង្វាន់បន្តិចនៅពេលដែលវាដកខ្លួនចេញពីដប។ ឫកពាដូចជាមនុស្សស្រវឹងស្រា ស្រាប់តែភ្លឺឡើងនៅក្នុងភ្នែកពស់ពណ៌ស្វាយព្រាលៗរបស់វា។ ដោយសម្លឹងមើលទៅពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ដែលកំពុងគ្រវីក្បាល ស៊ាវយ៉ាន បានសើចល្វីងជូរចត់ រួចធ្វើសកម្មភាពដូចគ្នា។ គេបានរក្សាទុកខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយបាតដៃរបស់គេបានអង្អែលរាងកាយដ៏មានកំដៅឧណ្ហៗរបស់វា។ គេបានពោលឡើងដោយសំឡេងទាល់ច្រកថា៖ «អាល្អិតតូច ពេលនេះឯងពេញចិត្តហើយមែនទេ?»

ដូចពាក្យស្លោកចិនពោលថា «កាលបើបានស៊ីរបស់គេហើយ មាត់ក៏ប្រែជាទន់» នោះដែរ លើកនេះ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌មិនបានគេចវេសពី ស៊ាវយ៉ាន ទៀតឡើយ។ វាបានគ្រវីកដ៏វែងរបស់វា ហើយពន្លឺពណ៌ស្វាយស្រាប់តែហូរចូលទៅក្នុងភ្នែកពស់របស់វា។ វាបានបើកមាត់ពស់របស់វា រួចបញ្ចេញសំឡេង «ផាំង» យ៉ាងស្រទន់ ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយមួយបណ្ដុំ ស្រាប់តែត្រូវបានលេចចេញមកពីក្នុងមាត់របស់វា។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក អណ្តាតភ្លើងដ៏ខ្លាំងក្លាបានដុតកម្ទេចធ្នឹមឈើនៅលើពិដានបន្ទប់ ឱ្យក្លាយទៅជាភក់ផេះឈើពណ៌ខ្មៅងងឹតមួយគំន។

ស៊ាវយ៉ាន ងើបក្បាលឡើងយឺតៗ រួចសម្លឹងមើលទៅធ្នឹមឈើពណ៌ខ្មៅងងឹតដែលកំពុងបញ្ចេញសំឡេងប្រេះស្រាំ។ ជ្រុងមាត់របស់គេកន្ត្រាក់បន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានឱនក្បាលចុះក្រោម ហើយសម្លឹងមើលទៅពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ដែលកំពុងបញ្ចេញបណ្ដុំភ្លើងតូចៗម្តងហើយម្តងទៀត ហាក់ដូចជាវាកំពុងភើដូច្នោះដែរ។ ស៊ាវយ៉ាន មិនដឹងថាគួរយំ ឬគួរគប្បីសើចឡើយ ខណៈពេលដែលគេគ្រវីក្បាល។ តើអាល្អិតម្នាក់នេះគិតថាខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយអាចយកមកស៊ីលេងតាមចិត្តបានមែនទេ? ភាពក្រាស់ក្រែលនៃថាមពលភ្លើងពណ៌ស្វាយនៅក្នុងនោះ អាចធ្វើឱ្យសក់ក្បាលរបស់មនុស្សក្រោកឈរបានយ៉ាងងាយ។ វាអាចបង្រួមខ្លួនទៅជាភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលមានកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ អណ្តាតភ្លើងប្រភេទនោះ គឺជាអ្វីដែលសូម្បីតែយុនជឺ ក៏ត្រូវមានក្តីបារម្ភខ្លាំងដែរកាលពីពេលនោះ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ដែលកំពុងបាញ់បណ្ដុំភ្លើងលេងម្តងម្កាលដោយភាពទាល់ច្រក ស៊ាវយ៉ាន បានដកដង្ហើមធំ។ គេរៀបនឹងក្រោកឈរឡើងដើម្បីរៀបចំបន្ទប់ដ៏រញ៉េរញ៉ៃនេះទៅហើយ ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់គេស្រាប់តែកកស្ទះភ្លាមៗ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស្វាយទាំងនោះ។ គំនិតមួយបានលេចឡើងដោយស្ងប់ស្ងាត់ចេញពីជម្រៅនៃបេះដូងរបស់គេ។ «ប្រសិនបើខ្ញុំប្រើប្រាស់ភ្លើងពណ៌ស្វាយដែលបង្កើតឡើងដោយខ្លឹមសារតោកំណាចពណ៌ស្វាយនេះ ដើម្បីរួមបញ្ចូលគ្នាជាមួយអណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង កម្លាំងនៃអណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធដែលនឹងត្រូវបង្កើតឡើង គឺច្បាស់ជាមិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយទម្រង់ដើមបានឡើយ ប៉ុន្តែវាក៏មិនគួរខ្សោយពេកដែរមែនទេ? ជាងនេះទៅទៀត ជាមួយនឹងកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំគួរតែអាចគ្រប់គ្រងវាបាន។» បាតដៃរបស់ ស៊ាវយ៉ាន អង្អែលចង្ការបស់គេយឺតៗ ខណៈពេលដែលគេរអ៊ូតិចៗម្នាក់ឯង។