ការសម្លាប់ ម៉ូ ឆឹង

រាងកាយរបស់ គើ យ៉េ ហោះខ្ទាតថយក្រោយយ៉ាងលឿន មិនខុសពីស្លឹកឈើទន់ខ្សោយដែលត្រូវខ្យល់បោកបក់ក្នុងរដូវស្លឹកឈើជ្រុះ។ តុ និងកៅអីជាច្រើននៅតាមផ្លូវត្រូវបានបោកទង្គិចខ្ទេចខ្ទីគ្មានសល់ ដោយសារតែកម្លាំងលាក់កំបាំងដ៏សាហាវដែលផ្ទុកនៅក្នុងខ្លួនរបស់លោក។

ជើងទាំងពីររបស់ គើ យ៉េ អូសនៅលើការ៉ូដី រុញច្រានរូបលោកទៅក្រោយអស់ចម្ងាយពាក់កណ្តាលសាលធំ ទើបអាចទប់លំនឹងបានយឺតៗ។ ផ្ទៃមុខដែលធ្លាប់តែមានអំណាច ពេលនេះប្រែជាស្លេកស្លាំងគ្មានឈាម ខណៈដែលកែវភ្នែកពោរពេញទៅដោយភាពមិនចង់ជឿ និងភាពតក់ស្លុតជាពន់ពេក។

«ឯង...» បន្ទាប់ពីជូតខ្សែកលោហិតចេញពីកន្រ្តកមាត់ លោកដកដង្ហើមញាប់ៗស្ទើរដាច់ខ្យល់។ ចិត្តរបស់លោកនាពេលនេះ គឺប្រៀបដូចជាមហាសមុទ្រជួបនឹងមហាបព្យុះបោកបក់យ៉ាងខ្លាំង។ «ផ្ទៃមុខមួយនោះ... ហេតុអ្វីបានជាមើលទៅហាក់ដូចជាស៊ាំភ្នែកម្ល៉េះ?»

នៅក្នុងជម្រៅនៃចំណាំចងចាំ ផ្ទៃមុខដ៏ទន់ភ្លន់របស់លោកម្ចាស់វ័យក្មេងនៃត្រកូលស៊ាវ កាលពីបីឆ្នាំមុន ដែលពោរពេញទៅដោយចរិតរឹងរូសមិនព្រមចុះចាញ់នោះ បានលេចឡើងយឺតៗ។ នៅពេលយកវាមកផ្ទៀងផ្ទាត់ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលលោកទើបតែបានក្រឡេកឃើញមួយភ្លែតមុននេះ ពួកវាពិតជាស្រដៀងគ្នាយ៉ាងខ្លាំង។

«មិនអាចទៅរួចទេ!»

ដើមទ្រូងរបស់ គើ យ៉េ ឡើងចុះយ៉ាងលឿន ខណៈដែលបេះដូងញ័ររន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង។ លោកដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ រួចគ្រវីក្បាលដើម្បីរំសាយគំនិត៖ «យើងច្បាស់ជាស្រវាំងភ្នែកហើយ! ទោះបីជាយុវជនម្នាក់នោះលែងជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចទៅរួចទាល់តែសោះដែលគេអាចឈានដល់កម្រិតនេះក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែបីឆ្នាំ»។

ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំ មនុស្សម្នាក់ដែលមិនទាន់ឈានដល់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) ផងនោះ អាចកើនកម្លាំងរបស់ខ្លួនរហូតដល់ទៅ លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) បានយ៉ាងដូចម្តេច? ពាក្យសម្តីបែបនេះ ទោះបីជាយកក្បាលទៅធានាក៏ដោយ ក៏លោកដឹងច្បាស់ថា សូម្បីតែនៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុទាំងមូល ក៏គ្មានមនុស្សតែម្នាក់ណាអាចធ្វើទៅបានដែរ!

