បំភ័យ

ខណៈពេលដែលសំឡេងសើចលេងសើចតិចៗនោះបានអណ្តែតចូលមក ក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលប្រជុំស្រាប់តែរឹតបន្តឹងឡើងបន្តិច។ ពួកគេបានក្រឡេកភ្នែកឡើងសម្លឹងមើលទៅច្រកទ្វារ។ នៅទីនោះ យុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅកំពុងឈរទាំងស្នាមញញឹម។ ចរន្តនៃពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលជិតរៀបលិចបានចាំងជះចូលមកក្នុងសាលប្រជុំ ចំពេលដែលមើលទៅមួយភ្លែត វាមានភាពកក់ក្តៅដូចជាស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់យុវជនម្នាក់នោះអញ្ចឹង។

ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេបានសម្លឹងកាត់ផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ចត់និងសង្ហារបស់គេ មុននឹងឈប់ងក់នៅលើកែវភ្នែកមួយគូដែលខ្មៅស្រទុំដូចទឹកប៊ិច។ នៅក្នុងកែវភ្នែកនោះ វាមិនមានលាក់ទុកនូវស្នាមញញឹមសូម្បីតែបន្តិចឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វាមានតែភាពរាបស្មើ និងត្រជាក់ដូចទឹកកក។

នៅពេលឃើញរូបរាងរបស់ សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan) មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលប្រជុំដ៏ធំបានប្រញាប់ប្រញាល់ថយក្រោយពីរបីជំហាន ហើយស្ទុះទៅចោមរោមនៅក្បែរចំហៀងរបស់ ឡូ ប៊ូ (Luo Bu)។ សូម្បីតែមនុស្សពីរបីនាក់ដែលមានប្រវត្តិមិនច្បាស់លាស់នៅខាងក្បែរនោះ ក៏បានធ្វើសកម្មភាពបែបនេះដែរ។

កែវភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងវែកញែកមួយជុំនៅក្នុងសាលប្រជុំ មុននឹងបោះជំហានដើរចូលមកខាងក្នុងយឺតៗ។ នៅពីក្រោយគេ សៀវ ឌីង (Xiao Ding) និងអ្នកដទៃទៀតក៏បានដើរតម្រៀបគ្នាចូលមកក្នុងបន្ទប់ ទាំងសម្លឹងមើលទៅក្រុមមនុស្សដែលនៅខាងទល់មុខដោយកែវភ្នែកមិនរាក់ទាក់។

«មេក្រុម ឡូ ប៊ូ វិធីសាស្ត្រដោះស្រាយរបស់ឯង គឺពិតជាកាចសាហាវខ្លាំងណាស់។»

បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលទៅមនុស្សពីរបីនាក់ដែលមានសម្លៀកបំពាក់ប្លែកខុសពីសមាជិករបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» (Sand Mercenary Company) រួចមក សៀវ យ៉ាន បានរួមចិញ្ចើមតូចចង្អៀត ហើយបង្វែរកែវភ្នែកភ្លាមៗទៅរក ឡូ ប៊ូ ដែលកំពុងអង្គុយនៅលើកៅអី។ គេញញឹមហើយនិយាយថា៖ «មើលទៅ ការទុកជីវិតឱ្យឯងកាលពីលើកមុន គឺពិតជាកំហុសមួយមែន។»

ដោយត្រូវសម្លឹងចំដោយកែវភ្នែកដ៏ត្រជាក់មួយគូរបស់ សៀវ យ៉ាន រាងកាយរបស់ ឡូ ប៊ូ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ត្រជាក់។ គេបានរង្គើខ្លួនទាំងនៅមិនសុខ មុននឹងផ្អៀងក្បាលទៅមើលក្រុមសមាជិកដែលកំពុងមកចោមរោមនៅខាងក្រោយខ្នង។ កន្ទុយភ្នែករបស់គេបានកន្ត្រាក់តិចៗ ខណៈពេលដែលពែងតែនៅក្នុងដៃត្រូវបានច្របាច់ឡើងបែកខ្ទេចទៅជាម្សៅជាមួយនឹងសំឡេង «បាំង»។

