ការសម្រាកលំហែកាយ

ពេលសម្លឹងមើលទៅក្មេងស្រីដែលកំពុងរត់លោតមកក្បែរខ្លួនដោយផ្ទៃមុខពេញហៀរដោយក្តីរីករាយ នារីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទក៏បានបញ្ចេញសំឡេងសើចតិចៗយ៉ាងស្រទន់។ ស្នាមញញឹមរបស់នាងមានភាពអត់ធ្មត់ និងលាក់បាំងនូវភាពខ្ពង់ខ្ពស់ដ៏អាថ៌កំបាំងមួយ។ វាមិនបានធ្វើឱ្យមនុស្សម្នាមានអារម្មណ៍ថានាងមានភាពត្រជាក់ឡើយ ប៉ុន្តែវាមានភាពព្រងើយកន្តើយដែលធ្វើឱ្យគេឯងមានអារម្មណ៍ថាអាចមើលឃើញត្រឹមតែសំបកក្រៅប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងផុតទៅនេះ បានធ្វើឱ្យក្មេងស្រីដែលមិនទាន់ដឹងក្តីកាលពីអតីតកាល ប្រែជាមានភាពចាស់ទុំជាងមុនឆ្ងាយណាស់។

មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំបានក្រឡែកខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលទៅស្នាមញញឹមដែលលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទម្នាក់នោះ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាពិតជាមិនអាចទប់ចិត្តនឹងការស្រឡាំងកាំង និងវង្វេងភ្នែកបានឡើយ។

បន្ទាប់ពីនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទបានដើរចូលមក បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានដូចគ្នាក៏បានដើរចូលមកទាំងញញឹមរួចឈរនៅពីក្រោយនាង។ ពេលដែលភ្នែកចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់គេបើកបិទម្តងៗ ពន្លឺដ៏មុតស្រួច និងចាំងចែងតែងតែលេចឡើងជារឿយៗ។ បាតដៃដ៏ស្ងួតក្រៀមស្វិតដែលលាតសន្ធឹងចេញពីក្រោមដៃអាវ ធ្វើចលនាដៃដោយគ្មានចលនាទៀងទាត់អ្វីឡើយ មើលទៅគឺដូចជាក្រញ៉ាំសត្វឥន្ទ្រីដ៏មុតស្រួចដូច្នោះដែរ។

បន្ទាប់ពី លីងលីន បានស្វាគមន៍នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទរួចរាល់ នាងក៏បានងាកទៅញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែមទៅកាន់បុរសចំណាស់នៅពីក្រោយថា៖ «លោកតា គើ យ៉េ។»

«កេកេ មិនបានជួបគ្នាពីរបីឆ្នាំសោះ លីងលីន ពិតជាកាន់តែស្រស់ស្អាតឡើងៗហើយតើ។» បុរសចំណាស់ដែលត្រូវបានគេហៅថា គើ យ៉េ បានសើចរួចងក់ក្បាល។

ពណ៌ក្រហមព្រីងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង ពេលដែលនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ក្រហម លីងលីន បានយកដៃទៅកាន់ដៃដ៏ទន់ល្វត់ល្វន់ និងសខ្ចីដូចត្បូងពណ៌សរបស់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទដោយក្តីស្រឡាញ់។ នាងមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងរីករាយជាខ្លាំងរួចនិយាយថា៖ «បងស្រី ណាឡាន ខ្ញុំពិតជាមិននឹកស្មានសោះថា បងនឹងចុះមកពីភ្នំពពកអ័ព្ទដោយផ្ទាល់បែបនេះ។ ប្រសិនបើលោកឪពុក និងអ្នកដទៃទៀតបានដឹង ពួកគេច្បាស់ជាមានការសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់។»

«ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើតាមបញ្ជារបស់លោកគ្រូមេបក្សប៉ុណ្ណោះ។ ជាងនេះទៅទៀត វាល្មមតែដល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវត្រលប់ទៅលេងផ្ទះវិញដែរហើយ ដូច្នេះក៏ចូលមកតាមផ្លូវតែម្តងទៅ។» នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ និងស្រទន់។ ភ្នែកដ៏ស្រស់ថ្លារបស់នាងបានវិលវក់ និងក្រឡេកមើលពេញសាលធំ មុននឹងនិយាយលេងសើចថា៖ «ដោយឃើញឫកពាដូចជាមានរឿងអាក់អន់ចិត្តរបស់ប្អូនស្រី លីងលីន កាលពីមួយសន្ទុះមុននេះ តើមាននរណាម្នាក់ហ៊ានមកធ្វើបាបឯងមែនទេ?»

