ការលេបត្របាក់

នៅពេលដែលសមាជិកពីរបីនាក់ចុងក្រោយនៃត្រកូលម៉ូនៅក្នុងសាលប្រជុំ ត្រូវបានដុតកម្ទេចទៅជាភាពទទេស្អាតភ្លាមៗនោះ បរិយាកាសនៅក្នុងសាលទាំងមូលស្រាប់តែធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងាត់ជ្រងំ រហូតសូម្បីតែសំឡេងដកដង្ហើមក៏អាចឮយ៉ាងច្បាស់ដែរ។

ញើសត្រជាក់បានហូរស្រក់ចុះមកយឺតៗពីលើថ្ងាសរបស់ ឡូ ប៊ូ។ គេអង្គុយនៅលើកៅអីដោយមិនហ៊ានធ្វើសកម្មភាពសូម្បីតែបន្តិច។ គេបានលបសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខដ៏ស្រអាប់របស់យុវជនសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅ រាងកាយរបស់គេត្រូវបានគ្របដណ្តប់ម្តងទៀតដោយភាពត្រជាក់ដ៏ក្រាស់ឃ្មឹកនោះ។

ចំណែកឯរាងកាយរបស់បុរសតែម្នាក់គត់ដែលនៅសេសសល់ពីត្រកូលម៉ូ បានឈររឹងកំព្រឹងនៅនឹងកន្លែង។ នាពេលនេះ ផ្ទៃមុខរបស់គេបានប្រែជាស្លេកស្លាំងខុសធម្មតា មាត់របស់គេញាប់ញ័រ ហើយកែវភ្នែកពេញទៅដោយសេចក្តីតក់ស្លុត។ កាលពីមុននេះ បើសិនជាអណ្តាតភ្លើងពណ៌សនោះរំកិលមកចំខាងចំហៀងខ្លួនគេបន្តិចទៀត កុំថាឡើយសាច់ឈាម សូម្បីតែផេះផង់ក៏គេមិនអាចសល់នៅលើលោកនេះដែរ។

«ឯង... ឯងកំពុងតែឌឺដង និងបង្កើតជម្លោះជាមួយត្រកូលម៉ូរបស់ពួកយើងហើយ!» បុរសម្នាក់នោះស្រែកឡើងទាំងសំឡេងញ័រៗ ទោះបីជាក្នុងចិត្តភ័យខ្លាចដល់កំពូលក៏ដោយ ក៏គេនៅតែព្យាយាមធ្វើជារឹងមាំពីខាងក្រៅដែរ។

«មិនត្រឹមតែបង្កើតជម្លោះឡើយ ខ្ញុំថែមទាំងនឹងកម្ទេចត្រកូលម៉ូដ៏គ្មានតម្លៃមួយនេះចោលទៀតផង!» សៀវ យ៉ាន សើចចំអកដោយសំឡេងត្រជាក់។

«កុំក្រអឺតក្រទមពេកអី នៅពីក្រោយខ្នងត្រកូលម៉ូរបស់ពួកយើង គឺបក្សពពកអ័ព្ទ!» បុរសម្នាក់នោះនិយាយឡើងដោយកំហឹង។ សំឡេងរបស់គេប្រែជាខ្លាំងៗឡើងៗ ហាក់ដូចជាកំពុងព្យាយាមបង្កើនសេចក្តីក្លាហានឱ្យខ្លួនឯងអញ្ជឹង។

«នាំខ្ញុំទៅត្រកូលម៉ូ បើមិនអញ្ជឹងទេ ឯងអាចជ្រើសរើសរលាយបាត់រូបដូចជាពួកគ្នារបស់ឯងមុននេះបាន។ ជម្រើសពីរ ជ្រើសរើសដោយខ្លួនឯងទៅ។» សៀវ យ៉ាន ប្រទាក់ម្រាមដៃទាំងដប់ចូលគ្នា រួចដាក់វានៅពីមុខខ្លួន។ គេងាកទៅសម្លឹងមើលបុរសដែលកំពុងញ័រម្នាក់នោះ ហើយពោលឡើងដោយសំឡេងរាបស្មើ។

