មហាសង្គ្រាមកណ្តាលអាកាស

នៅឯជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយ ចំហាយអំណាចដ៏គួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងនៃលំដាប់អធិរាជទាំងបួនបានរីករាលដាលពេញផ្ទៃអាកាស។ លំហអាកាសជុំវិញហាក់ដូចជារង្គោះរង្គើបន្តិចនៅខណៈពេលនេះ។ ពពកពណ៌សដ៏ខ្ជិលច្រអូសនៅលើមេឃពណ៌ខៀវ ត្រូវបានហែកហួរជាបំណែកៗដោយសារតែកម្លាំងដ៏មហិមាយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅដែលកំពុងប្រទាញប្រទង់គ្នានៅលើអាកាស។

នៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាន មនុស្សម្នាក់ៗបានត្រដរញ័រទទ្រើកម្តងហើយម្តងទៀត នៅក្រោមសម្ពាធនៃកម្លាំងដ៏ធំធេងទាំងបួនដែលកំពុងបោកបក់កាត់គ្នាទៅវិញទៅមក។ សម្ពាធដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនោះ បានធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍តានតឹង ហាក់ដូចជាកំពុងលីដុំថ្មដែលមានទម្ងន់ប្រាំរយគីឡូក្រាមនៅលើខ្នងអញ្ចឹង ដង្ហើមរបស់ពួកគេម្នាក់ៗក៏ប្រែជាដង្ហក់ និងធ្ងន់ទៅៗ។

«លូ ម៉ាន ហាៗៗ មិននឹកស្មានសោះថាអ្នកពិតជាត្រូវបានគេដេញវាយរហូតដល់ថ្នាក់រត់ស្លន់ស្លោបែបនេះ។ បើរឿងនេះដឹងទៅដល់ពួកនោះវិញ អ្នកច្បាស់ជាត្រូវគេសើចចំអកឱ្យស្លាប់មិនខានឡើយ!» កែវភ្នែករាងត្រីកោណដ៏ធំសម្បើមបានសម្លឹងសម្លក់ទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង ដែលស្ថិតនៅទល់មុខ។ មាត់ដ៏ធំរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានបើកបិទៗ ព្រមទាំងបញ្ចេញសំឡេងសើចយ៉ាងខ្លាំងក្លាដូចជាផ្គរលាន់។

«អា ប៉ៃ យ៉ា ឆ្កួត! ខ្ញុំកំពុងតែនាំមនុស្សម្នាក់តាមខ្លួន ហើយក៏មិនចង់មានរឿងវាយប្រហារជាមួយពួកវាដែរ។ បើខ្ញុំមិនរត់ តើឱ្យខ្ញុំឈរង៉ក់ងើនៅទីនោះល្ងង់ៗរង់ចាំពួកវាបើកការវាយប្រហារមុនមែនទេ?» នៅពេលដែលស្ត្រីអាវបៃតងដែលកំពុងអណ្តែតខ្លួននៅក្បែរក្បាលរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានឮសំឡេងសើចចំអករបស់វា នាងមិនអាចទប់ចិត្តនឹងស្រែកជេរឡើងដោយភាពខឹងសម្បារឡើយ។

«ហ៊ីៗ។» «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ញញឹម រួចគ្រវីកន្ទុយដ៏ធំរបស់វា។ ភ្នែករាងត្រីកោណរបស់វាបានរំកិលចុះឡើង។ នៅពេលវា មើលទៅ ឈីង លីន ដែលស្ថិតនៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ស្ត្រីដែលវាហៅថា លូ ម៉ាន សំឡេងដ៏ខ្លាំងដូចផ្គរលាន់របស់វាក៏ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ជាងមុន៖ «តើពិតជា 'នេត្រាផ្កាពស់បៃតងបីស្រទាប់' មែនអ្ហេស?»

