សមរភូមិរវាងលំដាប់អធិរាជទាំងបី!

នៅលើកំពូលសសរដ៏ធំសម្បើមទាំងឡាយ មានស្រមោលមនុស្សបីរូបកំពុងឈរធ្មឹង។ ចំហាយអំណាចដ៏ខ្លាំងក្លានិងគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងរបស់ពួកគេ បានជះឥទ្ធិពលជាសម្ពាធយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ រហូតធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នានៅទីនោះស្ទើរតែដកដង្ហើមមិនរួច។

នៅក្នុងសាលធំដ៏ល្វឹងល្វើយ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន និងគ្រូគើ យ៉េ សម្លឹងមើលទៅស្រមោលមនុស្សទាំងបីនៅលើកំពូលសសរដោយទឹកមុខស្រឡាំងកាំង។ នៅពេលសម្គាល់ឃើញពីចំហាយអំណាចដ៏មហិមារបស់អ្នកទាំងបី វាបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែជាកំពូលអ្នកខ្លាំងស្ថិតក្នុង «លំដាប់អធិរាជ»។ កំពូលអ្នកខ្លាំងកម្រិតកំពូលបែបនេះ គឺជាបុគ្គលដែលសូម្បីតែអ្នកមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ដូចជា ណាលីន យ៉ានរ៉ាន ក៏កម្រនឹងបានជួបប្រទះក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃដែរ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ ស្រាប់តែលេចមុខឡើងដល់ទៅបីនាក់ក្នុងពេលតែមួយ នៅក្នុងសាលនៃត្រកូលម៉ូ។ ភាពតក់ស្លុតមួយនេះ បានវាយប្រហារទៅលើផ្លូវចិត្តដ៏រឹងមាំរបស់ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន ឱ្យរង្គោះរង្គើទាំងស្រុង។

«ខ្ញុំត្រូវតែរាយការណ៍រឿងនេះជូនអ្នកគ្រូឱ្យបានលឿនបំផុត!» គំនិតនេះបានភ្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។ នាងបានដោះដូរកែវភ្នែកសម្លឹងមើលជាមួយ គើ យ៉េ។ អ្នកទាំងពីរមើលឃើញពីភាពតានតឹងនិងធ្ងន់ធ្ងរដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ អ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជទាំងបីនាក់នេះ មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការក្រឡាប់ចក្រភពជាម៉ាទាំងមូលឱ្យផ្កាប់ផ្ការបានយ៉ាងងាយ។

ខណៈពេលឈរនៅលើកំពូលសសរ ស៊ាវ យ៉ាន បានបាញ់ខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលទៅនារីអាវបៃតងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ទោះបីជាផ្ទៃមុខរបស់នាងត្រូវបានបិទបាំងដោយស្បៃមុខពណ៌បៃតងយ៉ាងជិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែរូបរាងដ៏ស្រឡូនស្អាត និងសមសួននៅក្រោមសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតងនោះ បានធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដឹងក្នុងចិត្តថា សម្រស់ពិតរបស់នាងច្បាស់ជាមិនអន់ថយនោះឡើយ។

ចំពេលនោះ នារីអាវបៃតងដ៏អាថ៌កំបាំងរូបនេះ បានលូកដៃទៅអង្អែលស្រាលៗលើខ្លួនរបស់ ឈីង លីន ដែលកំពុងតែរើបម្រាស់យ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងរង្វង់ទ្រូងរបស់នាង។ រំពេចនោះ ឈីង លីន តូចក៏បានសន្លប់បាត់ស្មារតីទៅ។

«ហិហិ នាងល្អិតអើយ ឯងកុំបារម្ភអី ខ្ញុំមិនដាច់ចិត្តធ្វើបាបឯងទេ។»

នារីអាវបៃតងញញឹមយ៉ាងស្រទន់ មុននឹងលូកម្រាមដៃទៅអង្អែលថ្ពាល់តូចរបស់ ឈីង លីន ថ្នមៗ។ ដៃឆ្វេងរបស់នាងឱបក្រសោបក្មេងស្រីតូចជាប់នឹងទ្រូង រួចក៏ងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងឈរបិទផ្លូវនាងសងខាង។ នាងញញឹមរួចនិយាយថា៖ «បើខ្ញុំដឹងមុនថាគ្រាន់តែមកចាប់ក្មេងស្រីម្នាក់ បែរជាទាក់ទាញលំដាប់អធិរាជដល់ទៅពីរបែបនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជាធ្វើសកម្មភាពតាំងពីយូរម្ល៉េះ។ ក្បាច់តភ្ជាប់អវយវៈរបស់ត្រកូលម៉ូនេះ មិនបានអស្ចារ្យដូចការគិតសោះ ខ្ញុំខំលួចរៀនបន្តិចបន្តួចដែរ ពិតជាខាតជើងទទេមែន។»

