នារីអាវបៃតងដ៏អាថ៌កំបាំង

បុរសអាវខ្មៅសម្លឹងមើលកម្ទេចទឹកកកពណ៌សដែលកំពុងរលាយរលត់ទៅដោយក្រសែភ្នែករាបស្មើ និងមិនខ្វល់ខ្វាយ។ គេងើបក្បាលឡើងយឺតៗ ខណៈដែលខ្សែភ្នែកទម្លុះចេញពីក្រោមមួកអាវគ្របខ្មៅ បោសសម្អាតទៅលើសាលធំទាំងមូលដែលកំពុងតែធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ជ្រងំដូចសេចក្តីស្លាប់។

ទោះបីជាខ្សែភ្នែករបស់គេត្រូវបានបិទបាំងដោយវាំងនននៃមួកអាវគ្របខ្មៅក៏ដោយ ក៏មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំ ឱ្យតែពេលដែលក្រសែភ្នែករបស់គេបាញ់ចំ គឺពិតជាប្រែប្រួលទឹកមុខយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់រួមករកន្ត្រាក់ដោយភាពភ័យខ្លាច។ មហាអំណាចជាច្រើនប្រញាប់ងាកភ្នែកចេញទាំងតក់ស្លុត ពួកគេលែងមានសេចក្តីក្លាហានសូម្បីតែសម្លឹងចំទៅលើបុរសអាវខ្មៅរូបនោះទៀតឡើយ។

ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ក្តោបដៃទាំងពីររបស់នាងយ៉ាងណែន។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សោភាប្រែជាស្លេកស្លាំង ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលទឹកកកដែលកំពុងរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗនៅលើកម្រាលព្រំ។ រាងកាយដ៏ស្រទន់របស់នាងញ័ររន្ធត់តិចៗ។ ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនៃត្រកូលម៉ូ ដែលកាលពីមួយម៉ោងមុនកំពុងតែរៀបចំផែនការមហិច្ឆតាយ៉ាងរំភើប ពេលនេះសូម្បីតែសាកសពក៏មិនសេសសល់នៅចំពោះមុខនាងដែរ។ ទិដ្ឋភាពពីរដែលខុសគ្នាដាច់ស្រឡះក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីនេះ ពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាពិបាកនឹងជឿជាក់ថាវាជាការពិតខ្លាំងណាស់។

ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ដកដង្ហើមចូលនូវខ្យល់អាកាសដ៏ត្រជាក់ស្រេប នាងព្យាយាមសម្រួលដង្ហើមដើម្បីធ្វើឱ្យអារម្មណ៍ស្ងប់ចុះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលបីឆ្នាំ នាងលែងជាក្មេងស្រីទន់ជ្រាយដែលចេះតែភ័យខ្លាចទៀតហើយ។ ភាពស្លេកស្លាំងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតត្រូវបានប្រមូលត្រឡប់មកវិញយឺតៗ នាងសម្លឹងចំទៅបុរសអាវខ្មៅ រួចពោលឡើងថា៖ «មិនថាទោះបីជាលោកម្ចាស់ជានរណាក៏ដោយ ជម្លោះរវាងលោក និង បក្សពពកអ័ព្ទ ត្រូវបានបង្កើតឡើងរួចទៅហើយ។ ម៉ូ ឆឹង ប្រហែលជាគ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើឱ្យ បក្សពពកអ័ព្ទ បើកការប្រយុទ្ធជាមួយ កំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ នោះទេ ប៉ុន្តែស្រមោលកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ បក្សពពកអ័ព្ទ គឺមានតម្លៃសមល្មមនឹងការលះបង់!»

«ថ្ងៃនេះ លោកបានសម្លាប់ ម៉ូ ឆឹង នៅចំពោះមុខមេដឹកនាំនៃមហាអំណាចភាគឦសានទាំងអស់ រួមទាំងពួកយើងផងដែរ។ ប្រសិនបើ បក្សពពកអ័ព្ទ មិនធ្វើអ្វីមួយទេនោះ មហាអំណាចដទៃទៀតដែលជ្រកកោនក្រោមបង្គាប់របស់ពួកយើង ច្បាស់ជាមានការខកចិត្តជាពន់ពេកមិនខាន»។

