កម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏គួរឱ្យរន្ធត់

អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងសដ៏ចែងចាំងបានផ្ទុះឡើងកណ្តាលមេឃពណ៌ខៀវស្រងាត់។ វាបានលេបត្របាក់ផ្ទៃមេឃទាំងមូល ប្រៀបដូចជារលកសមុទ្រអណ្តាតភ្លើងដ៏មហិមា។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក សីតុណ្ហភាពនៅទូទាំងតំបន់នេះបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

នៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាន មនុស្សម្នាក់ៗបានងើបក្បាលឡើងទាំងភាំងស្មារតី សម្លឹងមើលទៅរលកអណ្តាតភ្លើងដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ដែលកំពុងតែគ្របដណ្តប់ពេញផ្ទៃមេឃ។ ទោះបីជាសមរភូមិនោះស្ថិតនៅចម្ងាយរាប់ពាន់ម៉ែត្រនៅលើអាកាសក៏ដោយ ក៏រលកកម្តៅដ៏ក្តៅគគុកនោះ នៅតែធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាហូរញើសជោកខ្លួនដែរ។

ទីក្រុងដ៏ធំសម្បើមទាំងមូលបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ជ្រងំ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានត្រឹមតែលេបទឹកមាត់កាត់បន្ថយភាពស្ងួតបំពង់ក។ ក្តីបារម្ភនិងភាពភ័យស្លន់ស្លោបានរីករាលដាលចេញពីជម្រៅចិត្តរបស់ពួកគេ។ ប្រសិនបើរលកអណ្តាតភ្លើងនេះបោកបក់ទាបជាងនេះបន្តិចមកលើទីក្រុងយ៉ាន កន្លែងមួយនេះច្បាស់ជាត្រូវរលាយសាបសូន្យក្លាយជាវាលរាបស្មើជាមិនខាន។

«តើនេះជាកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញរបស់ លំដាប់អធិរាជ មែនទេ? ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់!» មនុស្សគ្រប់គ្នាបានត្រដរញ័រទទ្រើក និងថ្ងូរតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។

នៅលើមេឃពណ៌ខៀវ រលកអណ្តាតភ្លើងបានប្រែក្រឡាទៅជារលកថាមពលបោកបក់ចេញទៅខាងក្រៅយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ។ ដោយមានចំណុចកណ្តាលនៃការផ្ទុះជាស្នូល រាល់សត្វមានជីវិតទាំងអស់ដែលស្ថិតនៅក្នុងកាំរង្វង់ដែលបានកំណត់ ទទួលបានការវាយប្រហារបំផ្លិចបំផ្លាញយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

រលកអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងសបានរីករាលដាលយឺតៗរហូតដល់កាំរង្វង់រាប់រយម៉ែត្រ មុនពេលដែលពួកវាចាប់ផ្តើមរលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ។ នៅលើមេឃ មនុស្សពីរនាក់និងសត្វចម្លែកមួយក្បាលបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពដុនដាបជាទម្ងន់។

ការវាយប្រហារដែល «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ទទួលបាន គឺពិតជាមានភាពធ្ងន់ធ្ងរជាងគេបំផុតក្នុងចំណោមពួកគេទាំងបី ដោយសារតែរាងកាយដ៏ធំសម្បើមរបស់វា និងដោយសារតែទីតាំងរបស់វាស្ថិតនៅកៀកបំផុតនឹងចំណុចផ្ទុះ។ ដោយសារតែរលកអណ្តាតភ្លើងបំផ្លិចបំផ្លាញដែលបានបោកបក់កាត់ ស្រកាដ៏រឹងមាំជាងពាក់កណ្តាលនៅលើខ្លួនរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ត្រូវបានបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់។ នៅលើរាងកាយពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់វាមានឈាមពណ៌ក្រហមស្រស់ហូរស្រក់ចុះមកមិនឈប់ ប្រៀបដូចជាមានភ្លៀងធ្លាក់អញ្ចឹង។

នៅក្រោមស្រកាដែលបានបាក់បែកនោះ មុខរបួសដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ជាច្រើនកន្លែងដែលអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេ បានរីករាលដាលចេញទៅខាងក្រៅ និងស្ទើរតែគ្របដណ្តប់ពេញខ្នងរបស់វាទាំងមូល។ នៅពេលក្រឡេកមើលមួយភ្លែត គេថែមទាំងអាចមើលឃើញឆ្អឹងពណ៌សកកកុញស្រពេចស្រពិលទៀតផង។

