ត្រកូលម៉ូ

នៅក្រោមខ្សែភ្នែកស្រងាកចិត្តជាច្រើនគូនៅក្នុងសាលប្រជុំ សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan) បានទាញកៅអីមួយមកអង្គុយចុះយ៉ាងធូរអារម្មណ៍។ គេបានសម្លឹងមើលទៅ ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) ដែលមានផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង រួចប្រើចុងម្រាមដៃឆ្កឹះក្រចកខ្លួនឯងស្រាលៗ មុននឹងពោលឡើងដោយសំឡេងរាបស្មើថា៖ «ប្រាប់ខ្ញុំមក តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះឯងនាពេលថ្មីៗនេះ? បើផ្អែកលើចរិតលក្ខណៈដូចជាឯង គឺមិនមានសេចក្តីក្លាហានដល់ថ្នាក់ហ៊ានមកលុបបំបាត់រាល់កម្លាំងទាំងអស់នៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មនេះឡើយ។»

ដ្បិតតែបានឮពាក្យសម្តីមើលងាយបន្តិចបន្តួចរបស់ សៀវ យ៉ាន ក៏ដោយ ក៏ ឡូ ប៊ូ អាចត្រឹមតែបង្ហាញស្នាមញញឹមយ៉ាងទាល់ច្រកប៉ុណ្ណោះ។ គេបានស្ងប់ស្ងាត់អស់មួយសន្ទុះ មុននឹងសើចទាំងល្វីងជូរចត់ថា៖ «ពិតមែនហើយ ខ្ញុំមិនដែលគិតចង់លេបត្របាក់ទឹកដីនៃទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មនេះឡើយ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” (Sand Mercenary Company) ក៏មិនមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីកម្ទេចរាល់ក្រុមដទៃទៀតនៅក្នុងទីក្រុងនេះដែរ។»

«រឿងរ៉ាវទាំងអស់នេះ ប្រហែលជាចាប់ផ្តើមឡើងដោយសារតែក្មេងស្រីតូចម្នាក់ឈ្មោះ ឈីង លីន (Qing Lin) មកពី “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកថែបវាលខ្សាច់” (Desert Metal Mercenary Company) នោះឯង។» ទឹកមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ បង្ហាញពីភាពស្តាយក្រោយជាខ្លាំង។

«ឡូ ប៊ូ ឯងគួរតែប្រយ័ត្នសម្តីរបស់ឯងបន្តិចទៅ! ត្រកូលរបស់ពួកយើងអាចជួយឯងឱ្យលេបត្របាក់ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មនេះបាន នោះវាក៏អាចបំផ្លាញពួកឯងទាំងអស់គ្នាឱ្យរលាយបាត់រូបក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែកបានដូចគ្នា!» ចំពេលដែល ឡូ ប៊ូ រៀបនឹងទម្លាយរឿងរ៉ាវគ្រប់យ៉ាងចេញមក បុរសដែលជាមេដឹកនាំនៃមនុស្សពីរបីនាក់នៅខាងចំហៀងនោះ ស្រាប់តែស្រែកព្រមានឡើងភ្លាម។

នៅពេលឮការព្រមាននេះ ទឹកមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ បានប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង Min មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានងាកក្បាលទៅវិញយ៉ាងសាហាវ ហើយស្រែកគំហកដាក់បុរសម្នាក់នោះដោយកំហឹងថា៖ «ចង្រៃយក៍! ប្រសិនបើគ្មានពួកឯងទេ ក៏ខ្ញុំមិនធ្លាក់ក្នុងទីបញ្ចប់ដូចជាថ្ងៃនេះដែរ។»

«តើពួកវាជាអ្នកណា?» សៀវ យ៉ាន ផ្អៀងក្បាលបន្តិច សម្លឹងមើលទៅបុរសពីរបីនាក់ដែលមិនមែនជាសមាជិករបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» រួចសួរឡើងដោយសំឡេងស្រាលស្រទន់។