នៅក្រោមអាវគ្របខ្មៅ ក្រសែភ្នែកមួយគូកំពុងតែសម្លឹងពិនិត្យមើល ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ដោយស្ងៀមស្ងាត់ គេពិតជាមានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចដែលនាងអាចគេចពីសម្ពាធថាមពលរបស់គេបាន។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេគ្រវីក្បាលតិចៗ រួចពោលឡើងដោយសំឡេងទាបត្រជាក់៖ «រវាងយើង និង បក្សពពកអ័ព្ទ មិនយូរមិនឆាប់ ច្បាស់ជានឹងត្រូវឈរនៅលើផ្លូវផ្ទុយគ្នាដាច់ស្រឡះ។ ទោះបីជាថ្ងៃនេះយើងមិនសម្លាប់ ម៉ូ ឆឹង ក៏ដោយ ក៏ថ្ងៃអនាគត យើងពិតជានឹងឈានជើងចូលទៅក្នុង បក្សពពកអ័ព្ទ ដដែល។ ដល់ពេលនោះ គំនុំរវាងពួកយើងច្បាស់ជាកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះទៅទៀត។ ដូច្នេះហើយ ពាក្យសម្តីទាំងនេះរបស់ឯង មិនអាចជះឥទ្ធិពលអ្វីមកលើរូបយើងបានឡើយ»។

«តើឯងជានរណា?» ឮពាក្យសម្តីដ៏រឹងមាំរបស់បុរសអាវខ្មៅ ចិញ្ចើមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ជ្រួញចូលគ្នា នាងឧទានឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។

«ថ្ងៃក្រោយឯងច្បាស់ជាដឹងមិនខាន» បុរសអាវខ្មៅតបវិញដោយរាបស្មើ។ ភ្លាមៗនោះ គេលែងខ្វល់ខ្វាយពី ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ទៀតឡើយ គេងាកខ្លួនដើរយឺតៗសំដៅទៅរកសមាជិកត្រកូលម៉ូ ដែលកំពុងតែមានទឹកមុខយំយែក និងសោកសៅជាពន់ពេក។

«ប្រគល់មនុស្សមក!» បុរសអាវខ្មៅឈប់ជើងនៅចម្ងាយពីរម៉ែត្រពីមុខ ម៉ូ ឡាន់។ សំឡេងរបស់គេត្រជាក់ដូចទឹកកក និងបង្កប់ទៅដោយចេតនាសម្លាប់ដែលមិនទាន់រលត់សាបសូន្យ ធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ ម៉ូ ឡាន់ ញ័រ និងយល់ច្បាស់ពីអត្ថន័យនៅពីក្រោយខ្នង។ ប្រសិនបើពួកគេហ៊ានបង្អង់ពេលតែបន្តិចទៀត នោះអ្នកដែលអាចនឹងប្រែទៅជារូបចម្លាក់ទឹកកកបន្ទាប់ ច្បាស់ជាពួកលោកមិនខាន។

«លោកម្ចាស់... មនុស្សនឹងមកដល់ភ្លាមៗឥឡូវនេះហើយ» សំឡេងរបស់ ម៉ូ ឡាន់ ញ័រតិចៗ គេបង្ខំចិត្តថយក្រោយពីរជំហាន ទើបមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលក្នុងចិត្តបន្តិច។

«ប្រាំនាទី»។

បុរសអាវខ្មៅមិនខ្វល់ពីការថយក្រោយរបស់ ម៉ូ ឡាន់ ឡើយ គេគ្រាន់តែពោលពាក្យពីរម៉ាត់យ៉ាងខ្លី តែពោរពេញទៅដោយភាពត្រជាក់។ បន្ទាប់មក គេក៏ឈរត្រង់ខ្លួនស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងសាលធំ ដូចជាបង្គោលឈើមួយដើម។

ឮពាក្យពីរម៉ាត់នេះ បបូរមាត់របស់ ម៉ូ ឡាន់ ញ័រទទ្រើកពីរបីដង។ គេប្រញាប់បក់ដៃហៅសមាជិកត្រកូលម៉ូម្នាក់ចូលមក រួចបញ្ជាទាំងទឹកមុខស្លន់ស្លោ និងប្រញាប់ប្រញាល់ ឱ្យទៅពន្លឿនការនាំខ្លួនមនុស្សមកជាបន្ទាន់។