ត្រូវបានរំលឹកអំពីសំណួរនេះដោយនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទ ស្នាមញញឹមដ៏ទាល់ច្រកមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ លីងលីន។ ទោះបីជានាងជាមនុស្សដែលត្រូវបានគេយល់ចិត្ត និងលើកតម្កើងខ្លាំងពេកក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ឡើយ។ តាមរយៈសកម្មភាពរបស់ព្រឹទ្ធាចារ្យដែលបានជួយសង្គ្រោះនាងកាលពីមុន នាងដឹងយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា យុវជនម្នាក់ដែលមានអាយុហាក់ដូចជាក្មេងជាងនាងបន្តិចនោះ គឺមិនមែនជាមនុស្សដែលនាងអាចទៅបង្កជម្លោះបានដោយងាយស្រួលឡើយ។ ដូច្នេះហើយ នាងមិនបាននិយាយរៀបរាប់រឿងរ៉ាវទាំងអស់ដោយលម្អិតនោះទេ ដើម្បីជៀសវាងការបង្កបញ្ហាដែលមិនចាំបាច់។

«គ្មានរឿងអ្វីធំដុំទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែបានជួបមនុស្សដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។» លីងលីន គ្រវីដៃរបស់នាង។ ជ្រុងភ្នែករបស់នាងមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏ក្រឡេកមើលទៅចម្លាក់ថ្មដែលបានប្រែក្លាយទៅជាតំណក់រាវនៅក្បែរនោះ ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងក៏ប្រែជាស្លេកស្លាំងបន្តិចដោយមិនដឹងខ្លួន។ យុវជនម្នាក់នោះដែលមានរូបរាងស្អាតបាត និងហ្មត់ចត់ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេបើកការវាយប្រហារ គេមិនមានបង្ហាញនូវភាពទន់ភ្លន់ចំពោះនារីភេទសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។

បន្ទាប់ពីការហ្វឹកហាត់អស់រយៈពេលបីឆ្នាំមកនេះ នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទច្បាស់ជាមិនមែនជាក្មេងស្រីដែលមិនទាន់ដឹងក្តី ដែលហ៊ានរត់ទៅដល់ផ្ទះរបស់អ្នកដទៃដើម្បីលុបចោលកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ គ្រាន់តែដោយសារតែការមិនពេញចិត្តរបស់ខ្លួនកាលពីអតីតកាលនោះឡើយ។ ដូច្នេះហើយ ការប្រែប្រួលនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ លីងលីន គឺមិនអាចគេចផុតពីខ្សែភ្នែករបស់នាងបានឡើយ ។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងបានដើរតាមដាន រួចឈប់សម្រាកនៅត្រង់កម្ទេចថ្មរាវដែលនៅតែមានជះចំហាយកម្តៅតិចៗនោះ។ នាងស្រឡាំងកាំងមួយសន្ទុះ។ ភ្លាមៗនោះ ភាពម៉ឺងម៉ាត់ក៏បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតដែលតែងតែមានការប្រែប្រួលរបស់នាង។

នាងបានងាកក្បាលទៅ ប្តូរខ្សែភ្នែកជាមួយ គើ យ៉េ ដែលនៅក្បែរខ្លួន។ អ្នកទាំងពីរបានមើលឃើញនូវភាពតក់ស្លុតនៅក្នុងភ្នែករបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។

«នេះគឺជាអ្នកខ្លាំងពូកែម្នាក់ ដែលមានភាពស្ទាត់ជំនាញយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធប្រភេទភ្លើង។» នៅពេលដែលពួកគេប្តូរខ្សែភ្នែកគ្នា គំនិតនេះបានបាញ់ឆ្ពោះយ៉ាងលឿននៅក្នុងបេះដូងរបស់អ្នកទាំងពីរ។ បន្ទាប់មក ភាពតក់ស្លុតនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេក៏ត្រូវបានដកថយទៅវិញយ៉ាងលឿន។

