ការរួមបញ្ចូល «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌»! អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ

នៅពេលដែលគំនិតដ៏មហាចម្លែកនិងស្ទើរតែឆ្កួតលីលាមួយនេះបានលេចឡើង វាបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័ររន្ធត់ពេញមួយតួខ្លួនដោយមិនដឹងខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណា មិនថាគេព្យាយាមសង្កត់សង្កិនវាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គំនិតមួយនេះនៅតែបន្តវាយលុក និងព័ទ្ធជុំវិញបេះដូងរបស់គេដដែល។ ទោះមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចបណ្តេញវាចេញបានឡើយ វាប្រៀបដូចជាព្រលឹងបិសាចដែលតាមលងបន្លាចគេមិនលែង...

នៅក្រោមការព្យាយាមបណ្តេញចេញដោយឥតប្រយោជន៍នោះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានក្លាយជាមនុស្សដែលវក់វីនឹងគំនិតមួយនេះបន្តិចម្តងៗដោយមិនដឹងខ្លួន។ គេបានរអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ប្រសិនបើវាអាចទទួលបានជោគជ័យមែននោះ កម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏គួរឱ្យរន្ធត់របស់វា ប្រហែលជាមិនខ្សោយជាង "អណ្តាតភ្លើងបំបែករលកយក្សស៊ូណាមិ" នោះទេ មែនទេ?»

នៅក្នុងអំឡុងពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែតស៊ូក្នុងចិត្តនោះ ហៃ បូដុង បានសម្លឹងមើលគេយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ គេស្មានថា ស៊ាវ យ៉ាន បានបោះបង់ចោលទៅហើយ។ នៅខណៈនោះ គេបានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» មួយនេះ ពិតជាគូប្រកួតដ៏ខ្លាំងក្លាម្នាក់។ ហៃ បូដុង ប្រហែលជាអាចលាក់លៀមកម្លាំងពិតប្រាកដខ្លះមែន ប៉ុន្តែគេនិង ឈីង លីន មិនបានស្និទ្ធស្នាលគ្នាប៉ុន្មានទេ។ ដូចនេះ គេមិនចាំបាច់ត្រូវប្រថុយប្រថានធំដុំព្រោះតែស្រីតូចម្នាក់នោះឡើយ។ ការដែល ស៊ាវ យ៉ាន អាចម្ចាស់ការបោះបង់ចោលដោយខ្លួនឯងបែបនេះ គឺត្រូវចំតាមបំណងរបស់គេល្មម។

នៅផ្នែកម្ខាងទៀត «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានគ្រវីកន្ទុយដ៏ធំសម្បើមរបស់វាបន្តិច។ រាល់ពេលដែលកន្ទុយដ៏ធំនោះគ្រវីម្តងៗ វាបានបង្កើតជាខ្យល់ព្យុះដ៏ខ្លាំងក្លាមួយនៅលើមេឃ។ គេអាចស្រមៃដឹងថា តើមានកម្លាំងដ៏គួរឱ្យរន្ធត់កម្រិតណាដែលបង្កប់នៅក្នុងកន្ទុយដ៏ធំសម្បើមមួយនោះ។

«ហ៊ីៗ ម៉េចដែរ? ទីបំផុតឯងព្រមបោះបង់ចោលហើយមែនទេ?» ភ្នែកដ៏ធំរាងត្រីកោណបានសម្លឹងមើលទៅមនុស្សពីរនាក់នៅទល់មុខ ដែលមិនមានចលនាអ្វីទាំងអស់។ សំឡេងសើចរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ប្រៀបដូចជាសំឡេងផ្គរលាន់គ្រហឹមពេញផ្ទៃមេឃមិនដាច់សូរ។

«ឯងបោះបង់ចោលបែបនេះក៏ល្អដែរ វាជួយសន្សំកម្លាំងមិនឱ្យអញខាតបង់ទទេៗ។»

ដោយស្នាមញញឹម «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានងាកក្បាលទៅមើលជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយ។ វាបានរអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «ស្រីម្នាក់ លូ ម៉ាន នោះ ប្រហែលជាបានទៅដល់កន្លែងមានសុវត្ថិភាពហើយ។ ភារកិច្ចរារាំងពួកគេរបស់យើងក៏គួរតែត្រូវបានបញ្ចប់ដែរ។»