នៅក្នុងសាលដ៏ធំល្វឹងល្វើយ អក្សរចារឹកពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលតំណាងឱ្យពិធីមង្គលជ័យនៅតែត្រូវបានព្យួរនៅលើសសរធំៗ។ ប៉ុន្តែនៅខណៈពេលនេះ ពណ៌ក្រហមដ៏មានសិរីសួស្តីទាំងនោះ បែរជាធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលញញឹមយ៉ាងល្វីងជូរចត់ទៅវិញ ។ ច្បាស់ណាស់ថា បន្ទាប់ពីថ្ងៃនេះកន្លងផុតទៅ ត្រកូលម៉ូដែលទើបតែប្រារព្ធពិធីជប់លៀងដ៏រីករាយ ច្បាស់ជាត្រូវរៀបចំពិធីបុណ្យសពជំនួសវិញមិនខាន។

ក្រសែភ្នែករាប់មិនអស់បោសសម្អាតចុះឡើងនៅក្នុងសាលធំ។ ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេជ្រុលទៅប៉ះចំលើបុរសអាវខ្មៅដែលកំពុងឈរនៅកណ្តាលសាល បេះដូងរបស់ពួកគេពិតជារន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង។ ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនៃត្រកូលម៉ូ ដែលធ្លាប់តែសង្កត់សង្កិនពួកគេរហូតដល់មិនហ៊ានកម្រើកខ្លួន ពេលនេះបែរជាដូចជាដុំដីឥដ្ឋទន់ជ្រាយនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់មហាអំណាចរូបនេះទៅវិញ។ ជីវិតពួកគេស្ថិតនៅលើកណ្តាប់ដៃភាគីម្ខាងទៀតទាំងស្រុង ឯត្រកូលម៉ូបានត្រឹមតែឈរមើល គ្មានផ្លូវតតាំងទាល់តែសោះ។។

កំពូលអ្នកខ្លាំងកម្រិតនេះ ច្បាស់ណាស់ថាមិនមែនជាមនុស្សដែលពួកលោកអាចឈានជើងទៅប៉ះពាល់បានឡើយ។ ពេលនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងតែលបលួចទាយនៅក្នុងចិត្តថា តើ ម៉ូ ឆឹង នេះពិតជាស៊យដល់កម្រិតណា ទើបទៅបង្កកំហឹងចំកំពូលអ្នកខ្លាំងដែលឈរនៅលើកំពូលភ្នំនៃចក្រភពជាម៉ា រហូតត្រូវគេមកសម្លាប់ដល់កន្លែងបែបនេះ។

នៅក្នុងសាលធំ ទោះបីជាមានមនុស្សកកកុញយ៉ាងណាក៏ដោយ តែមិនមានសំឡេងសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ ទិដ្ឋភាពដ៏ចម្លែកនេះធ្វើឱ្យសាលធំទាំងមូលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទៅដោយបរិយាកាសដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចជាពន់ពេក។

ខណៈពេលកំពុងឈរនៅលើទីតាំងដដែល ក្បាលរបស់បុរសអាវខ្មៅកម្រើកបន្តិច។ កន្ទុយភ្នែករបស់គេទម្លុះចេញពីក្រោមមួកវាំងននខ្មៅ សម្លឹងទៅរកស្រមោលខ្មៅស្រពិចស្រពិលដែលកំពុងតែពួននៅលើធ្នឹមដំបូលសាល។ គេងក់ក្បាលទៅរកស្រមោលនោះតិចៗ ដើម្បីបញ្ជាក់ថាគ្រប់យ៉ាងកំពុងដំណើរការទៅដោយរលូន។

ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងឈរនៅលើធ្នឹមដំបូល ទទួលដឹងពីខ្សែភ្នែកលាក់កំបាំងពីខាងក្រោម។ លោកស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចក៏ងក់ក្បាលតបវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្រោមមួកអាវគ្របខ្មៅ ផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរារបស់លោកនាពេលនេះពោរពេញទៅដោយភាពងឿងឆ្ងល់ និងមិនប្រាកដប្រជា។ នេះក៏ព្រោះតែមួយសន្ទុះមុននេះ លោកហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងស្រពិចស្រពិលពីចំហាយថាមពលដ៏អាថ៌កំបាំងមួយដែលលាក់ខ្លួនយ៉ាងជិតស្និទ្ធនៅក្នុងសាលខាងក្រោម។ ប៉ុន្តែអារម្មណ៍មួយនេះគឺស្រពិចស្រពិលខ្លាំងណាស់ ស្រពិចស្រពិលរហូតដល់សូម្បីតែលោកផ្ទាល់ ក៏មិនហ៊ានសន្និដ្ឋានឱ្យប្រាកដប្រជាដែរ។