នៅពេលដែលអារម្មណ៍ចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់ឡើងវិញ គើ យ៉េ ក៏កាន់តែជឿជាក់លើការសន្និដ្ឋានរបស់ខ្លួន។ ច្បាស់ណាស់ថា ខ្សែភ្នែករបស់លោកពិតជាស្រវាំងយ៉ាងប្រាកដមែន! បន្ទាប់ពីគិតបែបនេះ ភាពតក់ស្លុតនៅលើផ្ទៃមុខរបស់លោកក៏រលាយសាបសូន្យទៅវិញយឺតៗ។ លោកក្តោបទ្រូងរួចក្អកពីរបីដង ហូរឈាមស្រស់ចេញមកម្តងទៀត។ ការវាយប្រហារដោយបាតដៃពីបុរសអាវខ្មៅមុននេះ ពិតជាបានធ្វើឱ្យលោករបួសក្នុងយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

«លោកពូគើ លោកមិនអីទេឬ?» ពីលើវេទិកាខ្ពស់ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ហោះចុះមកក្បែរចំហៀងខ្លួនរបស់ គើ យ៉េ យ៉ាងរហ័ស ដោយមានភាពបារម្ភលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់សោភា។

«ក្អក... យើងមិនអីទេ» គើ យ៉េ គ្រវីក្បាលទាំងញញឹមយ៉ាងល្វីងជូរចត់។

សម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់ គើ យ៉េ ចិញ្ចើមរបស់ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ជ្រួញចូលគ្នាត្រង់។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលនាងបានឃើញនរណាម្នាក់ហ៊ានធ្វើបាបមនុស្សរបស់ បក្សពពកអ័ព្ទ យ៉ាងកំរោលបែបនេះ។ ភ្លាមៗនោះ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងប្រែជាត្រជាក់ នាងបោះខ្សែភ្នែកទៅរកបុរសអាវខ្មៅ រួចពោលឡើងយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «លោកម្ចាស់ សកម្មភាពរបស់លោកនៅថ្ងៃនេះ មិនខ្លាចថាជាការបង្កហេតុចំពោះ បក្សពពកអ័ព្ទ ទេឬ?»

ក្រោមអាវគ្របខ្មៅងងឹត រាងកាយរបស់បុរសអាវខ្មៅគ្រាន់តែកម្រើកបន្តិចខ្លួនបន្តិច។ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ហាក់ដូចជាអាចមានអារម្មណ៍ដឹងពីក្រសែភ្នែកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលកំពុងសម្លឹងមកនាង។ នាងក្តោបដៃរបស់នាងយ៉ាងណែនដោយកំហឹងលាក់កំបាំង។

«ក្រៅពីការលើកយកឈ្មោះ បក្សពពកអ័ព្ទ មកកំទេចគេ តើឯងគ្មានសមត្ថភាពអ្វីផ្សេងទៀតទេឬ? ថ្ងៃនេះ ជីវិតរបស់ ម៉ូ ឆឹង ពួកយើងពិតជានឹងយកឱ្យខានតែបាន។ ប្រសិនបើឯងចង់ឃាត់ ក៏ចូលមកចុះ មិនចាំបាច់យកឈ្មោះ បក្សពពកអ័ព្ទ ឬ យុន យុន មកបំភ័យយើងឡើយ។ របស់ទាំងនោះ គ្មានតម្លៃនៅក្នុងខ្សែភ្នែកយើងទេ» បុរសអាវខ្មៅបោសដៃអាវគ្រប សំឡេងផ្ទុកទៅដោយការចំអកឡកឡឺយ និងសំណើចដ៏ត្រជាក់។

«ឯង...» នៅពេលឮការមើលងាយនោះ កំហឹងស្រាប់តែសម្រុកឡើងលើចិញ្ចើមដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន។ នាងសើចត្រឡប់ទៅវិញយ៉ាងត្រជាក់៖ «ឯងជា កំពូលអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជ យើងជឿថាឯងច្បាស់ជាមានឈ្មោះបោះសំឡេងនៅក្នុង ចក្រភពជាម៉ា មិនខាន។ ដោយសារតែឯងទទូចចង់សម្លាប់ ម៉ូ ឆឹង នៅថ្ងៃនេះ ចូរប្រាប់ឈ្មោះរបស់ឯងមក! ថ្ងៃអនាគត បក្សពពកអ័ព្ទ របស់យើងពិតជានឹងទៅរកឯងដើម្បីជម្រះបញ្ជីនេះ!»

«ជម្រះបញ្ជីជាមួយយើងមែនទេ? ក្អាកៗ... ល្អណាស់! ទុកឱ្យ យុន យុន នាំមនុស្សពីរបីរយនាក់មកជម្រះជាមួយយើងតែម្តងទៅ ទើបវាសមរម្យ!» បុរសអាវខ្មៅគ្រវីក្បាលសើចចំអកយ៉ាងខ្លាំង។