ពេលងាកត្រឡប់មកវិញ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន។ សំឡេងសើចដ៏ខ្លាំងរបស់វាបង្កប់ទៅដោយការចំអកឡកឡឺយ៖ «ពួកឯងទាំងពីរនាក់ បើថ្ងៃក្រោយនៅតែមិនអស់ចិត្តទេ អាចមកស្វែងរកយើងបាន។ យើងនឹងរង់ចាំពួកឯងគ្រប់ពេល។ ថ្ងៃនេះ យើងមិនលេងជាមួយពួកឯងទៀតទេ។ បើមិនខ្វល់ទេ ពេលដែលស្រីម្នាក់មកពីបក្សពពកអ័ព្ទ និងអាបិសាចចាស់នោះមកដល់ជាមួយគ្នា យើងពិតជាមានបញ្ហាក្នុងការចាកចេញជាមិនខាន។»

បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ កន្ទុយដ៏ធំរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានគ្រវីបន្តិច។ ខណៈដែលរាងកាយរបស់វាថយក្រោយយឺតៗ ភ្នែករបស់វានៅតែសម្លឹងមើលរាល់សកម្មភាពរបស់មនុស្សទាំងពីរមិនដាក់ភ្នែក។ ច្បាស់ណាស់ ដោយសារតែភាពប្រុងប្រយ័ត្ន វាមិនព្រមបណ្តោយឱ្យខ្នងរបស់វាប្រឈមមុខនឹងកម្រិត លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ទាំងពីរនាក់នេះឡើយ។ ទោះបីជាវាអាចរារាំង លំដាប់អធិរាជ ទាំងពីរនាក់បានមែន ប៉ុន្តែវាមិនអាចកម្ចាត់ទាំង ស៊ាវ យ៉ាន និង ហៃ បូដុង ព្រមគ្នានោះទេ។

នៅក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែលកំពុងតែដកថយបន្តិចម្តងៗ។ គំនិតដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែតស៊ូនៅក្នុងចិត្តកន្លងមក ត្រូវបានសម្រេចចិត្តយ៉ាងដាច់ខាតនៅខណៈនេះ។ ដៃរបស់គេបានលាតសន្ធឹងចេញពីក្រោមអាវធំពណ៌ខ្មៅយឺតៗ។ ម្រាមដៃវែងស្រឡូនពណ៌សរបស់គេ ប្រៀបដូចជាដៃរបស់នារីក្រមុំ និងមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានកម្លាំងកំហែងបន្តិចសោះឡើយ។

នៅពេលឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បែបនេះ ហៃ បូដុង ដែលនៅក្បែរនោះស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាមិនប្រាកដប្រជាទាល់តែសោះ។

«ហ៊ីៗ ម៉េចដែរ នៅតែមិនព្រមបោះបង់ទៀតមែនទេ? ឯងប្រហែលជាមាន "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" មួយប្រភេទមែន ប៉ុន្តែមើលទៅតាមអាការៈរបស់ឯង ហាក់ដូចជាមិនអាចបញ្ចេញកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់វាបានឡើយ!» ដោយចាប់អារម្មណ៍នឹងសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដូចគ្នា «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ក៏បានបញ្ឈប់រាងកាយដែលកំពុងផ្លាស់ទីភ្លាមៗ។ ភ្នែករាងត្រីកោណរបស់វាសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដោយភាពធុញទ្រាន់ និងសើចយ៉ាងត្រជាក់។

ដោយមិនខ្វល់ពីពាក្យសម្តីចំអករបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ឡើយ ដៃទាំងពីររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានលើកមកខាងមុខផ្ងារទៅរកមេឃ។ គេមានភាពស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹក (អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់) បានឆាបឆេះឡើងនៅលើដៃឆ្វេងរបស់គេ។ កម្តៅដ៏ក្តៅគគុករបស់វា បានដុតបំផ្លាញខ្យល់អាកាសរហូតដល់ប្រែជាវង្វេងវង្វាន់ និងមើលទៅមិនពិតប្រាកដ។

នៅពេលដែលដៃឆ្វេងរបស់គេក្តាប់ចូលបន្តិច អណ្តាតភ្លើងពណ៌សស្លេកដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នោះបានរមួលខ្លួនយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ ដោយបញ្ចេញនូវថាមពលដ៏កាចសាហាវឃោរឃៅ។

ខណៈដែលភ្នែករាងត្រីកោណដ៏ធំសម្បើមរបស់វាសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដោយការលែបខាយចំអក «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» មិនមានការព្រួយបារម្ភបន្តិចណាឡើយ។ ទោះបីជាវាមានការភ័យខ្លាចចំពោះ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ខ្លះមែន ប៉ុន្តែមនុស្សអាវខ្មៅម្នាក់នេះ ដោយសារហេតុផលមិនច្បាស់លាស់ណាមួយ ហាក់ដូចជាមិនអាចបញ្ចេញថាមពលរបស់វាបានដោយសេរីនោះទេ។ ហេតុដូច្នេះហើយ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» មិនមានភាពភ័យខ្លាចទាល់តែសោះ។

