ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន

ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងចំទៅលើនារីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទ ដែលកំពុងតែញញឹមសើចយ៉ាងស្រទន់នៅក្បែរទ្វារធំ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេដែលលាក់បាំងក្រោមស្រមោលងងឹតនៃមួកអាវគ្រប ស្រាប់តែប្រែប្រួលពីស្នាមញញឹមទៅជាត្រជាក់ស្រទំនិងខ្មៅងងឹតមួយរំពេច។ ទោះបីជាពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ ហើយអ្នកទាំងពីរមានការប្រែប្រួលរូបរាងយ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែអាចមើលឃើញស្រមោលនៃភាពមានះនិងឆ្មើងឆ្មៃរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ចេញពីនារីម្នាក់នោះបានយ៉ាងច្បាស់ដដែល!

កណ្តាប់ដៃរបស់គេក្តាប់យ៉ាងណែន រហូតដល់ក្រចកដៃចាក់ទម្លុះសាច់បាតដៃ បង្កើតជាការឈឺចាប់ឆៀបៗរាលដាលពេញបេះដូង។ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលរាល់ឫកពានិងស្នាមញញឹមរបស់នាងដោយមិនព្រិចភ្នែក។ កំហឹងដ៏ខ្លាំងក្លាដែលពិបាកនឹងគ្រប់គ្រង បានផ្ទុះឡើងចេញពីជម្រៅចិត្តរបស់គេយ៉ាងគំហុក។ បីឆ្នាំកន្លងមកនេះ នាងប្រហែលជារស់នៅក្នុងភាពសុខស្រួលនិងខ្ពង់ខ្ពស់នៅឯបក្សពពកអ័ព្ទ... ចុះចំណែករូបគេវិញ? គេត្រូវប្រថុយជីវិត ហែលឆ្លងកាត់មុខដាវនៃសេចក្តីស្លាប់រាប់មិនអស់! មានតែគេម្នាក់គត់ដែលដឹងថា រាល់ពេលហ្វឹកហាត់យ៉ាងទារុណរហូតដល់ហួសពីដែនកំណត់នៃរាងកាយ គឺមានតែការក្តាប់កណ្តាប់ដៃឱ្យណែន និងការចងចាំមុខនាងម្នាក់នេះឯង ទើបធ្វើឱ្យគេអាចស៊ូទ្រាំឆ្លងកាត់វាបាន!

រាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ញ័រតិចៗ។ ភ្លាមៗនោះ ចំហាយកម្លាំងធាតុដ៏កាចសាហាវមួយបានផ្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់គេដោយមិនអាចលាក់បាំងបានឡើយ។

«សៀវ យ៉ាន?» ហៃ ប៉ូដុង ដែលដើរពីក្រោយ សៀវ យ៉ាន មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏មានអារម្មណ៍វង្វេងវង្វាន់ ពេលដឹងថាចំហាយកម្លាំងធាតុដ៏ច្របូកច្របល់របស់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែផ្ទុះឡើងបែបនេះ។ គេប្រញាប់បន្លឺសំឡេងហៅតិចៗពីខាងក្រោយភ្លាម។

សំឡេងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលបង្កប់នូវកម្លាំងធាតុទឹកកកដ៏ត្រជាក់ បានបាញ់ចូលទៅក្នុងត្រចៀករបស់ សៀវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យគេដឹងខ្លួន និងស្ងប់ចិត្តឡើងវិញបន្តិចម្តងៗពីអារម្មណ៍កំហឹងដែលទើបតែផ្ទុះឡើងអម្បាញ់មិញ។ សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចូលជ្រៅៗស្រូបយកខ្យល់ត្រជាក់ រួចបិទភ្នែកចុះយឺតៗ។ នៅក្នុងចិត្ត គេលបលាន់មាត់ថា៖ «ពិតជាស្មានមិនដល់មែន!»