«ហ៊ានសម្លាប់ ម៉ូ ឆឹង នៅចំពោះមុខមហាអំណាចទូទាំងតំបន់ភាគឦសានបែបនេះ ហេតុអ្វីបានជាឯងត្រូវលាក់ក្បាលបង្ហាញកន្ទុយទៅវិញ? ជាមួយនឹងកម្លាំងកម្រិតនេះ ឯងមិនមែនខ្លាចការសងសឹកពីត្រកូលម៉ូនោះទេ ប៉ុន្តែឯងកំពុងតែខ្លាចអំណាចរបស់ បក្សពពកអ័ព្ទ ដែលនៅពីក្រោយខ្នងត្រកូលម៉ូច្រើនជាង មែនទេ?» ណាលាន យ៉ានរ៉ាន បាញ់ពាក្យសម្តីយ៉ាងមុតស្រួច។

«វាមិនមែនមកពីយើងមិនហ៊ាននោះទេ ប៉ុន្តែវាគ្មានតម្លៃនឹងធ្វើ។ ឯងមិនបាច់ប្រញាប់ប្រញាល់ឡើយ សំណុំរឿងនៅ បក្សពពកអ័ព្ទ ថ្ងៃណាមួយយើងពិតជានឹងទៅដោះស្រាយដល់កន្លែងជាមិនខាន។ ដល់ពេលនោះ ឯងច្បាស់ជាដឹងថាជានរណាហើយ» បុរសអាវខ្មៅពោលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ឃើញភាគីម្ខាងទៀតមើលងាយបក្សរបស់ខ្លួនដល់កម្រិតនេះ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ខាំធ្មេញប្រាក់ថ្នមៗ រួចនិយាយយ៉ាងសាហាវ៖ «ល្អណាស់! ដោយសារតែឯងមានសេចក្តីក្លាហានបែបនេះ យើងនឹងរង់ចាំមើលថាតើឯងពិតជាហ៊ានឈានជើងចូលទៅក្នុង បក្សពពកអ័ព្ទ មែនឬអត់!»

«និយាយចប់ហើយឬនៅ?» អាវគ្របខ្មៅកម្រើកបន្តិចខ្លួន ហាក់ដូចជាគេកំពុងគ្រវីស្មា៖ «បើនិយាយអស់ចិត្តហើយ ក៏បិទមាត់ទៅ កុំធ្វើសំឡេងរំខានការងារយើង។ យើងហៀបនឹងធ្វើសកម្មភាពហើយ ប្រសិនបើឯងចង់ស្លាប់ជំនួសគេ ក៏ចូលមកចុះ។ តែយើងសូមរំលឹក ពួកយើងមិនដែលយល់មុខមាត់ ឬឋានៈរបស់ឯងឡើយ។ បើមិនចង់ឱ្យ បក្សពពកអ័ព្ទ ត្រូវបាត់បង់អ្នកបន្តវេនទេនោះ ចូរថយទៅឈរម្ខាងដោយស្ងប់ស្ងាត់ទៅ!»

ឮពាក្យព្រមានដ៏គំរាមកំហែងនេះ មាត់តូចដ៏ក្រហមឆ្អៅរបស់ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន ត្រូវបានខាំណែនចូលគ្នា។ ដើមទ្រូងរបស់នាងឡើងចុះខ្លាំងដោយសារតែកំហឹង។ តែទោះជាខឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងដឹងច្បាស់ថានាងគ្មានសមត្ថភាពធ្វើអ្វីបានឡើយ។ នៅក្នុងសាលដ៏ធំនេះ គ្មាននរណាម្នាក់អាចតតាំងជាមួយនឹងកំពូលអ្នកខ្លាំងដ៏អាថ៌កំបាំងរូបនេះបានឡើយ ហើយគេក៏មិនបានខ្លាចញញើតអំណាចងងឹតណាទាំងអស់។ ក្រៅពីការអង្គុយមើល ម៉ូ ឆឹង ក្លាយជាវិញ្ញាណនៅក្រោមបាតដៃរបស់គេ នាងពិតជាគ្មានជម្រើសផ្សេងឡើយ។

ដោយមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែករបស់ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន បុរសអាវខ្មៅងាកខ្លួនត្រឡប់មកវិញយឺតៗ។ គេសម្លឹងមើលទៅ ម៉ូ ឆឹង ដែលកំពុងតែផ្អែកលើសសរវេទិកាដើម្បីទប់ខ្លួនក្រោកឈរ ដោយក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ស្រេប។ នៅលើបាតដៃរបស់គេ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់កំពុងឆាបឆេះយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ តែផ្ទុកទៅដោយថាមពលស្រទាប់ទឹកកកដ៏គួរឱ្យខ្លាច។