អារម្មណ៍មើលងាយនៅក្នុងភ្នែករាងត្រីកោណនោះមានត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា នៅពេលដែលដុំភ្លើងពណ៌បៃតងមួយ (អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង) បានឆាបឆេះឡើងភ្លាមៗនៅលើដៃស្តាំរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ភ្នែកដ៏ធំសម្បើមរបស់វាក៏ស្រុតចុះយ៉ាងគំហុក។ អារម្មណ៍ភ័យរន្ធត់ដ៏ខ្លាំងក្លាមួយដែលមិនធ្លាប់មាន បានលេចឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់សត្វពស់នោះ ប្រៀបដូចជាកែវភ្នែករបស់មនុស្សលោកអញ្ចឹង។

«នេះក៏ជា "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ដែរមែនទេ? ចង្រៃយ៍មែន! ចង្រៃយ៍មែន! វាមិនអាចទៅរួចទេ! ម៉េចក៏ឯងអាចមាន "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ពីរប្រភេទនៅក្នុងខ្លួនតែមួយបាន?» ដោយសារតែមានអារម្មណ៍ពីកម្តៅដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ដែលបញ្ចេញចេញពីអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយដ៏ធំរបស់វាបានរួញចូលគ្នា ហាក់ដូចជាមានគេដើរជាន់កន្ទុយរបស់វាអញ្ចឹង។ សំឡេងដ៏ស្រួចស្រាវរបស់វាបានបន្លឺឡើងយ៉ាងច្របូកច្របល់ពេញផ្ទៃមេឃ។

ដោយឈរនៅក្បែរ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ បូដុង បានសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌ស និងពណ៌បៃតងដែលកំពុងតែរមួលខ្លួននៅលើបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងទឹកមុខស្រឡាំងកាំង។ ដោយសារតែស្ថិតក្នុងចម្ងាយជិតបែបនេះ គេពិតជាអាចមានអារម្មណ៍ដឹងពីកម្តៅដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ដែលបង្កប់នៅក្នុងដុំភ្លើងទាំងពីរនេះយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។ នៅខណៈនោះ ជើងរបស់គេបានឈានថយក្រោយមួយចម្ងាយធំដោយមិនដឹងខ្លួន ទើបមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាព ហើយបានបញ្ឈប់រាងកាយរបស់គេ។

«វាពិតជាមិនគួរឱ្យជឿទាល់តែសោះ។ អាល្អិតនេះពិតជាមាន "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ពីរប្រភេទមែន!»

ហៃ បូដុង បានដកដង្ហើមចូលយ៉ាងវែងនូវខ្យល់ដ៏ត្រជាក់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ បេះដូងរបស់គេបានច្របូកច្របល់អស់ទៅហើយ។ នៅក្នុងបទពិសោធន៍ដ៏សម្បូរបែបរបស់គេ គេមិនដែលធ្លាប់ឮថាមាននរណាម្នាក់អាចមាន «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរប្រភេទក្នុងពេលតែមួយនោះឡើយ។ គេត្រូវដឹងថា ធម្មជាតិរបស់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» គឺមានភាពកាចសាហាវអំណាចលើសលប់ ហើយពួកវាមានសមត្ថភាពបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏អស្ចារ្យ។ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរប្រភេទគឺប្រៀបដូចជាសត្រូវស៊ីសាច់ហុតឈាមនឹងគ្នា ហើយពួកវាមិនអាចចុះសម្រុងនឹងគ្នាជាដាច់ខាត។ ប្រសិនបើ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរប្រភេទរស់នៅក្នុងខ្លួនមនុស្សម្នាក់ ហៃ បូដុង អាចគិតឃើញតែលទ្ធផលមួយគត់។ នោះគឺលទ្ធផលដែលគ្រាប់បែកដ៏គ្រោះថ្នាក់ទាំងពីរបានបុកទង្គិចគ្នា។ លទ្ធផលចុងក្រោយ គឺត្រូវបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់នៅក្នុងការផ្ទុះដ៏ខ្លាំងក្លាមួយ។