ក្នុងចំណោមស្លាបទាំងប្រាំបីរបស់វា ស្លាបចំនួនបីត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេចខ្ទីដោយសារតែការផ្ទុះដ៏សាហាវ ហើយស្លាបមួយទៀតគឺសេសសល់តែពាក់កណ្តាលប៉ុណ្ណោះ ដោយមានឈាមស្រស់ហូរចេញមកយ៉ាងខ្លាំង។ ភាពក្រអឺតក្រទមនៅក្នុងភ្នែករាងត្រីកោណដ៏ធំសម្បើមរបស់វា មិនអាចមើលឃើញទៀតឡើយ។ អ្វីដែលមកជំនួសវិញ គឺភាពភ័យរន្ធត់ជាខ្លាំង។ ស្ថានភាពដ៏ទន់ជ្រាយនិងដុនដាបរបស់វា នៅពេលនេះមិនមានសេសសល់នូវមោទនភាព និងភាពក្រអឺតក្រទមបន្តិចណាឡើយ។

នៅកន្លែងមួយដ៏ឆ្ងាយពី «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ខែលទឹកកកពណ៌សដូចព្រិលត្រូវបានប្រេះបែកយឺតៗ។ កម្ទេចកំទីទឹកកកបានធ្លាក់ចុះមកក្រោម ទីបំផុតបានលាតត្រដាងឱ្យឃើញនូវរូបរាងចាស់ជរាម្នាក់ដែលមានអាវធំពណ៌ខ្មៅរហែកខ្ទេចស្ទើរតែទាំងស្រុង។

បច្ចុប្បន្ននេះ ទឹកមុខរបស់ ហៃ បូដុង ប្រែជាស្លេកស្លាំងទាំងស្រុង។ នៅកាច់ជ្រុងមាត់របស់គេនៅមានស្លាកស្នាមឈាមខ្សោយៗនៅឡើយ។ គេបានជូតស្នាមឈាមនោះចេញដោយចៃដន្យជាមួយនឹងដៃរបស់គេ ដែលកំពុងតែញ័រទទ្រើកដោយមិនដឹងខ្លួន។ នៅក្នុងការផ្ទុះដ៏គួរឱ្យរន្ធត់អម្បាញ់មិញនេះ ហៃ បូដុង បានប្រើប្រាស់រាល់កម្លាំងទាំងអស់ដែលគេមាន ដើម្បីបង្រួមបង្កើតជាខែលទឹកកក ថាមពលប្រយុទ្ធ ដ៏រឹងមាំជាងសែសិបស្រទាប់នៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការការពារដែលមើលទៅរឹងមាំមិនអាចបំផ្លាញបាននេះ ហាក់ដូចជាត្រូវបានវាយបំបែកយ៉ាងងាយស្រួលនៅក្រោមរលកអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងសដែលមានកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នោះ។ បន្ទាប់ពីរលកអណ្តាតភ្លើងបានបោកបក់កាត់ទៅ មានតែស្រទាប់ចុងក្រោយបង្អស់នៃខែលទឹកកកទាំងសែសិបស្រទាប់ប៉ុណ្ណោះដែលនៅសេសសល់។

«អាល្អិតឆ្កួតនេះ ពិតជាឆ្កួតមែន។ វាហ៊ានធ្វើរឿងប្រថុយប្រថានដល់ថ្នាក់នេះផង!» នៅពេលគិតដល់វាសនាដ៏អាក្រក់ដែលគេនឹងត្រូវជួបប្រទះ ប្រសិនបើការការពាររបស់គេត្រូវបានបំបែកទាំងស្រុងនោះ មុខរបស់ ហៃ បូដុង ប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាម។ បបូរមាត់របស់គេញ័រទទ្រើក ខណៈពេលដែលគេជេរប្រទេចដោយសំឡេងស្អកៗ។