«លោកម្ចាស់រូបនេះ...» ឃើញបុរសអាវខ្មៅហៀបនឹងផ្តល់ការវាយប្រហារសម្លាប់ ផ្ទៃមុខរបស់មេត្រកូលម៉ូ ម៉ូ ឡាន់ ប្រែជាស្លេកស្លាំង។ ទោះបីជាចង់ដើរទៅមុខដើម្បីឃាត់គេ ក៏ត្រូវបង្ខំចិត្តដកជើងថយក្រោយវិញ បន្ទាប់ពីបានឃើញវាសនារបស់ គើ យ៉េ។ បុរសអាវខ្មៅរូបនេះ ប្រហែលជាយល់មុខមាត់របស់បក្សទើបមិនសម្លាប់ គើ យ៉េ ប៉ុន្តែបើពួកគេសម្រុកទៅមុខទៀត សាលធំត្រកូលម៉ូថ្ងៃនេះ ច្បាស់ជាពោរពេញទៅដោយរូបចម្លាក់ទឹកកកជាមិនខាន។ ម៉ូ ឡាន់ អាចត្រឹមតែឈរនៅចម្ងាយដែលមានសុវត្ថិភាព រួចអង្វរករថា៖ «លោកម្ចាស់ ក្មេងស្រីតូចឈ្មោះ ឈីង លីន មិនបានរងរបួសអ្វីឡើយ។ ដរាបណាលោកព្រមលើកលែងទោសឱ្យព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយ ត្រកូលម៉របស់យើងសុខចិត្តសងជំងឺចិត្តលោកតាមគ្រប់លក្ខខណ្ឌទាំងអស់!»

បុរសអាវខ្មៅមិនមានការប្រែប្រួលអារម្មណ៍សូម្បីតែបន្តិចចំពោះពាក្យអង្វរករនោះ។ គេដើរយឺតៗសំដៅទៅរក ម៉ូ ឆឹង ក្រោមការសម្លឹងមើលរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ចេតនាសម្លាប់ដ៏ត្រជាក់បានសាយភាយ ធ្វើឱ្យសាលទាំងមូលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងបរិយាកាសដកដង្ហើមស្ទើរមិនចង់ចេញ។

ឃើញបុរសអាវខ្មៅមិនទាំងខ្វល់ខ្វាយពីពាក្យសម្តីខ្លួន ម៉ូ ឡាន់ ញញឹមយ៉ាងទាល់ច្រក។ ក្រោមសម្ពាធនៃកម្លាំងដ៏ដាច់ខាតបែបនេះ គេមានតែបោះបង់ចោលការប៉ុនប៉ងជួយសង្គ្រោះ។ ក្នុងចិត្តរបស់គេពេលនេះ អាចត្រឹមតែបួងសួងសូមកុំឱ្យកំពូលអ្នកខ្លាំងរូបនេះ បើកការលាងឈាមត្រកូលម៉ូទាំងមូលបន្ទាប់ពីសម្លាប់ ម៉ូ ឆឹង រួចទៅចុះ។

វាហាក់បីដូចជា ម៉ូ ឆឹង ក៏ដឹងច្បាស់ពីវាសនារបស់ខ្លួនដែរ។ គេមិនបានហើបមាត់សុំក្តីមេត្តាដ៏ឥតប្រយោជន៍ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេសម្លឹងមើលទៅបុរសអាវខ្មៅដោយក្រសែភ្នែកដ៏សាហាវឃោរឃៅ។ ដៃឆ្វេងដែលនៅសេសសល់របស់គេស្រាប់តែមានចលនាបន្តិចបន្តួច។

«បើឯងចង់ឱ្យយើងងាប់ យើងក៏មិនឱ្យឯងរស់បានស្រួលដែរ!» ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏សាហាវ ម៉ូ ឆឹង បញ្ចេញកម្លាំងចុងក្រោយ ធ្វើឱ្យរាងកាយញ័រភ្លាមៗ។ កម្លាំងធាតុដ៏ព្រៃផ្សៃបានធ្វើឱ្យអាវដៃរបស់គេដាច់រហែកខ្ទេចខ្ទី លាតត្រដាងកំភួនដៃដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយ។ នៅលើសាច់ដៃនោះ សរសៃឈាមឡើងប៉ោងដូចសត្វពស់តូចៗរាប់មិនអស់កំពុងលោតញាប់ម្តងហើយម្តងទៀត សាច់ដុំឡើងហើមធំជាងមុនយ៉ាងចម្លែក ឯក្រចកដៃក៏ដុះវែងពណ៌ខ្មៅងងឹតដូចជាបិសាច។