ខណៈពេលឃើញ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលមក បុរសទាំងនោះបានប្រញាប់ប្រញាល់ថយក្រោយពីរបីជំហាន។ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) នៅក្នុងរាងកាយរបស់ពួកគេបានចាប់ផ្តើមហូរចរាចរយ៉ាងលឿន ចំណែកឯផ្ទៃមុខវិញពេញទៅដោយភាពភ័យខ្លាច។ ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេមិនអាចទប់ទល់នឹងការសម្លឹងមើលទៅបាតជើងរបស់ខ្លួនឯងបានឡើយ ព្រោះតែបារម្ភថាស្រទាប់ទឹកកកដ៏ចម្លែកនោះ នឹងស្រាប់តែលេចឡើងមកគ្របដណ្តប់ពីក្រោមជើងរបស់ពួកគេម្តងទៀត។ វាច្បាស់ណាស់ថា សកម្មភាពរបស់ សៀវ យ៉ាន មុននេះ បានដាំដុះគ្រាប់ពូជនៃសេចក្តីតក់ស្លុតចូលទៅក្នុងបេះដូងរបស់មនុស្សទាំងនេះបាត់ទៅហើយ។

«ពួកវាគឺជាសមាជិករបស់ត្រកូលម៉ូ (Mo clan)។ ក្មេងស្រីតូចឈ្មោះ ឈីង លីន នោះ គឺត្រូវបានចាប់ខ្លួនដោយផ្ទាល់ពីសំណាក់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយ (First Elder) របស់ពួកគេ។ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីចាប់ខ្លួននាងបាន ត្រកូលម៉ូបានទាក់ទងមកពួកយើង “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” ដោយប្រាប់ថា ពួកគេអាចផ្តល់កម្លាំងមនុស្សមួយចំនួនដើម្បីជួយពួកយើងលេបត្របាក់ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មទាំងមូល។ ប៉ុន្តែ លក្ខខណ្ឌរបស់ពួកគេគឺ ពួកយើងត្រូវតែសម្លាប់មនុស្សទាំងអស់នៅក្នុង “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកថែបវាលខ្សាច់” ឱ្យអស់!» នៅពេលដែល ឡូ ប៊ូ និយាយដល់ត្រង់នេះ គេបានបង្វែរកែវភ្នែកទៅសម្លឹងមើល សៀវ ឌីង (Xiao Ding) និងអ្នកដទៃទៀតដែលឈរនៅពីក្រោយខ្នង សៀវ យ៉ាន។

«ត្រកូលម៉ូ?» នៅពេលឮបែបនេះ ទឹកមុខរបស់ សៀវ ឌីង បានប្រែប្រួលភ្លាមៗ រហូតលាន់មាត់ឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។

«តើសាវតារបស់ពួកគេជាអ្វីទៅ?» សៀវ យ៉ាន ផ្អៀងក្បាលទៅសួរ បន្ទាប់ពីបានឃើញទឹកមុខមិនសូវល្អរបស់ សៀវ ឌីង។

«ត្រកូលម៉ូ គឺជាត្រកូលដ៏ធំមួយក្នុងចំណោមត្រកូលធំៗទាំងបួន នៅភាគឦសាននៃអាណាចក្រជាម៉ា (Jia Ma Empire)។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់ពួកគេមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយយក្សធំៗដូចជាត្រកូលណាឡាន (Nalan clan) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេមិនអាចមើលស្រាលបានឡើយ។ ដោយសារតែបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅនៅភាគឦសានអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ពួកគេអាចនិយាយបានថាមានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងនៅទីនោះ។ ពួកគេធ្វើសកម្មភាពដូចជាស្តេចត្រួតត្រាទឹកដីមួយកន្លែង ហើយមានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលហ៊ានទៅធ្វើឱ្យអាក់អន់ចិត្តជាមួយពួកគេ។ នឹកស្មានមិនដល់សោះ លើកនេះពួកគេបែរជាចង់មកចេញដៃដាក់ពួកយើងទៅវិញ។» សៀវ ឌីង ជ្រួញចិញ្ចើមយ៉ាងណែន រួចនិយាយ។