ទោះបីជាគេកំពុងតែជេរប្រទេចចេញពីមាត់មែន ប៉ុន្តែសូម្បីតែខ្លួនរបស់ ហៃ បូដុង ផ្ទាល់ក៏មិនដឹងខ្លួនដែរថា ភាពភ័យខ្លាចចំពោះយុវជនម្នាក់ដែលមានអាយុមិនទាន់ដល់ម្ភៃឆ្នាំម្នាក់នេះ បានកើតឡើងពីជម្រៅចិត្តរបស់គេបាត់ទៅហើយ។

បន្ទាប់ពីជេរមួយសន្ទុះមក ខ្សែភ្នែករបស់ ហៃ បូដុង បានសម្លឹងមើលទៅលើអាកាស ហើយទីបំផុតបានបញ្ឈប់ទៅលើរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែអណ្តែតខ្លួននៅលើអាកាសដោយមិនដឹងថានៅរស់ ឬស្លាប់ឡើយ។

បច្ចុប្បន្ននេះ អាវធំពណ៌ខ្មៅជាងពាក់កណ្តាលនៅលើខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានបំផ្លាញខ្ទេច។ «អាវក្រោះស្នូលសមុទ្រ» ដែល យុន ជឺ បានផ្តល់ឱ្យគេ ស្រាប់តែបានផ្ទុះដាច់ចេញពីគ្នានៅខណៈពេលនេះ។ បំណែកដ៏ធំនៃអាវក្រោះការពារពណ៌ខៀវស្រងាត់បានធ្លាក់ចុះមកក្រោមយឺតៗ ដោយលាតត្រដាងឱ្យឃើញនូវរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលត្រូវបានដុតកម្តៅរហូតដល់ឡើងក្រហមដូចជាភ្លើងនៅខាងក្រោម។

ដោយបក់ស្លាបទាំងគូនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេស្រាលៗ ហៃ បូដុង បានលេចខ្លួនយ៉ាងលឿននៅក្បែរ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេសម្លឹងមើលទៅស្ថានភាពសន្លប់បាត់ស្មារតីដ៏គួរឱ្យអាសូររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយភ្លាមៗនោះបានក្រឡេកមើលទៅអាវក្រោះការពារពណ៌ខៀវស្រងាត់នោះ។ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានជះពន្លឺកាត់កែវភ្នែករបស់គេ។ កម្លាំងការពាររបស់វត្ថុមួយនេះ បានធ្វើឱ្យគេមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។

ច្បាស់ណាស់ ប្រសិនបើ ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានការការពារពីអាវក្រោះមួយនេះទេ គេប្រហែលជាត្រូវស្លាប់នៅនឹងកន្លែងបាត់ទៅហើយ ដោយសារតែការផ្ទុះដ៏គួរឱ្យរន្ធត់អម្បាញ់មិញនេះ។

«អាមនុស្សឆ្កួត។ ឯងពិតជាហ៊ានរួមបញ្ចូល "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ពីរប្រភេទចូលគ្នាពិតមែន។ ឥឡូវនេះ រឿងរ៉ាវប្រែជា "ល្អ" ហើយ។ វត្ថុដែលឯងបង្កើតឡើង វាថែមទាំងមិនស្គាល់ឯងជាម្ចាស់ទៀតផង។ ហឹម បើឯងត្រូវស្លាប់ដោយសារតែដៃរបស់ខ្លួនឯងមែននោះ វាច្បាស់ជាក្លាយជារឿងនិទានដ៏អស្ចារ្យមួយមិនខានឡើយ។» ដោយសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពមិនដឹងស្លាប់ឬរស់ ហៃ បូដុង សើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់ និងគ្រវីក្បាល។ បាតដៃរបស់គេបានចាប់ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដើម្បីពិនិត្យមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ គេបានគ្រវីក្បាលបន្តិច និងដកដង្ហើមធំ។ វាពិតជាមានតម្លៃដែលត្រូវបង់សម្រាប់ការបង្កើតនូវការបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏គួរឱ្យរន្ធត់បែបនេះ។ រាងកាយបច្ចុប្បន្នរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គឺស្ថិតក្នុងស្ថានភាពហៀបនឹងបាក់បែកទាំងស្រុងទៅហើយ។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែល ហៃ បូដុង បានឃើញមនុស្សម្នាក់ដែលមានជីវិតរស់រវើកដូចជាសត្វកណ្តូបម្នាក់នេះ ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពទន់ជ្រាយដល់ថ្នាក់នេះ។