«ត្រូវហើយ អារម្មណ៍របស់អ្នកមិនខុសទេ គឺពិតជាវាពិតប្រាកដមែន!» នៅពេលនាងរំឮកដល់រឿងនេះ សេចក្តីរីករាយបានរីករាលដាលពេញចិញ្ចើមរបស់ស្ត្រីអាវបៃតង ខណៈពេលដែលនាងញញឹម ងក់ក្បាលរួចតបវិញ។

«ល្អណាស់...» នៅពេលបានឮបែបនេះ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។ វាបានងាកខ្សែភ្នែកទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង នៅទល់មុខម្តងទៀត។ បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលមួយភ្លែត វាក៏ឧទានឡើងដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ខ្សែភ្នែករបស់វាបានទំលាក់ទៅលើរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងបញ្ចេញអណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ពណ៌សដ៏ក្រាស់ រួចនិយាយទាំងតក់ស្លុតថា៖ «ចម្លែកណាស់! ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ចំហាយកម្លាំងធាតុនៅលើខ្លួនរបស់អាល្អិតនេះ ហាក់ដូចជាមានភាពស៊ាំៗស្រដៀងនឹងអ្នកណាអញ្ចឹង?»

«អ្នកក៏មានអារម្មណ៍បែបនេះដែរមែនទេ?» ស្រ្តីអាវបៃតងព្រិចភ្នែកដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ នាងបានសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ឡើងចុះ រួចនិយាយថា៖ «អម្បាញ់មិញនេះ ខ្ញុំរបូតដានបែកការណ៍ក៏ព្រោះតែចំហាយកម្លាំងធាតុដ៏ស៊ាំៗនៅលើខ្លួនរបស់វាហ្នឹងឯង។ ប៉ុន្តែ កំពូលអ្នកខ្លាំងដែលខ្ញុំធ្លាប់ជួបកន្លងមកគឺមានច្រើនពេក ដូច្នេះខ្ញុំនឹកមិនឃើញសោះថាចំហាយកម្លាំងធាតុនេះវាស្រដៀងនឹងអ្នកណាឱ្យប្រាកដ។»

«អណ្តាតភ្លើងពណ៌សនៅលើខ្លួនរបស់វា គួរតែជា 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' មែនទេ? គ្រាន់តែខ្ញុំមិនប្រាកដថាជាប្រភេទមួយណា។ ពិតជាអាល្អិតដែលមានសំណាងមែន។» «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» និយាយដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។

«ត្រូវហើយ វាពិតជាប្រភេទមួយនៃ 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' មែន។ កម្លាំងរបស់វាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ស្នៀន 'គុកឃុំឃាំងឈើដប់ម៉ឺនស្រទាប់' របស់ខ្ញុំ គ្មានប្រសិទ្ធភាពលើវាបន្តិចសោះឡើយ។» ស្រ្តីអាវបៃតងងក់ក្បាល រួចនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់។

«ហ៊ីៗ បាត់មុខពីចក្រភពជាម៉ាអស់ជាច្រើនឆ្នាំ មិននឹកស្មានសោះថាពិតជាមានកំពូលអ្នកខ្លាំងបែបនេះលេចមុខឡើងសោះ។» «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» និយាយទាំងញញឹមដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។

«បានហើយ ឈប់និយាយរឿងឥតប្រយោជន៍ទៅ។ បន្ទាប់ពីបង្កើតការវឹកវរដ៏ធំបែបនេះ ខ្ញុំបារម្ភថាពួកខាងបក្សពពកអ័ព្ទ និងអាតាចាស់បិសាចរបស់រាជវង្សចក្រភពជាម៉ា ច្បាស់ជាដឹងខ្លួនហើយ។ បើពួកយើងនៅតែអូសបន្លាយពេលទៀត ពេលពួកវាដេញតាមទាន់ ច្បាស់ជាមានបញ្ហាធំមិនខាន។» ស្រ្តីអាវបៃតងនិយាយដោយសំឡេងធ្ងន់។

«យល់ព្រម ខ្ញុំដឹងហើយ ពិតជាស្រីដែលរអ៊ូច្រើនមែន...»

«អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» បានគ្រវីកន្ទុយដ៏ធំរបស់វាបន្តិច រួចនិយាយដោយភាពស្តាយក្រោយថា៖ «ប៉ុន្តែពិតជាគួរឱ្យអាសូរណាស់ តាមពិតទៅ ដើមឡើយខ្ញុំចង់មកស្វែងរកមហាក្សត្រិយានី មេឌូសា ដើម្បីប្រកួតគ្នាបន្តិច។ តែអ្នកណាទៅដឹងថាការវិវត្តន៍របស់នាងពិតជាបរាជ័យទៅវិញ។ ឱ! ស្រីស្អាតដាច់គេបែបនេះ ឃើញច្បាស់ណាស់ថានាងកើតមកគឺសម្រាប់អធិរាជមួយអង្គនេះទេ។»

«ប៉ៃ យ៉ា ឈប់យល់សប្តិទាំងថ្ងៃទៅ! តើអ្នកភ្លេចកាលពីលើកមុន ដែលនាងវាយអ្នកឡើងទន់ដៃទន់ជើងហើយមែនទេ?» ស្រ្តីអាវបៃតងដកដង្ហើមធំ ហួសចិត្តរួចនិយាយ។

«ហេស! ខ្ញុំចូលចិត្តភាពសាហាវឃោរឃៅរបស់នាងហ្នឹងឯង។» «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» គ្រវីក្បាលដ៏ធំរបស់វា រួចសើចយ៉ាងខ្លាំងៗ៖ «បានហើយ! អ្នកនាំក្មេងស្រីម្នាក់នោះចាកចេញទៅមុនចុះ ខ្ញុំជួយឃាត់ពួកវាទុក។ ដប់នាទីក្រោយ ពួកយើងជួបគ្នានៅកន្លែងចាស់។»

«អឹម ប្រយ័ត្នខ្លួនផង ពួកវាទាំងពីរនាក់មិនមែនជាមនុស្សធម្មតាឡើយ។» ស្រ្តីអាវបៃតងងក់ក្បាលរួចរំឮក។ ស្លាបមួយគូនៅពីក្រោយខ្នងរបស់នាងបានបក់ស្រាលៗ ហើយនាងក៏ហោះទៅកាន់ជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយភ្លាម។

«កុំបារម្ភអី បើប្រៀបធៀបរឿងល្បឿនហោះហើរ នៅក្នុងលំដាប់អធិរាជនេះ គ្មាននរណាម្នាក់អាចប្រៀបជាមួយខ្ញុំបានឡើយ។» «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» គ្រវីកន្ទុយទៅកាន់ស្ត្រីអាវបៃតងពីចម្ងាយ រួចសើចដោយភាពមានមោទនភាព។

«ចង់រត់អ្ហេស? បន្សល់ទុកនាងនៅទីនេះភ្លាម!» ដោយឃើញស្ត្រីអាវបៃតងកំពុងរត់គេចខ្លួនយ៉ាងលឿន ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែប្រែជាក្រម៉ៅ។ គេបានបក់ស្លាបពពកស្វាយស្រាលៗ ហើយរាងកាយរបស់គេក៏ហោះទៅមុខ។

«ហ៊ីៗ គូប្រកួតរបស់អ្នកគឺជាខ្ញុំទេ។»

ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ចង់ហោះកាត់ពីលើខ្លួនរបស់វា «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» សើចឡើង។ ស្លាបទាំងប្រាំបីរបស់វាបានបក់ព្រមៗគ្នា ហើយរាងកាយដ៏ធំសម្បើមរបស់វាបានលេចឡើងភ្លាមៗចំផ្លូវដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងហោះហើរ។ កន្ទុយអាសិរពិសដ៏ធំរបស់វាត្រូវបានគ្រវីបោកបក់យ៉ាងខ្លាំង កម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដែលមាននៅក្នុងនោះ ថែមទាំងធ្វើឱ្យលំហអាកាសមានអារម្មណ៍វង្វេងវង្វាន់បត់បែនទៀតផង។

