វិធីសាស្ត្រដ៏សាហាវឃោរឃៅ

នៅក្នុងសាលដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានត្រឹមតែសម្លឹងមើលទៅ ម៉ូ ឆឹង (Mo Cheng) ដោយភាពស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលករបស់គេត្រូវបានចាប់ជាប់យ៉ាងងាយស្រួលដោយបុរសអាវខ្មៅ។ នៅខណៈពេលនោះ មនុស្សគ្រប់គ្នាក្នុងសាលបានត្រឹមតែលេបទឹកមាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។ កាលពីដប់នាទីមុននេះសោះ ជននេះ (ម៉ូ ឆឹង) ទើបតែបានរៀបចំគ្រោងការណ៍នៃមហិច្ឆតាដ៏ធំធេង ដើម្បីគ្រប់គ្រងតំបន់ភាគឦសាននៃ ចក្រភពជាម៉ា (Jia Ma Empire)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដប់នាទីក្រោយមក សូម្បីតែជីវិតរបស់គេក៏ត្រូវគេក្តោបក្តាប់ និងញាំញីនៅក្នុងបាតដៃរបស់អ្នកដទៃយ៉ាងងាយស្រួលទៅហើយ។ ការប្រែប្រួលនៃព្រឹត្តិការណ៍យ៉ាងលឿនរហ័សបែបនេះ បានធ្វើឱ្យអ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលមានអារម្មណ៍មិនចង់ជឿទាល់តែសោះ។

ទោះជាយ៉ាងណា មិនថាអារម្មណ៍នេះវាមិនសមស្របនឹងការពិតយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏តថភាពដែលបង្ហាញនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់ពួកគេ បានប្រាប់អ្នករាល់គ្នាយ៉ាងព្រៃផ្សៃថា ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនៃត្រកូលម៉ូ ដែលមានរហស្សនាមថា «ពេជ្ឈឃាត ម៉ូ» និងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញយ៉ាងខ្លាំងនៅតំបន់ភាគឦសាន រូបនេះ បានក្លាយជាកូនជម្រើស ឬរបស់លេងនៅក្នុងដៃរបស់អ្នកដទៃទៅហើយនៅពេលនេះ។

នៅពេលបានឮសម្តីដ៏ត្រជាក់ចេញពីក្រោមអាវគ្របខ្មៅ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ត្រេកអរយ៉ាងចម្លែកនៅក្នុងចិត្ត។ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងនោះទេ ប្រសិនបើត្រកូលម៉ូត្រូវបាត់បង់ ម៉ូ ឆឹង ដែលជាសសរទ្រូងដ៏សំខាន់នេះ មហាអំណាចខ្នាតតូចទាំងនេះនឹងអាចមានឱកាសរំដោះខ្លួនចេញពីការគ្រប់គ្រងរបស់ត្រកូលម៉ូនៅថ្ងៃអនាគត។ ថ្វីបើត្រកូលម៉ូមានសម្ព័ន្ធមិត្តជាច្រើននៅក្នុងសាលនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅតែគ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានចេញមុខមកជួយសង្គ្រោះឡើយ។

«លោកម្ចាស់ សូមមេត្តាលើកលែងទោសផង!» ចំពេលដែលបុរសអាវខ្មៅរៀបនឹងកំទេចករបស់ ម៉ូ ឆឹង ឱ្យស្លាប់នៅក្នុងបាតដៃ ស្រាប់តែមានសំឡេងស្រែកឃាត់មួយបានបន្លឺឡើងនៅក្នុងសាល។

នៅពេលឮសំឡេងស្រែកឃាត់នេះ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលក៏បានងាកខ្សែភ្នែកទៅតាមសំឡេង ហើយចុងក្រោយក៏ឈប់ទៅលើ គើ យ៉េ (Ge Ye) ដែលបានក្រោកឈរឡើង។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់ពួកគេក៏ចាប់ផ្តើមប្រែប្រួលទៅវិញទៅមក។

ដោយសារតែខ្លួនបានក្លាយជាចំណុចផ្តោតនៃខ្សែភ្នែករបស់អ្នករាល់គ្នា ស្នាមញញឹមដ៏ល្វីងជូរចត់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរារបស់ គើ យ៉េ។ និយាយតាមត្រង់ទៅ បន្ទាប់ពីបានឃើញវាសនាដ៏ទន់ខ្សោយ និងគ្មានទីពឹងរបស់ ម៉ូ ឆឹង រូបលោកផ្ទាល់ក៏មិនចង់លូកដៃចូលក្នុងរឿងនេះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនថាអ្នកដទៃនិយាយបែបណានោះទេ បក្សពពកអ័ព្ទ (Yun Lan Zong) គឺជាបង្អែកដ៏រឹងមាំរបស់ត្រកូលម៉ូ។ នេះជាអ្វីដែលអ្នករាល់គ្នាបានដឹងយ៉ាងច្បាស់។ ប្រសិនបើបុរសអាវខ្មៅដ៏អាថ៌កំបាំងដែលមិនស្គាល់ប្រភពរូបនេះ គ្រាន់តែចង់ផ្តល់មេរៀនដល់ ម៉ូ ឆឹង នោះ គើ យ៉េ នឹងមិនចេញមុខមកឃាត់ឡើយ។ ប៉ុន្តែក្រឡេកមើលស្ថានភាពនាពេលនេះ បុរសអាវខ្មៅច្បាស់ជាមានបំណងសម្លាប់ជាមិនខាន។ មកដល់ចំណុចនេះ គើ យ៉េ មិនអាចអង្គុយមើលទទេៗបានទៀតទេ។ ពីព្រោះថា ប្រសិនបើលោកបណ្តោយឱ្យ ម៉ូ ឆឹង ត្រូវគេសម្លាប់នៅចំពោះមុខ លោកច្បាស់ជាមិនអាចគេចផុតពីការស្តីបន្ទោសនៅពេលត្រឡប់ទៅ បក្សពពកអ័ព្ទ វិញឡើយ។

សំឡេងស្រែករបស់ គើ យ៉េ ពិតជាបានធ្វើឱ្យសកម្មភាពរបស់បុរសអាវខ្មៅផ្អាកមួយខណៈ។ បុរសអាវខ្មៅបានងាកក្បាល ហើយក្រឡេកមើលទៅ គើ យ៉េ ដែលកំពុងអង្គុយនៅលើវេទិកាខ្ពស់ដោយក្រសែភ្នែកស្ងប់ស្ងាត់។ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ (Bone Chilling Flame) ពណ៌សក្រាស់បានលោតរេរាំនៅលើដៃឆ្វេងរបស់គេម្តងហើយម្តងទៀត។

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលទៅ គើ យ៉េ អស់មួយសន្ទុះធំ បុរសអាវខ្មៅក៏បានងាកក្បាលត្រឡប់មកវិញ។ នៅក្រោមអាវគ្របខ្មៅ ភ្នែកដ៏ត្រជាក់មួយគូបានសម្លឹងចំទៅលើ ម៉ូ ឆឹង ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង រួចនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ប្រគល់ ឈីង លីន (Qing Lin) មក!»

«ល... លោកម្ចាស់ ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថា លោកកំពុងនិយាយពីអ្វីទេ» បបូរមាត់របស់ ម៉ូ ឆឹង ញ័រទទ្រើក ខណៈពេលដែលគេនិយាយ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេមានអារម្មណ៍ឈឺផ្សាយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាត្រូវបានចាក់ទម្លុះដោយក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ដូចទឹកកកនោះ។

នៅក្រោមអាវគ្របខ្មៅ បុរសអាថ៌កំបាំងរូបនោះបានដកដង្ហើមធំ រួចគ្រវីក្បាល។ បាតដៃរបស់គេត្រូវបានលើកឡើងបញ្ឈរត្រង់ភ្លាមៗ ដោយមាន អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់គ្របដណ្តប់ជុំវិញ។ បន្ទាប់មក គេក៏បានកាប់ចុះក្រោមយ៉ាងលឿនកាត់ដាច់ត្រង់គល់ដៃស្តាំរបស់ ម៉ូ ឆឹង។

បន្ទាប់ពីបាតដៃនោះបានកាត់កន្លងហួសទៅ ដៃដែលដាច់មួយចំហៀងក៏បានធ្លាក់ចុះមក!

បាតដៃរបស់បុរសអាវខ្មៅគឺប្រៀបបាននឹងមុខកាំបិតដ៏មុតស្រួច។ វាមិនជួបប្រទះនឹងការតស៊ូ ឬភាពទប់ទល់បន្តិចសោះឡើយ នៅពេលដែលវាកាត់តាមគល់ដៃរបស់ ម៉ូ ឆឹង។ ភ្លាមៗនោះ ដៃរបស់គេក៏ត្រូវបានផ្តាច់ចេញពីស្មា ហើយចុងក្រោយក៏បានធ្លាក់ទៅលើកម្រាលព្រំពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ដែលមើលទៅគួរឱ្យរន្ធត់ចិត្តជាពន់ពេក។

គ្មានឈាមស្រស់ហូរចេញមកពីកន្លែងដៃដែលដាច់នោះឡើយ។ វាមានត្រឹមតែស្នាមខ្លោចខ្មៅទាំងស្រុងតែប៉ុណ្ណោះ។ ច្បាស់ណាស់ថា នៅខណៈពេលដែលបាតដៃរបស់បុរសអាវខ្មៅបានកាត់កន្លងផុតទៅ សីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់បំផុតដែលផ្ទុកនៅក្នុងនោះ បានធ្វើការរោលរាល និងបិទសរសៃឈាមទាំងនោះទាំងស្រុងបាត់ទៅហើយ (Cauterized)។

ការឈឺចាប់ភ្លាមៗពីការបាត់បង់ដៃ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ម៉ូ ឆឹង ឡើងរមួលញញើតដោយភាពឈឺចាប់ មើលទៅគួរឱ្យខ្លាច និងសាហាវឃោរឃៅជាខ្លាំង។ សំឡេងស្រែកទ្រហោយំយ៉ាងខ្លាំង ដែលផ្ទុកទៅដោយការឈឺចាប់មិនអាចលាក់បាំងបាន បានបន្លឺឡើងយ៉ាងច្បាស់ចេញពីមាត់របស់គេ ធ្វើឱ្យភាពត្រជាក់លេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាល។

«សាហាវឃោរឃៅខ្លាំងណាស់!» ខ្សែភ្នែករបស់អ្នកគ្រប់គ្នាបានញាប់ញ័រ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅដៃដែលដាច់នៅលើដី។ ពួកគេបានលេបទឹកមាត់ ហើយទឹកមុខរបស់ពួកគេប្រែជាស្លេកស្លាំង។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែកប៉ុណ្ណោះ អ្នកប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងពូកែម្នាក់ដូចជា ម៉ូ ឆឹង ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញកក្រើកតំបន់ភាគខាងកើតនៃ ចក្រភពជាម៉ា ត្រូវបានគេធ្វើឱ្យក្លាយជាមនុស្សពិការបាត់ទៅហើយ។ ការធ្លាក់ខ្លួនបែបនេះ បានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងស្ថិតនៅក្នុងសុបិន។

ដោយប្រើបាតដៃម្ខាងទៀតក្តោបត្រង់កន្លែងដែលដៃដាច់ ផ្ទៃមុខ និងរាងកាយរបស់ ម៉ូ ឆឹង បានញ័រទទ្រើកម្តងហើយម្តងទៀត។ ភាពឆ្កួតលីលា និងភាពសាហាវយង់ឃ្នងបានភ្លឺឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់គេដែលកំពុងឱនចុះ រួចគេក៏បានស្រែកគ្រហឹមតិចៗថា៖ «មនុស្សនៃត្រកូលម៉ូ សម្លាប់អាតិរច្ឆាននេះទៅ!»

នៅពេលឮសំឡេងស្រែកគ្រហឹមរបស់ ម៉ូ ឆឹង សមាជិកត្រកូលម៉ូដែលនៅជុំវិញនោះបានសម្លឹងមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកគេប្រហែលជាមានភាពភ័យខ្លាចនៅក្នុងចិត្ត ប៉ុន្តែនៅក្រោមអំណាចដែលនៅសេសសល់ពីអតីតកាលរបស់ ម៉ូ ឆឹង ពួកគេមានតែខាំធ្មេញប្រមូលកម្លាំង ហើយស្ទុះទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan) ដោយទឹកមុខដ៏សាហាវ និងសំឡេងស្រែកខឹងសម្បារ។