«សម្រាប់ "ឱសថទិព្វស្វាយស្រោចស្រង់ព្រលឹង" របស់ខ្ញុំ ឯងមិនអាចស្លាប់ដោយងាយៗបែបនេះឡើយ។» ដោយមានដៃម្ខាងជួយទប់រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ បូដុង បានរអ៊ូរទាំតិចៗ។

«ចង្រៃយ៍មែន ឯងពិតជាសមនឹងស្លាប់ណាស់។ អាមនុស្សឆ្កួត។ យើងស្អប់បំផុតគឺការប្រយុទ្ធជាមួយមនុស្សឆ្កួតដូចជាពួកឯងនេះឯង។ មួយក្រុមសុទ្ធតែជាពួកអាតិរច្ឆាន។» នៅឯទីឆ្ងាយ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ទីបំផុតបានដឹងខ្លួនឡើងវិញហើយ។ វាបានជេរប្រទេចខណៈពេលដែលវាដឹងពីស្ថានភាពរបួសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងរាងកាយរបស់វា។ រាងកាយដ៏ធំរបស់វាបានញ័រទទ្រើក។ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» យល់យ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារតែនេះជាលើកទីមួយដែល ស៊ាវ យ៉ាន ប្រើប្រាស់ផ្កាឈូកអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងសដ៏ចម្លែកនោះ ដែលធ្វើឱ្យភាពត្រឹមត្រូវនិងការគ្រប់គ្រងរបស់គេមិនទាន់បានល្អទេនោះ ខ្លួនរបស់វាបច្ចុប្បន្ននេះ ច្បាស់ជាត្រូវធ្លាក់ចូលទៅក្នុងកម្រិតរបួសធ្ងន់ធ្ងរជាមិនខាន។ ប្រសិនបើខណៈពេលនោះមកដល់ យ៉ាងហោចណាស់កម្លាំងរបស់វាក៏ត្រូវធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង ឬអាក្រក់បំផុតគឺត្រូវស្លាប់នៅនឹងកន្លែងតែម្តង!

ដោយសម្លឹងមើលទៅ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែលនៅតែមានថាមពលខ្លះទោះបីជាមានរបួសធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ ទឹកមុខរបស់ ហៃ បូដុង បានស្រុតចុះ។ គេបានដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យស្ថិតនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេដើម្បីការពារ។ ថាមពលប្រយុទ្ធ ធាតុទឹកកកដែលនៅសេសសល់ក្នុងខ្លួនរបស់គេបានហូរចរាចរយឺតៗ ត្រៀមខ្លួនដើម្បីប្រឈមមុខនឹង «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែលកំពុងតែខឹងសម្បារគ្រប់ពេល។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ហៃ បូដុង ត្រៀមខ្លួនប្រយុទ្ធ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» គ្រាន់តែជេរប្រទេចយ៉ាងខ្លាំងក្លាដោយភាពខឹងសម្បារ មុននឹងបង្រួញរាងកាយរបស់វាចូលគ្នា ដោយមិនហ៊ានហោះចូលមកក្បែរ ស៊ាវ យ៉ាន និង ហៃ បូដុង ឡើយ។ បន្ទាប់ពីប្រឈមមុខគ្នាបែបនេះអស់ពីរបីនាទីមក ស្លាបដែលនៅសេសសល់របស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ស្រាប់តែបានបក់បោកយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ វាបានងាកក្រោយនិងហោះរត់គេចខ្លួនបាត់ នៅចំពោះមុខក្រសែភ្នែកដ៏ស្រឡាំងកាំងរបស់ ហៃ បូដុង។

«ចង្រៃយ៍មែន អាមនុស្សឆ្កួតនេះ។ ចាត់ទុកថាយើងខ្លាចឯងទៅចុះ។ ថ្ងៃក្រោយ កន្លែងណាដែលមានអាមនុស្សឆ្កួតនេះនៅ យើងនឹងមិនទៅចូលរួមសប្បាយជាដាច់ខាត។ មនុស្សឆ្កួត ពិតជាមនុស្សឆ្កួតមែនទែនហើយ។ លើកនេះយើងពិតជាខាតបង់ធំធេងណាស់។ ប្រសិនបើស្ត្រីម្នាក់នោះ លូ ម៉ាន មិនបង្កើនរង្វាន់ទេ យើងនឹងវាយកម្ទេចទឹកដីរបស់នាងឱ្យខ្ទេចខ្ទីមិនខានឡើយ។» រាងកាយដ៏ធំរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានបែរមុខទៅរកជើងមេឃ និងហោះទៅមុខយ៉ាងលឿន។ សំឡេងជេរប្រទេចដែលពោរពេញទៅដោយភាពភ័យខ្លាចបានបន្តបន្លឺឡើងពេញផ្ទៃមេឃ។