«ត្រកូលម៉ូ! ចុះកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ពួកគេស្ថិតក្នុងកម្រិតណាដែរ?» សៀវ យ៉ាន គោះតុស្រាលៗ ហើយសួរដោយសំឡេងទាប។

«អ្នកដែលខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងត្រកូលម៉ូ គឺលោកព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយដែលពួកគេបានលើកឡើងមុននេះឯង។ ខ្ញុំធ្លាប់ឮឈ្មោះរបស់គេ គេគួរតែមានឈ្មោះថា ម៉ូ ឆឹង (Mo Cheng) មែនទេ? ឈ្មោះរបស់គេគឺល្បីល្បាញខ្លាំងណាស់នៅក្នុងតំបន់ភាគខាងកើតនៃអាណាចក្រ។ កាលពីមុន គេបានចេញមុខតែម្នាក់ឯង ដើម្បីកម្ទេចមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុង “ក្រុមចោរព្រៃកងចក្រខ្មៅ” (Black Rotary Bandit Troop) ដែលជាក្រុមដ៏សាហាវឃោរឃៅបំផុត។ គួរដឹងថា កម្លាំងរបស់ “ក្រុមចោរព្រៃកងចក្រខ្មៅ” គឺមិនអាចមើលស្រាលបានឡើយ ព្រោះនៅក្នុងនោះមានអ្នកខ្លាំងកម្រិត លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ដល់ទៅបីនាក់ និងកម្រិត លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ជាងដប់នាក់។ ដោយបូករួមផ្សំនឹងចរិតកាចសាហាវពីកំណើតរបស់ពួកគេផងនោះ ធ្វើឱ្យការបញ្ជូនទ័ពពីរបីលើករបស់អាណាចក្រដើម្បីទៅឡោមព័ទ្ធកម្ទេចពួកគេ មិនទទួលបានលទ្ធផលល្អឡើយ ផ្ទុយទៅវិញអាណាចក្របែរជាត្រូវបាត់បង់កម្លាំងមនុស្សអស់ជាច្រើនទៅវិញ。 ការកាប់សម្លាប់រង្គាលរបស់ ម៉ូ ឆឹង នាពេលនោះ អាចនិយាយបានថាបានបង្កើតឱ្យមានឈាមហូរដូចជាទន្លេអញ្ចឹង។ ហេតុនេះហើយ ទើបវាបានបង្កើតឱ្យមានរហស្សនាមរបស់គេថា “ស្តេចពិឃាតម៉ូ” (Executioner Mo)!» សៀវ ឌីង និយាយក្នុងសំឡេងធ្ងន់។

«មើលទៅ គេហាក់ដូចជាមនុស្សកាចសាហាវម្នាក់ទៀតហើយតើ!» សៀវ យ៉ាន សើចតិចៗ។

«ពិតណាស់ ទោះបីជាគេមានកម្លាំងត្រឹមតែ លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់គេគឺពិតជាខ្លាំងក្លាណាស់។ យ៉ាងណាមិញ មូលហេតុចម្ងងដែលជួយឱ្យ ម៉ូ ឆឹង មានកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងឋានៈដូចជាថ្ងៃនេះ គឺដោយសារតែអត្តសញ្ញាណមួយផ្សេងទៀតរបស់គេ។» នៅពេលនិយាយដល់ត្រង់នេះ ទឹកមុខរបស់ សៀវ ឌីង ប្រែជាប្លែកបន្តិច។

«អត្តសញ្ញាណអ្វីទៅ?»