ហៃ បូដុង មិនច្បាស់ទេថាហេតុអ្វី ស៊ាវ យ៉ាន អាចមាន «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរប្រភេទក្នុងពេលតែមួយបាន។ ប៉ុន្តែគេអាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា នៅខណៈពេលដែល «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទាំងពីរប្រភេទបានលេចឡើង គ្រាប់ពូជថាមពលដែលធ្លាប់តែស្លូតបូតនៅក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេ ស្រាប់តែប្រែជាកាចសាហាវ និងច្របូកច្របល់ខ្លាំងឡើងៗ។

«តើអាល្អិតនេះកំពុងគិតចង់ធ្វើអ្វី ដោយការដាស់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ពីរប្រភេទមកព្រមគ្នាបែបនេះ?» ហៃ បូដុង វង្វេងវង្វាន់អស់ហើយ ខណៈដែលគេគិតនៅក្នុងចិត្ត។ គេសម្លឹងមើលទៅអាវធំពណ៌ខ្មៅដែលត្រូវបានលើកឡើងបន្តិច។ ទម្រង់មុខដ៏មុតស្រួចនិងសង្ហាដែលត្រូវបានលាតត្រដាងនៅទីនោះ ហាក់ដូចជាកំពុងបង្កប់នូវស្នាមញញឹមដ៏ឆ្កួតលីលាមួយ។

នៅពេលដែលគេបានឃើញស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ បូដុង បានញ័ររន្ធត់ពេញខ្លួនដោយភាពត្រជាក់។ អារម្មណ៍មិនល្អមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងបេះដូងរបស់គេដោយមិនដឹងខ្លួន។ ខណៈពេលដែលស្លាបទាំងគូរបស់គេបក់បោកបន្តិច ថាមពលដូឈី (Dou Qi) ដ៏ត្រជាក់ដូចទឹកកក បានបង្កើតជាខែលការពារទឹកកករាងមូលដែលរុំព័ទ្ធជុំវិញខ្លួនរបស់គេ។

នៅទល់មុខ ស៊ាវ យ៉ាន «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» នៅតែបន្តជេរប្រទេចមិនឈប់ ខណៈដែលវាដកដង្ហើមយ៉ាងញាប់ញ័រ។ ច្បាស់ណាស់ វាបានទទួលការប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្តយ៉ាងខ្លាំងពីការពិតដែល ស៊ាវ យ៉ាន អាចមាន «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរប្រភេទ។

ដោយមិនខ្វល់ពី «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែលកំពុងតែលោតកញ្ជ្រោលដូចជាត្រីអណ្តែងនោះឡើយ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើដុំ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ដែលមានពណ៌ខុសគ្នាចំនួនពីរ។ ជ្រុងមាត់របស់គេបានកន្ត្រាក់បន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានខាំធ្មេញយ៉ាងណែន។ ដៃទាំងពីររបស់គេដែលកាន់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទាំងពីរប្រភេទ បានចាប់ផ្តើមទាញពួកវាចូលគ្នាយឺតៗឆ្ពោះទៅរកចំណុចកណ្តាល។

«ចង្រៃយ៍មែន! អាមនុស្សឆ្កួត! អាមនុស្សឆ្កួត! មនុស្សម្នាក់នេះពិតជាឆ្កួតមែនទែនហើយ!»

ដោយសម្លឹងមើលសកម្មភាពនេះរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងកែវភ្នែកដ៏រន្ធត់ ហៃ បូដុង និង «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ហាក់ដូចជាបានស្រែកជេរឡើងព្រមគ្នាដោយចម្លែក។ បន្ទាប់ពីពួកគេបានជេររួច មនុស្សទាំងពីរបានដកថយមួយចម្ងាយយ៉ាងធំដោយព្រមព្រៀងគ្នា។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ពីចម្ងាយ។

«អាតិរច្ឆាន បើឯងងាប់ទៅ តើនរណានឹងមកចម្រាញ់ "ឱសថពណ៍ស្វាយស្រោចស្រង់ព្រលឹង" ឱ្យយើងទៅ?» នៅពេលដែល ហៃ បូដុង កំពុងតែដកថយ គេបានជេរប្រទេចយ៉ាងអស់សង្ឃឹមនៅក្នុងចិត្ត។ តាមគំនិតរបស់គេ ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន អាចមាន «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរប្រភេទផ្សេងគ្នានៅក្នុងខ្លួនក្នុងពេលតែមួយក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចទៅរួចឡើយដែលគេបណ្តោយឱ្យ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ដ៏កាចសាហាវទាំងពីរប្រភេទនេះមកប៉ះពាល់គ្នាហើយនៅមានសុវត្ថិភាពនោះ។