បុរសអាវខ្មៅមិនបានដឹងពីទឹកមុខមិនប្រាកដប្រជារបស់ ហៃ ប៉ូដុង ឡើយ។ ខណៈពេលដែលគេកំពុងឈររង់ចាំដោយស្ងប់ស្ងាត់អស់រយៈពេលពីរបីនាទី ស្រាប់តែត្បូងផ្ទុកវិញ្ញាណភ្លើងពណ៌ខ្មៅងងឹតនៅលើម្រាមដៃរបស់គេ ញ័ររំភើបឡើងតិចៗ។

ទោះបីជាការញ័រនោះមានភាពស្រាលស្តើងខ្លាំងណាស់ ក៏វាមិនអាចលាក់បាំងពីអារម្មណ៍របស់បុរសអាវខ្មៅបានឡើយ។ គេប្រញាប់សួរដេញដោលនៅក្នុងចិត្តដោយសំឡេងទាបទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «លោកគ្រូ មានរឿងអ្វីមែនទេ?»

«ប្រយ័ត្នប្រយែងបន្តិច។ មិនដឹងជាព្រោះហេតុអ្វី គ្រូហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងស្រពិចស្រពិលពីក្លិនរលកវិញ្ញាណមួយ» សំឡេងដ៏ចាស់ជរារបស់ យ៉ាវ ឡៅ បន្លឺឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដោយភាពហ្មត់ចត់ និងមិនប្រាកដប្រជា។

«អូស? លោកគ្រូចង់មានន័យថាម៉េច?» ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត គេសួរទាំងងឿងឆ្ងល់ថា៖ «រលកវិញ្ញាណមែនទេ?»

«នៅខណៈពេលដែលឯងខ្ចីថាមពលខាងវិញ្ញាណរបស់គ្រូ ហើយផ្ទុះកម្លាំងចេញមកមុននេះ រលកវិញ្ញាណដែលដើមឡើយត្រូវបានលាក់បាំងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះនោះ ស្រាប់តែមានចលនាកម្រើកបន្តិច។ បើមិនដូច្នោះទេ គ្រូគិតថាសូម្បីតែគ្រូផ្ទាល់ ក៏ពិបាកនឹងរកវាឃើញដែរ» យ៉ាវ ឡៅ ពោលដោយសំឡេងធ្ងន់៖ «ជាងនេះទៅទៀត រលកវិញ្ញាណមួយនេះផ្តល់អារម្មណ៍ស៊ាំភ្នែកដល់គ្រូខ្លាំងណាស់... វាអាចទៅរួចដែលថា ភាគីម្ខាងទៀតប្រហែលជាធ្លាប់មានការទាក់ទងជាមួយនឹងគ្រូកាលពីអតីតកាល»។

ឮពាក្យសម្តីរបស់ យ៉ាវ ឡៅ បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័ររន្ធត់ភ្លាមៗ ភាពតក់ស្លុតលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខក្រោមអាវគ្របខ្មៅ។ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រហែលជាមិនដឹងច្បាស់ពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ យ៉ាវ ឡៅ កាលពីអតីតកាលឡើយ ប៉ុន្តែគេដឹងយ៉ាងមុតមាំថា លោកគ្រូកាលពីមុន គឺជាកំពូលអ្នកខ្លាំងដែលឈរនៅលើកំពូលនៃពីរ៉ាមីតនៃ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ ទាំងមូល។ ដើម្បីអាចមានការទាក់ទងជាមួយនឹង យ៉ាវ ឡៅ កាលពីសម័យនោះ កម្លាំងរបស់ភាគីម្ខាងទៀតច្បាស់ជាមិនអាចមើលស្រាលបានទាល់តែសោះ។

«កាលពីអតីតកាល គ្រូកម្រនឹងមានការទាក់ទងជាមួយកំពូលអ្នកខ្លាំងនៃ ចក្រភពជាម៉ា ណាស់។ ដូច្នេះហើយ គ្រូគិតថាមនុស្សអាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះ គួរតែជាកំពូលអ្នកខ្លាំងដែលដើររេត្រាច់ចរនៅលើ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ។ ប៉ុន្តែមិនដឹងជាព្រោះហេតុអ្វី គេបែរជាមកលាក់ខ្លួននៅក្នុងត្រកូលម៉ូនៃចក្រភពជាម៉ាបែបនេះទៅវិញ? តើគេមានបំណងអ្វីពិតប្រាកដ?» យ៉ាវ ឡៅ គិតពិចារណា។