«កាលពីអាម្នាក់នោះនៅក្មេង គេធ្លាប់បានចូលរួមជាមួយ បក្សពពកអ័ព្ទ (Misty Cloud Sect)។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានចាកចេញពីបក្សដើម្បីមកគ្រប់គ្រងកិច្ចការនៅក្នុងត្រកូល។ ទោះជាយ៉ាងណា អាម្នាក់នោះអាចរាប់បានថាជាមនុស្សមានប្រាជ្ញាឆ្លាតវៃម្នាក់។ ទោះបីជាគេបានចាកចេញពីបក្សពពកអ័ព្ទក៏ដោយ ប៉ុន្តែជារៀងរាល់ឆ្នាំ គេតែងតែបញ្ជូនជំនួយ និងវត្ថុមានតម្លៃយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ទៅថ្វាយដល់បក្សពពកអ័ព្ទជានិច្ច។ បន្ថែមពីលើនេះ ឱ្យតែថ្នាក់ដឹកនាំជាន់ខ្ពស់របស់បក្សពពកអ័ព្ទមានពិធីជប់លៀង ឬរឿងរ៉ាវរីករាយណាមួយ គេតែងតែទៅចូលរួមអបអរសាទរដោយផ្ទាល់ជានិច្ច។ ចរិតលក្ខណៈរបស់គេគឺមានភាពរលូន និងពូកែយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងណាស់。 យោងតាមពាក្យចចាមអារ៉ាម នៅពេលដែលមេបក្សពពកអ័ព្ទបានទទួលសិស្សម្នាក់កាលពីដប់ឆ្នាំមុន អាម្នាក់នោះក៏ត្រូវបានគេអញ្ជើញឱ្យទៅចូលរួមដែរ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកពីបក្សពពកអ័ព្ទវិញ អាម្នាក់នោះបានយកទៅនិយាយអួតអាងនៅគ្រប់ទីកន្លែងមិនដាច់ពីមាត់ឡើយ។ ពិតណាស់ ការដែលអាចទៅចូលរួមក្នុងពិធីទទួលសិស្សរបស់មេបក្សពពកអ័ព្ទ គឺពិតជារឿងមួយដែលធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានការច្រណែនមែន!» ទោះបីជាព្យាយាមនិយាយក្នុងន័យកណ្តាលក៏ដោយ ក៏ សៀវ ឌីង នៅតែគ្រវីក្បាលស្រាលៗដដែល ដ្បិតក្នុងចិត្តរបស់គេមានភាពមើលងាយចំពោះចរិតលក្ខណៈរបស់ ម៉ូ ឆឹង ខ្លាំងណាស់។

«អូ មែនហើយ! មេបក្សពពកអ័ព្ទបានទទួលសិស្សស្រីតែម្នាក់គត់ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ។ ឯងច្បាស់ជាដឹងហើយថា នាងជានរណា!» សៀវ ឌីង គ្រវីដៃ រួចពោល។

«បាទ។» សៀវ យ៉ាន ញញឹមស្រាលៗ ហើយងក់ក្បាល។ ក្រៅពី ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន (Nalan Yanran) តើអាចមានសិស្សស្រីណាផ្សេងទៀតទៅ?

«ហេតុនេះហើយ ទោះបីជាអាម្នាក់នេះបានចាកចេញពីបក្សពពកអ័ព្ទក៏ដោយ មិនត្រឹមតែមិនត្រូវបានតាមប្រមាញ់ដោយក្រុមអនុវត្តច្បាប់របស់បក្សនោះទេ ប៉ុន្តែគេថែមទាំងទទួលបានឋានៈជា “មន្ត្រីក្រៅផ្លូវការ” (External Deacon) ទៀតផង។ ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ មូលហេតុដែលគ្មានអ្នកណាម្នាក់ហ៊ានមានជម្លោះជាមួយគេ ខណៈពេលដែលមានអ្នកខ្លាំងជាច្រើនបានមកដល់តំបន់ភាគឦសាននេះ គឺដោយសារតែពួកគេមានការកោតខ្លាចចំពោះបក្សពពកអ័ព្ទដែលនៅពីក្រោយខ្នងរបស់ពួកគេហ្នឹង! ហាៗ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នោះពិតជាបិសាចដ៏ធំធេងពិតប្រាកដមែន។» សៀវ ឌីង ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«អាល្អិត បើឯងដឹងថាបក្សពពកអ័ព្ទជាអ្នកនៅពីក្រោយខ្នងត្រកូលម៉ូរបស់ពួកយើងហើយ ឯងគួរតែដឹងខុសត្រូវ ហើយដើរតាមពួកយើងត្រឡប់ទៅត្រកូលម៉ាវិញដោយស្តាប់បង្គាប់ទៅ។ ប្រសិនបើ...» នៅពេលឮការរៀបរាប់របស់ សៀវ ឌីង បុរសម្នាក់ដែលមានវ័យក្មេងជាងគេនៅក្នុងក្រុមស្រាប់តែមិនអាចទប់ចិត្តបាន ក៏បង្ហាញទឹកមុខមានមោទនភាពបន្តិច។ បើមើលទៅលើភាពស្ទាត់ជំនាញនៃទឹកមុខរបស់គេ វាច្បាស់ណាស់ថានេះមិនមែនជាលើកទីមួយទេដែលគេប្រើប្រាស់ឥទ្ធិពលរបស់បក្សដើម្បីដើរអួតអាងបែបនេះ។ យ៉ាងណាមិញ មុនពេលដែលគេអាចនិយាយពាក្យអួតអាងនោះចប់ សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងអង្គុយនៅលើកៅអីបានគ្រវីដៃ។ មួយប៉ព្រិចភ្នែក ស្រទាប់ទឹកកកបានរីករាលដាលចេញពីបាតជើងរបស់បុរសម្នាក់នោះភ្លាមៗ ហើយបានរុំព័ទ្ធរាងកាយរបស់គេទាំងស្រុង។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ វាក៏បានបង្កកពាក្យសម្តីដែលមិនទាន់បាននិយាយចេញមកឱ្យរលត់ទៅវិញ។