ភាពស្លេកស្លាំងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ លីងលីន គ្រាន់តែលេចឡើងមួយខណៈប៉ុណ្ណោះ មុននឹងបាត់បង់ទៅវិញ។ នាងងាកខ្លួនមកវិញ រួចសម្លឹងមើលទៅក្រុមយុវជនដែលធ្លាប់តែចោមរោមជុំវិញខ្លួនដើម្បីបញ្ជោរយកចិត្តនាងកាលពីមុន។ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ ពួកគេបែរជាសម្លឹងមើលទៅនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទនៅពីក្រោយនាង ដោយផ្ទៃមុខពេញហៀរដោយក្តីប្រាថ្នាចង់បានជាខ្លាំង។ ផ្ទៃមុខរបស់យុវជនម្នាក់ដែលមានកម្លាំងចិត្តខ្សោយជាងគេ បានប្រែជាក្រហមព្រីង ហើយភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយភាពក្តៅគគុក។

ដោយឃើញឫកពាដ៏គួរឱ្យអាម៉ាស់របស់មនុស្សទាំងនេះ លីងលីន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។ នាងបានរអ៊ូរទាំតិចៗនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ក្រុមមនុស្សដែលមិនស្គាល់ប្រមាណកម្លាំងខ្លួនឯងសោះ។ កម្លាំងដ៏តិចតួចនៃត្រកូលរបស់ពួកឯង បើប្រៀបធៀបទៅនឹងនាង គឺគ្រាន់តែជាកម្ទេចថ្មតូចៗនៅក្រោមបាតជើងប៉ុណ្ណោះ។»

លីងលីន គ្រវីក្បាល លែងខ្វល់ខ្វាយនឹងក្រុមកំលោះអភិជនដែលគិតតែពីការសប្បាយទាំងនេះទៀតហើយ។ នាងញញឹមរួចនិយាយទៅកាន់នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទថា៖ «បងស្រី ណាឡាន យប់ជិតនឹងធ្លាក់ចុះមកហើយ។ ហេតុអ្វីបានជាបងមិនសម្រាកនៅទីនេះមួយយប់សិនទៅ? ទីកន្លែងនេះមានបន្ទប់ពិសេសសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ដូចជាបងស្រី ណាឡាន។»

«អ៊ឹម អញ្ចឹងមានតែរំខានប្អូនស្រី លីងលីន ហើយ។» នារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទញញឹមរួចងក់ក្បាល។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងបានក្រឡេកមើលទៅកម្ទេចថ្មរាវនោះម្តងទៀត។ ជាមួយនឹងសម្តីដែលមានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅលាក់បាំង នាងញញឹមតិចៗរួចនិយាយថា៖ «មុនពេលដែលខ្ញុំចុះមកពីលើភ្នំ លោកគ្រូធ្លាប់បានប្រាប់ខ្ញុំថា ទ្វីបកម្លាំងធាតុនេះគឺមានទំហំធំធេងល្វឹងល្វើយគ្មានដែនកំណត់ ដោយមានមនុស្សប្លែកៗ និងរឿងរ៉ាវដ៏អាថ៌កំបាំងដែលមិនអាចរាប់បានឡើយ។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានសោះថា ខ្ញុំទើបតែដើរចេញមកក្រៅបានមួយរយៈខ្លីសោះ ក៏បានបើកភ្នែកមើលឃើញទិដ្ឋភាពបែបនេះទៅហើយ។»

ឮបែបនេះ លីងលីន សើចទាំងទាល់ច្រក ប៉ុន្តែមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានផ្តោតអារម្មណ៍លើការនាំផ្លូវនៅខាងមុខ ដឹកនាំនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទ និងបុរសចំណាស់ឡើងទៅលើជណ្តើរ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅមនុស្សពីរបីនាក់ដែលបានបាត់ខ្លួននៅចុងជណ្តើរ សំឡេងខ្សឹបខ្សៀវជាច្រើនបានលេចឡើងនៅក្នុងសាលធំ បន្លឺឡើងដូចជាហ្វូងរុយដូច្នោះដែរ។