«តើកម្លាំងរបស់គេស្ថិតក្នុងកម្រិតណាដែរ?» ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន គេសួរនូវសំណួរដែលសំខាន់បំផុតនៅក្នុងចិត្ត។

«គ្រូមិនប្រាកដទេ។ ពេលនេះគ្រូគ្រាន់តែអាចដឹងពីគេស្រពិចស្រពិលប៉ុណ្ណោះ សូម្បីតែចង់កំណត់អត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដរបស់គេ ក៏មិនទាន់អាចធ្វើទៅបានដែរ» យ៉ាវ ឡៅ តបវិញទាំងមានអារម្មណ៍ទាល់តម្រិះបន្តិច។

«មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង ចូរប្រុងប្រយ័ត្នឱ្យមែនទែន។ ចាំមើល ឈីង លីន លេចមុខមក ឯងប្រញាប់នាំនាងចាកចេញពីទីនេះភ្លាម»។

«បាទ» ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលតិចៗ ផ្ទៃមុខប្រែជាហ្មត់ចត់ និងម៉ឺងម៉ាត់ជាពន់ពេក។ កន្ទុយភ្នែករបស់គេ ក្រោមការបិទបាំងនៃអាវគ្របខ្មៅ បានពិនិត្យហ្វូងមនុស្សនៅក្នុងសាលធំដោយស្ងៀមស្ងាត់ ប៉ុន្តែមិនទទួលបានតម្រុយអ្វីឡើយ។ ភ្លាមៗនោះ ភាពប្រុងប្រយ័ត្ននៅក្នុងចិត្តរបស់គេក៏កើនឡើងដល់កម្រិតខ្ពស់បំផុត។

រយៈពេលប្រាំនាទីបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងលឿន។ នៅខណៈពេលចុងក្រោយ ម៉ូ ឡាន់ ដែលមានទឹកមុខស្លន់ស្លោ សម្លឹងមើលឃើញស្រមោលមនុស្សពីរបីនាក់លេចឡើងនៅចុងខ្សែភ្នែក គេក៏ដកដង្ហើមធំធូរទ្រូងភ្លាមៗ។

ស្រមោលមនុស្សពីរបីនាក់នោះប្រញាប់សម្រុកចូលមកក្នុងសាលធំយ៉ាងលឿន។ នៅលើខ្នងរបស់សមាជិកត្រកូលម៉ូម្នាក់ ក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់អាវពណ៌បៃតង កំពុងតែបើកភ្នែកធំៗពោរពេញទៅដោយភាពភ័យខ្លាច នាងសម្លឹងមើលបរិយាកាសដ៏ចម្លែកជុំវិញខ្លួនទាំងតក់ស្លុត និងទន់ខ្សោយ។

នៅក្នុងសាលដ៏ធំ មនុស្សគ្រប់គ្នាឡោមព័ទ្ធខ្សែភ្នែកសម្លឹងទៅរកក្មេងស្រីអាវបៃតងដ៏គួរឱ្យអាណិតរូបនេះ ចិត្តរបស់ពួកគេមានភាពស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង។ ពួកគេមិននឹកស្មានទាល់តែសោះថា ហេតុផលដែលធ្វើឱ្យ កំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ រូបនេះ បង្កការវាយប្រហារសម្លាប់យ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ គឺដើម្បីតែក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្អាតបាតបន្តិចបន្តួចនេះសោះ។

សម្លឹងមើលទៅ ឈីង លីន ដែលមានសភាពស្គមស្គាំង និងស្លេកស្លាំងបន្តិច ប៉ុន្តែមិនមានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរអ្វីឡើយនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំធូរទ្រូងយ៉ាងវែង។ កណ្តាប់ដៃដែលក្តោបណែននៅក្នុងដៃអាវ ក៏ចាប់ផ្តើមធូរស្រាលចុះច្រើន។

«លោកម្ចាស់... នេះជាក្មេងស្រីតូចដែលព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយបានចាប់ខ្លួនមកពីទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម។ ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ពួកយើងមិនបានធ្វើបាបនាងឡើយ» ម៉ូ ឡាន់ លើក ឈីង លីន ចុះមកដីយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចពោលទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងក្តីបារម្ភ និងមិនសូវកក់ក្តៅក្នុងចិត្ត។