នៅពេលបានឮសម្តីរបស់នារីអាវបៃតង ទឹកមុខរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ និងមនុស្សឯទៀតរបស់ត្រកូលម៉ូដែលឈរនៅខាងក្រោម បានប្រែប្រួលទៅជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ។ ក្បាច់សម្ងាត់ដែលត្រកូលម៉ូមានមោទនភាពបំផុត បែរជាត្រូវនារីអាវបៃតងម្នាក់នេះលួចរៀនបានដោយគ្មាននរណាម្នាក់ដឹងខ្លួនសោះឡើយ។

រឿងនេះប្រៀបដូចជាចោរលួចមាន់គេយកទៅស៊ីហើយ នៅមានមុខមកបន្ទោសម្ចាស់ផ្ទះថាចិញ្ចឹមមាន់មិនឆ្ងាញ់ទៀត។ សម្តីបែបចោរម្សៀតរបស់នារីអាវបៃតងម្នាក់នេះ បានធ្វើឱ្យសមាជិកត្រកូលម៉ូជាច្រើនខឹងរហូតដល់ថ្នាក់ចង់ក្អួតឈាម។ ប៉ុន្តែ ទោះជាពួកគេខឹងសម្បារយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានដើរចេញមកជជែករកខុសត្រូវជាមួយនាងឡើយ។ ព្រោះថា កំពូលអ្នកខ្លាំងម្នាក់ដែលសូម្បីតែអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជក៏ត្រូវប្រយ័ត្នប្រយែងដែរនោះ គឺមិនមែនជាបុគ្គលដែលត្រកូលម៉ូមានសមត្ថភាព ឬមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ទៅនិយាយរកហេតុផលជាមួយនោះទេ។ ដូច្នេះ ពួកគេបានត្រឹមតែបង្ខំចិត្តលេបទឹកដោះគោល្វីងនេះចូលក្នុងពោះទាំងស្ងៀមស្ងាត់។

«អ្នកជានរណា? ហេតុអ្វីបានជាចង់មកចាប់ខ្លួន ឈីង លីន?» ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅនារីអាវបៃតង រីឯកែវភ្នែកដែលលាក់នៅក្រោមមួកបាំងមុខរបស់គេក៏រួមតូចបន្តិច។

«ស្រីល្អិតម្នាក់នេះឈ្មោះ ឈីង លីន អ្ហាស? ហាហា ឈ្មោះពីរោះតើ។» នារីអាវបៃតងសើចតិចៗ។ ម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងបានលូកទៅបើកត្របកភ្នែករបស់ ឈីង លីន ថ្នមៗ រួចសម្លឹងមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ទៅលើចំណុចខ្មៅតូចៗចំនួនបីដែលស្ថិតនៅជុំវិញប្រស្រីភ្នែក។ នាងងក់ក្បាលដោយការពេញចិត្ត រួចរអ៊ូរទាំតិចៗថា៖ «វាពិតជា 'នេត្រាផ្កាពស់បៃតងបីស្រទាប់' មែន។ មើលទៅញ្ញាណដឹងរបស់ ប៉ៃ យ៉ា ពិតជាមិនខុសមែន។»

សកម្មភាពបើកត្របកភ្នែក ឈីង លីន របស់នារីអាវបៃតង បានធ្វើឱ្យជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័រជាច្រើនដង។ ពេលនេះ គេបានយល់ច្បាស់ហើយថា នារីអាវអាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះ ក៏មកទីនេះក្នុងគោលបំណងចង់បាន 'នេត្រាផ្កាពស់បៃតងបីស្រទាប់' របស់ ឈីង លីន ដូចគ្នា។