«ជកៗ ពិតជាមិននឹកស្មានសោះ។ សូម្បីតែសិស្សផ្ទាល់របស់មេបក្សពពកអ័ព្ទ ក៏បានមកទីនេះដោយផ្ទាល់ដើម្បីចូលរួមអបអរសាទរពិធីខួបកំណើតរបស់ មូ ឆឹង ដែរ។ កិត្តិនាមរបស់ត្រកូល មូ នេះ ពិតជាបានរីកចម្រើនខ្លាំងណាស់។»

«មែនហើយ នាងមានឫកពាដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់គ្មានពីរ ទោះបីជាមានអាយុនៅក្មេងបែបនេះក៏ដោយ។ ជាងនេះទៅទៀត សូម្បីតែមានកម្លាំងដូចជាពួកយើង ក៏មិនអាចមើលធ្លុះពីគ្រឹះថាមពលរបស់នាងបានដែរ។ នាងពិតជាសមស្របនឹងកិត្តិនាមជាសិស្សផ្ទាល់របស់មេបក្សពពកអ័ព្ទពិតមែន។»

«ហ៊ីហ៊ី ពិតជានារីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់មែនតើ។ អ្នកណាដែលបានរៀបការជាមួយនាង គឺពិតជាបានចំណេញធំណាស់។ មេបក្សនាពេលអនាគតរបស់បក្សពពកអ័ព្ទ និងជាអ្នកនាងម្ចាស់នៃត្រកូល ណាឡាន។ នៅក្នុងចក្រភព ជា ម៉ា នេះ តើមាននរណាអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន បន្ទាប់ពីបូកបញ្ចូលកម្លាំងទាំងពីរនេះចូលគ្នា?»

«អឺ កាលពីលើកមុន ខ្ញុំហាក់ដូចជាបានឮពាក្យចចាមអារ៉ាមខ្លះៗថា លោកប្រុសទីបីនៃត្រកូល សៀវ នៅទីក្រុងអ៊ូថាន ហាក់ដូចជាគូដណ្តឹងរបស់នាង?»

«ឆឹស ឯងទៅដឹងដំណឹងនេះតាំងពីពេលណា? កាលពីបីឆ្នាំមុន អ្នកនាង ណាឡាន បានដឹកនាំមនុស្សសម្រុកចូលទៅក្នុងត្រកូល សៀវ យ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយបានបង្ខំឱ្យមេត្រកូល សៀវ លុបចោលកិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍បាត់ទៅហើយ។»

«អា៎? បែបនេះត្រកូល សៀវ មិនត្រូវបាត់បង់មុខមាត់អស់ទៅហើយទេឬ?»

«ទោះបីជាបាត់បង់មុខមាត់អស់ ក៏តើអាចធ្វើអ្វីបានដែរ? តើត្រកូល សៀវ នោះអាចទៅតតាំងជាមួយត្រកូល ណាឡាន ឬបក្សពពកអ័ព្ទបានដែរឬទេ? ទោះបីជាត្រូវទទួលរងនូវភាពអាម៉ាស់ដ៏ធំធេងបែបនេះក៏ដោយ ក៏ពួកគេមានតែអាចលេបវាចូលទៅក្នុងពោះប៉ុណ្ណោះ។ ជាងនេះទៅទៀត លោកប្រុសទីបីនៃត្រកូល សៀវ កាលពីពេលនោះ គឺជាមនុស្សពិការមិនបានការម្នាក់ដែលល្បីល្បាញខ្លាំងណាស់។ តើគេអាចទៅប្រៀបផ្ទឹមជាមួយអ្នកនាង ណាឡាន ដែលមានទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?»