ដោយមានអារម្មណ៍ដឹងពីកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃកន្ទុយអាសិរពិស ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែប្រួលភ្លាម។ គេមិនហ៊ានបុកទង្គិចចំៗឡើយ រាងកាយរបស់គេបានងាកគេចយ៉ាងលឿន។ ទោះបីជាគេអាចគេចផុតពីការវាយប្រហារមែន ប៉ុន្តែគោលបំណងនៃការដេញតាមរបស់គេត្រូវបានរារាំងជាប់។

«ចង្រៃមែន! លោកតា ហៃ វាយប្រហារ!» ស៊ាវ យ៉ាន ជេរប្រទេចតិចៗ។ ខណៈពេលដែលរាងកាយរបស់គេកំពុងតែគេចពីការវាយប្រហារម្តងហើយម្តងទៀតរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» គេបានងាកក្បាលមកក្រោយ រួចស្រែកប្រាប់ ហៃ ប៉ូដុង។

«ជួយឃាត់វាឱ្យខ្ញុំមួយភ្លែត!» ទឹកមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈពេលដែលគេស្រែកឡើងតិចៗ។ ដៃរបស់គេបានក្រឡាស់បង្កើតជាសញ្ញាត្រា។ នៅពេលដែលដៃអាវរបស់គេញ័រទទ្រើកបន្តិច ខ្យល់ត្រជាក់ស្រេបបានបាញ់ផ្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់គេភ្លាមៗ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ទីកន្លែងទាំងមូលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអាកាសធាតុត្រជាក់ស្រេបទាំងស្រុង។ ដោយសារតែភាពត្រជាក់កាន់តែខ្លាំងឡើង កម្ទេចកំទីព្រិលចាប់ផ្តើមធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ខ្យល់ព្យុះបានបោកបក់យ៉ាងខ្លាំង ព្រិលទាំងឡាយបានកកកុញយ៉ាងលឿនក្លាយជាមុខកាំបិតទឹកកកពណ៌សចែងចាំង។ សំឡេងខ្យល់ព្យុះបោកបក់បានប្រែជាខ្យល់កួចដ៏ធំដែលកំពុងរីកធំឡើងៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ខ្យល់កួចនោះពិតជារីកធំរហូតដល់ទទឹងជាងដប់ម៉ែត្រ។

ខណៈពេលដែលខ្យល់ព្យុះកំពុងតែបោកបក់បន្លឺសំឡេង បន្លាទឹកកកដ៏ស្រួចៗរាប់មិនអស់ត្រូវបានបាញ់ចូលទៅក្នុងខ្យល់កួចនោះ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ព្យុះសង្ឃរាពណ៌សមួយដែលផ្ទៃខាងក្រៅពោរពេញទៅដោយបន្លាទឹកកកដ៏ស្រួច បានលេចឡើងកណ្តាលអាកាសទទេស្អាត។

ការប្រើប្រាស់កម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីបង្កើតជាព្យុះបន្លាទឹកកកដ៏សាហាវឃោរឃៅបែបនេះ បើទោះបីជាមានកម្លាំងកម្រិតគេក៏ដោយ ក៏ញើសត្រជាក់ជាច្រើនចាប់ផ្តើមហូរចេញនៅលើថ្ងាសរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ដែរ។

«ស៊ាវ យ៉ាន ថយចេញ!»

ហៃ ប៉ូដុង ស្រែកឡើងដោយសំឡេងធ្ងន់។ នៅពេលគេឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ថយចេញទៅម្ខាងយ៉ាងលឿន ហៃ ប៉ូដុង បានគ្រវីដៃអាវរបស់គេភ្លាម។ ព្យុះបន្លាទឹកកកដ៏ធំសម្បើមមួយដែលនាំមកនូវសំឡេងខ្យល់កាត់ផ្ដាច់យ៉ាងស្រួចស្រាវ បានបោកបក់សំដៅទៅរក «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» យ៉ាងសាហាវ។