បន្ទាប់ពីនារីអាវបៃតងលេចមុខមក វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀន (លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ) នៅតែបន្តរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ដដែល។ មើលទៅគាត់ហាក់ដូចជាបារម្ភថា បើគាត់នៅតែបន្តទាក់ទងជាមួយ ស៊ាវ យ៉ាន នោះអត្តសញ្ញាណរបស់គាត់ច្បាស់ជាត្រូវគេរកឃើញមិនខាន។ ស៊ាវ យ៉ាន យល់ពីរឿងនេះច្បាស់ណាស់។ ដូច្នេះ គេមិនបានដេញដោលសួររកអត្តសញ្ញាណរបស់ភាគីម្ខាងទៀតនៅក្នុងចិត្តឡើយ។

«នៅពេលដែលកម្លាំងធាតុរបស់អ្នកផ្ទុះឡើងអម្បាញ់មិញ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ដឹងស្រពិចស្រពិលពីរលកវិញ្ញាណដ៏ស៊ាំធ្លាប់ស្គាល់មួយ? កុំប្រាប់ណាថាពួកយើងធ្លាប់ជួបគ្នាកាលពីមុន?» នារីអាវបៃតងស្រាប់តែងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលចំទៅ ស៊ាវ យ៉ាន។ ចិញ្ចើមរបស់នាងជ្រួញបន្តិច មុននឹងសួរដោយភាពងឿងឆ្ងល់។

«អញ្ចឹងអ្ហាស?» ចម្លើយតបដ៏ព្រងើយកន្តើយនិងមិនខ្វល់ខ្វាយត្រូវបានបន្លឺឡើង។

សំឡេងដ៏ត្រជាក់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន និយាយថា៖ «ទោះបីជាអ្នកជានរណាក៏ដោយ សូមប្រគល់ ឈីង លីន មកឱ្យខ្ញុំវិញភ្លាម។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំនិងមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ មានតែបង្ខំចិត្តដណ្តើមយកដោយកម្លាំងបាយហើយ។»

«ហាហា ស្រីតូចម្នាក់នេះមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់ខ្ញុំ។ វាមិនអាចទៅរួចទេដែលខ្ញុំត្រូវប្រគល់នាងឱ្យទៅអ្នក។» នារីអាវបៃតងសើចរួចគ្រវីក្បាល។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងសម្លឹងកាត់ ស៊ាវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង រួចសើចតិចៗថា៖ «ទោះបីជាអ្នកទាំងពីរជាអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជដូចគ្នាក៏ដោយ ក៏វានៅតែមិនអាចទៅរួចឡើយ បើចង់មកឃាត់ខ្ញុំនោះ។»

«វាយ!»

នៅពេលបានឮសម្តីចុងក្រោយរបស់នារីអាវបៃតង ស៊ាវ យ៉ាន មិនស្ទាក់ស្ទើរឡើយសូម្បីតែបន្តិច។ សំឡេងស្រែកគំហកស្រាលមួយបានបន្លឺឡើង ហើយ «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» ដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកស្រាប់តែផ្ទុះឡើងចេញពីក្នុងខ្លួនរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ សីតុណ្ហភាពនៅក្នុងសាលធំស្រាប់តែកើនឡើងយ៉ាងគំហក។

ចុងជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធាក់ខ្លាំងៗនៅលើកំពូលសសរ។ រំពេចនោះ ស្នាមប្រេះជាច្រើនបានរីករាលដាលយ៉ាងលឿនចេញពីចុងជើងរបស់គេ រហូតរត់ទៅដល់ដីខាងក្រោម។ សសរដ៏ធំសម្បើមនោះបានក្លាយជាទន់ជ្រាយនិងបាក់បែកក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ដោយប្រើកម្លាំងច្រាន ខ្លួនប្រាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានហោះសំដៅទៅរកនារីអាវបៃតងដូចជាគ្រាប់កាំភ្លើងដែលបាញ់ចេញពីកាណុង។

នៅខណៈពេលដែលសំឡេងស្រែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្លាក់ចុះ ហៃ ប៉ូដុង ក៏បានធ្វើសកម្មភាពលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរដែរ។ បាតដៃរបស់គេបានក្រឡាស់បង្កើតជាសញ្ញាត្រាយ៉ាងលឿនដើម្បីបញ្ជូនថាមពល។ ភ្លាមៗនោះ ខ្យល់ត្រជាក់នៅចំពោះមុខរបស់គេបានប្រមូលផ្ដុំចូលគ្នា។ ដុំទឹកកកស្រួចៗដែលមានទំហំប៉ុនភ្លៅមនុស្សជាងដប់ដើម បានបង្កើតឡើងនៅលើលំហអាកាសដ៏ទទេស្អាត។ នៅលើចុងដាវទឹកកកទាំងនោះ មានបង្កប់នូវរង្វង់អក្ខរាវិលវល់ ដែលធ្វើឱ្យវាមើលទៅមានកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញកាន់តែគួរឱ្យខ្លាច។