«ឆឹស ពួកឯងមិនដឹងរឿងរ៉ាវអ្វីទាំងអស់ បែរជាហ៊ានមកនិយាយផ្សព្វផ្សាយព័ត៌មានមិនពិតនៅទីនេះ។» បុរសម្នាក់ដែលអង្គុយនៅជ្រុងម្ខាង បានទាញបបូរមាត់របស់គេចុះដោយភាពមើលងាយទៅកាន់មនុស្សពីរនាក់ដែលកំពុងនិយាយខ្លាំងៗនោះ។ នៅពេលដែលគេឃើញខ្សែភ្នែកដ៏ខឹងសម្បាររបស់ពួកគេសម្លឹងមកលើខ្លួន គេក៏បាននិយាយដោយឫកពាខ្ជិលច្រអូសថា៖ «អ្នកនាង ណាឡាន ពិតជាបានទៅត្រកូល សៀវ ដើម្បីបញ្ចប់កិច្ចសន្យាអាពាហ៍ពិពាហ៍ពិតមែន។ ប៉ុន្តែ នាងមិនបានទទួលកិច្ចសន្យាបញ្ចប់អាពាហ៍ពិពាហ៍នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានទទួល... លិខិតលែងលះ។ មែនហើយ... លោកប្រុសវ័យក្មេងនៃត្រកូល សៀវ ម្នាក់នោះ បានលែងលះនារីម្នាក់នេះដែលមានឋានៈអាចប្រៀបផ្ទឹមបានទៅនឹងព្រះនាងរបស់ចក្រភពដោយផ្ទាល់តែម្តង...»

«លែងលះ?» នៅពេលដែលពាក្យនេះត្រូវបាននិយាយចេញមក មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំបានប្រែជាគាំងរឹង។ ពួកគេបានបើកមាត់ធំៗ ទាំងមានអារម្មណ៍ស្រឡាំងកាំង។ តើមាននរណាអាចជឿបានថា លោកប្រុសវ័យក្មេងម្នាក់ ដែលធ្លាប់ជាមនុស្សមិនបានការកាលពីពេលនោះ បែរជាហ៊ានដើរតួជាអ្នកផ្តួចផ្តើមលែងលះគូដណ្តឹងដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ និងថ្លៃថ្នូរបំផុតបែបនេះសោះ?

«ចង្រៃយ៍មែន អាម្នាក់នេះពិតជាឡូយខ្លាំងណាស់...» ទោះបីជាមនុស្សភាគច្រើននៅក្នុងសាលធំមិនសូវជាជឿថាសម្តីទាំងនេះជាការពិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែមានមនុស្សពីរបីនាក់បានរអ៊ូរទាំទាំងផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពតក់ស្លុត។

ដើម្បីអាចលែងលះគូដណ្តឹងម្នាក់ ដែលមិនត្រឹមតែមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងមានរូបសម្រស់ដ៏ស្រស់ស្អាតគ្មានពីរថែមទៀតនោះ មនុស្សម្នាក់ពិតជាត្រូវមានភាពក្លាហានខ្លាំងណាស់។ យ៉ាងហោចណាស់ មនុស្សជាច្រើននៅទីនេះបានដឹងខ្លួនឡើងវិញ បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលខ្លួនឯងថា ពួកគេមិនមានភាពក្លាហានបែបនេះឡើយ។

ពេលកំពុងឈរនៅច្រកចូលទ្វារ ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានជូនដំណើរ បុរសវ័យកណ្តាលមកពីត្រកូល មូ រួចទើបបិទទ្វារបន្ទប់យឺតៗ។ គេងាកខ្លួនមកវិញ ហើយភាពហត់នឿយ និងនឿយណាយក៏បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏រាបស្មើដែលគេបានរក្សាកាលពីមុន។ គេបានយកដៃឈ្លីជុំវិញកែវភ្នែកដែលឡើងខ្មៅបន្តិចបន្តួចរបស់ខ្លួន រួចលាតដៃទាំងសងខាងចេញទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ទាំងទាល់តម្រិះ។

«ខ្ញុំហ៊ានធានាថា បន្ទាប់ពីអាម្នាក់នោះត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ រឿងដំបូងដែលគេនឹងធ្វើ គឺការស៊ើបសួរប្រវត្តិខាងក្រោយរបស់ពួកយើងមិនខាន។» ហៃ ប៉ូដុង លើកពែងតែនៅលើតុ រួចក្រេបមួយក្អឹក ហើយនិយាយទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន។