«ឯងគឺជាអាម្នាក់ដែលគេហៅថា សៀវ យ៉ាន មែនទេ?» ទឹកតែបានលាយឡំជាមួយនឹងកម្ទេចម្សៅពែងតែ ហើយស្រក់ចុះតាមដៃរបស់គេ។ យ៉ាងណាមិញ ឡូ ប៊ូ បានព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់គេមើលទៅមានភាពរាបស្មើបន្តិច រួចសួរឡើង។

«ខ្ញុំមិនដឹងថាប្រវត្តិពិតប្រាកដរបស់ឯងជាអ្វីទេ ហើយក៏មិនចង់ដឹងដែរ។ ប៉ុន្តែ តើឯងមិនគួរផ្តល់ការពន្យល់ណាមួយដល់ខ្ញុំទេអី ចំពោះការដែលហ៊ានដើរចូលមក និងវាយកម្ទេច “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” របស់ខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ?» ឡូ ប៊ូ និយាយទាំងស្នាមញញឹមត្រជាក់។

«កេៗ សុំទោសផង គឺគ្មានការពន្យល់អ្វីទាំងអស់! » សៀវ យ៉ាន អង្អែលក្បាលរបស់គេ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមយ៉ាងស្រស់បំព្រងថា៖ «ប្រសិនបើឯងនៅតែទទូចចង់បានការពន្យល់មួយ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការពន្យល់នោះគឺ ខ្ញុំចង់មកវាយកម្ទេចក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលរបស់ឯងហ្នឹង។»

ផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ បានកន្ត្រាក់ពីរបីដង។ ឥរិយាបថដ៏ព្រហើនរបស់ សៀវ យ៉ាន តែងតែធ្វើឱ្យ ឡូ ប៊ូ ពេញទៅដោយកំហឹង។ ម្យ៉ាងទៀត នៅក្រោមលំហូរកំហឹងនេះ វាក៏មានការតស៊ូក្នុងចិត្តរបស់ ឡូ ប៊ូ ផងដែរ ដោយសារតែមិនអាចមើលដឹងពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់គូសត្រូវ។ ឡូ ប៊ូ បានខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ហើយទះដៃចុះលើតុខាងមុខយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ ផ្ទៃតុដ៏រឹងមាំត្រូវបានប្រែទៅជាបំណែកឈើបែកខ្ទេចខ្ទាតពេញដី ជាមួយនឹងសំឡេង «ក្វាប់»។

«ល្អណាស់! ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំពិតជាចង់ឃើញណាស់ថា តើឯងមានមូលដ្ឋានអ្វីមកវាយកម្ទេច “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” នេះ!» រួមជាមួយសំឡេងស្រែកដោយកំហឹង ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Qi) ដ៏ខ្លាំងក្លាបានប្រមូលផ្តុំគ្នាយ៉ាងរហ័សនៅលើផ្ទៃរាងកាយរបស់ ឡូ ប៊ូ។ មួយប៉ព្រិចភ្នែកក្រោយមក អាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក បានគ្របដណ្តប់លើរាងកាយផ្នែកខាងលើរបស់គេទាំងស្រុង។

«ក្នុងពេលដែលពួកឯងទាំងអស់គ្នាបានមកដល់មាត់ទ្វាររបស់ខ្ញុំដោយខ្លួនឯង វាបានជួយសន្សំសំចៃពេលខ្លះរបស់ខ្ញុំដែរ។ ថ្ងៃនេះ ពួកឯងទាំងអស់គ្នាត្រូវតែនៅទីនេះហើយ!» ថាមពលប្រយុទ្ធដ៏ខ្លាំងក្លាដែលចាប់ផ្តើមជះឡើងនៅក្នុងរាងកាយ ក៏បានធ្វើឱ្យទំនុកចិត្តរបស់ ឡូ ប៊ូ កើនឡើងជាលំដាប់។ នៅពេលគេគ្រវីដៃដ៏ធំរបស់គេ សម្ពាធកម្រិត លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) បានបំពេញពេញផ្ទៃខាងក្នុងនៃសាលប្រជុំភ្លាមៗ។