ហៃ ប៉ូដុង គ្រវីដៃស្រាល។ ដាវទឹកកកដ៏ធំជាងដប់ដើមបានបាញ់ចេញទៅទិសដៅខុសៗគ្នា។ វាបានរីករាលដាលពេញផ្ទៃអាកាស និងបិទខ្ទប់រាល់ផ្លូវគេចខ្លួនទាំងអស់របស់នារីអាវបៃតង។

នៅពេលខ្លួនប្រាណរបស់គេហោះឡើងទៅលើអាកាស កណ្តាប់ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលពោរពេញដោយអណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ បានបោកបក់ទៅជាមួយសំឡេងផ្ទុះខ្យល់និងកំដៅដ៏ក្តៅគគុក បុកសំដៅទៅលើនារីអាវបៃតងយ៉ាងសាហាវ។

ដោយមាន ស៊ាវ យ៉ាន នៅខាងមុខ និង ហៃ ប៉ូដុង នៅខាងក្រោយ នារីអាវបៃតងដែលរងការវាយប្រហារពីទិសដៅទាំងពីរ បានផ្អាកគិតមួយភ្លែត។ បន្ទាប់មក នាងបានធាក់ជើងរបស់នាងទៅលើដី។ បន្ទាប់ពីមានសំឡេងរង្គើខ្លាំង ជញ្ជាំងឈើដ៏ធំមួយស្រាប់តែលេចចេញមកពីសសរឈើនៅក្រោមជើងរបស់នាង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ដៃស្តាំរបស់នារីអាវបៃតងបានលាតសន្ធឹងចេញ។ ខ្សែរំពាត់ថាមពលដែលមានបន្លាពណ៌បៃតងត្បូងមរកតចំនួនប្រាំ បានបាញ់ចេញពីចុងម្រាមដៃរបស់នាង។ នៅពេលរំពាត់វែងៗទាំងនោះរេកាត់អាកាស វាបានការពាររាងកាយរបស់នាងទាំងស្រុងនៅខាងក្នុង។ ដាវទឹកកកទាំងឡាយដែលបាញ់សំដៅមក ត្រូវបានវាយកម្ទេចខ្ទាតចេញអស់។

ស៊ាវ យ៉ាន បានវាយកម្ទេចជញ្ជាំងឈើដោយកណ្តាប់ដៃមួយទំហឹង។ ជង្គង់របស់គេកោងបន្តិច រួចខ្លួនប្រាណរបស់គេក៏បត់បែនដូចជាធ្នូ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បានហោះឡើងខ្ពស់ជាងមុន។ លឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ គេបានទៅដល់ពីលើក្បាលរបស់នារីអាវបៃតង ដែលមានបំណងចង់ទម្លាយដំបូលដើម្បីរត់គេចខ្លួន។ ខ្លួនប្រាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានក្រឡាប់កណ្តាលអាកាស។ ជើងរបស់គេបានប្រើកម្លាំងបង្វិលខ្លួនយ៉ាងខ្លាំងក្លា រួមជាមួយសំឡេងខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំង វាយសង្កប់ទៅលើស្មារបស់នារីអាវបៃតង។

«ឌឹប!»

ស៊ាវ យ៉ាន វាយចំគោលដៅនៅក្នុងក្បាច់ទីមួយ។ ប៉ុន្តែ ទឹកមុខរបស់គេនៅក្រោមអាវគ្របពណ៌ខ្មៅមិនមានភាពសប្បាយចិត្តបន្តិចសោះឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែគេមានអារម្មណ៍ថា អ្វីដែលគេវាយចំ មិនមែនជារាងកាយមនុស្សនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាដូចជាដុំឈើរលួយទន់ល្មើយមួយដុំ។ ជាងនេះទៅទៀត ដុំឈើរលួយនោះថែមទាំងបានប្រមូលកម្លាំងវាយប្រហារមួយផ្នែកត្រឡប់មកវិញ ធ្វើឱ្យខ្លួនប្រាណរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រេឃ្លេងឃ្លោងបន្តិច។