«ត្រកូលម៉ូមិនដែលមានជនក្បត់...» បុរសម្នាក់នោះព្យាយាមសង្កត់សេចក្តីភ័យខ្លាចក្នុងចិត្ត ហើយមាត់របស់គេនៅតែរឹងទទឹងដដែល។ យ៉ាងណាមិញ លើកនេះ សៀវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាអស់ការអត់ធ្មត់បាត់ទៅហើយ។ គេគ្រវីដៃស្រាលៗ ស្រាប់តែដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌សតូចមួយបានបាញ់ចេញពីចុងម្រាមដៃរបស់គេយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ ដុតកម្ទេចបុរសម្នាក់នោះឱ្យទៅជាភាពទទេស្អាតភ្លាមៗ ខណៈពេលដែលជនរងគ្រោះមិនទាន់ទាំងបាត់ទឹកមុខស្លឈ្លៀកនៅឡើយផង។

«ទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ត្រកូលម៉ូ គឺស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុងយ៉ាន (Yan City) នៅភាគខាងកើតនៃអាណាចក្រ។ នោះក៏ជាទីក្រុងដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងតំបន់ភាគខាងកើតនៃអាណាចក្រផងដែរ។» សៀវ ឌីង ពោលឡើងដោយសំឡេងស្រាលស្រទន់ពីក្រោយខ្នង សៀវ យ៉ាន រួចបន្តថា៖ «ប្រសិនបើយើងដើរពីទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មទៅទីក្រុងយ៉ាន យើងនឹងត្រូវចំណាយពេលប្រហែលជាប្រាំបីថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើហោះហើរវិញ គឺអាចទៅដល់ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្នោះ។»

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច រួចងាកក្បាលទៅវិញ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានផ្តោតទៅលើ ឡូ ប៊ូ ខណៈពេលដែលគេពោលទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «លោកមេក្រុម ឡូ ប៊ូ! បន្ទាប់មកទៀត ពួកយើងគួរតែមានការពិភាក្សាគ្នាអំពីបញ្ហារវាងពួកយើងបន្តិចហើយ។ ទោះបីជាលោកធ្វើតាមបញ្ហារបស់អ្នកដទៃក៏ដោយ ប៉ុន្តែការខូចខាតដ៏ធំធេងដែលលោកបានបង្កឡើងចំពោះ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក” របស់ពួកយើង គឺជារឿងពិតជាក់ស្តែង។»

នៅពេលឮបែបនេះ ញើសត្រជាក់បានចាប់ផ្តើមហូរស្រក់ចុះមកលើផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ កាន់តែខ្លាំង។ ដោយមិនដឹងខ្លួន ផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាស្លេកដូចពណ៌ដី ខណៈពេលដែលគេនិយាយឡើងក្នុងសំឡេងញ័រៗថា៖ «“ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” ស្ម័គ្រចិត្តសងការខូចខាតដល់ក្រុមរបស់លោកនូវចំនួនដប់ម៉ឺនកាក់មាស។ តើប៉ុណ្ណឹងអាចដោះស្រាយបានទេ?»

សៀវ យ៉ាន ញញឹម រួចគ្រវីក្បាល។

«ចុះបើម្ភៃម៉ឺនកាក់មាសវិញ?»

«សាមសិបម៉ឺនកាក់មាស?» នៅពេលឃើញ សៀវ យ៉ាន នៅតែគ្រវីក្បាលដដែល ហើយស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេកាន់តែត្រជាក់ទៅៗនោះ ឡូ ប៊ូ ទីបំផុតបានស្រែកយំទាល់ច្រកថា៖ «លោកម្ចាស់ សៀវ យ៉ាន! តើលោកពិតជាចង់បានអ្វីឱ្យប្រាកដទៅ? ហេតុអ្វីលោកមិនប្រាប់ខ្ញុំមក? ដោយផ្អែកលើកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លារបស់លោក “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” របស់ពួកយើងគឺមិនមានឱកាសសូម្បីតែបន្តិចក្នុងការប្រឆាំងតបតឡើយ។»