នាពេលនេះ ដៃរបស់ ម៉ូ ឆឹង បានលះបង់ទម្រង់ធម្មតារបស់មនុស្សលោកទាំងស្រុង មើលទៅមិនខុសពីសរីរាង្គរបស់ សត្វវេទមន្ត ឡើយ។

ពន្លឺពណ៌ក្រហមឈាមបានជះចេញមកពីក្នុងសាច់ដៃ រហូតធ្វើឱ្យដៃទាំងមូលប្រែជាក្រហមឆ្អៅ ឆាបឆេះដូចជាដុំភ្លើងសន្ធោសន្ធៅក្នុងទម្រង់ដៃបិសាច។

«ដៃបិសាចទម្លាយភ្នំ? ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយពិតជាបានប្រើបច្ចេកទេសតភ្ជាប់សរីរាង្គនៃកំភួនដៃរបស់សត្វវេទមន្តថ្នាក់ទី ៥ "រមាសភ្លើងទម្លាយភ្នំ" ដែលជាវត្ថុបុរាណរបស់ត្រកូលយើង ទៅលើរាងកាយរបស់គេមែនទេ?» ឃើញដៃបិសាចដ៏ធំធេងនោះ ថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់ទាំងអស់នៃត្រកូលម៉ូឧទានឡើងទាំងតក់ស្លុត។

ទឹកមុខរបស់ ម៉ូ ឡាន់ ប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលកន្រ្តកមាត់របស់គេញ័រភើកៗដោយកំហឹង។ វត្ថុមានតម្លៃបំផុតរបស់ត្រកូល ពិតជាត្រូវបាន ម៉ូ ឆឹង លួចយកមកធ្វើជាទ្រព្យសម្បត្តិឯកជន និងកែច្នៃលើរាងកាយខ្លួនឯងទៅវិញ។

«ទៅងាប់ទៅ!» ម៉ូ ឆឹង ស្រែកឡើងដោយក្រសែភ្នែកដ៏សាហាវ ជើងទាំងពីរធាក់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើសសរវេទិកា បាញ់រាងកាយសំដៅចំទៅលើបុរសអាវខ្មៅដូចគ្រាប់កាំភ្លើងធំ។

ខណៈពេលដែលគេសម្រុកទៅមុខ ដៃបិសាចដ៏ធំត្រូវបានអូសនៅលើដី ម្រាមដៃដ៏មុតស្រួចហែកការ៉ូដីដ៏រឹងមាំឱ្យបង្កើតបានជាចង្អូរជ្រៅៗចំនួនប្រាំយ៉ាងគួរឱ្យរន្ធត់។

ឃើញកម្លាំងវាយប្រហារដ៏គួរឱ្យខ្លាចចុងក្រោយរបស់ ម៉ូ ឆឹង ទឹកមុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់ប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលពួកគេបានឃើញអានុភាពពិតប្រាកដនៃបច្ចេកទេសតភ្ជាប់សរីរាង្គសត្វវេទមន្តរបស់ត្រកូលម៉ូ។

បុរសអាវខ្មៅនៅតែឈរនៅលើទីតាំងដដែល គេសម្លឹងមើលទៅ ម៉ូ ឆឹង ដែលភ្នែកប្រែជាក្រហមឆ្អៅបាត់បង់សតិដឹងខុសត្រូវ រួចពោលឡើងយឺតៗទាំងត្រជាក់៖ «ពិតជាមនុស្សដែលគួរឱ្យអាសូរម្នាក់ មើលទៅហាក់ដូចជានៅពេលដែលឯងទទួលបានកម្លាំងរបស់សត្វវេទមន្ត ស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់ឯងក៏ត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយចរិតលក្ខណៈរបស់សត្វចម្លែកទៅហើយ។ បច្ចេកទេសដ៏មោទនភាពរបស់ពួកឯង គឺគ្រាន់តែជាការប្តូរមនុស្សម្នាក់ឱ្យក្លាយទៅជាសត្វធាតុដែលដឹងត្រឹមតែការសម្លាប់តែប៉ុណ្ណោះ»។

«អាតិរច្ឆាន ទៅងាប់ទៅ!»