«បាទ។» សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច។ គេនិយាយថា៖ «ប៉ុន្តែបណ្តោយឱ្យគេធ្វើតាមចិត្តចុះ។ ត្រកូល មូ របស់គេ មិនមានសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យបែបនេះដើម្បីស្វែងរកប្រវត្តិខាងក្រោយរបស់ពួកយើងឡើយ។ បច្ចុប្បន្ននេះ ពួកយើងគួរតែសម្រួលរាងកាយ និងស្ថានភាពរបស់ពួកយើងឱ្យបានល្អសិន។ ការប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ពិតជាបានធ្វើឱ្យខ្ញុំជិតដល់កម្រិតកំណត់នៃរាងកាយទៅហើយ... អ៊ឹម បន្ទាប់ពីពួកយើងសម្រួលស្ថានភាពរួចរាល់ ពួកយើងនឹងចូលទៅក្នុងត្រកូល មូ នៅថ្ងៃស្អែក ដើម្បីស្វែងរក ឈីង លីន។» សៀវ យ៉ាន លាតសន្ធឹងចង្កេះដ៏ខ្ជិលច្រអូសរបស់គេ ទាំងនិយាយបណ្តើរ ដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួនបណ្តើរ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់ សៀវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល រួចក៏ដើរតម្រង់ទៅកាន់បន្ទប់មួយទៀតផងដែរ។ ការប្រញាប់ប្រញាល់ធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ក៏បានធ្វើឱ្យស្មារតីវិញ្ញាណរបស់គេមានអារម្មណ៍ហត់នឿយបន្តិចបន្តួចដែរ។

បន្ទាប់ពីបានដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ សៀវ យ៉ាន បានបើកត្របកភ្នែកដ៏ធ្ងន់បន្តិចបន្តួចរបស់ខ្លួន ។ គេបានបង្ខំចិត្តទប់ទល់នឹងចំណង់ចង់ដេកដួលទៅលើគ្រែ។ ពេលដែលគេយកម្រាមដៃទៅអង្អែលចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ស្រាលៗ ពន្លឺពណ៌បៃតងមួយបានលេចឡើងយឺតៗ ហើយចុងក្រោយបានប្រែក្លាយទៅជាគ្រឹះផ្កាឈូកបៃតង ដែលអណ្តែតនៅលើអាកាស។

ចុងជើងរបស់គេបានធាក់ដីស្រាលៗ បន្ទាប់មក សៀវ យ៉ាន ក៏បានអង្គុយយ៉ាងរឹងមាំនៅលើគ្រឹះផ្កាឈូកបៃតង។ ខ្សែថាមពលដ៏កក់ក្តៅបានជះចេញមកពីចំណុចដែលស្បែករបស់គេបានប៉ះពាល់ ដោយបណ្តេញភាពហត់នឿយដែលលាក់បាំងនៅក្នុងរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន យឺតៗ។

សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមវែងៗយ៉ាងស្រស់ស្រាយ និងត្រជាក់ចិត្ត។ គេបានលាតដៃរបស់គេចេញ ហើយខ្សែអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយ បានចាប់ផ្ដើមធ្វើចលនាយ៉ាងមិនទាន់ស្ទាត់ជំនាញនៅលើចុងម្រាមដៃរបស់គេ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេគ្រវីក្បាលបន្តិច រួចនិយាយដោយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវទាំងទាល់ច្រកថា៖ «ជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចនៅក្នុងខ្លួនវា វាមិនមែនជាការងាយស្រួលក្នុងការគ្រប់គ្រងដូចជាអ្វីដែលខ្ញុំបានគិតឡើយ។»

បន្ទាប់ពីបានហ្វឹកហាត់ការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួនលើអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅក្នុងបាតដៃអស់មួយសន្ទុះ សៀវ យ៉ាន ក៏បានបិទភ្នែករបស់គេយឺតៗ ហើយឈានចូលទៅក្នុងរបៀបនៃការហ្វឹកហាត់ដាំដុះកម្លាំងធាតុ។