នាពេលនេះ ឈីង លីន មិនទាន់ស្គាល់អត្តសញ្ញាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលនាងឃើញ ម៉ូ ឡាន់ នាំខ្លួននាងដើរសំដៅទៅរកបុរសអាវខ្មៅដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះ ភាពស្លន់ស្លោប្រញាប់លេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខតូចច្រឡឹងរបស់នាងភ្លាម។ នាងខំប្រឹងរមួលខ្លួនរំដោះ ប៉ុន្តែមិនអាចរង្គើដៃរបស់ ម៉ូ ឡាន់ បានសូម្បីតែបន្តិច។

សម្លឹងមើលទៅ ឈីង លីន ដែលត្រូវបានគេនាំចូលមកជិត ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយក្តីរីករាយ គេលូកដៃចេញទៅមុខដើម្បីទទួលយកខ្លួន ឈីង លីន។ ប៉ុន្តែនៅខណៈពេលនោះ គ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំមួយស្រាប់តែផ្ទុះឡើងនៅក្នុងសាលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់!

«បាំង!»

នៅខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន លូកដៃចេញ សំឡេងផ្ទុះដ៏ច្បាស់មួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងនៅក្បែរចំហៀងខ្លួនរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ ការ៉ូដីដ៏រឹងមាំស្រាប់តែបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីខ្ទាតចេញទៅគ្រប់ទិសទី មែកឈើពណ៌បៃតងដ៏ធំធេង និងរឹងមាំរាប់មិនអស់ដុះសម្រុកចេញពីក្រោមដីយ៉ាងសាហាវ។ បន្ទាប់មក ពួកវាបានរួបរួមគ្នាយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែកប៉ុណ្នោះ វាបានបង្កើតទៅជាទ្រុងឈើកម្លាំងធាតុពិតដ៏ធំមួយ បង្ខាំងខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទុកនៅខាងក្នុងយ៉ាងណែនតាន់តាប់។

ការប្រែប្រួលភ្លាមៗនេះ ធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំ រួមទាំង ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ផងដែរ ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្រឡាំងកាំង និងវង្វេងវង្វាន់។ ពួកគេមិននឹកស្មានទាល់តែសោះថា មានមនុស្សហ៊ានដល់ថ្នាក់បើកការវាយប្រហារទៅលើ កំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ មុនបែបនេះ។

នៅខណៈពេលដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុងស្រឡាំងកាំង ស្រមោលមនុស្សអាវពណ៌បៃតងខ្ចីម្នាក់ ដែលធ្លាប់តែឈរក្បែរសសរធំដូចជាអ្នកបម្រើម្នាក់នៅក្នុងហ្វូងមនុស្សនោះ ស្រាប់តែបាញ់រាងកាយចេញមកក្រៅយ៉ាងលឿន។ ល្បឿនរបស់នារីអាវបៃតងរូបនេះ គឺលឿនរហ័សខ្លាំងណាស់ រហូតដល់គួរឱ្យរន្ធត់ចិត្ត។ ត្រឹមតែមួយពព្រិចភ្នែក នាងបានមកដល់ចំពោះមុខរបស់ ម៉ូ ឡាន់ ដែលកំពុងតែស្លន់ស្លោ នាងលូកដៃចេញទាំងពីរទាញឆក់យកខ្លួន ឈីង លីន មកឱបកៀកនៅក្នុងដើមទ្រូងរបស់នាងភ្លាម។

«ឯងចង់រត់មែនទេ?» នារីអាវបៃតងក្រសោបខ្លួន ឈីង លីន ជាប់ ចុងជើងធាក់ដីយ៉ាងស្រាល រួចប្រញាប់ភៀសខ្លួនចាកចេញពីទីនោះយ៉ាងលឿន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់ និងសន្ធោសន្ធៅបានផ្ទុះចេញពីក្នុងទ្រុងឈើកម្លាំងធាតុពិត។ ត្រឹមតែមួយរំពេចប៉ុណ្ណោះ វាបានដុតរំលាយទ្រុងឈើទាំងមូលឱ្យក្លាយជាចំហាយផេះផង់គ្មានសល់។ រួមជាមួយនឹងសំឡេងស្រែកឡើងថ្នមៗ ជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលផ្ទុកទៅដោយកម្លាំងធាតុដ៏ព្រៃផ្សៃ និងសាហាវឃោរឃៅ បានទាត់សង្កត់ចុះមកលើក្បាលរបស់នារីអាវបៃតងយ៉ាងចាស់ដៃ។