«ថ្ងៃនេះ ទោះបីជាមេបក្សពពកអ័ព្ទមកដល់ដោយផ្ទាល់ ក៏នាងមិនអាចនាំពួកឯងចេញទៅបានដែរ។ ហេតុនេះ កុំនិយាយពាក្យល្ងង់ខ្លៅទាំងនេះអី។ ប្រសិនបើមានអ្នកណាម្នាក់ហ៊ានហើបមាត់និយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់ទៀត នោះនឹងមានរូបចម្លាក់ទឹកកកមួយទៀតលេចឡើងភ្លាម។» សៀវ យ៉ាន សូម្បីតែសម្លឹងមើលទៅរូបចម្លាក់ទឹកកកនោះក៏មិនបានសម្លឹងមើលផង គេពោលឡើងដោយសំឡេងត្រជាក់។

នៅពេលឮពាក្យសម្ដីដ៏ក្រអឺតក្រទមរបស់ សៀវ យ៉ាន ភ្លើងកំហឹងបានជះឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់មនុស្សបួននាក់ដែលនៅសេសសល់។ យ៉ាងណាមិញ ដោយមានរូបចម្លាក់ទឹកកកឈរយាមនៅក្បែរចំហៀងខ្លួន ពួកគេអាចត្រឹមតែខាំធ្មេញយ៉ាងណែនដោយក្តីឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះ។ គ្មានអ្នកណាម្នាក់ហ៊ានបើកមាត់ឡើយ។

«ប៉ុន្តែ អាពួកនេះគឺពិតជាចម្លែកខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់ពីចាប់ខ្លួនមនុស្សរបស់ពួកយើងម្នាក់ទៅហើយ ពួកគេនៅតែចង់ងាកមកកាប់សម្លាប់ពួកយើងទាំងអស់គ្នាទៀត? តើពួកវាមានជំងឺផ្លូវចិត្ត ឬមួយក៏ខ្លាចពួកយើងដឹងពីរឿងរ៉ាវអ្វីមួយ?» សៀវ ឌីង ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា រួចរអ៊ូរទាំដោយក្តីងឿងឆ្ងល់។

«តើឯងដឹងពីមូលហេតុដែលពួកគេចាប់ខ្លួន ឈីង លីន ទេ?» សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅ ឡូ ប៊ូ រួចសួរ។