ពិតណាស់ វាពិតជាហួសពីការស្មានទុក។ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមកនេះ នារីដ៏ស្រស់ស្អាតដែលនៅចំពោះមុខគេម្នាក់នេះ គឺជាកម្លាំងចិត្តតែមួយគត់ដែលធ្វើឱ្យគេអាចស៊ូទ្រាំនឹងការហ្វឹកហាត់ដ៏ឯកោនិងទារុណបំផុត។ នៅពេលត្រូវមកជួបនាងដោយចៃដន្យបែបនេះ អារម្មណ៍ដែលលាក់បាំងជាយូរមកហើយ ស្ទើរតែធ្វើឱ្យគេធ្វើអ្វីៗតាមតែចិត្តចង់ និងភ្លេចរាល់ផែនការទាំងអស់ទៅហើយ។

«វាពិតជាហួសពីការស្មានទុកមែន...» សំឡេងសើចលួងលោមរបស់លោកគ្រូ យ៉ៅ ឡាវ (វិញ្ញាណនៅក្នុងចិញ្ចៀន) បន្លឺឡើងយឺតៗនៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន។ ដោយសារតែបានរួមដំណើរជាមួយ សៀវ យ៉ាន ក្នុងការហ្វឹកហាត់ដ៏លំបាកពេញមួយផ្លូវ គេច្បាស់ជាយល់យ៉ាងច្បាស់ថា នារីម្នាក់នេះបានបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមជ្រៅកម្រិតណា នៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន។ ទោះបីជាស្លាកស្នាមនោះកើតឡើងពីការជាន់ឈ្លីមោទនភាពរបស់ សៀវ យ៉ាន ក៏ដោយ ប៉ុន្តែទីតាំងរបស់នាងនៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន អាចនិយាយបានថាស្មើនឹង ស៊ុន អឺរ ដែល សៀវ យ៉ាន ស្រឡាញ់និងបារម្ភបំផុតទៅហើយ។ ជាការពិតណាស់ អារម្មណ៍ដែល សៀវ យ៉ាន មានចំពោះអ្នកទាំងពីរ គឺមានទិសដៅខុសគ្នាដាច់ស្រឡះ។

បើនិយាយពីជ្រុងម្ខាងទៀត ប្រសិនបើនារីម្នាក់អាចធ្វើឱ្យបុរសម្នាក់ចងចាំនាងយ៉ាងមុតមាំគ្រប់វិនាទីបែបនេះ នាងរាប់ថាបានជោគជ័យហើយ ទោះបីជាបំណងប្រាថ្នាដំបូងរបស់នាងជាអ្វីក៏ដោយ។

លូកដៃចូលទៅក្នុងអាវគ្របពណ៌ខ្មៅ សៀវ យ៉ាន ប្រើកម្លាំងយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីញីត្រដុសផ្ទៃមុខរបស់ខ្លួន រហូតដល់លេចចេញស្នាមក្រហមព្រាលៗ ទើបគេព្រមបញ្ឈប់សកម្មភាព។ គេដកដង្ហើមវែងៗពីរបីដង។ ជាចុងក្រោយ គេអាចគ្រប់គ្រង និងសម្រួលអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯងបានទាំងស្រុង។ ខ្សែភ្នែករបស់គេប្រែជាត្រជាក់ ពេលក្រឡេកសម្លឹងមើលទៅ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន និងបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលឈរនៅក្បែរនាង ដែលធ្លាប់បន្សល់ទុកនូវចំណាប់អារម្មណ៍មិនល្អចំពោះគេកាលពីអតីតកាល។ នៅក្នុងចិត្ត គេបានលបសួរថា៖ «លោកគ្រូ... តើលោកគ្រូអាចពិនិត្យមើលបានទេថានាពេលបច្ចុប្បន្ន នាងមានកម្លាំងកម្រិតណាហើយ?»