ហៃ បូដុង បានស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែលពិតជាបានជ្រើសរើសការរត់គេចខ្លួន។ គេបានវង្វេងវង្វាន់មួយភ្លែត មុននឹងគ្រវីក្បាលភ្លាមៗ ដោយមិនដឹងថាគួរយំឬសើចឡើយ។ ប្រសិនបើគេត្រូវប្រយុទ្ធជាមួយសត្វចម្លែកដ៏វិសេសមួយក្បាលនេះ ដែលមានកម្លាំងកម្រិត លំដាប់អធិរាជ ផ្កាយប្រាំមួយ នៅក្នុងស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់គេនោះ គេប្រហែលជាមិនអាចទទួលបានប្រៀបឡើយ។ ជាងនេះទៅទៀត គេនៅតែត្រូវការពារ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែសន្លប់បាត់ស្មារតីទៀតផង។ ហេតុដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលគេឃើញ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ជ្រើសរើសការដកថយ ហៃ បូដុង បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។

«អឹម បន្ទាប់ពីរឿងរ៉ាវថ្ងៃនេះត្រូវបានរីករាលដាលទៅ អាល្អិតម្នាក់នេះច្បាស់ជាមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញខ្លះមិនខានឡើយ សូម្បីតែនៅក្នុង ទ្វីបកម្លាំងធាតុ។ ជាមួយនឹងការវាយប្រហារតែមួយស្នៀន ឯងបានធ្វើឱ្យ "អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី" ដែលមានភាពសាហាវឃោរឃៅល្បីល្បាញត្រូវភ័យបាក់ស្បាតរត់គេចខ្លួន។ នេះជាភាពក្លាហានមួយដែលសូម្បីតែអាបិសាចចាស់មកពីត្រកូលរាជវង្សក៏មិនមានដែរ។» ហៃ បូដុង បានងាកក្បាលមកក្រោយ សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំងក្នុងស្ថានភាពសន្លប់ និងដកដង្ហើមធំដោយក្តីកោតសរសើរ។

«ឱ! ពិតជា "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ និងជាអាល្អិតដ៏ឆ្កួតលីលាមែន។»

បន្ទាប់ពីឧទានម្តងទៀតចំពោះថាមពលបំផ្លិចបំផ្លាញកាលពីមុននេះ ហៃ បូដុង ស្រាប់តែជ្រួញចិញ្ចើមរបស់គេយ៉ាងណែន។ គេបានងើបក្បាលឡើង ហើយខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលទៅទិសខាងកើតនិងខាងលិច។ ពីកន្លែងទាំងពីរនោះ មានចំហាយកម្លាំងធាតុដ៏ខ្លាំងក្លាចំនួនពីរ កំពុងតែហោះសំដៅមកទីនេះយ៉ាងលឿន។

«តើមនុស្សពីរនាក់នោះ ទីបំផុតកំពុងតែមកដល់ហើយមែនទេ? តាមដែលបានឮពីអាកប្បកិរិយារបស់ ស៊ាវ យ៉ាន កាលពីមុន ហាក់ដូចជាគេនិង បក្សពពកអ័ព្ទ មានគំនុំខ្លះនឹងគ្នា។ បើបែបនេះ វាជាការល្អជាងក្នុងការនាំគេចាកចេញពីកន្លែងនេះភ្លាម។» ហៃ បូដុង បានគិតគូរបន្តិច។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន និងបន្ទាប់មកមើលទៅខាងក្រោម។ ដោយបីរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហៃ បូដុង បានបក់ស្លាបទឹកកកដ៏ត្រជាក់នៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេ ដោយបំប្លែងរាងកាយរបស់គេឱ្យក្លាយជាពន្លឺហោះ ទៅកាន់ជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយយ៉ាងលឿន។

បន្ទាប់ពីការចាកចេញរបស់ ហៃ បូដុង ផ្ទៃមេឃមួយនេះដែលទើបតែបានឆ្លងកាត់មហាសង្គ្រាមដ៏រង្គើព្រលឹង ទីបំផុតបានត្រឡប់មករកភាពស្ងប់ស្ងាត់វិញ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នេះមានរយៈពេលត្រឹមតែជាងដប់នាទីប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែលពន្លឺពីរបានហោះសំដៅមកយ៉ាងលឿនពីទាំងទិសខាងកើតនិងខាងលិច។ ទីបំផុត ពួកគាត់បានឈប់ងក់នៅទីតាំងដែលមហាសង្គ្រាមបានកើតឡើង។

ពន្លឺបានរលាយបាត់ទៅ។ រូបរាងរបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់និងស្ត្រីម្នាក់បានលេចឡើងព្រមគ្នា។ បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះកំពុងតែស្លៀកពាក់អាវធំពណ៌លឿងធម្មតា ទឹកមុខដ៏ស្រស់ថ្លានិងអាកប្បកិរិយាដ៏មានថាមពលរបស់គាត់ បង្ហាញពីអារម្មណ៍ប្លែកខុសពីគេនិងភាពឯកោ។ ខណៈពេលដែលភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន ពួកវាពោរពេញទៅដោយភាពអង់អាចនិងអំណាច។ ចំណែកឯស្ត្រីម្នាក់នោះវិញ នាងកំពុងតែស្លៀកពាក់អាវធំពណ៌មាសរឹបណែនដែលត្រូវបានបំពេញបន្ថែមដោយពណ៌ស្វាយ។ សក់ខ្មៅវែងរបស់នាងត្រូវបានចងជារាងសត្វហង្ស។ ភាពថ្លៃថ្នូរដែលពិបាកនឹងលាក់បាំងបានជះចេញពីខ្លួនរបស់នាងខ្សោយៗ។ រូបរាងរបស់នាងមានភាពស្ងប់ស្ងាត់និងស្រស់ស្អាត ប្រៀបដូចជាប្រភពទឹកដ៏ស្រស់ថ្លានៅក្នុងភ្នំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់អញ្ចឹង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងបានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាមានអារម្មណ៍គោរពកោតសរសើរចំពោះនាង ដោយសារតែឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ពីកំណើតរបស់នាង ខណៈពេលដែលគំនិតរំភើបញាប់ញ័រនឹងលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សទាំងនោះដោយមិនដឹងខ្លួន។

«កិៗ មេបក្ស យុន យុន (Sect Leader Yun Yun) ក្នុងរយៈពេលពីរបីឆ្នាំដែលពួកយើងមិនបានជួបគ្នា ថាមពលប្រយុទ្ធ ធាតុខ្យល់របស់អ្នក កាន់តែមានភាពហ្មត់ចត់ខ្លាំងឡើងៗហើយ។ ល្បឿនបែបនេះ គឺជារឿងមួយដែលមនុស្សចាស់ដូចជាខ្ញុំមិនអាចដេញតាមទាន់ឡើយ។» ដោយសម្លឹងមើលទៅស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាត ថ្លៃថ្នូរ និងស្លៀកពាក់អាវធំដ៏ប្រណីតម្នាក់នោះ បុរសចំណាស់បានសើចឡើង។

«ថាមពលប្រយុទ្ធ ធាតុបំបែកភ្នំរបស់ ចៅហ្វាយចាស់ ចា (Jia Lao) ក៏កាន់តែមានឥទ្ធិពលខ្លាំងឡើងៗដែរ។ ពីចម្ងាយ យុន យុន ពិតជាមានអារម្មណ៍ដឹងពីចំហាយកម្លាំងធាតុដ៏មានអំណាចលើសលប់នោះរួចទៅហើយ។» ស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់នោះបានសើចឡើង។