«រឿងនេះ... ខ្ញុំមិនដឹងទេ។» កន្ទុយភ្នែករបស់ ឡូ ប៊ូ បានលបសម្លឹងមើលទៅរូបចម្លាក់ទឹកកកដែលទើបតែលេចឡើងថ្មីមួយទៀត រួចក៏លេបទឹកមាត់មួយមា៉ត់។ គេគ្រវីក្បាលយ៉ាងទាំងភ័យ។ ដោយសារតែខ្លាច សៀវ យ៉ាន មិនជឿសម្តីរបស់ខ្លួន គេបានប្រញាប់ប្រញាល់បន្ថែមយ៉ាងរហ័សថា៖ «ខ្ញុំស្ទើរតែគ្មានការទាក់ទងជាមួយពួកគេឡើយ។ មនុស្សដែលមានឋានៈខ្ពស់បំផុតដែលខ្ញុំធ្លាប់ជួបមកពីត្រកូលម៉ា គឺអាម្នាក់ឈ្មោះ ម៉ូ រ៉ាន់ (Mo Ran) នោះ។»

សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅ ឡូ ប៊ូ នៅខាងមុខយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ គេក៏ងក់ក្បាល។ ចុងម្រាមដៃរបស់គេបានចង្អុលទៅកាន់បុរសពីរបីនាក់ដែលមានប្រវត្តិមិនច្បាស់លាស់នោះ រួចពោលថា៖ «មនុស្សទាំងនេះគួរតែជាសមាជិករបស់ត្រកូលម៉ូ មែនទេ?»

«បាទ។» ឡូ ប៊ូ ប្រញាប់ងក់ក្បាល។

រួមជាមួយស្នាមញញឹម សៀវ យ៉ាន បានបង្វែរខ្សែភ្នែកទៅរកបុរសពីរបីនាក់ដែលមានផ្ទៃមុខប្រែជាអាក្រក់មើលទាំងនោះ រួចពោលទាំងញញឹមថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពួកឯងពីរបីនាក់មិនប្រាប់ខ្ញុំមកថា តើបំណងពិតប្រាកដនៅពីក្រោយការចាប់ខ្លួន ឈីង លីន គឺដើម្បីអ្វីទៅ?»

បុរសដែលឈរនៅតំណែងជាមេដឹកនាំបានញាក់ញ័រខ្លួនបន្តិច ខណៈពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងកាត់រូបចម្លាក់ទឹកកកដែលឈរនៅក្បែរខ្លួន។ បំពង់ករបស់គេបានរមួលបន្តិច មុននឹងនិយាយឡើងក្នុងសំឡេងញ័រៗថា៖ «ពួកយើងគ្រាន់តែធ្វើតាមបញ្ជាប៉ុណ្ណោះ ហើយពិតជាមិនដឹងពីព័ត៌មានលម្អិតឡើយ។»

កែវភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានរួមតូចបន្តិច។ គេបានវាត់ម្រាមដៃស្រាលៗ ហើយស្រទាប់ទឹកកកដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច និងចម្លែក បានរីករាលដាលឡើងលើម្តងទៀតពីក្រោមបាតជើងរបស់បុរសម្នាក់នោះ។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក វាបានប្រែបុរសម្នាក់នោះឱ្យទៅជារូបចម្លាក់ដុំទឹកកករូបរាងមនុស្សទាំងស្រុង។

«ខ្ញុំចង់ស្តាប់ពាក្យពិត!» ឥរិយាបថញញឹមរបស់ សៀវ យ៉ាន នាពេលនេះ គឺពិតជាគួរឱ្យភ័យខ្លាចដូចជាបិសាចនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់សមាជិកត្រកូលម៉ូដែលនៅសេសសល់អញ្ចឹង។

«ពួកយើងពិតជាមិនដឹងមែន!» បាតជើងរបស់បុរសម្នាក់បានញាក់ញ័រតិចៗ ខណៈពេលដែលផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាពណ៌ខៀវស្រងាត់ដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច។ សំឡេងរបស់គេក៏ប្រែជាស្អកបន្តិចដោយសារតែហេតុការណ៍នេះដែរ។

នៅពេលឮបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន នៅតែមានភាពរាបស្មើដដែល។ គេរៀបនឹងគ្រវីដៃម្តងទៀតទៅហើយ ស្រាប់តែ ហៃ ប៉ូដុង (Hai Bo Dong) នៅខាងចំហៀងបាននិយាយឡើងភ្លាមថា៖ «ឈប់សួរពួកវាទៅ ពួកវាពិតជាមិនដឹងអ្វីទាំងអស់មែន。 ត្រកូលម៉ូមានភាពតឹងរ៉ឹងខ្លាំងណាស់ក្នុងការរក្សាការសម្ងាត់របស់ពួកគេ។ ពួកគេមិនដែលប្រាប់ព័ត៌មានសំខាន់ៗដល់ពួកវាឡើយ។»

ដោយបាតដៃផ្អាកបន្តិច សៀវ យ៉ាន បានងាកក្បាលទៅមើល ហៃ ប៉ូដុង។ គេញញឹមរួចពោលថា៖ «លោកពិតជាដឹងរឿងរ៉ាវខ្លះមែនទេ?»

ខ្សែភ្នែករបស់ ហៃ ប៉ូដុង សម្លឹងត្រង់ទៅកាន់កែវភ្នែកដែលខ្មៅស្រទុំដូចទឹកប៊ិចមួយគូនោះ។ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ គេក៏បានដកខ្សែភ្នែកចេញមុន ហើយទម្លាយនូវអ្វីដែលខ្លួនដឹងមកថា៖ «កាលពីមុន ខ្ញុំធ្លាប់មានការទាក់ទងជាមួយត្រកូលម៉ូ ហេតុនេះទើបខ្ញុំដឹងពីការសម្ងាត់ខ្លះៗ! ក្នុងចំណោមបុព្វបុរសរបស់ត្រកូលម៉ូ ធ្លាប់មានអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ (Alchemist) ម្នាក់។ យ៉ាងណាមិញ គេមិនសូវមានចំណាប់អារម្មណ៍លើការផ្សំឱសថតាមបែបផែនត្រឹមត្រូវឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេបែរជាផ្តោតអារម្មណ៍ទៅលើការសិក្សាស្រាវជ្រាវរឿងរ៉ាវចម្លែកៗ និងអាថ៌កំបាំងទៅវិញ។ ឧទហរណ៍ដូចជា ការយកក្រញ៉ាំជើង ឬឆ្អឹងដ៏រឹងមាំពីសត្វវេទមន្ត (Magic Beast) មកវះកាត់ប្តូរភ្ជាប់ទៅលើរាងកាយរបស់មនុស្សជាដើម។»

«ពិតជាខុសឆ្គងពីធម្មជាតិខ្លាំងណាស់។» សៀវ យ៉ាន និយាយស្រាលៗ។

«ហេៗ ពិតមែនហើយ គឺវាខុសឆ្គងពីធម្មជាតិខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែ អាល្អិតម្នាក់នោះពិតជាមានសមត្ថភាពខ្លះមែន។ ក្រោយមក គេថែមទាំងបានបង្កើតអ្វីដែលថ្មីមួយចំនួនចេញមកទៀតផង។ កាលពីពេលនោះ មនុស្សជាច្រើននៅក្នុងត្រកូលម៉ូសុទ្ធតែបានវះកាត់ប្តូរភ្ជាប់របស់ទាំងនេះ។ ទោះបីជាកម្លាំងរបស់ពួកគេប្រែជាខ្លាំងក្លាជាងមុនឆ្ងាយណាស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេបានធ្វើឱ្យខ្លួនឯងកា្លយជាមនុស្សមិនមែនមនុស្ស ខ្មោចមិនមែនខ្មោចទៅវិញ! បន្ទាប់ពីការស្រាវជ្រាវលើសត្វវេទមន្តរួចមក អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់នោះបានបង្វែរការចាប់អារម្មណ៍ទៅលើមនុស្សមួយចំនួនដែលមានសរីរាង្គពិសេសប្លែកពីគេវិញ! ឯងក៏គួរតែដឹងដែរថា មានមនុស្សមួយចំនួនដែលកើតមកដែលមានអ្វីជារបស់ប្លែកៗខុសពីគេ។ បុព្វបុរសត្រកូលម៉ូម្នាក់នេះ បាននិងរកគ្រប់វិធីសាស្ត្រដើម្បីចាប់ខ្លួនមនុស្សទាំងនោះ និងដកយកសរីរាង្គពិសេសទាំងនោះចេញពីរាងកាយរបស់ពួកគេ មុននឹងយកមកវះកាត់ប្តូរភ្ជាប់ទៅលើមនុស្សរបស់ខ្លួន ដើម្បីធ្វើឱ្យកម្លាំងរបស់ពួកគេកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។» ភាពខ្ពើមរអើមបានភ្លឺផ្លេកកាត់ផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បន្ទាប់ពីបាននិយាយរហូតដល់ត្រង់នេះ។ វាច្បាស់ណាស់ថា គេមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍លើរឿងរ៉ាវខុសឆ្គងពីធម្មជាតិទាំងនេះឡើយ។