ម៉ូ ឆឹង បើកភ្នែកធំៗដោយកំហឹង ហោះឡើងទៅលើអាកាស រួចវាយសង្កត់បាតដៃបិសាចចុះក្រោមយ៉ាងព្រៃផ្សៃសំដៅក្បាលបុរសអាវខ្មៅ។ កម្លាំងដៃដ៏ខ្លាំងក្លា បោកទង្គិចខ្យល់អាកាសរហូតដល់បង្កើតបានជាសំឡេងផ្ទុះថ្លង់ត្រចៀក។

នៅក្រោមបាតជើងរបស់បុរសអាវខ្មៅ ដីដ៏រឹងមាំបានចាប់ផ្តើមប្រេះស្រាំជាបណ្តើរៗ ដោយសារតែសម្ពាធខ្យល់ដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែលសង្កត់ចុះមកពីលើអាកាស។

ដោយមានអារម្មណ៍ដឹងពីការវាយប្រហារនោះ បុរសអាវខ្មៅងើបក្បាលឡើងយឺតៗ ធ្វើឱ្យអាវគ្របខ្មៅរបើកឡើង លាតត្រដាងផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចី និងហ្មត់ចត់របស់គេ ឆ្លុះបញ្ចាំងចូលទៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ ម៉ូ ឆឹង យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត។

ទោះបីជាចិត្តរបស់គេនាពេលនេះបានឈានចូលដល់ស្ថានភាពឆ្កួតលីលាក៏ដោយ ក៏ភាពតក់ស្លុតដ៏ធំធេងបានដក់ជាប់ក្នុងខ្សែភ្នែកពណ៌ក្រហមឆ្អៅរបស់ ម៉ូ ឆឹង ភ្លាមៗ នៅពេលដែលគេបានឃើញថា ម្ចាស់កម្លាំងលំដាប់អធិរាជដ៏គួរឱ្យខ្លាចនេះ គឺជាយុវជនម្នាក់ទៅវិញ។

«វាបានបញ្ចប់ហើយ...» ផ្ទៃមុខដ៏សង្ហានោះមិនមានការបញ្ចេញអារម្មណ៍អ្វីឡើយ គេលើកបាតដៃឡើងយឺតៗ។ ភ្លាមៗនោះ កូនភ្នំភ្លើងតូចមួយនៃ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់បានបាញ់ចេញមកក្រៅដូចជាម៉ាស៊ីនបាញ់ភ្លើង។

អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់បានបាញ់គ្របដណ្តប់ពាក់កណ្តាលអាកាស រុំព័ទ្ធរាងកាយរបស់ ម៉ូ ឆឹង ទៅខាងក្នុង។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ ស្រទាប់ទឹកកកពណ៌សក្រាស់បានកកក្ដាញ់នៅលើផ្ទៃសាច់របស់គេ បង្កករាងកាយទាំងមូលឱ្យក្លាយទៅជារូបចម្លាក់ទឹកកកដ៏មានជីវិតទាំងកណ្តាលអាកាស។

អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ គឺជាការលាយបញ្ចូលគ្នានៃកំដៅដ៏ខ្លាំងក្លា និងភាពត្រជាក់ដ៏ជ្រៅបំផុត។ នៅពេលវាផ្តល់កំដៅ វានឹងរំលាយអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យរលាយបាត់ តែពេលវាប្រែជាត្រជាក់ វានឹងបង្កកភពផែនដីទាំងមូល...

រូបចម្លាក់ទឹកកករបស់ ម៉ូ ឆឹង ធ្លាក់ចុះមកក្រោមដោយទន់ខ្សោយ ទាំងដែលនៅលើផ្ទៃមុខទឹកកកនោះ នៅតែដក់ជាប់នូវភាពតក់ស្លុត និងភាពសាហាវឃោរឃៅភ្លាមៗមុនពេលស្លាប់។

«សំប្រេះ...»

រំកិលចុះមកដល់ដីភ្លាម រូបចម្លាក់ទឹកកកនោះក៏ផ្ទុះបែកខ្ទេចខ្ទីក្នុងមួយរំពេច។ នៅខាងក្នុងនោះ សូម្បីតែសាកសព ឬកម្ទេចឆ្អឹង ក៏ត្រូវបានរលាយបាត់ទៅជាមួយអណ្តាតភ្លើង មិនសេសសល់សូម្បីតែបន្តិចឡើយ...

ខណៈពេលដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលទៅទឹកកកពណ៌សដែលកំពុងរលាយក្លាយជាចំហាយនៅលើកម្រាលព្រំពណ៌ក្រហម ផ្នែកខាងក្នុងនៃសាលទាំងមូលស្រាប់តែធ្លាក់ចូលក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ជ្រងំ... ស្ងប់ស្ងាត់ដូចជាសេចក្តីស្លាប់។