«ឱ! ខ្ញុំចាស់បន្តិចហើយ មិនអាចប្រៀបធៀបជាមួយពួកអ្នកវ័យក្មេងបានឡើយ។» បុរសចំណាស់ដែលត្រូវបានហៅថា ចៅហ្វាយចាស់ ចា បានគ្រវីដៃរបស់គាត់ដោយស្នាមញញឹម។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងមើលទៅជុំវិញខ្លួន។ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គាត់បានកាត់តាមកំពូលភ្នំដ៏ធំសម្បើមដែលត្រូវបានកំទេចខ្ទេចនោះ ភ្នែករបស់គាត់បានរួមតូចភ្លាមៗ ហើយគាត់បានញញឹមស្រាលៗ៖ «មើលទៅ ពួកយើងទាំងពីរនាក់ពិតជាបានខកខានព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ធំមួយបាត់ទៅហើយ។»

«អម្បាញ់មិញនេះ មិនមែនមានចំហាយកម្លាំងធាតុរបស់ លំដាប់អធិរាជ ផ្សេងគ្នាចំនួនបួនបានលេចឡើងនៅទីនេះទេមែនទេ?» ស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់នោះបានជ្រួញចិញ្ចើម និងសួរ។

«អឹម មានចំហាយកម្លាំងធាតុចំនួនពីរដែលមើលទៅមិនមែនជាកំពូលអ្នកខ្លាំងមកពីអាណាចក្រ ជៀម៉ា (Jia Ma Empire) ឡើយ។ ចំពោះពីរនាក់ទៀតដែលបានប្រយុទ្ធជាមួយពួកគេ ខ្ញុំមិនអាចប្រាកដឡើយថាតើពួកគេជាប្រជាពលរដ្ឋនៃអាណាចក្រ ជៀម៉ា ឬក៏អត់។ យ៉ាងណាមិញ ជាមួយនឹងទឹកដីដ៏ធំធេងបែបនេះ មនុស្សចាស់មួយចំនួនចូលចិត្តលាក់ខ្លួនពួនអាត្មា ហើយនឹងមិនលេចមុខឡើយរហូតដល់ពួកគេស្លាប់។» បុរសចំណាស់បានសើច។ ទឹកមុខរបស់គាត់បានប្រែជាស្រអាប់បន្តិចម្តងៗ ខណៈដែលគាត់និយាយថា៖ «ប៉ុន្តែការផ្ទុះឡើងនៃថាមពលកាលពីមុននេះ គឺពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំគិតថា បើទោះបីជាខ្លួនខ្ញុំផ្ទាល់ដែលត្រូវប្រឈមមុខនឹងការផ្ទុះថាមពលបែបនេះក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំអាចបញ្ចប់ទៅដោយវាសនារបួសធ្ងន់ធ្ងរដូចគ្នា។»

«ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើនៅពេលណាដែលកំពូលអ្នកខ្លាំងបែបនេះនឹងលេចមុខម្តងទៀតនៅក្នុងអាណាចក្រ ជៀម៉ា។ ប្រសិនបើខ្ញុំមានឱកាស ខ្ញុំពិតជាចង់ស្គាល់រាប់អានជាមួយគាត់ណាស់។» បុរសចំណាស់និយាយដោយភាពស្តាយក្រោយបន្តិច។

ស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់នោះបានញញឹមនិងងក់ក្បាល។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងបានសម្លឹងមើលកាត់ដីខាងក្រោមដោយចៃដន្យ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងស្រាប់តែលាន់មាត់ឡើងតិចៗ។ នាងបានធ្វើសញ្ញាដៃស្រូបយកពីដីខាងក្រោមភ្លាមៗ។ មួយប៉ព្រិចភ្នែក បំណែកលោហៈពណ៌ខៀវស្រងាត់មួយបានហោះសំដៅមកលើមេឃយ៉ាងលឿន ហើយនាងបានចាប់វាជាប់យ៉ាងណែននៅក្នុងដៃរបស់នាង។

«នេះគឺ...» ដោយក្រឡាប់មើលបំណែកលោហៈពណ៌ខៀវស្រងាត់ដែលមើលទៅមានភាពស៊ាំៗភ្នែកមួយនេះ មួយសន្ទុះក្រោយមក ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះបានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង។ នាងមិនអាចទប់ចិត្តនឹងរអ៊ូរទាំតិចៗដោយមិនដឹងខ្លួនថា៖ «អាវក្រោះស្នូលសមុទ្រ (Sea’s Core Vest)?»