បន្ទាប់ពីបានឮបែបនេះ វិញ្ញាណនៅក្នុងចិញ្ចៀនស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ រួចឆ្លើយតបវិញថា៖ «មិនអាចទេ...»

ពាក្យសម្តីនេះ បានធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់ សៀវ យ៉ាន ធ្លាក់ចុះក្នុងភាពស្រងាកចិត្តភ្លាមៗ។ គេស្រឡាំងកាំង រួចលាន់មាត់សួរនៅក្នុងចិត្តដោយមិនដឹងខ្លួនថា៖ «មិនអាច? ហេតុអ្វីបានជាបែបនេះទៅវិញ? ជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លារបស់លោកគ្រូ តើលោកគ្រូពិតជាមិនអាចមើលដឹងពីកម្រិតរបស់នាងមែនទេ? កុំប្រាប់ខ្ញុំឱ្យសោះថា ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនេះ នាងបានហក់ឡើងទៅដល់លំដាប់អធិរាជ ឬខ្ពស់ជាងនេះទៅហើយនោះ?»

«ឯងកំពុងតែនិយាយរឿងឆ្កួតវង្វេងអ្វីហ្នឹង?» ឃើញ សៀវ យ៉ាន បាត់បង់ម្ចាស់ការដល់ថ្នាក់នេះ វិញ្ញាណនៅក្នុងចិញ្ចៀនមិនដឹងថាគួរតែសើច ឬគួរតែយំឡើយ រួចបន្តថា៖ «មិនមែនមកពីនាងខ្លាំងដល់ថ្នាក់គ្រូមើលមិនធ្លុះនោះទេ ប៉ុន្តែនៅលើរាងកាយរបស់នាងមានស្រទាប់ថាមពលម្យ៉ាងមកបិទបាំងទុក។ ស្រទាប់ថាមពលនេះហើយដែលរារាំងមិនឱ្យញាណវិញ្ញាណរបស់គ្រូអាចស្វែងរកបាន។ តាមបទពិសោធន៍របស់គ្រូ នាងច្បាស់ជាមានពាក់ជាប់នឹងខ្លួននូវវត្ថុបុរាណដែលអាចកាត់ផ្តាច់ការស្វែងរកវិញ្ញាណពីខាងក្រៅបាន ដូច្នេះឯងមិនបាច់បារម្ភហួសហេតុពេកឡើយ។ នៅពេលដែលឯងប្រយុទ្ធជាមួយនាងនាពេលអនាគត កម្លាំងពិតប្រាកដរបស់នាងនឹងត្រូវលាតត្រដាងដោយធម្មជាតិហើយ។» វិញ្ញាណនៅក្នុងចិញ្ចៀននិយាយលួងលោម។

«ហ្វូ...» ឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល។ គេបង្រ្កាបអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់នៅក្នុងចិត្តចុះយឺតៗ រួចងាកក្បាលទៅនិយាយខ្សឹបៗដាក់ ហៃ ប៉ូដុង ថា៖ «ខ្ញុំមិនអីទេ។»

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះឯងមែនទេ?» ហៃ ប៉ូដុង បង្ហាញភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ពេលសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលលាក់ខ្លួនក្រោមអាវគ្របពណ៌ខ្មៅម្នាក់នេះ។ ក្នុងអំឡុងពេលដែលពួកគេបានស្គាល់គ្នាកន្លងមក នេះជាលើកទីមួយហើយដែល ហៃ ប៉ូដុង ឃើញ សៀវ យ៉ាន បាត់បង់ម្ចាស់ការរហូតដល់មិនអាចគ្រប់គ្រងកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនបានបែបនេះ។

«គ្មានរឿងអ្វីឡើយ។» សៀវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលបដិសេធស្រាលៗ។ ពេលគេងើបក្បាលឡើងបន្តិច គេទើបតែដឹងខ្លួនថាមានខ្សែភ្នែកងឿងឆ្ងល់ជាច្រើននៅក្នុងសាលធំ កំពុងតែសម្លឹងមើលមកកាន់រូបគេ ដោយសារតែចំហាយកម្លាំងធាតុដែលគេបានបញ្ចេញមកដោយអចេតនាអម្បាញ់មិញ។