«ខ្ញុំគិតថា ក្មេងស្រីតូចឈ្មោះ ឈីង លីន នោះ ច្បាស់ជាមានរបស់ពិសេសណាមួយនៅក្នុងខ្លួនមិនខាន? បើមិនមែនបែបនេះទេ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចរកហេតុផលណាមួយដែលធ្វើឱ្យពួកគេចំណាយកម្លាំងយ៉ាងច្រើនដើម្បីមកចាប់ខ្លួនក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះឡើយ។»

នៅពេលឮពាក្យសម្តីរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ទឹកមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ប្រែជាអាក្រក់មើលជាខ្លាំង។ តាមធម្មជាតិ គេដឹងច្បាស់ណាស់ថា ឈីង លីន មានរបស់ពិសេសអ្វីនៅលើខ្លួននាង។ «ភ្នែកផ្កាពស់ត្បូងមរកតបីស្រទាប់» (Triple Jade-Green Snake Flower Pupils) ទាំងនោះ គឺជាអ្វីដែលសូម្បីតែលោកតា យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao) ក៏បានផ្តល់ការវាយតម្លៃយ៉ាងខ្ពស់ដែរ។ ប្រសិនបើមនុស្សរបស់ត្រកូលម៉ូបានរកឃើញការសម្ងាត់របស់ ឈីង លីន ពួកគេច្បាស់ជានឹងរកគ្រប់វិធីសាស្ត្រដើម្បីចាប់ខ្លួននាងជាមិនខាន បើផ្អែកលើចរិតលក្ខណៈខុសឆ្គងពីធម្មជាតិរបស់ពួកគេ។

«ចង្រៃយក៍! អាពួកសណ្តានឆ្កែទាំងនេះ បែរជាមានបំណងចង់បានភ្នែករបស់ ឈីង លីន ទៅវិញ!» ទឹកមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន នាពេលនេះមានភាពស្រអាប់ និងជ្រៅដូចជាទឹកអញ្ចឹង។ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយគ្រវីដៃអាវរបស់គេយ៉ាងខ្លាំង។ អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ (Bone Chilling Flame) ពណ៌សដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកមួយបានជះហៀរចេញមកភ្លាមៗ ហើយក្រៅពីមនុស្សម្នាក់ដែលទើបតែឆ្លើយសំណួរមុននេះ សមាជិកត្រកូលម៉ូដែលនៅសេសសល់នៅខាងចំហៀងត្រូវបានដុតកម្ទេចទៅជាភាពទទេស្អាតភ្លាមៗ មុនពេលដែលពួកគេមានពេលវេលាស្រែកយំទាន់ទៅទៀត។

នៅក្បែរនោះ ហៃ ប៉ូដុង បានភាំងស្មារតីបន្តិច នៅពេលដែលឃើញ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែផ្ទុះកំហឹងយ៉ាងខ្លាំងបែបនេះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏យល់ដឹងពីស្ថានភាពនៅក្នុងចិត្ត រួចរអ៊ូរទាំថា៖ «មើលទៅ ក្មេងស្រីតូចឈ្មោះ ឈីង លីន នោះ ពិតជាត្រូវបានត្រកូលម៉ូតម្រង់ទិសដៅដោយសារតែហេតុផលនេះមែនហើយ។»