បុរសអាវខ្មៅមិនបានខ្វល់ខ្វាយពីសមាជិកត្រកូលម៉ូដែលកំពុងស្ទុះមកនោះទេ គេគ្រាន់តែបន្តសម្លឹងមើលទៅ ម៉ូ ឆឹង ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។ សមាជិកត្រកូលម៉ូបានស្ទុះចូលមកដល់ចម្ងាយប្រាំម៉ែត្រពីបុរសអាវខ្មៅ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលពួកគេរៀបនឹងលើកជើងបោះជំហានបន្តទៀត ស្រទាប់ទឹកកកពណ៌សក្រាស់មួយបានរាលដាលយ៉ាងចម្លែកចេញពីបាតជើងរបស់ពួកគេ ហើយបានរុំព័ទ្ធរាងកាយរបស់ពួកគេឱ្យក្លាយទៅជាដុំទឹកកកដែលមានពន្លឺពណ៌សចែងចាំង។

ក្នុងពេលមិនដល់មួយនាទីផង ផ្នែកខាងក្នុងនៃសាលស្រាប់តែមានរូបចម្លាក់ទឹកកកដ៏មានជីវិតចំនួនជាងដប់បន្ថែមទៀត ដែលបានលេចឡើងដោយគ្មានប្រភពច្បាស់លាស់។ ភ្លាមៗនោះ បរិយាកាសនៅក្នុងសាលប្រែជាស្ងាត់ជ្រងំម្តងទៀត។ ភាពត្រជាក់ស្រេបបានគ្របដណ្តប់ពេញសាលទាំងមូល ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមិនហ៊ានសូម្បីតែដកដង្ហើមធំ។

សម្លឹងមើលទៅសមាជិកត្រកូលម៉ូចំនួនជាងដប់នាក់ ដែលត្រូវបានកកក្លាយជារូបចម្លាក់ទឹកកកដោយគ្មានការព្រមានទុកជាមុនបែបនេះ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) និង គើ យ៉េ ដែលនៅលើវេទិកាខ្ពស់បានដកដង្ហើមធំចូលយ៉ាងជ្រៅ។ វិធីសាស្ត្រវាយប្រហារដ៏ចម្លែក និងភាពសាហាវឃោរឃៅរបស់បុរសអាវខ្មៅរូបនេះ បានធ្វើឱ្យពួកគេមានអារម្មណ៍តក់ស្លុតជាខ្លាំង។

បន្ទាប់ពីរលកនៃការវាយប្រហារមួយនេះបានបន្សល់ទុករូបចម្លាក់ទឹកកកជិតដប់នាក់ សមាជិកដែលនៅសេសសល់ទាំងអស់នៃត្រកូលម៉ូក៏បានដកថយទៅក្រោយយ៉ាងលឿន។ មិនថា ម៉ូ ឆឹង បន្តស្រែកក្តៅក្រហាយយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ពួកគេមានភាពភ័យខ្លាចខ្លាំងរហូតមិនហ៊ានឈានជើងចូលទៅក្នុងតំបន់វាយប្រហាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ម្តងទៀតឡើយ។

«តើឯងចង់ប្រគល់នាងឱ្យយើង ឬក៏អត់?» ដោយមិនខ្វល់ពីការស្រែកដ៏ឆ្កួតលីលារបស់ ម៉ូ ឆឹង សំឡេងរបស់បុរសអាវខ្មៅគឺនៅតែជាសំឡេងដ៏ក្មេងខ្ចី និងរលូនដដែល។ អាកប្បកិរិយាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ គឺហាក់បីដូចជាការសម្លាប់រង្គាលមុននេះមិនមែនជាទង្វើដែលធ្វើឡើងដោយរូបគេផ្ទាល់ទាល់តែសោះ។

«តើឯងជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដ?» ម៉ូ ឆឹង ដកដង្ហើមដង្ហក់យ៉ាងខ្លាំង។ គេបានងើបមុខដែលពោរពេញទៅដោយភាពសាហាវឃោរឃៅឡើង ហើយក្រសែភ្នែករបស់គេសម្លឹងធ្លុះទៅក្នុងអាវគ្របខ្មៅ ទាំងនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗ។

«ឯងកំពុងតែបំផ្លាញការអត់ធ្មត់ដ៏តិចតួចដែលយើងមានសេសសល់ហើយ!» ចរិតលក្ខណៈមិនព្រមចុះចាញ់របស់ ម៉ូ ឆឹង មិនបានធ្វើឱ្យបុរសអាវខ្មៅមានការកោតសរសើរបន្តិចឡើយ។ សំឡេងដ៏ទាបរបស់គេបានបញ្ចេញនូវភាពមិនចង់អត់ធ្មត់ និងភាពត្រជាក់នៃមនុស្សម្នាក់ដែលការអត់ធ្មត់ជិតនឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យទាំងស្រុង។

បាតដៃរបស់គេត្រូវបានលើកឡើងយឺតៗរហូតដល់បញ្ឈរត្រង់ ដោយបង្កើតជាទម្រង់ដូចមុខកាំបិត។ វាបានញ័រតិចៗ ហើយ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់បានប្រមូលផ្តុំ និងឆាបឆេះយ៉ាងខ្លាំងនៅលើនោះ។

«ប្រសិនបើឯងសម្លាប់យើង ក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះច្បាស់ជាត្រូវស្លាប់ជាមួយយើងភ្លាមៗជាមិនខាន!» សម្លឹងមើលទៅបាតដៃដែលកំពុងលើកឡើងយឺតៗដោយកែវភ្នែកដែលរួមតូច ផ្ទៃមុខរបស់ ម៉ូ ឆឹង ក៏ប្រែជារមួលញាប់ញ័រភ្លាមៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ទីបំផុតគេមិនអាចទ្រាំទ្របានទៀតទេ ទើបស្រែកឡើងខ្លាំងៗ។

«ឈីង លីន ពិតជានៅមានជីវិតនៅឡើយទេតើ!» នៅពេលឮសំឡេងស្រែករបស់ ម៉ូ ឆឹង បុរសអាវខ្មៅបានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាលក្នុងចិត្ត រួចគេក៏បានរអ៊ូរទាំតិចៗនៅក្នុងចិត្ត។

«នរណាម្នាក់នៃត្រកូលម៉ូដែលអាចតំណាងឱ្យត្រកូលបាន ចូរដើរចេញមក។ ប្រគល់ក្មេងស្រីតូចដែលពួកឯងបានចាប់ខ្លួនមកឱ្យយើង។ បើមិនដូច្នោះទេ ថ្ងៃនេះ យើងនឹងលាងឈាមត្រកូលម៉ូឱ្យរាបដល់ដី!» បុរសអាវខ្មៅបានងាកក្បាល ហើយនិយាយដោយសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ទៅកាន់ក្រុមមនុស្សនៃត្រកូលម៉ូ។

ទោះបីជាសម្តីរបស់បុរសអាវខ្មៅមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏សមាជិកត្រកូលម៉ូដែលបានឃើញភាពសាហាវឃោរឃៅនៃការវាយប្រហាររបស់គេរួចមកហើយនោះ មិនហ៊ានសង្ស័យលើការពិតនៃអ្វីដែលគេបាននិយាយឡើយ។ ភ្លាមៗនោះ មានមនុស្សម្នាក់បានស្ទុះរត់ទៅខាងក្រោយ ហើយបាត់ខ្លួនចេញពីសាល។

«វាមិនមានប្រយោជន៍ទេ គ្មាននរណាម្នាក់នៅក្នុងត្រកូលម៉ូនេះ ហ៊ានល្មើសនឹងបញ្ជារបស់យើងឡើយ!» ម៉ូ ឆឹង ដកដង្ហើមញាប់។ គេបានរមួលករបស់គេ ដោយចង់គេចចេញពីបាតដៃដែលកំពុងក្តោបករបស់គេយ៉ាងណែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចលនារបស់គេមិនបានជួយអ្វីបន្តិចសោះឡើយ។

«និយាយតែមួយម៉ាត់ទៀត យើងនឹងដុតអណ្តាតរបស់ឯងចោល» ដៃដ៏វែងមួយបានផ្លាស់ទីទៅវិញទៅមកនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់ ម៉ូ ឆឹង។ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់ដែលកំពុងគ្របដណ្តប់លើវា បានធ្វើឱ្យពន្លឺដ៏ត្រជាក់ចាំងឆ្លុះនៅក្នុងភ្នែករបស់ ម៉ូ ឆឹង។ វាបានហុចផលឱ្យគេត្រូវលេបពាក្យសម្តីបន្ទាប់ដែលបានមកដល់មាត់រួចទៅហើយនោះត្រឡប់ទៅវិញ។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីសមាជិកត្រកូលម៉ូនោះបានបាត់ខ្លួនទៅ ក្រុមមនុស្សដ៏ធំមួយដែលមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពស្លន់ស្លោ បានសម្រុកចូលមកក្នុងសាល។ នៅពេលដែលពួកគេបានឃើញស្ថានភាពដ៏កំសត់របស់ ម៉ូ ឆឹង ទឹកមុខរបស់ពួកគេក៏ប្រែជាគាំងធ្មឹង។ តើមាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេអាចទាយដឹងថា ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយដែលជាធម្មតាមានអាកប្បកិរិយាដូចជាអ្នកដ៏ខ្លាំងពូកែម្នាក់ នឹងធ្លាក់ខ្លួនដល់ស្ថានភាពបែបនេះទៅវិញ?

«លោកម្ចាស់រូបនេះ ខ្ញុំបាទគឺជាមេត្រកូលម៉ូ មានឈ្មោះថា ម៉ូ ឡាន់ (Mo Lan)។ មិនដឹងថាតើព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយបានធ្វើឱ្យលោកអាក់អន់ចិត្តដោយប្រការណាខ្លះដែរ?» បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ដ៏ប្រណីត បានបោះជំហានទៅមុខពីរជំហាន រួចនិយាយដោយសំឡេងដ៏ទាប និងគួរសម។

«ក្នុងរយៈពេលដប់នាទី យើងចង់ឃើញក្មេងស្រីតូចឈ្មោះ ឈីង លីន ដែលត្រកូលម៉ូរបស់ឯងបានចាប់ខ្លួន។ បើមិនដូច្នោះទេ វាមិនចាំបាច់មានត្រកូលម៉ូតទៅទៀតឡើយនៅលើលោកនេះ។» នៅក្រោមអាវគ្របខ្មៅ សំឡេងដ៏ត្រជាក់ស្រេប រួមជាមួយនឹងកម្លាំងថាមពលដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ដែលបានផ្ទុះឡើងភ្លាមៗនោះ បានធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលពោរពេញទៅដោយភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។

បុរសអាវខ្មៅបានឈរនៅលើទីតាំងដដែល។ នៅក្រោមសម្ពាធនៃកម្លាំងដ៏មហិមារបស់គេ ខ្សែបន្ទាត់ប្រេះស្រាំតូចៗរាប់មិនអស់បានរាលដាលនៅលើដីក្រោមបាតជើងរបស់គេ រួមជាមួយនឹងសំឡេង «ក្រាក់...» (Ka Cha) ដែលបានបន្លឺឡើង។

«លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang)!» សម្លឹងមើលទៅខ្សែបន្ទាត់ប្រេះស្រាំដែលបានរាលដាលចេញមកនោះ ណាលាន យ៉ានរ៉ាន និង គើ យ៉េ ដែលធ្លាប់បានជួបប្រទះនឹងកម្លាំងថាមពលកម្រិតនេះលើសពីមួយដងមកហើយនោះ បានស្រែកឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈដែលទឹកមុខរបស់ពួកគេបានប្រែប្រួលយ៉ាងលឿន។

សំឡេងរបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់គឺប្រៀបដូចជាផ្គរលាន់ដ៏ខ្លាំងក្លា ដែលបានវាយប្រហារយ៉ាងខ្លាំងទៅលើក្បាលរបស់អ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់។ នៅខណៈពេលនោះ សូម្បីតែ ម៉ូ ឆឹង ដែលមានផ្ទៃមុខសាហាវឃោរឃៅ ក៏មិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យគាំងធ្មឹងបានដែរ។ គេមិននឹកស្មានសោះឡើយថា បុរសអាវខ្មៅដ៏អាថ៌កំបាំងរូបនេះ នឹងក្លាយជាគ្រូក្នុង លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) នោះទេ!

ដោយរាងកាយញ័រទទ្រើកម្តងហើយម្តងទៀតនៅក្រោមសម្ពាធដ៏គួរឱ្យខ្លាចនោះ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខពណ៌ដូចដី លំពែងនៃមាត់របស់មេត្រកូលម៉ូដែលហៅថា ម៉ូ ឡាន់ បានញ័រភើកៗជាច្រើនដង។ «ក្មេងស្រីតូចមែនទេ? កុំប្រាប់ខ្ញុំណាថាជានាងម្នាក់ដែលព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយបាននាំយកមកវិញនោះ? ព្រះអើយ តើតាចាស់ម្នាក់នេះបានទៅធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់អ្នកណាឱ្យប្រាកដទៅ? គេថែមទាំងបានធ្វើឱ្យអ្នកប្រយុទ្ធក្នុង លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) មកដល់ទីនេះដោយផ្ទាល់ទៀតផង។»

«លោកម្ចាស់ សូមរង់ចាំមួយភ្លែត។ ខ្ញុំបាទនឹងទៅដោះលែងមនុស្សម្នាក់នោះភ្លាម។» នៅក្រោមសម្ពាធរបស់ លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) លោក ម៉ូ ឡាន់ បានធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងរហ័សរហួន។ គេយល់យ៉ាងច្បាស់ថា ខ្លួននិងអ្នកដទៃមិនមានសូម្បីតែលក្ខខណ្ឌបន្តិចបន្តួចដើម្បីជជែកវែកញែកឡើយ។ ដូច្នេះហើយ គេក៏បានងក់ក្បាលយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់។

«ម៉ូ ឡាន់ ឈរនៅឱ្យស្ងៀម! តើអ្នកណាអនុញ្ញាតឱ្យឯងដោះលែងនាង?» ម៉ូ ឆឹង ស្រាប់តែងើបក្បាលឡើង រួចស្រែកឡើងដោយកំហឹង។

«ព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយ ហេតុអ្វីបានជាលោកចង់ដាក់ត្រកូលម៉ូរបស់យើងឱ្យស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់បែបនេះ ដោយសារតែក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះទៅវិញ?» ដោយសារតែត្រូវបានឃាត់ដោយ ម៉ូ ឆឹង ចិញ្ចើមរបស់ ម៉ូ ឡាន់ បានជ្រួញចូលគ្នាយ៉ាងជ្រៅ ខណៈដែលគេនិយាយដោយកំហឹងខ្លះ។ ផ្អែកលើអាកប្បកិរិយារបស់គេ វាហាក់បីដូចជាគេមិនបានដឹងពីរឿងរ៉ាវដែល ឈីង លីន មានគ្របដណ្តប់ «ភ្នែកផ្កាឈូកពស់បៃតងបីជាន់» (Triple Jade-Green Snake Flower Pupils) ឡើយ។

«ឯងដឹងអ្វី អាស្រឡាញ់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះច្បាស់ជា...» ផ្ទៃមុខរបស់ ម៉ូ ឆឹង មានភាពសាហាវយង់ឃ្នង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មុនពេលដែលសំឡេងស្រែករបស់គេបានធ្លាក់ចុះទាំងស្រុង បុរសអាវខ្មៅស្រាប់តែងាកខ្លួនមកវិញ។ ជើងម្ខាងដែលផ្ទុកទៅដោយកម្លាំងថាមពលដ៏គួរឱ្យខ្លាច រួមជាមួយនឹងសំឡេងផ្ទុះខ្យល់ដ៏ខ្លាំងក្លា បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ធាក់យ៉ាងខ្លាំងទៅលើពោះផ្នែកខាងក្រោមរបស់ ម៉ូ ឆឹង។ ភ្លាមៗនោះ ពាក្យសម្តីដែលបានមកដល់មាត់របស់ ម៉ូ ឆឹង ត្រូវបានគេបង្ខំឱ្យលេបចូលទៅវិញ។ ដោយដៃឆ្វេងរបស់គេក្តោបពោះផ្នែកខាងក្រោម ឈាមស្រស់មួយម៉ាត់ធំត្រូវបានក្អួតចេញមកយ៉ាងខ្លាំង។ ជើងរបស់ ម៉ូ ឆឹង បានលុតជង្គង់នៅលើដី ហើយបានបន្តអូសនៅលើដីទៅក្រោយតាមសន្ទុះ រហូតទាល់តែគេបានបោកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងទៅនឹងសសរវេទិកាដ៏រឹងមាំមួយ។ មានតែពេលនោះទេ ទើបកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចនេះត្រូវបានរំសាយអស់។

បុរសអាវខ្មៅហាក់ដូចជាបានឈានដល់កម្រិតកំណត់នៃការអត់ធ្មត់របស់គេចំពោះ ម៉ូ ឆឹង ដែលមានសំឡេងរំខានដូចជាសត្វរុយនេះហើយ។ បន្ទាប់ពីបានធាក់មួយជើងយ៉ាងខ្លាំងរួចមក ចុងជើងរបស់បុរសអាវខ្មៅបានសង្កត់ស្រាលៗនៅលើដី។ រូបរាងរបស់គេគឺប្រៀបដូចជាព្រលឹងខ្មោចម្តងទៀត ខណៈដែលវាបានស្ទុះទៅរក ម៉ូ ឆឹង ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង។ នៅលើកណ្តាប់ដៃរបស់គេ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សក្រាស់បានប្រមូលផ្តុំគ្នាយ៉ាងលឿន។ ច្បាស់ណាស់ថា គេមានបំណងចង់ផ្តល់ការវាយប្រហារសម្លាប់យ៉ាងពិតប្រាកដនៅពេលនេះ។

«លោកម្ចាស់ ដោយយល់ដល់មុខមាត់ដ៏ស្តើងរបស់ បក្សពពកអ័ព្ទ (Yun Lan Zong) របស់យើង សូមមេត្តាលើកលែងទោសឱ្យ ម៉ូ ឆឹង ផង!» ដោយមានអារម្មណ៍ពីចេតនាសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាភ្លាមៗរបស់បុរសអាវខ្មៅ ទឹកមុខរបស់ គើ យ៉េ បានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលលោកបានស្រែកហៅយ៉ាងប្រញាប់។

បុរសអាវខ្មៅហាក់ដូចជាមិនបានឮសំឡេងស្រែកហៅរបស់ គើ យ៉េ ឡើយ។

ដោយឃើញថាបុរសអាវខ្មៅមិនបានបង្ហាញសញ្ញានៃការឈប់ទាល់តែសោះ ផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរារបស់ គើ យ៉េ ក៏ប្រែជាអាក្រក់មើលយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ លោកក៏បានខាំធ្មេញយ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយរបស់លោកបានភ្លឺឡើង ហើយបានស្ទុះសំដៅទៅរកបុរសអាវខ្មៅ។

«ថយចេញទៅ!»

ដោយមានអារម្មណ៍ថា គើ យ៉េ កំពុងស្ទុះចូលមក សំឡេងស្រែកដ៏ត្រជាក់មួយបានបន្លឺឡើងពីក្រោមអាវគ្របខ្មៅ។ រាងកាយរបស់បុរសអាវខ្មៅស្រាប់តែបង្វិលខ្លួនយ៉ាងចម្លែកនៅលើអាកាស។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានប្រែជារូបស្រមោលដែលដូចជាព្រលឹងខ្មោច ខណៈដែលគេបានដុសខាត់ឆ្លងកាត់ស្មារបស់ គើ យ៉េ។

នៅខណៈពេលដែលអ្នកទាំងពីរបានប៉ះទង្គិចគ្នា បាតដៃរបស់បុរសអាវខ្មៅត្រូវបានវាយចំៗនៅលើដើមទ្រូងរបស់ភាគីម្ខាងទៀត។ ភ្លាមៗនោះ ភាពស្លេកស្លាំងពណ៌សបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ គើ យ៉េ។ រាងកាយរបស់លោកគឺប្រៀបដូចជាខ្លែងដាច់ខ្សែ ខណៈដែលវាបានហោះខ្ទាតទៅក្រោយយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលដែលមនុស្សទាំងពីរបានប្រទាក់ក្រឡាគ្នានោះ ខ្យល់បក់ស្រាលមួយបានបក់បោកលើកក្រណាត់ដែលគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃមុខរបស់បុរសអាវខ្មៅឡើងលើ។ ពាក់កណ្តាលនៃផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ចត់ និងសង្ហាត្រូវបានលាតត្រដាងឡើង ហើយរូបភាពមិនច្បាស់លាស់មួយត្រូវចាប់ជាប់នៅក្នុងភ្នែករបស់ គើ យ៉េ ដោយចៃដន្យ។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយរបស់លោកក៏បានគាំងធ្មឹង។ ផ្ទៃមុខរបស់លោកត្រូវបានបំពេញទៅដោយភាពតក់ស្លុតជាពន់ពេក។