ដោយដឹងពីចំហាយសម្ពាធដ៏ខ្លាំងក្លានេះ ទឹកមុខរបស់ សៀវ ឌីង និងអ្នកដទៃទៀតបានប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ ជំហានជើងរបស់ពួកគេបានថយក្រោយមួយជំហានដោយមិនដឹងខ្លួន។

សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅកម្លាំងដែលកំពុងតែក្រាស់ឡើងបន្តិចម្តងៗនៅលើរាងកាយរបស់ ឡូ ប៊ូ ដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។ បន្ទាប់មក គេបានបិទភ្នែកយឺតៗ។ ចំហាយថាមពលនៅទូទាំងរាងកាយរបស់គេ ត្រូវបានលាក់ទុកនៅក្នុងខ្លួនទាំងស្រុង។ ប្រសិនបើមិនបានពិនិត្យដោយយកចិត្តទុកដាក់ទេ គេមុខជាចាត់ទុកយុវជននៅខាងមុខនេះជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ដែលមិនមានថាមពលប្រយុទ្ធមិនខាន។

នៅពេលឃើញសកម្មភាពដ៏ចម្លែករបស់ សៀវ យ៉ាន សៀវ ឌីង និងអ្នកដទៃទៀតនៅក្បែរនោះមានភាពស្រងាកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាងណាមិញ ពួកគេមិនបានបើកមាត់ដើម្បីរំខានឡើយ ដោយបានត្រឹមតែឈរស្ងៀមស្ងាត់នៅពីក្រោយ សៀវ យ៉ាន។

បន្ទាប់ពី សៀវ យ៉ាន បិទភ្នែកអស់មួយសន្ទុះ ភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយស្រាប់តែភ្លឺផ្លេកកាត់ផ្ទៃមុខដ៏រាបស្មើនិងចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់ ហៃ ប៉ូដុង (Hai Bo Dong) នៅខាងចំហៀង។ គេបានផ្អៀងក្បាលទៅមើល សៀវ យ៉ាន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ក្រោមការដឹងរបស់គេ ចំហាយថាមពលរបស់យុវជននៅខាងមុខស្រាប់តែប្រែជាប្លែកខ្លាំង និងគួរឱ្យភ័យខ្លាចបំផុត។ គេបានជ្រួញចិញ្ចើម និងរអ៊ូរទាំដោយមិនប្រាកដក្នុងចិត្តថា៖ «គឺចំហាយថាមពលនេះឯង! ពិតជាខ្លាំងក្លាណាស់! សូម្បីតែខ្ញុំនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ក៏នៅតែមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមជាមួយវាបានដែរ។ អាល្អិតម្នាក់នេះ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដទៅ? មួយភ្លែតមុន គេមានត្រឹមតែកម្លាំង លំដាប់គ្រូ ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមួយភ្លែតក្រោយមក គេបែរជាក្លាយជាបិសាចដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចបែបនេះទៅវិញ។ ពិតជាអាមនុស្សខុសប្រក្រតីដ៏អាថ៌កំបាំងមែន!»