«ហេស សន្ទុះកម្លាំងមិនអន់ទេ! ប៉ុន្តែខ្ញុំជាលំដាប់អធិរាជផ្កាយ៦ ឯកម្លាំងលំដាប់អធិរាជផ្កាយ២ របស់អ្នក តើអាចមកប្រកួតជាមួយខ្ញុំបានយ៉ាងម៉េចទៅ? ហាៗៗ!» ដោយសម្លឹងមើលទៅព្យុះបន្លាទឹកកកដែលកំពុងបោកបក់មកដល់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» សើចយ៉ាងខ្លាំងៗ។ វាបានគ្រវីក្បាលដ៏ធំរបស់វា រួចអណ្តាតភ្លើងពណ៌ខ្មៅមួយបានបាញ់ផ្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់វាភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីនោះ ថាមពលត្រូវបានផ្គត់ផ្គង់ចេញមកមិនចេះដាច់ មុននឹងចុងក្រោយវាកកកុញបង្កើតជា «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ថាមពលពណ៌ខ្មៅដ៏ធំមួយនៅពីលើក្បាលរបស់វា។

ដោយគ្រវីកន្ទុយដ៏ធំរបស់វាភ្លាមៗ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែលកកកុញចេញពីអណ្តាតភ្លើងខ្មៅដ៏ចម្លែកនោះ បានបាញ់ផ្ទុះចេញពីខ្លួនរបស់វាភ្លាម។ វាបាននាំមកនូវកម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចជាខ្លាំង រួចបុកទង្គិចយ៉ាងសាហាវជាមួយព្យុះសង្ឃរាទឹកកកពណ៌ស។

នៅខណៈពេលនៃការបុកទង្គិចនោះ លំហអាកាសដែលកម្លាំងទាំងពីរជួបគ្នា ហាក់ដូចជាត្រូវបានបំបែកខ្ទេចខ្ទី និងលេចចេញជាស្នាមប្រេះខ្មៅតូចៗជាច្រើន។

«បាំង!»

ថាមពលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចពីរប្រភេទផ្សេងគ្នា ដោយមួយមានពណ៌ស និងមួយទៀតមានពណ៌ខ្មៅ បានប្រទាញប្រទង់គ្នាមួយសន្ទុះ មុននឹងផ្ទុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លានៅលើមេឃ។ សំឡេងផ្ទុះថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លានោះ ថែមទាំងអាចឮសូរតិចៗរហូតដល់ចម្ងាយមួយគីឡូម៉ែត្រឯណោះ។

នៅខណៈពេលដែលការផ្ទុះបានកើតឡើង រលកថាមពលរាងជារង្វង់បានរីករាលដាលចេញពីចំណុចផ្ទុះ ហើយបានអង្រួនទាំង ហៃ ប៉ូដុង និង «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ក្នុងពេលតែមួយ ដែលបង្ខំឱ្យពួកគេទាំងពីរត្រូវថយក្រោយយ៉ាងលឿន។

«ហាៗៗ ជាមួយនឹងការប្រើប្រាស់ខ្ជះខ្ជាយបែបនេះ បើទោះបីជាអ្នកជាលំដាប់អធិរាជក៏ដោយ ក៏ប្រហែលជាអាចបញ្ចេញវាបានតែពីរបីដងប៉ុណ្ណោះមែនទេ?» ដោយសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលមានញើសត្រជាក់ហូរនៅលើផ្ទៃមុខ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» សើចយ៉ាងខ្លាំងៗ។

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស!»

មុនពេលសំឡេងសើចរបស់វាធ្លាក់ចុះបាត់ស្រមោល កែវភ្នែករាងត្រីកោណដ៏ធំរបស់វាស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។ ស្រការពណ៌ខ្មៅងងឹតនៅលើខ្លួនរបស់វា ស្រាប់តែរឹតបន្តឹងយ៉ាងចម្លែក។ ស្រទាប់នៃប្រេងរំអិលចម្លែកពណ៌ខ្មៅខ្សោយៗបានជ្រាបចេញពីក្រោមស្រការ ហើយរុំព័ទ្ធរាងកាយរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ភ្លាមៗនៅខាងក្នុង។