«មនុស្សនៅក្នុងចក្រភពជាម៉ា មើលទៅហាក់ដូចជាមិនចូលចិត្តនិយាយរកហេតុផលសោះ។ ចូលចិត្តតែប្រើអំពើហិង្សាបែបនេះ។ មិនប្លែកចិត្តទេដែលពួកអ្នកខ្លាំងនៅលើទ្វីបតែងតែនិយាយថាពួកអ្នកឯងជាមនុស្សឈ្លើយនោះ។» នារីអាវបៃតងហាក់ដូចជាមិនសូវពេញចិត្តដែលត្រូវ ស៊ាវ យ៉ាន វាយចំ នាងក៏ពោលឡើង។ កណ្តាប់ដៃស្តាំរបស់នាងក្តាប់ណែន ហើយថាមពលពណ៌បៃតងដ៏មហិមាបានតម្រង់ចំទ្រូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចបាញ់ចេញទៅ។

ដៃទាំងពីររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានខ្វែងគ្នានៅពីមុខទ្រូង ខណៈដែលអណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់បានឆាបឆេះឡើង ដើម្បីទប់ទល់នឹងសសរថាមពលភាគច្រើន។ ទោះបីជាការវាយប្រហាររបស់ភាគីម្ខាងទៀតមិនបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន រងរបួសក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងដែលមាននៅក្នុងសសរថាមពលនោះ នៅតែអាចរុញច្រាន ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យខ្ទាតចេញទៅឆ្ងាយដដែល។

«...ទោះបីជាខ្ញុំមិនអាចសម្លាប់អ្នកទាំងពីរនៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីនេះបានក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើអ្នកទាំងពីរចង់មកឃាត់ខ្ញុំ គឺនៅមិនទាន់មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់នៅឡើយទេ។» នារីអាវបៃតងសើចយ៉ាងស្រទន់ស្រស់ស្រាយ ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលត្រូវបានរុញខ្ទាតចេញ។ នាងងើបមុខឡើងបន្តិច ហើយកម្លាំងថាមពលដែលខ្លាំងជាង ហៃ ប៉ូដុង ទៅទៀតនោះ ស្រាប់តែផ្ទុះចេញពីក្នុងខ្លួនរបស់នាង។ រំពេចនោះ ដំបូលដ៏ក្រាស់នៃសាលធំបានផ្ទុះបែកខ្ទាតចេញ។ កម្ទេចឈើនិងក្បឿងបានហោះរាយប៉ាយ បង្ហាញឱ្យឃើញមេឃពណ៌ខៀវស្រឡះនៅខាងក្រៅ។

«ហាហា លាហើយ។ អ្នកទាំងពីរអាចទុកចិត្តបាន ខ្ញុំមិនធ្វើបាបក្មេងស្រីម្នាក់នេះទេ។ ហើយខ្ញុំក៏មិនប្រើប្រាស់វិធីសាស្ត្រថោកទាបដូចជាក្បាច់តភ្ជាប់អវយវៈដ៏គួរឱ្យខ្ពើមរបស់ត្រកូលម៉ូនេះដែរ។» នារីអាវបៃតងសើច។ ស្លាបកម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងត្បូងមរកត បានបង្កើតឡើងយ៉ាងលឿននៅពីក្រោយខ្នងរបស់នាង ហើយបន្ទាប់មក នាងបានហោះត្រង់ទៅលើមេឃ។

«ខែលទឹកកកអាថ៌កំបាំង! បង្កើត!»

ដោយឃើញនារីអាវបៃតងចង់រត់គេចចេញពីសាលធំ ហៃ ប៉ូដុង បានស្រែកឡើងស្រាលៗ។ ភ្លាមៗនោះ ថាមពលនៅជុំវិញដំបូលបានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ខ្យល់ត្រជាក់បានប្រមូលផ្ដុំចូលគ្នាយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាមានភាពភ័យខ្លាច។ ចុងក្រោយ វាពិតជាបានកកក្លាយទៅជាខែលទឹកកកដែលមានប្រវែងយ៉ាងហោចណាស់រាប់សិបម៉ែត្រ។ នៅចំពោះមុខខ្សែភ្នែកដ៏តក់ស្លុតរបស់មនុស្សនៅខាងក្រោម វាបានគ្របដណ្តប់ដំបូលយ៉ាងចំកន្លែង។