កម្លាំងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង គឺលើសលប់ជាងមនុស្សគ្រប់គ្នានៅទីនេះឆ្ងាយណាស់ ហេតុនេះហើយទើបគេអាចដឹងថា ចំហាយថាមពលនៅក្នុងខ្លួនរបស់ សៀវ យ៉ាន កំពុងតែប្រែជាគួរឱ្យភ័យខ្លាចទៅៗ។ យ៉ាងណាមិញ មនុស្សដែលនៅសេសសល់មិនមានអារម្មណ៍បែបនេះឡើយ។ ពួកគេអាចមើលឃើញត្រឹមតែថា សៀវ យ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន ហាក់ដូចជាកំពុងបិទភ្នែកសម្រាកប៉ុណ្ណោះ។

ឡូ ប៊ូ ជ្រួញចិញ្ចើមខណៈដែលគេសម្លឹងមើលសកម្មភាពដ៏ចម្លែកនេះរបស់ សៀវ យ៉ាន។ ភាពមិនសុខក្នុងចិត្តបានកើនឡើងជាលំដាប់នៅក្នុងបេះដូងរបស់គេ។ គេគ្រវីដៃ រួចបញ្ជាដោយសំឡេងធ្ងន់ថា៖ «សម្លាប់ពួកវាឱ្យអស់ទៅ!»

នៅពេលឮបញ្ជារបស់ ឡូ ប៊ូ សមាជិកឆ្នើមៗជាងដប់នាក់របស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» នៅខាងក្រោយខ្នងរបស់គេបានសម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមក។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ហើយដកអាវុធដ៏មុតស្រួចចេញពីចង្កេះ។ លំដាប់គ្រូ ពីរបីនាក់បានបញ្ចេញអាវថាមពលប្រយុទ្ធរបស់ពួកគេយ៉ាងរហ័ស ហើយបានស្ទុះសំដៅទៅរក សៀវ យ៉ាន ទាំងសន្ទុះដ៏ខ្លាំងក្លា។

ដោយឃើញសកម្មភាពរបស់ភាគីម្ខាងទៀត ទឹកមុខរបស់ សៀវ ឌីង ប្រែជាត្រជាក់។ គេបានគ្រវីដៃ ហើយរៀបនឹងដឹកនាំមនុស្សឱ្យស្ទុះទៅខាងមុខ ស្រាប់តែ ហៃ ប៉ូដុង នៅខាងចំហៀងបានប្រាប់ពួកគេដោយសំឡេងរាបស្មើថា៖ «មិនបាច់ធ្វើសកម្មភាពទេ អ្វីដែលពួកឯងត្រូវធ្វើ គឺគ្រាន់តែឈរមើលទៅបានហើយ!»

នៅពេលឮបែបនេះ សៀវ ឌីង ភាំងស្មារតីបន្តិច។ គេបានងាកក្បាលទៅដូរខ្សែភ្នែកជាមួយ សៀវ លី (Xiao Li)។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏ងក់ក្បាល។ ទោះបីជាពួកគេមិនសូវស្គាល់ ហៃ ប៉ូដុង ក៏ដោយ ប៉ុន្តែមនុស្សម្នាក់ដែលអាចត្រូវបានហៅថាជាអ្នកខ្លាំងដោយ សៀវ យ៉ាន ច្បាស់ជាមិនទន់ជ្រាយឡើយ។ គេពិតជាអាចមើលឃើញបានវែងឆ្ងាយ និងជ្រៅជាង សៀវ ឌីង និងអ្នកដទៃទៀតជាមិនខាន។

បន្ទាប់ពីឃាត់មនុស្សនៅខាងក្រោយខ្នងរួចមក កែវភ្នែករបស់ សៀវ ឌីង បានសម្លឹងត្រង់ទៅកាន់សមាជិករបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ដែលកំពុងស្ទុះមក។ ញើសមួយចំនួនបានជះឡើងនៅលើបាតដៃដែលក្តាប់យ៉ាងណែនរបស់គេ។

នៅពេលដែលសមាជិករបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ជិតឈានចូលដល់ចម្ងាយវាយប្រហារ សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងបិទភ្នែកយ៉ាងណែន ទីបំផុតបានបើកភ្នែកឡើងម្តងទៀត។ កែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅនោះមានភាពរស់រវើករបស់យុវជនតិចជាងមុន ប៉ុន្តែវាបែរជាមានភាពចាស់ទុំនៃការឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវក្នុងលោកកាន់តែច្រើនជំនួសវិញ។

កែវភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនោះ ដែលផ្ទៃមុខដ៏កាចសាហាវរបស់ពួកគេស្ទើរតែអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់លាស់ទៅហើយ។ គេបានលើកបាតដៃឡើងយឺតៗ ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកមួយ បានភ្លឺផ្លេក និងបាត់ទៅវិញនៅចុងម្រាមដៃដ៏វែងរបស់គេ។

នៅខណៈពេលដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់បានភ្លឺផ្លេក និងបាត់ទៅវិញភ្លាម រាងកាយរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលជាងដប់នាក់ដែលកំពុងស្ទុះមក ស្រាប់តែគាំង។ បន្ទាប់ពីនោះមក ស្រទាប់ទឹកកកពណ៌សស្អាតមួយ ស្រាប់តែរីករាលដាលចេញពីជើងរបស់ពួកគេ នៅចំពោះមុខខ្សែភ្នែកដ៏រន្ធត់ជាច្រើន។ នៅក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែពីរទៅបីវិនាទីដ៏ខ្លី រូបរាងមនុស្សជាងដប់នាក់នោះ ត្រូវបានប្រែទៅជារូបចម្លាក់ដុំទឹកកកពណ៌សទាំងស្រុង!

«ហ្សឺស! » ដោយសម្លឹងមើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលត្រូវបានកកទៅជាដុំទឹកកក ស្បែកនៅលើមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ស្រាប់តែស្ទុះកន្ត្រាក់ពីរបីដងយ៉ាងលឿន។ គេបានដកដង្ហើមធំស្រូបខ្យល់ត្រជាក់មួយដង្ហើមយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងចិត្ត។ អ្នកដទៃប្រហែលជាគិតថា ស្រទាប់ទឹកកកទាំងនេះត្រូវបានបង្កឡើងដោយខ្យល់ត្រជាក់ ប៉ុន្តែសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ដែលបានលេងជាមួយទឹកកកអស់មួយជីវិតដូចជាគេ ដុំទឹកកកទាំងនេះមិនមែនត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយថាមពលទឹកកកត្រជាក់ធម្មតានោះឡើយ។

នៅក្នុងការដឹងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង នៅខណៈពេលដែលទាហានស៊ីឈ្នួលជាងដប់នាក់នោះត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយស្រទាប់ទឹកកក ពួកគេត្រូវបានប្រែទៅជាភាពទទេស្អាតភ្លាមៗ។ នោះគឺជាភាពទទេស្អាតពិតប្រាកដ។ សូម្បីតែផេះក៏មិនបានសេសសល់ដែរ!

ទោះបីជាប្រភេទរូបរាងគ្រីស្តាល់ពណ៌សនេះមានភាពស្រដៀងគ្នាខ្លាំងទៅនឹងទឹកកកត្រជាក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ហៃ ប៉ូដុង ពិតជាប្រាកដក្នុងចិត្តណាស់ថា នេះមិនមែនជាទឹកកកត្រជាក់ឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែនៅក្នុងរូបរាងគ្រីស្តាល់នោះ វាមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់មួយ ដែលកៀកទៅនឹងភាពក្រៀមក្រោះដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាច។

«សកម្មភាពរបស់អាល្អិតម្នាក់នេះ គឺពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ខ្លាំងពេកហើយ! តើនេះជាកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់គេមែនទេ?» បំពង់ករបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានរមួលបន្តិច។ ម្តងទៀត គេមានអារម្មណ៍ត្រេកអរដែលមិនបានជ្រើសរើសផ្លាស់ប្តូរចិត្តវាយប្រហារលើ សៀវ យ៉ាន ភ្លាមៗ នៅពេលដែលគេទទួលបានកម្លាំងមកវិញកាលពីពេលនោះ។