ក្នុងចំណោមខ្សែភ្នែកទាំងនោះ សៀវ យ៉ាន អាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ពីខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ និងបង្កប់នូវភាពចង់ដឹងចង់ឃើញមួយ។ ពេលងើបក្បាលឡើងបន្តិច ខ្សែភ្នែករបស់គេដែលឆ្លងកាត់មួកអាវពណ៌ខ្មៅ បានជួបប្រសព្វគ្នាដោយចៃដន្យជាមួយខ្សែភ្នែករបស់នារីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទ ដែលឈរនៅក្បែរទ្វារធំ។

គេសម្លឹងមើលទៅរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាតនិងគួរឱ្យទាក់ទាញចិត្តម្នាក់នោះ។ តាមរយៈទម្រង់មុខនោះ គេនៅតែអាចមើលឃើញស្រមោលព្រាលៗនៃក្មេងស្រីកាលពីអតីតកាលបានដដែល។ គេដកដង្ហើមចេញយឺតៗ កណ្តាប់ដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន គោះស្រាលៗទៅលើដើមទ្រូងរបស់ខ្លួន ដើម្បីបង្ខំចិត្តបង្រ្កាបកំហឹងដែលហៀបនឹងផ្ទុះឡើងម្តងទៀត។ គេងាកទៅនិយាយជាមួយ ហៃ ប៉ូដុង ថា៖ «ពួកយើងទៅ។»

ដោយឃើញសកម្មភាពដ៏ចម្លែក និងមិនអាចយល់បានរបស់ សៀវ យ៉ាន មួយសន្ទុះនេះ ហៃ ប៉ូដុង ហាក់ដូចជាវង្វេងវង្វាន់បន្តិច។ បន្ទាប់មក ខ្សែភ្នែករបស់គេក្រឡេកទៅមើលនារីក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌សព្រះច័ន្ទនៅក្បែរទ្វារធំ រួចជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា។ នៅក្នុងចិត្ត គេហាក់ដូចជាយល់ដឹងពីអ្វីម្យ៉ាងព្រាលៗហើយ។

ហៃ ប៉ូដុង គ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក រួចប្រញាប់បោះជំហានដើរតាមពីក្រោយ។ ម្នាក់ដើរមុន ម្នាក់ដើរក្រោយ សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង បោះជំហានតម្រង់ឆ្ពោះទៅកាន់ទ្វារធំ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅមនុស្សអាថ៌កំបាំងទាំងពីររូប ដែលមានរាងកាយរុំព័ទ្ធដោយអាវគ្របពណ៌ខ្មៅជិតឈឹង ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន បង្ហាញភាពចាប់អារម្មណ៍បន្តិចបន្តួច ព្រមទាំងព្រិចភ្នែកដែលមានរោមភ្នែកវែងៗរបស់នាង។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងឈប់នៅលើរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន មួយសន្ទុះ។ ដោយមិនដឹងមូលហេតុអ្វីច្បាស់លាស់ មនុស្សក្នុងអាវពណ៌ខ្មៅម្នាក់នេះ តែងតែផ្តល់អារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកមួយដែលមិនអាចរៀបរាប់បានដល់នាងជានិច្ច។ ជាការពិតណាស់ អារម្មណ៍មួយនេះមិនមែនជាអារម្មណ៍ស្នេហារវាងប្រុស និងស្រីឡើយ ប៉ុន្តែវាដូចជាអារម្មណ៍ដែលដឹងមុនពីវត្តមានរបស់សត្រូវដូច្នោះដែរ។