នៅពេលដែល សៀវ យ៉ាន ឈានចូលទៅក្នុងរបៀបនៃការហ្វឹកហាត់ ថាមពលនៅជុំវិញខ្លួនក៏ចាប់ផ្ដើមមានការប្រែប្រួល។ បន្ទាប់មក ខ្សែថាមពលដែលអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេ បានបង្រួបបង្រួមទៅជាខ្សែថាមពលចម្រុះពណ៌។ ល្បឿននៃការស្រូបយកបែបនេះ គឺបានលាតសន្ធឹងហួសឆ្ងាយពីអ្វីដែលមានកាលពីអតីតកាល។ ច្បាស់ណាស់ បន្ទាប់ពីការវិវត្តនៃវិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង ផលប្រយោជន៍ដែលវាបាននាំមកឱ្យ គឺបានចាប់ផ្ដើមបង្ហាញចេញមកជាបណ្តើរៗហើយ។

ថាមពលចម្រុះពណ៌ដែលខ្សោយបន្តិចបន្តួចនោះ បានដើរកាត់របាំងការពារពន្លឺរបស់គ្រឹះផ្កាឈូកបៃតងយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់ពីបានឆ្លងកាត់ការបន្សុទ្ធដំបូង វាបានចាក់ស្រោចចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន។

ផ្ទៃខាងក្នុងរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយកម្ទេចថាមពលពណ៌បៃតងដែលកំពុងតែហូរយ៉ាងលឿនតាមចរន្តកម្លាំងធាតុរបស់គេ។ ជញ្ជាំងចរន្តកម្លាំងធាតុធ្វើចលនារួញតូចដូចជាកោសិកា។ ពេលដែលចរន្តកម្លាំងធាតុរួញតូច ថាមពលចម្រុះពណ៌នោះក៏ប្រែជាមានភាពបរិសុទ្ធយ៉ាងលឿន។ ចំនួនថាមពលមិនបរិសុទ្ធដ៏ធំធេង ត្រូវបានស្រូបយកដោយជញ្ជាំងចរន្តកម្លាំងធាតុ លេបចូល និងបញ្ចេញចោលដោយស្ងប់ស្ងាត់ពីរាងកាយរបស់គេ តាមរយៈរន្ធញើសនៅលើស្បែក។

នៅពេលដែលថាមពលបានហូរឆ្លងកាត់ចរន្តកម្លាំងធាតុដ៏ស្មុគស្មាញ និងបានបញ្ចប់ការវិលវក់មួយជុំពេញ ថាមពលចម្រុះពណ៌នោះបានឈានដល់កម្រិតនៃភាពបរិសុទ្ធដ៏ខ្ពស់រួចទៅហើយ។ នៅខណៈពេលនោះ វាបានឆ្លងកាត់ការដុតកំដៅនៃ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង»។ ភ្លាមៗនោះ រលកថាមពលដ៏ធំធេងបានរួញតូចក្នុងកម្រិតមួយដែលអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេមិនខាន។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ថាមពលក៏បានបាត់បង់ទាំងស្រុង។ អ្វីដែលមកជំនួសវិញ គឺតំណក់រាវថាមពលពណ៌បៃតងមួយតំណក់ ដែលមានលាក់បាំងនូវពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗដ៏ចម្លែក។ តំណក់រាវនេះបានស្រក់ចុះយឺតៗចូលទៅក្នុងគ្រឹះកម្លាំងធាតុ។

នៅពេលដែល សៀវ យ៉ាន ឈានចូលទៅក្នុងស្ថានភាពនៃការហ្វឹកហាត់ដាំដុះដែលធ្វើឱ្យគេភ្លេចអស់នូវខ្លួនឯងនោះ លីងលីន កំពុងតែដឹកនាំនារីសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងស្រស់ស្អាតម្នាក់នោះ ដើរកាត់តាមច្រកផ្លូវដើរនៅខាងក្រៅបន្ទប់។ ជាការចៃដន្យ នាងបានឈប់សម្រាកនៅចំពីមុខបន្ទប់របស់ សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង នេះឯង រួចបើកទ្វារ និងដើរចូលទៅក្នុងបន្ទប់យឺតៗ។