ការជេរប្រទេចពីពួកគេទាំងពីរមិនបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានការរារែកចិត្តឡើយ។ នៅក្នុងគំនិតដ៏ឆ្កួតលីលារបស់គេ គេគិតថាដោយសារតែ «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង» (Flame Mantra) អាចលេបត្របាក់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ផ្សេងៗគ្នាជាច្រើនបាន ដូចនេះវាមិនគួរជាការពិបាកពេកទេក្នុងការរួមបញ្ចូល «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទាំងនេះចូលគ្នា។

កម្លាំងនៃ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» តែមួយប្រភេទ ក៏អាចធ្វើឱ្យ លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ម្នាក់មានភាពភ័យខ្លាចទៅហើយ។ ប្រសិនបើ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរប្រភេទខុសគ្នាត្រូវបានលាយបញ្ចូលគ្នា ថាមពលដែលនឹងផ្ទុះឡើងនៅពេលពួកវាប៉ះគ្នា ពិតជានឹងកើនឡើងជាច្រើនទ្វេដង!

នេះគឺជាការពិសោធន៍ដ៏ឆ្កួតលីលាមួយ។ ជាការពិតណាស់ ទោះបីជាវាមានគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំធេងក៏ដោយ ប្រសិនបើ ស៊ាវ យ៉ាន អាចទទួលបានជោគជ័យមែននោះ គេពិតជានឹងមានបច្ចេកទេសសម្លាប់ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់មួយ ដែលសូម្បីតែ លំដាប់អធិរាជ ក៏ត្រូវតែញញើតញញើមខ្លាំងបំផុតដែរ។

«ចង្រៃយ៍មែន ប្រសិនបើរឿងនេះអាចជោគជ័យពិតមែន នេះអាចចាត់ទុកថាជាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដ៏វិសេសវិសាលមួយដែលយើងបានបង្កើតឡើងដោយខ្លួនឯងមែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន បានរអ៊ូរទាំដោយក្តីបារម្ភបន្តិចនៅក្នុងចិត្ត។ ដៃទាំងពីររបស់គេកំពុងតែញាប់ញ័រ ខណៈដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង និងអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ បានចាប់ផ្តើមប៉ះទង្គិចគ្នាជាបណ្តើរៗ។

«ផាំង!»

នៅខណៈពេលដែលកូនអណ្តាតភ្លើងបានប៉ះគ្នាភ្លាម សំឡេងគ្រហឹមដូចផ្គរលាន់ដ៏ថប់ដង្ហើមមួយ បានផ្ទុះឡើងចេញពីក្នុងបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ ដៃទាំងពីររបស់គេត្រូវបានរងរបួសយ៉ាងគួរឱ្យរន្ធត់។ ឈាមស្រស់ៗបានហូរចេញមកដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ មើលទៅតាមស្ថានភាព ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារមានថាមពលប្រយុទ្ធការពារដៃរបស់គេទេ ពួកវាប្រហែលជាត្រូវផ្ទុះដាច់ខ្ទេចខ្ទីនៅនឹងកន្លែងបាត់ទៅហើយ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្ខំចិត្តទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងដែលត្រូវបានបញ្ជូនចេញពីដៃរបស់គេ។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សបានគ្របដណ្តប់ភ្នែកខាងឆ្វេងពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់គេ ខណៈដែលផ្នែកម្ខាងទៀតត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង។ ពណ៌បៃតងនិងពណ៌សបានផ្លាស់ប្តូរគ្នាទៅវិញទៅមក មើលទៅគួរឱ្យចម្លែកនិងរន្ធត់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

ដោយខាំធ្មេញបញ្ចូលគ្នា ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានខ្វល់ពីថាមពលដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ដែលត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីការបុកទង្គិចគ្នារវាង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទាំងពីរប្រភេទ ដែលបានធ្វើឱ្យខ្យល់អាកាសចាប់ផ្តើមប្រែជាវង្វេងវង្វាន់នោះឡើយ។ ដៃទាំងពីររបស់គេត្រូវបានផ្តោតអារម្មណ៍ទាំងស្រុងទៅលើការរំកិលចូលគ្នាឆ្ពោះទៅរកចំណុចកណ្តាល។

ចម្ងាយរវាងបាតដៃទាំងពីរគឺត្រឹមតែកន្លះសង់ទីម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កន្លះសង់ទីម៉ែត្រនេះបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវដាស់រាល់ថាមពលទាំងអស់នៅក្នុងកោសិការាងកាយរបស់គេ ដើម្បីរក្សាការរីកចម្រើនដ៏យឺតយ៉ាវនេះ។

«អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលប្រៀបដូចជាមនុស្សឆ្កួត។ ទោះបីជាវាដឹងថានៅក្រោមស្ថានភាពបែបនេះ វាមិនសមគប្បីសម្រាប់វាក្នុងការស្នាក់នៅបន្តក៏ដោយ ប៉ុន្តែភាពច្រណែនដែល ស៊ាវ យ៉ាន អាចមាន «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ពីរប្រភេទក្នុងពេលតែមួយ បានបង្ខំចិត្តឱ្យវាស្នាក់នៅមើលបន្ត។ វាចង់ឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែកថា តើអាល្អិតដ៏ក្រអឺតក្រទមម្នាក់នេះនឹងលេងសើចជាមួយខ្លួនឯង រហូតដល់មិនអាចសេសសល់សាកសព្វបានដោយរបៀបណា! នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) នេះ វាមិនដែលធ្លាប់ឮថាមាននរណាម្នាក់អាចប្រើប្រាស់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» តាមរបៀបបែបនេះឡើយ។

ឈាមស្រស់ៗបានហូរចេញពីបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ម្តងហើយម្តងទៀត។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនិងពណ៌សបានចាប់ផ្តើមត្រូវបានសង្កត់បង្រួមបន្តិចម្តងៗ។ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ណាស់ថានៅពេលដែលពួកវាត្រូវបានសង្កត់បង្រួម ស៊ាវ យ៉ាន ក៏កំពុងតែស៊ូទ្រាំនឹងការវាយបកវិញពី «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទាំងពីរ។ នៅខណៈនោះ ទីបំផុត ស៊ាវ យ៉ាន បានបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរថប់ៗនៅក្នុងចិត្ត។ ឈាមមួយមាត់ពេញត្រូវបានព្រួសចេញមក ហើយបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងអណ្តាតភ្លើង។ វាត្រូវបានដុតរលាយក្លាយជាភាពទទេស្អាតភ្លាមៗ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានខាំធ្មេញ ហើយសម្លឹងមើលយ៉ាងមានះទៅលើ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ទាំងពីរដែលកំពុងតែរុំព័ទ្ធជុំវិញគ្នា។ គេយល់យ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា សកម្មភាពរបស់គេនេះ ពិតជាមានភាពល្ងង់ខ្លៅបំផុតដោយគ្មានការសង្ស័យ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គេនៅតែបន្តធ្វើតាមរបៀបផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេដដែល។ បេះដូងរបស់គេមានភាពមានះមួយដែលជារបស់ខ្លួនឯង។

ចាប់តាំងពីគេបានចាប់ផ្តើមទាក់ទងជាមួយ លោកគ្រូយ៉ាវឡៅ (Yao Lao) មក ស៊ាវ យ៉ាន តែងតែពឹងផ្អែកលើកម្លាំងរបស់លោកគ្រូយ៉ាវឡៅ ជានិច្ច រាល់ពេលដែលគេជួបប្រទះនឹងគូប្រកួតដែលគេមិនអាចយកឈ្នះបាន ហើយចុងក្រោយក៏បានគេចផុតពីសេចក្តីស្លាប់។ ពីទស្សនៈរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គេមិនចូលចិត្តអារម្មណ៍បែបនេះទាល់តែសោះ។ ប្រហែលជាលោកគ្រូយ៉ាវឡៅ មិនបាននិយាយអ្វីចេញពីមាត់មែន ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងស្រពេចស្រពិលថា លោកគ្រូយ៉ាវឡៅ ក៏ហាក់ដូចជាមិនចង់ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ពឹងផ្អែកលើកម្លាំងរបស់លោក ដើម្បីរត់គេចខ្លួន ឬប្រយុទ្ធរាល់ពេលដែលគេជួបនឹងអ្នកខ្លាំងនោះដែរ។

ស៊ាវ យ៉ាន គឺជាមនុស្សដែលមានការតស៊ូខ្ពស់។ ពេលខ្លះ ការតស៊ូនេះក៏អាចចាត់ទុកថាជាភាពរឹងរូសខ្លាំងបំផុតផងដែរ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលហាក់ដូចជាស្ថិតក្នុងផ្លូវទាល់ច្រក បានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពរឹងរូសដ៏ខ្លាំងក្លាមួយនេះ។

នៅក្រោមលក្ខខណ្ឌនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ពិតជាចង់សាកល្បងថាតើគេ ដោយប្រើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួន អាចបង្កើតអ្វីមួយដែលមានកម្លាំងគួរឱ្យរន្ធត់ ដែលសូម្បីតែលោកគ្រូយ៉ាវឡៅ ក៏ត្រូវស្លុតចិត្តដែរឬទេ។