ការលេចឡើងភ្លាមៗនៃរូបចម្លាក់ទឹកកកមនុស្សជាងដប់នាក់នៅក្នុងសាលប្រជុំ បានធ្វើឱ្យទីកន្លែងនោះធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចគ្មានជីវិត។ ផ្ទៃមុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាពេញទៅដោយភាពភ័យរន្ធត់ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅរូបចម្លាក់ទឹកកករូបរាងមនុស្ស ដែលបានលេចឡើងដោយគ្មានការព្រមានទុកជាមុន។ នៅទូទាំងរាងកាយរបស់ពួកគេ ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ត្រជាក់មួយដែលត្រូវបានជះចេញពីក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេភ្លាមៗ។

នៅក្បែរចំហៀងរបស់ ឡូ ប៊ូ លំដាប់គ្រូ ពីរបីនាក់ដែលមិនមែនជាសមាជិករបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ក៏បានសម្លឹងមើលទៅរូបចម្លាក់ទឹកកកទាំងដប់ជាងនោះ ទាំងផ្ទៃមុខគាំងស្មារតី។ ភាពមិនសុខក្នុងចិត្តបានកើនឡើងជាបណ្តើរៗនៅក្នុងបេះដូងរបស់ពួកគេ។ នាពេលបច្ចុប្បន្ន ពួកគេមានអារម្មណ៍បន្តិចថា ការយល់ឃើញរបស់ ឡូ ប៊ូ កាលពីពេលនោះ ហាក់ដូចជាត្រឹមត្រូវហើយ។

«លើកនេះ ពិតជាមានរឿងធំហើយ។» បុរសដែលជាមេដឹកនាំបានរអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្ត។

ដោយផ្អៀងក្បាលបន្តិច សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅ ឡូ ប៊ូ ដែលកំពុងភាំងស្មារតីនៅលើកៅអីដោយកែវភ្នែករាបស្មើ។ ជំហានជើងរបស់គេបានដើរកាត់យឺតៗនៅចន្លោះរូបចម្លាក់ទឹកកកទាំងដប់ជាងនោះ។ នៅពេលដែលគេដើរកាត់ ដុំទឹកកករូបរាងមនុស្សទាំងនោះបានបញ្ចេញសំឡេង «ក្វាប់» ហើយបែកខ្ទេចខ្ទាតចេញពីគ្នា។ នៅពេលដែលរូបចម្លាក់ទឹកកកបែកខ្ទេច វាសូម្បីតែស្លាកស្នាមឈាម ឬសាច់បន្តិចបន្តួចក៏គ្មាននៅក្នុងនោះដែរ។ ទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យខុសពីធម្មជាតិនេះ បានធ្វើឱ្យស្បែកក្បាលរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាប្រែជាស្ពឹកស្រពន់។

ជំហានជើងរបស់ សៀវ យ៉ាន ដើរចូលមកខាងក្នុងសាលប្រជុំយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ក្រោមការសម្លឹងមើលយ៉ាងច្បាស់នៃខ្សែភ្នែកជាច្រើន គេបានមកឈរនៅពីខាងមុខ ឡូ ប៊ូ។ គេបានឱនក្បាលចុះបន្តិច ហើយទាញជ្រុងមាត់របស់គេ ហាក់ដូចជាកំពុងបង្ហាញស្នាមញញឹម។ ក្នុងសំឡេងដ៏ស្រាលស្រទន់ គេបាននិយាយថា៖ «កាលពីលើកមុន ខ្ញុំបានផ្តល់ការព្រមានដល់ឯងរួចហើយ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងនៅតែល្ងង់ខ្លៅបែបនេះ?»