ទទួលដឹងពីការវាយប្រហារដ៏សាហាវរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នារីអាវបៃតងគ្រវីដៃស្តាំរបស់នាងតិចៗ បង្គោលឈើដ៏ធំធេងមួយស្រាប់តែដុះសម្រុកចេញពីដីឡើងលើអាកាស។ រួមជាមួយនឹងកម្ទេចឈើដែលហោះខ្ទាតពេញអាកាស វាបានទប់ទល់ការវាយប្រហាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានយ៉ាងជោគជ័យ។

បន្ទាប់ពីទប់ការវាយប្រហាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចមក រាងកាយរបស់នារីអាវបៃតងរមួលខ្លួនយ៉ាងចម្លែកនៅលើអាកាស រួចស្ទុះខ្លួនសំដៅទៅរកទ្វារធំនៃសាលដើម្បីគេចខ្លួនចេញទៅក្រៅ។

«លោកតា ហៃ ប៉ូដុង បិទផ្លូវនាង!»

«ហិហិ ពិតជាមានមនុស្សលាក់ខ្លួនមែន!» នៅខណៈពេលដែលនារីអាវបៃតងជិតនឹងឈានជើងចេញពីទ្វារធំ ចំហាយខ្យល់ដ៏ត្រជាក់ស្រេបស្រាប់តែផ្ទុះឡើងនៅត្រង់ច្រកទ្វារ។ ត្រឹមតែមួយរំពេចប៉ុណ្ណោះ វាបានបង្រួមទៅជាខែលទឹកកកដ៏ក្រាស់ និងរឹងមាំមួយ ផ្ជិតទ្វារធំទាំងស្រុងមិនឱ្យមានផ្លូវចេញ។

ចុងជើងរបស់នារីអាវបៃតងជាន់ចុះយ៉ាងស្រាលនៅលើខែលទឹកកក រួចនាងក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តលោតថយក្រោយវិញទាំងទាល់ច្រកបន្តិច។ រាងកាយដ៏ស្រទន់របស់នាងហោះឡើងទៅឈរនៅលើកំពូលសសរធំមួយ នាងបោះខ្សែភ្នែកទៅរក ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងឈរនៅលើធ្នឹមដំបូល រួចបញ្ចេញសំឡេងសើចក្អាកក្អាយយ៉ាងស្រទន់ និងទាក់ទាញថា៖ «ហិហិ... លំដាប់អធិរាជ ពីររូប! ខ្ញុំពិតជាមិននឹកស្មានទាល់តែសោះថា នៅក្នុង ចក្រភពជាម៉ា នេះ បែរជាមានកំពូលអ្នកខ្លាំងលាក់ខ្លួនច្រើនដល់ថ្នាក់នេះសោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំពិតជាមានចំណាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងចំពោះក្មេងស្រីតូចម្នាក់នេះ ដូច្នេះខ្ញុំមិនព្រមលែងដៃដោយងាយៗឡើយ»។

នៅក្នុងសាលធំ រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្ទុះឡើងលើអាកាសដូចផ្លេកបន្ទោរ រួចចុះចតឈរនៅលើកំពូលសសរធំមួយទៀត។ គេសម្លឹងមើលទៅនារីអាវបៃតងដែលកំពុងតែលាក់បាំងអត្តសញ្ញាណ និងផ្ទៃមុខរបស់ខ្លួនដោយក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់។ នៅចន្លោះបាតដៃទាំងពីររបស់គេ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់ កំពុងតែឆាបឆេះឡើងយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ និងគួរឱ្យខ្លាចជាពន់ពេក។

នៅក្នុងសាលដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ថាមពលកម្លាំងធាតុដ៏មហិមា និងគួរឱ្យរន្ធត់ចិត្តទាំងបី បានផ្ទុះឡើង និងប្រទាក់ក្រឡាគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ខណៈពេលដែលមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលងើបក្បាលឡើង សម្លឹងមើលទៅមនុស្សទាំងបីរូបដែលកំពុងឈរនៅលើកំពូលសសរ និងធ្នឹមដំបូលខ្ពស់នោះ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេពោរពេញទៅដោយភាពស្រឡាំងកាំង និងរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង...