ការជួលអ្នកប្រយុទ្ធរយៈពេលវែង

នៅពេលដែលពន្លឺព្រះអាទិត្យដំបូងនៃពេលព្រឹកព្រលឹមបានចាំងឆ្លុះកាត់តាមចម្លាក់បង្អួច ចំណុចពន្លឺព្រិចៗបានចាំងឆ្លុះដេញពណ៌គ្នានៅលើផ្ទៃក្តារកម្រាល មើលទៅប្រៀបដូចជាផ្កាដ៏ស្រស់បំព្រងមួយទងកំពុងតែរីកស្កុះស្កាយ ទាំងមានភាពកក់ក្តៅ និងស្រស់ស្អាតជាពន់ពេក។

នៅក្នុងបន្ទប់ សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងអង្គុយពែនភ្នែនយ៉ាងរឹងមាំនៅលើគ្រឹះផ្កាឈូកបៃតង បានបើកភ្នែករបស់គេឡើងយឺតៗ។ ចំហាយពន្លឺពណ៌បៃតងស្រទន់ដែលជះចេញពីប្រស្រីភ្នែកពណ៌ខ្មៅស្រទំ បានភ្លឺស្រពាប់មួយខណៈ រួចក៏រលាយបាត់ទៅវិញក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទី។

ពេលលាតសន្ធឹងរាងកាយ សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមចូលស្រាលៗស្រូបយកខ្យល់អាកាសដ៏ត្រជាក់ត្រជុំនៃពេលព្រឹកព្រលឹម អារម្មណ៍ដ៏ស្រស់ស្រាយ និងផាសុកភាពមួយបានបាញ់ឆ្ពោះទៅកាន់ចន្លោះបេះដូង និងសួត រួចរាលដាលពេញរាងកាយរបស់គេទាំងមូលជាបណ្តើរៗ។

បន្ទាប់ពីការសម្រាកអស់មួយរាត្រី ភាពហត់នឿយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ត្រូវបានរលាយបាត់អស់គ្មានសល់។ គេបានបោះជំហានចុះពីលើគ្រឹះផ្កាឈូកបៃតងយ៉ាងស្រាលស្រទន់ រួចគ្រវីបាតដៃមួយរំពេច គ្រឹះផ្កាឈូកបៃតងក៏ប្រែជាចំហាយពន្លឺពណ៌បៃតងព្រិលៗ ហើយត្រូវបានស្រូបទាញត្រលប់ចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ខ្លួនវិញ។

បន្ទាប់ពីតម្រង់សម្លៀកបំពាក់ឱ្យបានរៀបរយ សៀវ យ៉ាន បានរុញទ្វារដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ។ ពេលក្រឡេកខ្សែភ្នែកមើលទៅ គេបានប្រទះឃើញថា ហៃ ប៉ូដុង បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនមុនទៅហើយ ដោយកំពុងឈរនៅក្បែរបង្អួច ព្រមទាំងដាក់ដៃទាំងសងខាងទៅពីក្រោយខ្នង សម្លឹងមើលទៅច្រកផ្លូវដ៏អ៊ូអរនៅខាងក្រៅដោយស្ងប់ស្ងាត់។

ដោយដឹងថា សៀវ យ៉ាន បានដើរចេញមក ហៃ ប៉ូដុង ងាកខ្លួនមកវិញទាំងបញ្ចេញធ្មេញញញឹម រួចនិយាយថា៖ «មើលទៅតាមស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់ឯង ឯងហាក់ដូចជាបានសម្រួលខ្លួនបានល្អណាស់មែនទេ?»

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងញញឹម គេបានគ្រវីអាវគ្របដណ្តប់ពណ៌ខ្មៅដ៏ធំទូលាយមួយ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «តោះពួកយើង! ឆ្លៀតពេលដែលត្រកូល មូ កំពុងតែរវល់នៅថ្ងៃនេះ ពួកយើងនឹងចូលទៅស្វែងរក ឈីង លីន មុនសិន បន្ទាប់មកសឹមផ្តល់ការអបអរសាទរពិធីខួបកំណើតដ៏ធំមួយជូនដល់អាត្រកូលចាស់ម្នាក់នោះ...»

«សម្លឹងមើលទៅទឹកមុខដែលពោរពេញដោយចំហាយសម្លាប់របស់ឯងទៅ មើលទៅពិធីជប់លៀងដ៏សប្បាយរីករាយរបស់ត្រកូល មូ ច្បាស់ជាត្រូវប្រែប្រួលទៅជាពិធីបុណ្យសពយ៉ាងលឿនមិនខានឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង សម្លឹងមើលទៅទឹកមុខដ៏ត្រជាក់របស់ សៀវ យ៉ាន រួចលើកចិញ្ចើមនិយាយលេងសើច។

«ក្នុងពេលដែលគេអាចបញ្ជាមនុស្សឱ្យទៅកម្ទេចក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់បាន គេច្បាស់ជាត្រូវមានការត្រៀមលក្ខណៈទុកជាមុនសម្រាប់ការសងសឹកហើយ។ ទោះបីជាពេលនេះខ្ញុំមិនទាន់ចង់បំផ្លាញត្រកូលរបស់គេទាំងមូលក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្មានហេតុផលអ្វីដែលត្រូវរុញរាថយក្រោយក្នុងការសម្លាប់អាខ្មោចចាស់ម្នាក់នោះឡើយ។» សៀវ យ៉ាន លូកដៃទាំងសងខាងចូលទៅក្នុងដៃអាវ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ជាងនេះទៅទៀត នៅពេលដែលត្រកូល មូ បាត់បង់បង្អែកដ៏ធំរបស់ពួកគេ ខ្ញុំខ្លាចថាឋានៈនៃត្រកូលរបស់ពួកគេនឹងធ្លាក់ចុះដុនដាបយ៉ាងលឿនមិនខាន។ នៅពេលនោះ ត្រកូលធំៗទាំងបីនៃខេត្តភាគខាងកើត ច្បាស់ជាមិនបោះបង់ឱកាសក្នុងការលេបត្របាក់ទឹកដីរបស់ត្រកូល មូ ឡើយ។»

«តើឯងមិនខ្លាចថាបក្សពពកអ័ព្ទនឹងចេញមុខមកជួយគេសងសឹកទេឬ?»

«លោកតា ហៃ... តើលោកគិតថាបក្សពពកអ័ព្ទ នឹងបញ្ជូនមនុស្សមកសម្លាប់អ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងលំដាប់អធិរាជពីររូប គ្រាន់តែដោយសារតែការស្លាប់របស់មន្ត្រីក្រៅផ្លូវការតូចតាចម្នាក់មែនទេ?» សៀវ យ៉ាន ញញឹមតិចៗ។

«អ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងលំដាប់អធិរាជពីររូប?» ហៃ ប៉ូដុង បើកភ្នែកធំៗ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេបានគ្រវីកែវភ្នែករួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំធ្លាប់និយាយរួចហើយថា ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យឯងអូសខ្ញុំចូលទៅក្នុងរឿងនេះឡើយ។ នេះជារឿងរ៉ាវរវាងឯង និងពួកគេ វាមិនមានពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយខ្ញុំឡើយ។»

«តើលោកតា ហៃ មានការភ័យខ្លាចចំពោះបក្សពពកអ័ព្ទមែនទេ?» សៀវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹមឌឺដង។

«ដកដង្ហើមធំ... កុំប្រើវិធីសាស្ត្រថោកទាបបែបនេះមកដេញជើងខ្ញុំឱ្យចូលរួមប្រយុទ្ធអី។ ទោះបីជាខ្ញុំមានភាពក្រោធខឹង និងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះបក្សពពកអ័ព្ទក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅឆ្ងាយពីពាក្យថាភ័យខ្លាចណាស់។ ខ្ញុំគ្រាន់តែមិនចង់ទៅបង្កជម្លោះជាមួយពួកគេដោយគ្មានហេតុផល ព្រោះតែរឿងរបស់ឯងប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលបំណុលរវាងខ្ញុំ និងឯងត្រូវបានបញ្ចប់ ខ្ញុំនឹងទទួលបានសេរីភាពឡើងវិញ ហើយនឹងចាកចេញទៅកាន់ផ្ទៃមេឃដ៏ខ្ពស់ និងទឹកដីដ៏ធំល្វឹងល្វើយមិនខាន។» ហៃ ប៉ូដុង និយាយបដិសេធយ៉ាងដាច់អហង្ការ។

ខណៈពេលកំពុងលេងពែងតែនៅលើតុឈើដ៏ប្រណិត សៀវ យ៉ាន បានរុញរាមួយខណៈ មុននឹងក្រឡែកខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលទៅរាងកាយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ពីលើចុះក្រោម រួចញញឹមយ៉ាងមានល្បិចថា៖ «លោកតា ហៃ... តើបច្ចុប្បន្ននេះ លោកស្ថិតនៅក្នុងលំដាប់អធិរាជកម្រិតប៉ុន្មានផ្កាយដែរ?»

«ពីរផ្កាយ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងសួររឿងនេះ?» នៅពេលដែលត្រូវជួបប្រទះនឹងសំណួរនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ប្រែជាកកស្ទះ រួចក៏ឆ្លើយតបវិញទាំងល្វីងជូរចត់។

«អូ... បែបនេះតើខ្ញុំអាចសួរបានទេថា កាលពីមុនពេលដែលលោកត្រូវគេដាក់ត្រាផ្សាភ្ជាប់ តើលោកមានកម្លាំងកម្រិតប៉ុន្មានផ្កាយដែរ?» សៀវ យ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមដ៏មានល្បិចកល បង្កប់នូវភាពក្រឡេចក្រឡុះ មិនខុសអីពីសត្វកញ្ជ្រោងចាស់ ដែលកំពុងតែលបសម្លឹងមើលទៅសត្វទន្សាយដ៏មានឱជារស់ ដែលខ្លួនប៉ងប្រាថ្នានោះឡើយ។

«ផ្កាយប្រាំ។» ហៃ ប៉ូដុង និយាយទាំងក្រឡេកមើលទៅ សៀវ យ៉ាន។

«លំដាប់អធិរាជផ្កាយប្រាំ...... មើលទៅទោះបីជាត្រារបស់លោកតា ហៃ ត្រូវបានបំបែករួចរាល់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែលោកនៅតែមិនទាន់អាចត្រលប់ទៅកាន់ចំណុចកំពូលកាលពីអតីតកាលបានឡើយ។» សៀវ យ៉ាន និយាយដោយភាពស្តាយក្រោយបន្តិចបន្តួច។

ហៃ ប៉ូដុង ញញើតបបូរមាត់ រួចគ្រវីដៃអាវទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន ហើយនិយាយថា៖ «ខ្ញុំត្រូវគេដាក់ត្រាផ្សាភ្ជាប់អស់រយៈពេលរាប់សិបឆ្នាំមកហើយ វាមិនអាចទៅរួចឡើយដែលថាមពលរបស់ខ្ញុំនឹងត្រលប់មកវិញក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយប៉ប្រិចភ្នែកនោះ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែត្រូវការពេលវេល... ប្រហែលជាបួនទៅប្រាំឆ្នាំទៀត ទើបកម្លាំងរបស់ខ្ញុំអាចត្រលប់ទៅកាន់ចំណុចកំពូលបាន។»

«ហាហា... ខ្ញុំខ្លាចថាសូម្បីតែលោកម្ចាស់ ហៃ ខ្លួនឯង ក៏មិនសូវជាមានទំនុកចិត្តលើសម្តីរបស់ខ្លួនឯងប៉ុន្មានដែរ។ ដូចដែលពួកយើងបានដឹងហើយថា ជួនកាលការស្តារកម្លាំងឡើងវិញបន្ទាប់ពីបាត់បង់ វាអាចនឹងត្រូវចំណាយពេលយូរជាងពេលវេលាដែលត្រូវការសម្រាប់ការឡើងលំដាប់ថាមពលទៅទៀត។ តើអ្នកណាទៅដឹងថានឹងត្រូវចំណាយពេលយូរប៉ុណ្ណា?» សៀវ យ៉ាន ញញឹមរួចគ្រវីក្បាល។

«សៀវ យ៉ាន... តើឯងចង់និយាយអ្វីឱ្យប្រាកដ?» ហៃ ប៉ូដុង សួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម និងសម្លឹងមើលទៅស្នាមញញឹមដ៏ចម្លែកនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់និយាយថា... ខ្ញុំប្រហែលជាអាចជួយឱ្យលោកម្ចាស់ ហៃ ស្តារកម្លាំងដែលបានបាត់បង់ដោយសារត្រាផ្សាភ្ជាប់នោះ ឱ្យត្រលប់មកវិញក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ហើយថែមទាំងមិនមានផលប៉ះពាល់អ្វីធ្ងន់ធ្ងរដល់រាងកាយទៀតផង។» ម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានគោះស្រាលៗទៅលើពែងតែឈើ ទាំងសើចតិចៗ។

ផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់ ហៃ ប៉ូដុង មានការប្រែប្រួលបន្តិចបន្តួចភ្លាមៗ នៅពេលដែលបានឮសម្តីរបស់ សៀវ យ៉ាន។ កែវភ្នែកដ៏ស្រអាប់របស់គេបានបង្ហាញនូវភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយខណៈ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានត្រលប់មកជាធម្មតាវិញយ៉ាងលឿន។ គេបានសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្ន រួចរុញរាសួរថា៖ «តើមានវិធីសាស្ត្រអ្វី?»

«តើលោកធ្លាប់លឺពី «ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ» ដែរឬទេ?» សៀវ យ៉ាន សួរទាំងម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់គេកំពុងតែគោះស្រាលៗ។ នៅពេលដែលឃើញឫកពាស្រឡាំងកាំង និងវង្វេងវង្វាន់របស់ ហៃ ប៉ូដុង គេក៏មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏សើចឡើង៖ «នេះគឺជាឱសថកម្រិតថ្នាក់ទី ៥ ទោះបីជាវាមិនមែនជាថ្នាក់ខ្ពស់បំផុតក៏ដោយ ប៉ុន្តែវត្ថុធាតុដើមដែលត្រូវការសម្រាប់ចម្រាញ់ថ្នាំប្រភេទនេះ គឺមានភាពលំបាកក្នុងការស្វែងរកខ្លាស់ណាស់។ តួនាទីរបស់វាគឺអាចធ្វើឱ្យត្រាផ្សាភ្ជាប់ ឬការធ្លាក់ចុះនៃកម្លាំងធាតុនៅក្នុងរាងកាយដែលបង្កឡើងដោយសាររបួស ត្រូវបានជួសជុល និងស្តារឡើងវិញទាំងស្រុង។ ឱសថប្រភេទនេះ គឺពិតជាមានភាពសមស្របបំផុតសម្រាប់លោកម្ចាស់ ហៃ។»

«ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ?» ហៃ ប៉ូដុង រអ៊ូរទាំពាក្យនេះពីរបីដង ទាំងផ្ទៃមុខលេចឡើងនូវក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងចំទៅលើ សៀវ យ៉ាន ទាំងលិទ្ធបបូរមាត់រួចនិយាយថា៖ «អញ្ចឹង... តើឯងត្រូវការអ្វីមកធ្វើជាការដោះដូរ?» ហៃ ប៉ូដុង មិនជឿដាច់ខាតថា សៀវ យ៉ាន ដែលជាមនុស្សប្រភេទ “បើគ្មានផលចំណេញ គឺមិនព្រមភ្ញាក់ពីព្រលឹម” នោះ នឹងមានចិត្តសប្បុរសមកជួយគេដោយគ្មានមូលហេតុបែបនេះឡើយ។

«ហិហិ......» បន្ទាប់ពីបានឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន ញញឹមឡើងដូចជាសត្វកញ្ជ្រោងដ៏មានល្បិចកលម្នាក់៖ «ដោយសារតែរុក្ខឱសថសម្រាប់ចម្រាញ់ ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ មានភាពលំបាកក្នុងការប្រមូលផ្តុំ វានឹងត្រូវចំណាយពេលច្រើនដើម្បីប្រមូលវា។ ខ្ញុំនឹងទទួលបន្ទុករ៉ាប់រងលើរុក្ខឱសថដែលត្រូវការទាំងអស់ ប៉ុន្តែមុនពេលដែលខ្ញុំចម្រាញ់ឱសថនេះរួចរាល់ លោកម្ចាស់ ហៃ ត្រូវតែស្ថិតនៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំជានិច្ច......»

«......អ្វីដែលឯងកំពុងតែស្វែងរក គឺអ្នកប្រយុទ្ធរយៈពេលវែងមែនទេ?» ហៃ ប៉ូដុង និយាយទាំងកែវភ្នែកបើកបិទម្តងៗ គេអាចទាយដឹងពីគោលបំណងរបស់ សៀវ យ៉ាន ភ្លាមៗ។

សៀវ យ៉ាន មានស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ ហើយមិនបានបដិសេធសម្តីរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ឡើយ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ញញឹមញញែមរបស់ សៀវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ជ្រួញចិញ្ចើម ផ្ទៃមុខបង្ហាញនូវភាពមិនសប្បាយចិត្តបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ហៃ ប៉ូដុង គឺជាអ្នកខ្លាំងពូកែម្នាក់នៅក្នុងលំដាប់អធិរាជ គេច្បាស់ជាមិនមានអារម្មណ៍រីករាយឡើយ ក្នុងការបណ្តោយឱ្យ សៀវ យ៉ាន ប្រើប្រាស់គេធ្វើជាអ្នកការពារ ឬអ្នកប្រយុទ្ធបែបនេះ។

«លោកម្ចាស់ ហៃ លោកគួរតែដឹងច្បាស់ ប្រសិនបើពឹងផ្អែកលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោក បើគ្មានសំណាងល្អអ្វីជាពិសេសទេនោះ ខ្ញុំខ្លាចថាវាពិតជាមានភាពលំបាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់លោកក្នុងការត្រលប់ទៅកាន់ចំណុចកំពូលវិញក្នុងរយៈពេលដប់ឆ្នាំ។ ដរាបណាលោកស្ថិតនៅក្បែរខ្លួនខ្ញុំធ្វើជាអ្នកការពារក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីមួយ លោកអាចចំណេញពេលវេលាបានដល់ទៅដប់ឆ្នាំឯណោះ។ ការដោះដូរនេះពិតជាមានផលចំណេញខ្លាំងណាស់ តើលោកដឹងទេថាមានរឿងរ៉ាវជាច្រើនប៉ុណ្ណាដែលលោកអាចធ្វើបានក្នុងរយៈពេលដប់ឆ្នាំនោះ?» សៀវ យ៉ាន និយាយឌឺដង ទាំងបន្តវាយប្រហារទៅលើរបាំងការពារផ្លូវចិត្តចុងក្រោយដ៏ខ្សោយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង។

រក្សាទឹកមុខឱ្យនៅរាបស្មើ បេះដូងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង នៅតែបន្តការតស៊ូ និងរារែក។ សៀវ យ៉ាន មិនបាននិយាយអ្វីបន្ថែមទៀតឡើយ គេបានអង្គុយនៅលើកៅអីដោយស្ងប់ស្ងាត់ រង់ចាំការឆ្លើយតបរបស់ ហៃ ប៉ូដុង។

បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវដ៏ធំទូលាយ មានបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ និងកកស្ទះបន្តិច។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលមួយសន្ទុះធំកន្លងផុតទៅ ហៃ ប៉ូដុង បានដកដង្ហើមធំទាំងទាល់ច្រក រួចងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលទៅ សៀវ យ៉ាន។ គេបាននិយាយដោយសំឡេងទាបថា៖ «ខ្ញុំមិនខ្វល់ឡើយថាថ្ងៃក្រោយរុក្ខឱសថទាំងនោះមានភាពកម្រកម្រិតណា ខ្ញុំនឹងផ្តល់ពេលវេលាឱ្យឯងមួយឆ្នាំ។ នៅក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំនេះ ខ្ញុំនឹងការពារឯង និងរក្សាសុវត្ថិភាពរបស់ឯង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងត្រូវតែប្រមូលរុក្ខឱសថទាំងនោះឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ រួចជួយខ្ញុំចម្រាញ់ ឱសថពណ៍ស្វាយស្តារវិញ្ញាណ នៅក្នុងអំឡុងពេលនេះឱ្យបាន! បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើឯងចំណាយពេលរាប់ឆ្នាំដើម្បីប្រមូលឱសថ តើមិនមែនមានន័យថាខ្ញុំត្រូវបន្តស្ថិតនៅក្បែរខ្លួនឯងរាប់ឆ្នាំដែរទេឬ?»

«អូ... គ្មានបញ្ហាឡើយ!» ឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន គ្រវីដៃបន្តិចរួចឆ្លើយតប។ គេបានងក់ក្បាលទាំងញញឹម រួចគិតនៅក្នុងចិត្តថា៖ អ្នកការពារម្នាក់នៅក្នុងលំដាប់អធិរាជ នេះអាចរាប់បានថាជាឱកាសដ៏កម្រមួយ។ នាពេលអនាគត គេអាចនឹងទៅបង្កជម្លោះជាមួយបក្សពពកអ័ព្ទដ៏ធំធេង និងមានអំណាចខ្លាំងក្លា ដូច្នេះការមានមនុស្សម្នាក់ដែលមានកម្លាំងខ្លាំង និងបទពិសោធន៍ខ្ពស់នៅក្បែរខ្លួន នឹងជួយសម្រាលកម្លាំងរបស់គេបានយ៉ាងច្រើន។

ទោះបីជា លោកគ្រូ យ៉ៅ ឡាវ និង សៀវ យ៉ាន បានលបលួករុញច្រានអ្វីមួយចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ សៀវ យ៉ាន មិនហ៊ាននិយាយរឿងបែបនេះចេញមកក្រៅឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ហៃ ប៉ូដុង នៅតែជាអ្នកខ្លាំងពូកែក្នុងលំដាប់អធិរាជដែលមានមោទនភាព និងកិត្តិយសខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ គេអាចធ្វើការដោះដូរផលប្រយោជន៍ជាមួយអ្នកដទៃបាន ប៉ុន្តែដាច់ខាតមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការគំរាមកំហែងបានឡើយ។

ប្រសិនបើ សៀវ យ៉ាន ពិតជាបង្ខំចិត្តប្រើប្រាស់វត្ថុដែលនៅក្នុងខ្លួនរបស់ ហៃ ប៉ូដុង មកធ្វើការគាបសង្កត់ និងបង្ខំគេឱ្យធ្វើជាអ្នកការពារមែននោះ ក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក អតីតអធិរាជទឹកកកដ៏ល្បីល្បាញនៃចក្រភព ជា ម៉ា ម្នាក់នេះ ច្បាស់ជានឹងមិនខ្វល់ខ្វាយពីជីវិតរបស់ខ្លួនឡើយ ហើយនឹងបើកការវាយប្រហារទាំងកំហឹងភ្លាមៗមិនខាន។ ពីការប្រយុទ្ធជាមួយលំដាប់អធិរាជដែលកំពុងតែឆ្កួតវង្វេង ទោះបីជាមានការការពារពី លោកគ្រូ យ៉ៅ ឡាវ ក៏ដោយ ក៏លទ្ធផលច្បាស់ជាមិនល្អឡើយ។

ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើអាចប្រើប្រាស់លក្ខខណ្ឌដែលពេញចិត្តទាំងសងខាងដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះ វាគឺជាលទ្ធផលដ៏ល្អបំផុតដោយធម្មជាតិ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ទាល់ច្រករបស់ ហៃ ប៉ូដុង បាតដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានលបអង្អែលដាវធំខ្មៅដែលលាក់បាំងនៅក្រោមអាវគ្របដណ្តប់ពណ៌ខ្មៅរបស់គេស្រាលៗ ផ្ទៃមុខបង្ហាញនូវស្នាមញញឹមដ៏មានមោទនភាព។

បន្ទាប់ពីបានគិតគូរអំពីការងារដ៏លំបាកដែលគេនឹងត្រូវជួបប្រទះក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំនេះរួចរាល់ ហៃ ប៉ូដុង បានទាញយកផ្ទាំងផែនទីស្បែកសត្វមួយផ្ទាំងចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ខ្លួន រួចគ្រវីបោះវាទៅលើតុ ទាំងនិយាយទាំងទាល់តម្រិះថា៖ «...នេះគឺជាលទ្ធផលនៃការដើរចេញទៅក្រៅតាមច្រកផ្លូវកាលពីយប់មិញ ក្នុងពេលដែលឯងកំពុងតែហ្វឹកហាត់។ នេះគឺជាផែនទីត្រុៗនៃត្រកូល មូ ជាមួយនឹងផែនទីនេះ ឯងគួរតែមានឱកាសទទួលបានជោគជ័យក្នុងការស្វែងរកក្មេងស្រីតូចដែលហៅថា ឈីង លីន នោះហើយ។»

ឮបែបនេះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយខណៈបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន។ គេបានចាប់យកផែនទីនោះមកពិនិត្យមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ គេមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏គ្រវីក្បាលរួចលាន់មាត់សរសើរថា៖ «មើលទៅការជួលលោកម្ចាស់ ហៃ មកធ្វើជាអ្នកការពារ ពិតជាការសម្រេចចិត្តដ៏ឆ្លាតវៃបំផុត។»

នៅចំពោះមុខការសរសើររបស់ សៀវ យ៉ាន បបូរមាត់របស់ ហៃ ប៉ូដុង ញញើតបន្តិច គេមិនសូវជាខ្វល់ខ្វាយច្រើនឡើយ។

បន្ទាប់ពីបានពិនិត្យមើលទំហំនៃផែនទីរួចរាល់ សៀវ យ៉ាន បានទុកដាក់ផែនទីនោះដោយប្រុងប្រយ័ត្ន រួចក្រោកឈរឡើង។ មួកអាវគ្របដណ្តប់ពណ៌ខ្មៅដ៏ធំរបស់គេត្រូវបានទាញទម្លាក់ចុះ ដែលធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទៅដោយស្រមោលងងឹតមួយរំពេច។

«តោះពួកយើង ឆ្ពោះទៅកាន់ត្រកូល មូ។» ជាមួយនឹងរាងកាយដែលត្រូវបានរុំព័ទ្ធយ៉ាងជិត សៀវ យ៉ាន ញញឹមទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង រួចងាកខ្លួនដើរតម្រង់ទៅកាន់ទ្វារបន្ទប់ដើម្បីចាកចេញ។ នៅពីក្រោយគេ ហៃ ប៉ូដុង ក៏បានគ្របដណ្តប់អាវពណ៌ខ្មៅទាំងទាល់ច្រក រួចដើរតាម សៀវ យ៉ាន ចេញពីបន្ទប់ទៅ។

នៅពេលដែលដើរចេញពីបន្ទប់ សៀវ យ៉ាន បានបិទរុញទ្វារពីក្រោយខ្នង មុននឹងដើរកាត់តាមច្រកផ្លូវដើរ រួចចុះតាមកាំជណ្តើរ។

នៅក្បែរទ្វារនៃផ្ទះសំណាក់ នារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានតឹងណែនដែលមានពណ៌សព្រះច័ន្ទ កំពុងតែឈរយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ រូបរាងដ៏ស្រស់សោភា និងទាក់ទាញចិត្តរបស់នាង ដែលត្រូវបានរុំព័ទ្ធទៅដោយអាវពណ៌សព្រះច័ន្ទ មានភាពទាក់ទាញយ៉ាងប្លែកគ្មានពីរ។

នៅខណៈពេលនេះ នាងកំពុងតែញញឹម និងឈរនិយាយលេងជាមួយ លីងលីន យ៉ាងរីករាយ។ នៅក្នុងសាលធំ ខ្សែភ្នែកដ៏ក្តៅគគុកជាច្រើនបានលបផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើរាងកាយដ៏ទន់ល្វត់ល្វន់ និងថ្លៃថ្នូរម្នាក់នោះដោយស្ងប់ស្ងាត់។

បន្ទាប់ពីការដើរចុះយឺតៗមកដល់កាំជណ្តើរចុងក្រោយ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែងើបក្បាលឡើងបន្តិច សម្លឹងមើលទៅខាងក្រៅទ្វារធំដោយចៃដន្យ។ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេបានក្រឡេកកាត់ គេបានប្រទះឃើញស្រមោលព្រិលៗនៃនារីម្នាក់ដែលមានឫកពាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់មិនអាចឈានដល់ នៅក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទម្នាក់នោះ។

មួយរំពេចនោះជំហានជើងរបស់គេក៏បានកកស្ទះរឹងកំព្រឹង! វាមើលទៅប្រៀបដូចជា សៀវ យ៉ាន ត្រូវរន្ទះបាញ់ចំកណ្តាល រួចក៏ឈរធ្មឹងរឹងស្តូកនៅនឹងកន្លែងទាំងស្រឡាំងកាំង!