នៅក្នុងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្រៅពី «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង» (Flame Mantra) និង «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» (Green Lotus Core Flame) គឺមិនមានអ្វីផ្សេងទៀតដែលអាចមានលក្ខណៈសម្បត្តិ ឬសក្តានុពលបែបនេះឡើយ។

រាល់ពេលដែលទាំងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនិងពណ៌សបានប៉ះគ្នាដល់ចំណុចសំខាន់ ពួកវានឹងបដិសេធមិនបន្តរួមបញ្ចូលគ្នាឡើយ មិនថា ស៊ាវ យ៉ាន ព្យាយាមសង្កត់បង្រួមពួកវាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ ផ្ទុយទៅវិញ តាមការរុញច្រានយ៉ាងខ្លាំងក្លារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកើតចេញពីការមិនព្រមទទួលយកស្ថានភាពបែបនេះ ថាមពលនៅក្នុងដុំភ្លើងទាំងពីរក៏ចាប់ផ្តើមកាចសាហាវបន្តិចម្តងៗ។

«ផាំង!»

សំឡេងផ្ទុះថប់ៗមួយទៀតបានបន្លឺឡើង។ ស្បែកដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅចន្លោះមេដៃនិងម្រាមចង្អុលបានលោត និងរហែកដាច់ចេញពីគ្នា។ ដោយបន្ទាបក្បាលចុះដើម្បីសម្លឹងមើលដុំអណ្តាតភ្លើងដែលដូចជាចរន្តរន្ទះដែលជះពន្លឺពណ៌បៃតងនិងពណ៌សផ្ទុះឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានរួមតូចបន្តិច។ គេដឹងថានេះគឺជាប្រផ្នូលមុនពេលដែលថាមពលដ៏កាចសាហាវហៀបនឹងផ្ទុះឡើង។

«ស៊ាវ យ៉ាន ចង្រៃយ៍មែន ប្រញាប់រំសាយពួកវាចោលភ្លាមទៅ! បើឯងនៅតែបន្តបែបនេះ វាហៀបនឹងផ្ទុះហើយ!» ដោយមានអារម្មណ៍ពីថាមពលធម្មជាតិដ៏កាចសាហាវនៅជុំវិញខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ បូដុង បានប្រញាប់ស្រែកហៅយ៉ាងខ្លាំង។

«ហាៗ អាល្អិតដែលវាយតម្លៃសមត្ថភាពខ្លួនឯងខ្ពស់ពេក!» ដោយមានអារម្មណ៍ពីគ្រាប់ពូជថាមពលដ៏ច្របូកច្របល់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានសើចយ៉ាងខ្លាំងក្នុងលក្ខណៈចំអកមើលបំណាំជាខ្លាំង។

ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានស្តាប់តាមសម្តីរបស់ ហៃ បូដុង ឡើយ។ ភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងសដ៏កាចសាហាវនោះ។ ការយកចិត្តទុកដាក់របស់គេត្រូវបានប្រមូលផ្តុំទាំងស្រុងនៅក្នុងនោះ។ នៅខណៈពេលនោះ ផ្ទៃមេឃនិងផែនដីហាក់ដូចជាប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ភ្លាមៗ។ សូម្បីតែសំឡេងខ្យល់ក៏បានបាត់ស្រមោលដែរ។

នៅខណៈនេះ ភាពវង្វេងវង្វាន់ស្រាប់តែបានវាយលុកចូលទៅក្នុងភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ម្រាមដៃរបស់គេបានប្រែជាមានភាពរហ័សរហួន ហាក់ដូចជាអាចវាងស្លឹកឈើដើម្បីបេះផ្កាអញ្ចឹង។ ម្រាមដៃទាំងដប់របស់គេបានធ្វើចលនាយ៉ាងលឿនជុំវិញដុំអណ្តាតភ្លើង។ ខ្សែថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ដែលត្រូវបានចរាចរចេញពី «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង» (Flame Mantra) បានចាក់ស្រោចចូលទៅក្នុងនោះ។

បន្ទាប់ពីការចាក់ស្រោចចូលនៃថាមពលប្រយុទ្ធពី «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង» មក ដុំអណ្តាតភ្លើងដ៏កាចសាហាវនោះ ស្រាប់តែប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញបន្តិចម្តងៗដោយគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ អណ្តាតភ្លើងពីរពណ៌បានរមួលខ្លួនបន្តិច។ ទីបំផុត វាបានរួមបញ្ចូលគ្នាយ៉ាងយឺតៗទៅជាទម្រង់ផ្កាឈូកពណ៌បៃតងស ដែលមានទំហំប៉ុនបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅចំពោះមុខក្រសែភ្នែកដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់មនុស្សទាំង ហៃ បូដុង និង «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី»។