បាតដៃដ៏សខ្ចីរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន អង្អែលថ្ងាសរបស់ខ្លួនស្រាលៗ ដើម្បីជម្រុះចោលនូវគំនិតដ៏គួរឱ្យអស់សំណើច និងមិនសមហេតុផលមួយនេះចេញពីក្បាល។ នាងងាកក្បាលទៅមើល លីងលីន ដែលនៅក្បែរខ្លួន រួចសើចតិចៗថា៖ «ខ្ញុំគិតថា មនុស្សពីរនាក់នោះ ប្រហែលជាមនុស្សដែលបានធ្វើឱ្យឯងអាក់អន់ចិត្តកាលពីម្សិលមិញហើយមែនទេ?»

លីងលីន ងក់ក្បាលទាំងក្តីអៀនខ្មាស និងភ័យខ្លាច។ កែវភ្នែករបស់នាងលបសម្លឹងមើលទៅអាវគ្របពណ៌ខ្មៅទាំងពីរដោយភាពញញើត។ នាងដឹងច្បាស់ថា ជាមួយនឹងឋានៈរបស់នាង នៅចំពោះមុខអ្នកខ្លាំងពូកែបែបនេះ នាងមិនខុសអីពីមនុស្សធម្មតាម្នាក់ឡើយ។ ប្រសិនបើនាងពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សទាំងនេះខឹងសម្បារមែននោះ ការដែលពួកគេសម្លាប់នាងដោយសារតែកំហឹង គឺមិនមែនជារឿងចម្លែកអ្វីឡើយ។

នៅពេលដែលឃើញ លីងលីន ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ងាកខ្លួនទៅសួរ លោកគ្រូ គឹ យេ(Ge Ye) តិចៗថា៖ «លោកពូ គឹ តើលោកពូអាចមើលធ្លុះពីកម្លាំងរបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់នេះបានទេ?»

«អ្នកនាងម្ចាស់... តើអ្នកនាងមិនវាយតម្លៃឆ្អឹងចាស់ៗរបស់ខ្ញុំខ្ពស់ពេកទេដឹង?» ឮបែបនេះ គឹ យេ សើចល្វីងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាលបដិសេធ។ ខ្សែភ្នែកដ៏ស្រអាប់របស់គេប្រៀបដូចជាសត្វឥន្ទ្រី សម្លឹងមើលទៅមនុស្សទាំងពីរនាក់ដែលកំពុងដើរមកយឺតៗ។ គេដកដង្ហើមធំ៖ «ខ្ញុំមិនអាចមើលធ្លុះពីកម្រិតកម្លាំងធាតុរបស់ពួកគេណាម្នាក់បានឡើយ។ ជាក់ស្តែងណាស់ កម្លាំងរបស់ពួកគេគឺពិតជាខ្ពស់ហួសពីខ្ញុំឆ្ងាយណាស់។»

បន្ទាប់ពីបានឮសម្តីរបស់ លោកគ្រូ គឹ យេ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយបានភ្លឺឆ្លងកាត់ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន។ ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមកនេះ លោកគ្រូ គឹ យេ អាចទម្លាយកម្រិតថាមពលដោយជោគជ័យ ពីលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) កាលពីអតីតកាល មកដល់លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ពីរផ្កាយនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ ទោះបីជាមានការជួយជ្រោមជ្រែងពីឱសថរបស់ លោកម្ចាស់ គូ ហឺ (Gu He) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គេ ក៏អាចរាប់បានថាជាអ្នកខ្លាំងពូកែម្នាក់ដែរ។ មនុស្សដែលអាចទទួលបានការវាយតម្លៃខ្ពស់បែបនេះពី លោកគ្រូ គឹ យេ យ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវមានកម្លាំងនៅក្នុងលំដាប់ព្រលឹងផ្កាយប្រាំ ឬផ្កាយប្រាំពីរឡើងទៅដែរ!