«កាត់... ពិតជាកម្លាំងធាតុទឹកកកដ៏ខ្លាំងក្លាមែន។ ប៉ុន្តែ ត្រឹមតែកម្លាំងលំដាប់អធិរាជផ្កាយពីររបស់អ្នក គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឃាត់ខ្ញុំឡើយ។» នារីអាវបៃតងសើចតិចៗ នៅពេលប្រឈមមុខនឹងខែលទឹកកកដ៏ធំសម្បើមរហូតដល់ថ្នាក់គួរឱ្យខ្លាចនោះ។ ដៃស្តាំរបស់នាងបានក្រឡាស់បង្កើតជាសញ្ញាត្រាយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។ នៅពេលនាងបញ្ចេញត្រា លំហអាកាសនៅជុំវិញខ្លួនរបស់នាងបានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង ហើយក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក សសរឈើស្រួចៗពណ៌បៃតងជាងមួយរយដើមបានលេចឡើងនៅលើអាកាស។ បន្ទាប់មក ពួកវាបាននាំមកនូវកម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន បុកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងក្លាទៅលើខែលទឹកកក។

«ប្រេះ... ក្រាក...» នៅក្រោមការបុកទង្គិចមិនឈប់ឈរនៃរលកសសរឈើពណ៌បៃតង ស្នាមប្រេះបានរីករាលដាលបន្តិចម្តងៗនៅលើខែលទឹកកកដ៏រឹងមាំ។ ចុងក្រោយ វាបានផ្ទុះបែកខ្ទាតចេញជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំង។

«លាហើយ!» នៅខណៈពេលដែលខែលទឹកកកត្រូវបានបំផ្លាញ នារីអាវបៃតងបានងាកក្បាលមកចំហៀងបែរទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែហោះសំដៅមក រួចសើចយ៉ាងស្រស់ស្រាយ។ នាងបានបក់ស្លាបទាំងគូរបស់នាង រួចហោះចេញទៅយ៉ាងលឿន។

ដោយមានទឹកមុខក្រម៉ៅ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅនារីដែលកំពុងតែហោះឡើងលើមេឃយ៉ាងលឿន។ ស្លាបពពកស្វាយដ៏ធំមួយគូរបស់គេត្រូវបានលាតសន្ធឹងចេញ។ គេងាកខ្លួនមក បែរមុខទៅរក ហៃ ប៉ូដុង ដែលបានហោះឡើងទៅលើសសរ រួចស្រែកស្រាលៗថា៖ «ដេញតាម!»

នៅពេលគេនិយាយចប់ ស៊ាវ យ៉ាន បាននាំមុខក្នុងការបក់ស្លាបរបស់គេ។ ប្រៀបដូចជាសត្វបក្សីដ៏ធំមួយក្បាល គេបានបោះទៅលើមេឃ រួចដេញតាមស្រមោលមនុស្សពណ៌បៃតងនោះទៅ

«អាស។» ដោយឈរនៅលើកំពូលសសរឈើ ហៃ ប៉ូដុង សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលបានដេញតាមយ៉ាងលឿន រួចក៏មិនអាចទប់ចិត្តនឹងគ្រវីក្បាលដោយភាពទាល់ច្រកបានឡើយ។ គេមានភាពស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែតនៅក្នុងចិត្ត។ ទោះបីជានារីអាវបៃតងមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពនឿយហត់បន្តិចនៅពេលទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារសងខាងរបស់ពួកគេអម្បាញ់មិញក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ហៃ ប៉ូដុង យល់ច្បាស់ណាស់ថា កម្លាំងពិតរបស់នារីម្នាក់នោះ គឺខ្លាំងជាងពួកគេម្នាក់ៗទៅទៀត!

បើកាលពីមុន ផ្អែកលើចរិតលក្ខណៈរបស់ ហៃ ប៉ូដុង គេច្បាស់ជាមិនជួយ ស៊ាវ យ៉ាន ទៅប្រឆាំងនឹងកំពូលអ្នកខ្លាំងដ៏អាថ៌កំបាំងដែលមានកម្លាំងដ៏មហិមាបែបនេះឡើយ។ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ ស៊ាវ យ៉ាន បានយក «ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ» ចេញមក និងបានទិញទឹកចិត្តរបស់គេទាំងស្រុង ដែលធ្លាប់ជាអធិរាជទឹកកក ឱ្យមកស្ថិតនៅក្បែរខ្លួន និងបានក្លាយជាអ្នកការពារផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចទៅហើយ។