«គូក! » បំពង់ករបស់ ឡូ ប៊ូ បានរមួលខណៈដែលគេលេបទឹកមាត់មួយមា៉ត់។ ពីលើថ្ងាសរបស់គេ ញើសត្រជាក់បានហូរតាមផ្ទៃមុខ និងស្រក់ចុះក្រោម។ គេបានងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ហ្មត់ចត់និងសង្ហារបស់យុវជន ដែលកំពុងមានស្នាមញញឹមតិចៗ។ ភាពត្រជាក់កាត់ឆ្អឹងដែលពិបាកនឹងគ្រប់គ្រង បានចាប់ផ្តើមជ្រាបចូលពីជើងរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ហាក់ដូចជានៅក្នុងផ្ទះទឹកកកអញ្ចឹង។

នៅខណៈពេលនេះ ឡូ ប៊ូ ដឹងច្បាស់ពីដង្ហើមនៃសេចក្តីស្លាប់ ក៏ដូចជាភាពភ័យរន្ធត់ដែលកំពុងមកចោមរោមគេ មុនពេលប្រឈមមុខនឹងសេចក្តីស្លាប់ពិតប្រាកដ។

ធ្មេញរបស់ ឡូ ប៊ូ បានខាំគ្នាត្រដរយ៉ាងណែន ហាក់ដូចជាមិនចង់ចុះចាញ់ដោយគ្មានការតស៊ូនោះឡើយ។ គេបានប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីរុញច្រានថាមពលប្រយុទ្ធនៅក្នុងរាងកាយ។ ភ្លាមៗនោះ ស្រទាប់នៃអាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធនៅលើផ្ទៃរាងកាយរបស់គេ ក៏ប្រែជារឹងមាំជាងមុន។

ដោយមានការលេងសើចខ្លះនៅក្នុងកែវភ្នែក សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅ ឡូ ប៊ូ ដែលកំពុងរឹងទទឹង ទោះបីជាគេជិតស្លាប់ទៅហើយក៏ដោយ។ គេញញឹមតិចៗ ហើយដៃពណ៌សដ៏វែងរបស់គេត្រូវបានលើកឡើងយឺតៗ។ បន្ទាប់ពីនោះមក វាបានអណ្តែតយ៉ាងស្រាលស្រទន់សំដៅទៅរកកន្លែងដែលករបស់ ឡូ ប៊ូ ស្ថិតនៅ។

ឡូ ប៊ូ សម្លឹងមើលទៅកាន់បាតដៃដែលកាន់តែរីកធំឡើងៗ។ គេចង់គេចចេញ តែស្រាប់តែដឹងខ្លួនថា នាពេលបច្ចុប្បន្ន រាងកាយរបស់គេមិនស្តាប់តាមបញ្ជារបស់គេទាល់តែសោះ។ វាហាក់ដូចជាម្ចាស់នៃរាងកាយនេះត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរអញ្ចឹង។

បាតដៃដ៏សខ្ចីនិងវែងដែលដូចជាដៃរបស់មនុស្សស្រី បានចុះចតយ៉ាងស្រាលស្រទន់នៅលើស្រទាប់អាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធដ៏ក្រាស់នៅត្រង់ករបស់ ឡូ ប៊ូ។ សៀវ យ៉ាន ញញឹមបន្តិច។ បន្ទាប់មក ស្រទាប់នៃអាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធនោះ ក៏ចាប់ផ្តើមរលាយដោយស្វ័យប្រវត្តភ្លាមៗ។

រួមជាមួយកែវភ្នែកដែលរួមតូចប៉ុនចុងម្ជុលនៅខណៈពេលនេះ ឡូ ប៊ូ អាចដឹងច្បាស់ថា អាវក្រោះថាមពលប្រយុទ្ធកំពុងតែរលាយយ៉ាងលឿនបំផុត។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេសូម្បីតែពេលវេលានិយាយពាក្យមួយម៉ាត់ក៏គ្មានដែរ នៅពេលដែលបាតដៃដ៏ត្រជាក់មួយ ត្រូវបានដាក់យ៉ាងស្រាលស្រទន់នៅលើបំពង់ករបស់គេ។ នៅខណៈពេលនេះ រន្ធរោមទាំងអស់នៅលើខ្លួនរបស់ ឡូ ប៊ូ ស្រាប់តែប្រែជាក្រោកឈរត្រង់ភ្លាមៗ។ ស្រមោលនៃសេចក្តីស្លាប់ដ៏ស្រពិចស្រពិល បានតោងទាមយ៉ាងណែននៅក្នុងចិត្តរបស់គេ។

«លោក... លោកម្ចាស់! មេត្តាផង!»