«អ្វីដែលលោកគ្រូបាននិយាយ ពិតជាត្រឹមត្រូវមែន... ពិតជាមានអ្នកខ្លាំងពូកែជាច្រើនលាក់ខ្លួននៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុនេះមែន!» ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន លបលាន់មាត់សរសើរនៅក្នុងចិត្ត។ ទោះជានាងមានបំណងចង់បង្កើតទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកខ្លាំងពូកែបែបនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែការស្លៀកពាក់របស់មនុស្សទាំងពីរនាក់នេះបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេមិនចង់ឱ្យអ្នកដទៃដឹងពីអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្លួនឡើយ។ ដោយសារតែបែបនេះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏មិនទៅបង្ខំចិត្តធ្វើឱ្យខ្លួនឯងត្រូវបាក់មុខឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឋានៈរបស់នាងមិនអនុញ្ញាតឱ្យនាងបន្ទាបខ្លួនដល់ថ្នាក់នោះឡើយ។

«ប្អូនស្រី យ៉ានរ៉ាន! ហាហា ពិតជាសុំទោសខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្មានថ្ងៃនេះនៅក្នុងត្រកូលមានកិច្ចការមមាញឹកច្រើនពេក ដែលធ្វើឱ្យពួកយើងស្ទើរតែមើលរំលងភ្ញៀវដ៏មានកិត្តិយសទៅហើយ។» សំឡេងសើចដ៏ស្រឡះមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីទ្វារធំ។ ភ្លាមៗនោះ យុវជនម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្រស់សង្ហា បានដើរចូលមកទាំងផ្ទៃមុខពោរពេញដោយស្នាមញញឹម។ គេដើរតម្រង់ទៅរក ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន រួចនិយាយទាំងស្និទ្ធស្នាល។

ដោយសម្លឹងមើលទៅយុវជនដ៏ស្រស់សង្ហាដែលទើបតែដើរចូលទ្វារមក ជំហានជើងរបស់ សៀវ យ៉ាន ទប់រារែកបន្តិចម្តងទៀត។ អារម្មណ៍ដ៏ចម្លែកមួយបានកើតឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។ នេះក៏ព្រោះតែគេដឹងថា យុវជនម្នាក់នេះ គឺជាយុវជនដ៏ស្រស់សង្ហាដែលបានរួមដំណើរជាមួយ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ទៅកាន់ត្រកូល សៀវ កាលពីបីឆ្នាំមុន ដែលធ្លាប់ធ្វើឱ្យនារីៗនៅក្នុងត្រកូលមានភាពជ្រួលជ្រើម និងស្រឡាញ់ពេញចិត្តគេយ៉ាងខ្លាំងម្នាក់នោះឯង។

«ហឹស... មើលទៅបរិយាកាសនៅថ្ងៃនេះ ពិតជាមានភាពរស់រវើកខ្លាំងណាស់មែនទេ? មនុស្សទាំងបីនាក់នេះ បែរជាអាចមកជួបជុំគ្នាម្តងទៀតនៅទីនេះបានទៅវិញ។» សៀវ យ៉ាន គ្រវីក្បាល រួចលបនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើនៅក្នុងចិត្ត។

«រៀមច្បង មូ លី (Mo Li)... លោកពិតជាគួរសមពេកហើយ។» ស្នាមញញឹមមួយលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ពេលនាងនិយាយទៅកាន់យុវជនម្នាក់នោះ។ ស្នាមញញឹមនោះបង្កប់នូវភាពថ្លៃថ្នូរ និងមិនបានប្រែជាទន់ភ្លន់ឡើយ ទោះបីជាមានភាពក្តៅគគុកនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់យុវជនម្នាក់នោះក៏ដោយ។

នៅពេលដែលបានឃើញស្នាមញញឹមដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ភាពខកចិត្តមួយបានភ្លឺឆ្លងកាត់កែវភ្នែករបស់យុវជនដែលហៅថា មូ លី យ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់ពីបានរស់នៅ និងហ្វឹកហាត់ជាមួយគ្នារាប់ឆ្នាំ នារីដែលគេចាត់ទុកជាទេពធីតានៅក្នុងចិត្តម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាមិនមានអារម្មណ៍ពិសេសអ្វីចំពោះគេទាល់តែសោះ។ នេះពិតជាធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្តបន្តិចនៅក្នុងចិត្ត។