នាពេលនេះ ឡូ ប៊ូ បានបោះបង់ចោលការរឹងទទឹងទាំងស្រុងហើយ។ ជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចរបស់ សៀវ យ៉ាន «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» គឺមិនមានសិទ្ធិសូម្បីតែមកជជែកពីលក្ខខណ្ឌជាមួយគេឡើយ។

«អនុញ្ញាតឱ្យ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” រំលាយបញ្ចូលគ្នាទៅក្នុង “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក”។ ផ្តល់ប្រាក់កាក់ខ្លះដល់សមាជិកកម្រិតទាប រួចបណ្តេញពួកគេចេញទៅ ចំណែកឯសមាជិកណាដែលមានកម្រិតចាប់ពីលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ផ្កាយប្រាំពីរឡើងទៅ គឺអាចរក្សាទុកបាន។ ប្រសិនបើគេជាអ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់គ្រូ គេអាចរក្សាតំណែងបច្ចុប្បន្នរបស់គេដដែល។» ម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន គោះស្រាលៗលើខ្នងដៃរបស់ខ្លួនឯង ខណៈពេលដែលគេពោលឡើងយឺតៗ។

នៅពេលឮពាក្យសម្តីរបស់ សៀវ យ៉ាន មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលស្រាប់តែភាំងស្មារតីអត់មិនបាន។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់ពួកគេម្នាក់ៗប្រែជាប្លែក និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់។ សៀវ ឌីង និង សៀវ លី បានលបផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកគ្នាទៅវិញទៅមក ហើយមានអារម្មណ៍ថានៅក្នុងចិត្តកំពុងតែមានចលនាបន្តិច។ ប្រសិនបើ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក» ពិតជាអាចលេបត្របាក់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» បានមែននោះ កុំថាឡើយតែនៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មនេះ សូម្បីតែកម្លាំងនៅក្នុងទីក្រុងក្បែរៗនោះ ក៏ពិបាកនឹងមកប្រជែងជាមួយពួកគេដែរ។ នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ ការអភិវឌ្ឍរបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក» នឹងស្ទុះឡើងយ៉ាងលឿនដូចហោះមិនខាន!

ទោះបីជាវិធានការនេះមានផលប្រយោជន៍យ៉ាងធំធេងក៏ដោយ ប៉ុន្តែផលប៉ះពាល់របស់វាក៏ច្បាស់ក្រឡែតខ្លាំងណាស់ដែរ។ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» កាលពីមុនគឺមានកម្លាំងខ្លាំងជាង «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក»។ ប្រសិនបើពួកគេត្រូវរំលាយបញ្ចូលគ្នាមែននោះ វានឹងមានគ្រោះថ្នាក់លាក់កំបាំងមួយក្នុងការដណ្តើមយកតំណែងដឹកនាំ។ នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក» អាចនឹងក្លាយជាមានភាពវឹកវរផ្ទៃក្នុងយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រសិនបើវាទៅជាបែបនោះមែន នោះការបាត់បង់នឹងមានទំហំធំជាងអ្វីដែលទទួលបានទៅទៀត។

ខណៈពេលដែល សៀវ ឌីង និង សៀវ លី កកំពុងតែពិចារណាពីចំណុចល្អ និងចំណុចអាក្រក់នោះ ផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ ប្រែជាល្វីងជូរចត់ជាខ្លាំង។ ទោះបីជាគេមិនមានមហិច្ឆតាធំធេងក្នុងការត្រួតត្រាទឹកដីក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេក៏មិនចង់មកធ្វើតាមបញ្ជារបស់អ្នកដទៃដែរ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត កម្លាំងរបស់គេគឺលើសលប់ជាង សៀវ ឌីង និង សៀវ លី ឆ្ងាយណាស់។ ក្នុងចិត្តរបស់គេច្បាស់ជាមានអារម្មណ៍មិនសុខស្រួលឡើយ ប្រសិនបើគេត្រូវមកស្តាប់បង្គាប់បញ្ជារបស់អ្នកទាំងពីរនោះ។