នៅខណៈពេលដែលទម្រង់ផ្កាឈូកត្រូវបានបង្កើតឡើង ពេញមួយតួខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានញ័ររន្ធត់។ គេបានបន្ទាបក្បាលចុះ ហើយសម្លឹងមើលផ្កាឈូកពណ៌បៃតងសនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ ដោយសំឡេងដ៏ស្រទន់ គេបានរអ៊ូរទាំថា៖ «តើយើងពិតជាជោគជ័យហើយមែនទេ? អណ្តាតភ្លើងកំហឹងផ្កាឈូកព្រះពុទ្ធ?»

នៅពេលដែលសំឡេងរបស់គេបានធ្លាក់ចុះ មុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ប្រែជាស្លេកស្លាំងយ៉ាងលឿន។ ភាពវង្វេងវង្វាន់នៅលើមុខរបស់គេបានបាត់ស្រមោលភ្លាមៗ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេបានគ្រវែងផ្កាឈូកពណ៌បៃតងសនៅក្នុងដៃរបស់គេយ៉ាងខ្លាំងក្លា និងតាមសភាវគតិ ឆ្ពោះទៅរក «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែលកំពុងតែស្ថិតក្នុងភាពរន្ធត់ចិត្តនៅឡើយ។

ផ្កាឈូកអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស បានហោះកាត់កាត់អាកាសដ៏ទទេស្អាតយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ នៅតាមផ្លូវ វាមិនទាំងបង្កើតឱ្យមានសំឡេងខ្យល់បន្តិចណាឡើយ ខណៈពេលដែលវាអណ្តែតទៅមុខ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ របៀបអណ្តែតបែបនេះ បានធ្វើឱ្យស្រកាទាំងអស់នៅលើខ្លួនរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ត្រូវក្រោកឈរច្រងាងៗបញ្ច្រាសទិសអស់។

ផ្កាឈូកពីរពណ៌បៃតងស បានហោះយ៉ាងលឿនឆ្ពោះទៅរក «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី»។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលវាហៀបនឹងទៅដល់កាំរង្វង់ម្ភៃម៉ែត្រពីខ្លួនរបស់វា ផ្កាឈូកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមកញ្ជ្រោលឡើងភ្លាមៗ។ ផ្កាឈូកនោះបានបន្ថយល្បឿន និងរួញតូចចូល។ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ វាបានរីកប៉ោងឡើងយ៉ាងខ្លាំង ហើយបន្តបន្ទាប់មកទៀតគឺ ការផ្ទុះដ៏ខ្លាំងក្លាដែលមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន និងរង្គើរបើកផ្ទៃមេឃនិងផែនដី បានបន្លឺឡើងពេញអាកាសដ៏ទទេស្អាត។

«ផាំង!»

ថាមពលបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ បានរីករាលដាលចេញពីចំណុចដែលដុំភ្លើងនោះបានជួបគ្នា។ នៅខណៈពេលនេះ រលកថាមពលជាច្រើនបានលេចឡើងនៅលើអាកាសដ៏ទទេស្អាត។ រលកទាំងនោះបានរីករាលដាល និងកាត់តាមកំពូលភ្នំដ៏ខ្ពស់ត្រដែតមួយនៅក្នុងពពកដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ កំពូលភ្នំនោះស្រាប់តែផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីចេញពីគ្នា ហើយកន្លែងដែលវាដាច់ចេញពីភ្នំធំគឺមានភាពរលោងស្រិលដូចជាកញ្ចក់អញ្ចឹង។

ក្នុងទិសដៅផ្ទុយគ្នាប្រហែលប្រាំរយគីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងយ៉ាន (Yan City) រូបរាងពីរដែលកំពុងតែហោះហើរយ៉ាងលឿន បានឈប់ងក់ភ្លាមៗនៅលើមេឃ។ ពួកគាត់ស្រាប់តែងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅកន្លែងដែលខ្សែភ្នែករបស់ពួកគាត់មិនអាចមើលទៅដល់។ ផ្ទៃមុខចាស់ជរាដែលដូចជាសំបកឈើ និងផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតថ្លៃថ្នូរនិងខ្ពង់ខ្ពស់ ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទៅដោយភាពរន្ធត់ និងការមិនចង់ជឿទាល់តែសោះ។