ភាពខកចិត្តនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់ មូ លី ត្រូវបានលាក់បាំងយ៉ាងលឿន មុននឹងគេញញឹមរួចនិយាយថា៖ «ប្អូនស្រី យ៉ានរ៉ាន បន្តិចទៀតនេះ ហេតុអ្វីមិនធ្វើដំណើរទៅកាន់ត្រកូល មូ ជាមួយខ្ញុំទៅ? ព្រោះវាស្ថិតនៅក្នុងទិសដៅតែមួយស្រាប់ទៅហើយ។»

ឮបែបនេះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន មានការរុញរាបន្តិច មុននឹងងក់ក្បាលទទួលយកទាំងស្នាមញញឹម។

ឃើញ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ងក់ក្បាលយល់ព្រម មូ លី មានក្តីរីករាយជាសម្ងាត់នៅក្នុងចិត្ត។ ទោះបីជាមានរឿងអ្វីកើតឡើងក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់ក៏មានលទ្ធផលខ្លះដែរ បន្ទាប់ពីបានរួមរស់ជាមួយគ្នារាប់ឆ្នាំមកនេះ។ ប្រសិនបើជាអ្នកដទៃដែលមកអញ្ជើញបែបនេះ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ច្បាស់ជានឹងបដិសេធតាមទម្លាប់ដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់នាងមិនខាន។ ដូច្នេះហើយ គេជឿជាក់ថាជាមួយនឹងដុងនៃការហ្វឹកហាត់ដ៏អស្ចារ្យ និងរូបរាងដ៏ស្រស់សង្ហាររបស់គេ នាគរាជ និងជាអនាគតមេដឹកនាំបក្សពពកអ័ព្ទម្នាក់នេះ ច្បាស់ជាមិនអាចរត់គេចផុតពីកណ្តាប់ដៃរបស់គេឡើយ ដរាបណាគេនៅតែបន្តការតស៊ូ។

«ដរាបណានាងពិតជាក្លាយជានារីរបស់ខ្ញុំនាពេលអនាគត តើមានអ្នកណាខ្លះនៅក្នុងចក្រភព ជៀ ម៉ា (Jia Ma) នេះ ដែលហ៊ានមកធ្វើឱ្យខ្ញុំអាក់អន់ចិត្តនោះ?» មហិច្ឆតាដ៏ធំធេងមួយដែលគ្មានអ្នកណាដឹង បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេដោយស្ងប់ស្ងាត់។ ខ្សែភ្នែករបស់ មូ លី ស្រាប់តែក្រឡេកទៅឃើញ សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងដើរតម្រង់ទៅរកទ្វារធំយឺតៗ។ គេនឹកឃើញដល់របាយការណ៍ដែលទទួលបានពីលោកពូនៅក្នុងត្រកូលកាលពីព្រឹកមិញ ក៏ប្រញាប់បោះជំហានទៅមុខពីរបីជំហានភ្លាមៗ ទាំងផ្ទៃមុខពោរពេញដោយស្នាមញញឹម ដើម្បីទៅទទួលស្វាគមន៍ពួកគេ។

ឃើញសកម្មភាពរបស់ មូ លី ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ក៏បានក្រឡែកខ្សែភ្នែកសម្លឹងមើលទៅតាមដោយភាពចាប់អារម្មណ៍។ នាងក៏មានភាពចង់ដឹងចង់ឃើញបន្តិចបន្តួចចំពោះមនុស្សអាថ៌កំបាំងក្នុងអាវពណ៌ខ្មៅទាំងពីរនាក់នេះដែរ។