នៅចំកណ្តាលចង្កេះនៃរាងកាយដ៏ធំរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែលេចឡើងភ្លាមៗដូចជាខ្មោចលង។ កណ្តាប់ដៃរបស់គេដែលគ្របដណ្តប់ដោយអណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ពណ៌សដ៏ក្រាស់ បានក្តាប់ណែនភ្លាមៗ រួចនាំមកនូវកម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដូចជាផ្លេកបន្ទោរ បុកទង្គិចចុះក្រោមយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ។ នៅខណៈពេលនេះ អាវធំពណ៌ខ្មៅដ៏ធំទូលាយនៅលើខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាប្រែជាមាំដូចជាដែកថែបអញ្ចឹង។

«ផាំង!»

កណ្តាប់ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានបុកទង្គិចយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅលើរាងកាយរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី»។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទឹកមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែជាអាក្រក់មើលខ្លាំងណាស់។ នេះក៏ព្រោះតែគេមានអារម្មណ៍ដឹងថា រាងកាយរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ស្រាប់តែប្រែជារអិលដូចជាត្រីអណ្តែងអញ្ចឹង។

ទោះបីជាកណ្តាប់ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានបុកចំលើខ្លួនពស់មែន ប៉ុន្តែវាបានរអិលទៅតាមស្រទាប់ប្រេងនៅលើខ្លួនរបស់សត្វចម្លែកនោះ ហើយវង្វេងទិសដៅបាត់ទៅ។

ទោះបីជាការវាយប្រហារភាគច្រើននៃក្បាច់នេះត្រូវបានរអិលចេញមែន ប៉ុន្តែក៏មានមួយផ្នែកតូចពិតជាបានបុកចំយ៉ាងណែនទៅលើរាងកាយរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែរ។ សីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់ដែលមាននៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ពណ៌ស បានធ្វើឱ្យស្រការពស់មួយដុំតូចត្រង់ចំណុចដែលកណ្តាប់ដៃបុកចំនោះ រួញក្រញង់ឡើងភ្លាមៗ។

«ហឹស ឈឺណាស់!» ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងក្លាដែលត្រូវបានបញ្ជូនចេញពីរាងកាយ បានធ្វើឱ្យរាងកាយដ៏ធំរបស់ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ងាករមួលភ្លាមៗ។ កន្ទុយដ៏ធំរបស់វាស្រាប់តែវាយបកមកក្រោយ រួចបុកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងទៅលើខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រៀបដូចជាបាល់កៅស៊ូដែលត្រូវបានគេទាត់ ហោះខ្ទាតចេញទៅឆ្ងាយ។

«ខ្សឹប...» កម្លាំងដ៏មហិមាដែលបញ្ជូនចេញពីខ្នងរបស់គេ បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ខ្ជាក់ឈាមចេញមកមួយម៉ាត់ភ្លាមៗ។ ស្លាបមួយគូរបស់គេបានបក់យ៉ាងលឿន ដើម្បីធ្វើឱ្យរាងកាយដែលទ្រេតទ្រោតរបស់គេមានលំនឹងឡើងវិញ។

«ឱ! យ៉ាងណាមិញ វាមិនមែនជាកម្លាំងជារបស់ខ្ញុំពិតប្រាកដឡើយ ការគ្រប់គ្រងវាពិតជាមានភាពទើសទាល់ខ្លាំងណាស់។» ស៊ាវ យ៉ាន ជូតខ្សែកម្ទេចឈាមចេញពីកាច់ជ្រុងមាត់របស់គេ រួចសើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់នៅក្នុងចិត្ត។

«តើអ្នកមិនអីទេមែនទេ?» ហៃ ប៉ូដុង ហោះមកក្បែរ ស៊ាវ យ៉ាន រួចសួរ។

«ខ្ញុំមិនអីទេ។» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបង្ហាញពីភាពខ្វល់ខ្វាយ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយ។ ក្នុងកំឡុងពេលដែល «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ឃាត់ពួកវាទុកនេះ ស្រ្តីអាវបៃតងម្នាក់នោះបានរត់គេចខ្លួនបាត់រហូតដល់មើលមិនឃើញស្រមោលទៅហើយ។