នៅក្នុងការប្រឈមមុខគ្នានៅពេលនេះ ទីបំផុត ឡូ ប៊ូ បានដឹងយ៉ាងច្បាស់លាស់ពីកម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចរបស់ភាគីម្ខាងទៀត។ រាងកាយរបស់គេអង្គុយរឹងនៅលើកៅអី ដោយភ័យខ្លាចថាឱ្យតែមានចលនាបន្តិចបន្តួចរបស់គេ ដៃរបស់ស្តេចសេចក្តីស្លាប់នោះនឹងបេះ... បេះយកជីវិតតូចតាចរបស់គេទៅបាត់។ ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាស្លេកស្លាំងដូចជាសាកសព ហើយញើសត្រជាក់បានជ្រាបចេញមកនៅទូទាំងរាងកាយ។ ត្រឹមតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ វាហាក់ដូចជាសម្លៀកបំពាក់របស់គេត្រូវបានត្រាំនៅក្នុងទឹកអញ្ចឹង។

«តើឯងដឹងព័ត៌មានណាមួយពី ឈីង លីន (Qing Lin) ទេ?» សៀវ យ៉ាន ផ្អៀងក្បាលបន្តិច ស្រាប់តែញញឹម រួចសួរដោយសំឡេងដ៏ស្រាលស្រទន់។

នៅពេលឮបែបនេះ ឡូ ប៊ូ ភាំងស្មារតីបន្តិច។ នៅក្នុងអំឡុងពេលដែលគេកំពុងស្ងប់ស្ងាត់ បាតដៃនៅលើករបស់គេស្រាប់តែប្រែជាត្រជាក់ជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ ភាពត្រជាក់ចាក់ដោតឆ្អឹង បានធ្វើឱ្យគេញាក់ញ័រភ្លាមៗដោយសារភាពរងា។ គេបានងើបក្បាលឡើង ហើយសម្លឹងមើលទៅកែវភ្នែកមួយគូដែលខ្មៅដូចទឹកប៊ិច និងរាបស្មើដូចទឹកកកនោះ។ គេមិនមានការសង្ស័យសូម្បីតែបន្តិចឡើយថា ប្រសិនបើគេស្ទាក់ស្ទើរតែមួយភ្លែតទៀត ភាគីម្ខាងទៀតមុខជានឹងធ្វើឱ្យគេកកទៅជាដុំទឹកកកភ្លាមៗជាមិនខាន។ ភ្លាមៗនោះ ក្បាលរបស់គេបានប្រញាប់ប្រញាល់ងក់ចុះឡើងយ៉ាងលឿន។ សំឡេងរបស់គេមានភាពប្រញាប់ប្រញាល់និងមុតស្រួចបន្តិច ដោយសារតែភាពភ័យខ្លាចរបស់គេ៖ «លោកម្ចាស់ ខ្ញុំដឹង!»

«ត្រេកអរផង ជីវិតរបស់ឯងបានត្រឡប់មកនៅក្នុងដៃរបស់ឯងជាបណ្តោះអាសន្នវិញហើយ។»

សៀវ យ៉ាន សើចតិចៗ ហើយដកដៃរបស់គេត្រឡប់មកវិញយឺតៗ។ ទោះបីជាផ្ទៃមុខដែលពេញទៅដោយស្នាមញញឹមរបស់គេមានភាពកក់ក្តៅដូចជាព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅអញ្ចឹងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែធ្វើឱ្យ ឡូ ប៊ូ និងអ្នកដទៃទៀតមានអារម្មណ៍រងាញាក់នៅក្នុងរាងកាយរបស់ពួកគេដដែល។