«ហិហិ... លោកម្ចាស់ទាំងពីររូប ខ្ញុំបាទគឺ មូ លី នៃត្រកូល មូ។ កាលពីម្សិលមិញនេះ ខ្ញុំបានឮថាប្អូនស្រីរបស់ខ្ញុំបានធ្វើឱ្យលោកម្ចាស់ទាំងពីររូបមានការអាក់អន់ចិត្តដោយអចេតនា។ លោកឪពុករបស់ខ្ញុំបានចាត់ឱ្យខ្ញុំមកទីនេះ ដើម្បីផ្តល់ការសុំទោសចំពោះលោកម្ចាស់ទាំងពីររូប។» ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ មូ លី មើលទៅពិតជាមានភាពស្មោះត្រង់ខ្លាំងណាស់៖ «ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដ៏រីករាយរបស់ត្រកូល មូ របស់ពួកយើង ប្រសិនបើលោកម្ចាស់ទាំងពីរមិនប្រកាន់ទេ តើអាចផ្តល់កិត្តិយសចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងរបស់ពួកយើងបានទេ?»

ត្រូវតែនិយាយថា នៅពេលដែល មូ លី ម្នាក់នេះនិយាយស្តី គេចេះរៀបចំឃ្លាប្រយោគបានយ៉ាងល្អ និងងាយស្រួលផ្តល់ចំណាប់អារម្មណ៍ល្អដល់អ្នកដទៃខ្លាំងណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនមានផលប៉ះពាល់អ្វីបន្តិចសោះឡើយ ចំពោះ សៀវ យ៉ាន ដែលមានអារម្មណ៍មិនល្អចំពោះគេស្រាប់ទៅហើយនោះ។

ដោយទប់ជំហានជើង ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅ មូ លី ដែលនៅចំពោះមុខដោយភាពចំអកបន្តិច។ គេគិតនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ប្រសិនបើ មូ លី ដឹងថា មនុស្សដែលគេកំពុងតែគោរព និងហៅថាលោកម្ចាស់យ៉ាងពេញៗមាត់នៅពេលនេះ គឺជាអតីតអ្នកប្រុសធំឥតប្រយោជន៍ ដែលគេអាចកម្ទេចបានដោយដៃម្ខាងកាលពីអតីតកាលនោះ តើគេនឹងបង្ហាញទឹកមុខដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍កម្រិតណាទៅ?»

សៀវ យ៉ាន លបសើចនៅក្នុងចិត្ត។ គេងើបក្បាលឡើងបន្តិច រួចនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើថា៖ «មិនបាច់ចាំបាច់អញ្ជើញនោះទេ គោលដៅរបស់ពួកយើងនៅពេលនេះ គឺកំពុងតែប្រញាប់ទៅកាន់ត្រកូល មូ ដូចគ្នា។ ខ្ញុំជឿថា មិនយូរប៉ុន្មានឡើយ អ្នកប្រុសធំ មូ ច្បាស់ជាបានជួបពួកយើងនៅឯភូមិគ្រឹះត្រកូល មូ ជាក់ជាមិនខាន។»

បន្ទាប់ពីនិយាយចប់ សៀវ យ៉ាន ដើរកាត់ពីមុខ មូ លី ត្រង់ទៅមុខ រួចអ្នកទាំងពីរក៏បោះជំហានដើរចេញពីទ្វារធំយឺតៗ។ ជាចុងក្រោយ រូបរាងរបស់ពួកគេក៏បានរលាយបាត់ទៅក្នុងច្រកផ្លូវដ៏អ៊ូអរ ដែលមានមនុស្សធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ទៅមក។

ដោយឈរនៅក្បែរទ្វារធំ ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច មុននឹងរអ៊ូទាំដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាទឹកដមសំឡេងមួយនេះ... ហាក់ដូចជាមានភាពស៊ាំត្រចៀកយ៉ាងចម្លែកបែបនេះ?»