«តើពួកយើងគួរធ្វើរឿងយ៉ាងណាទៅ? ទោះបីជាវាមិនអាចសម្លាប់ពួកយើងមែន ប៉ុន្តែជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់វា ការឃាត់ពួកយើងទុកគឺមិនមែនជារឿងពិបាកឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង សើចយ៉ាងល្វីងជូរចត់៖ «កម្លាំងធាតុរបស់អាល្អិតនេះ ចៃដន្យអីមកសង្កត់សង្កិនកម្លាំងធាតុរបស់ខ្ញុំដាច់តែម្តង។ ស្រការពេញខ្លួនរបស់វាមានការការពារដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ បើមិនមែនដោយសារអ្នកពឹងផ្អែកលើ 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' អម្បាញ់មិញនេះទេ កណ្តាប់ដៃនោះប្រហែលជាគ្មានប្រសិទ្ធភាពលើវាបន្តិចសោះឡើយ។»

ស៊ាវ យ៉ាន ខាំធ្មេញណែន ដង្ហើមរបស់គេប្រែជាញាប់បន្តិច។

«ពួកយើងទាំងពីរមិនមានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចដែលមានកម្លាំងបំផ្លាញធំធេងនោះឡើយ។ បើចង់យកឈ្នះវា វាហាក់ដូចជាមានភាពពិបាកបន្តិចហើយ។» ហៃ ប៉ូដុង ដកដង្ហើមធំ។

ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» គឺជាវត្ថុជារបស់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡាវ។ ដូច្នេះ កម្រិតដែល ស៊ាវ យ៉ាន អាចគ្រប់គ្រងវាបាន គឺនៅឆ្ងាយពីភាពបត់បែនដូចជាលោកគ្រូ យ៉ាវ ឡាវ ណាស់។ ជាងនេះទៅទៀត ថាមពលវិញ្ញាណដែលធ្វើឱ្យគេអាចតតាំងជាមួយលំដាប់អធិរាជបាននេះ ក៏ជារបស់លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡាវ ទាំងស្រុងដែរ។ រឿងទាំងអស់នេះមិនមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹង ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ គេគ្រាន់តែដើរតួជាចំណុចបញ្ជូនថាមពលប៉ុណ្ណោះ។

សូម្បីតែ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» ក៏មិនមានប្រសិទ្ធភាពច្រើនលើ «អធិរាជអាសិរពិសខ្មៅស្លាបប្រាំបី» ដែរ។ បែបនេះ សន្លឹកបៀរលាក់កំបាំងចុងក្រោយដែល ស៊ាវ យ៉ាន នៅសល់ គឺមានតែបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់ដី៖ អណ្តាតភ្លើងបំបែករលកយក្សស៊ូណាមិ ប៉ុណ្ណោះ!

ដោយដាក់បាតដៃស្រាលៗលើស្មារបស់គេ ម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានប៉ះចំដាវធំខ្មៅដ៏ត្រជាក់ស្រេបនៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅខណៈពេលដែលគេកំពុងត្រៀមខ្លួនប្រើប្រាស់សន្លឹកបៀរលាក់កំបាំងចុងក្រោយនេះ កាច់ជ្រុងភ្នែករបស់គេស្រាប់តែទំលាក់ទៅលើ «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» នៅក្នុងដៃឆ្វេងរបស់គេ។ ចិត្តរបស់គេស្រឡះមួយភ្លែត។ បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ គំនិតដ៏ឆ្កួតលីលាមួយបានលេចឡើង និងកើនឡើងយ៉ាងរំភើបចេញពីជម្រៅចិត្តរបស់គេដោយគ្មានការរារាំងឡើយ៖

«ប្រហែលជា វិធីសាស្ត្រមួយនេះ នឹងរឹតតែគួរឱ្យភ័យខ្លាចជាងនេះទៅទៀត...»