ដូច្នេះ បើ ហៃ ប៉ូដុង ចង់ស្តារកម្លាំងកំពូលរបស់ខ្លួនឡើងវិញឱ្យបានលឿន ហៃ ប៉ូដុង គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីដើរតាម ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងជិតស្និទ្ធនោះឡើយ។ ហេតុនេះ បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែតនៅក្នុងចិត្ត ហៃ ប៉ូដុង បានត្រឹមតែញញឹមយ៉ាងល្វីងជូរចត់ រួចហៅស្លាបទឹកកករបស់ខ្លួនចេញមក មុននឹងហោះដេញតាមពីក្រោយ។

នៅពេលដែល ហៃ ប៉ូដុង ហោះឡើងទៅលើអាកាស កម្លាំងដ៏មហិមាដែលបានរីករាលដាលពេញសាលធំ ក៏បានចាប់ផ្តើមរលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ។

នៅក្នុងសាលធំ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅសាលដ៏រឹងមាំ ដែលត្រូវបានបំផ្លាញរហូតដល់ក្លាយជាកម្ទេចកម្ទីគ្មានសល់។ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេញ័រដោយមិនដឹងខ្លួន។ តើនេះជាកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដែលកើតចេញពីសមរភូមិរវាងអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជមែនទេ? តើនេះ... មិនមែនជាការគួរឱ្យខ្លាចពេកទេឬ?

មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលដ៏រញ៉េរញ៉ៃបានដោះដូរខ្សែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក។ ភាពរំភើបយ៉ាងខ្លាំងក្លាមួយបានកើនឡើងបន្តិចម្តងៗនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។ បន្ទាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ រឿងរ៉ាវនៃសមរភូមិរវាងអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជដ៏អាថ៌កំបាំងទាំងបីនាក់នេះ ច្បាស់ជាត្រូវបានរីករាលដាលពេញចក្រភពជាម៉ាទាំងមូលក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកមិនខាន។

ចំណែកពួកគេវិញ គឺជាមនុស្សក្រុមដំបូងគេដែលបានឃើញការប្រយុទ្ធគ្នារវាងអ្នកខ្លាំងលំដាប់អធិរាជដោយផ្ទាល់ភ្នែក! ទោះជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ ពួកគេច្បាស់ជាមានដើមទុនសម្រាប់យកទៅអួតប្រាប់អ្នកដទៃនៅថ្ងៃអនាគតហើយ។

ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បានងើបមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងឡើង។ ទឹកមុខរបស់នាងបានប្រែប្រួលជាច្រើនដង ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើលទៅមេឃពណ៌ខៀវ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក នាងបានគ្រវីដៃអាវស្រាលៗ ងាកខ្លួនរួចដើរចេញពីសាលធំទៅ។

«តោះទៅ ព្រឹទ្ធាចារ្យគើ។ ពួកយើងមិនចាំបាច់នៅទីនេះទៀតទេ។ ពួកយើងគួរតែទៅរាយការណ៍រឿងនេះជូនអ្នកគ្រូភ្លាម ដើម្បីឱ្យគាត់ជួយស៊ើបអង្កេតពីអត្តសញ្ញាណរបស់កំពូលអ្នកខ្លាំងដ៏អាថ៌កំបាំងទាំងបីនាក់នេះ។»

ដោយសម្លឹងមើលទៅខ្នងដ៏ខ្ពស់ស្រឡូនរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ព្រឹទ្ធាចារ្យគើ យ៉េ មានភាពស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត។ គេបានងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលទៅដំបូលដែលបាក់បែក។ ខ្សែភ្នែកដែលលួចសម្លឹងមើលនៅក្រោមអាវគ្របពណ៌ខ្មៅកាលពីមុននោះ បានលេចឡើងនៅក្នុងខួរក្បាលរបស់គេម្តងទៀត។

«វាមិនអាច... ដាច់ខាតមិនមែនជាអាល្អិតមកពីត្រកូលស៊ាវនោះទេ!»

ព្រឹទ្ធាចារ្យគើ យ៉េ ខាំធ្មេញយ៉ាងខ្លាំង មុននឹងដកដង្ហើមធំមួយ។ គេបានសង្កត់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីបំភ្លេចចោលនូវគំនិតដ៏រវើរវាយនិងគួរឱ្យអស់សំណើចមួយ ដែលស្ថិតនៅក្នុងផ្នែកដ៏ជ្រៅនៃចិត្តរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេក៏បានងាកខ្លួន រួចដើរចេញពីសាលធំទៅ។