«“ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក” ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយពួកយើងបីនាក់បងប្អូន។ ខ្ញុំក៏អាចរាប់បានថាជាមេក្រុមម្នាក់របស់ដែកថែបវាលខ្សាច់ដែរ។ ខ្ញុំមិនគិតថា លោកនឹងមានអារម្មណ៍ថោកទាបដោយសារតែមកធ្វើការនៅក្រោមបង្គាប់របស់ខ្ញុំឡើយ មែនទេ?» ដោយហាក់ដូចជាមើលធ្លុះពីភាពមិនសុខស្រួលនៅក្នុងចិត្តរបស់ ឡូ ប៊ូ សៀវ យ៉ាន បាននិយាយឡើងទាំងស្នាមញញឹម។

ដោយការនិយាយបែបនេះ សៀវ យ៉ាន បានធ្វើឱ្យ ឡូ ប៊ូ និងអ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់គ្រូពីរបីនាក់នៅក្បែរនោះ មានទឹកមុខប្រសើរឡើងវិញភ្លាម។ ការធ្វើការនៅក្រោមបង្គាប់របស់មនុស្សម្នាក់ដែលប្រហែលជាស្ថិតក្នុងកម្រិតលំដាប់ស្ដេច គឺមិនមែនជារឿងថោកទាបឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍ថាវាជាកិត្តិយសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតទៅវិញ។

«លោកមេក្រុម ឡូ ប៊ូ លោកចង់រំលាយបញ្ចូលគ្នា ឬមួយក៏ចង់ឱ្យខ្ញុំមកបោសសម្អាតចោលឱ្យអស់? តើលោកចង់ជ្រើសរើសផ្លូវណា លោកអាចសម្រេចចិត្តដោយខ្លួនឯងចុះ។» និយាយដល់ត្រង់នេះ សៀវ យ៉ាន បានផ្អាកបន្តិច រួចបន្ថែមទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថា លោកនឹងមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំខកបំណងឡើយ។»

ដោយសារតែត្រូវបានសម្លឹងចំដោយកែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅស្រទុំមួយគូនោះ កន្ទុយភ្នែករបស់ ឡូ ប៊ូ បានញាក់ពីរបីដងដោយមិនដឹងខ្លួន។ គេបានដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងវែង ខណៈពេលដែលទឹកមុខរបស់គេបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿន។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់ ឡូ ប៊ូ ផ្ទៃខាងក្នុងនៃសាលទាំងមូលបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត។ បរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ មានត្រឹមតែសំឡេងតិចៗនៃម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែគោះស្រាលៗនៅលើផ្ទៃតុប៉ុណ្ណោះ។

ភាពស្ងៀមស្ងាត់បានបន្តអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ នៅពេលដែលស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ជិតនឹងរលាយបាត់ទៅហើយនោះ ឡូ ប៊ូ ទីបំផុតបានសើចទាំងល្វីងជូរចត់ រួចដកដង្ហើមធំ។ គេបានងើបក្បាលឡើង ហើយពោលទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន ថា៖ «ថ្ងៃនេះ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនយល់ព្រមទេ ខ្ញុំបារម្ភថា “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” នឹងត្រូវរំសាយចោលភ្លាមៗជាមិនខាន។»

សៀវ យ៉ាន គ្រាន់តែញញឹមស្រាលៗ ហើយមិនបានបញ្ចេញមតិអ្វីឡើយ។

«ចុះបើបែបនេះ តើលោកគិតថាខ្ញុំនៅមានជម្រើសផ្សេងទៀតទេ?» ផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ ពេញទៅដោយភាពល្វីងជូរចត់ ខណៈពេលដែលគេសួរ។

«មើលទៅ ហាក់ដូចជាមិនមានឡើយ។» សៀវ យ៉ាន និយាយទាំងស្នាមញញឹម។ បន្ទាប់ពីបានឃើញស្នាមញញឹមដ៏ល្វីងជូរចត់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ និងបានដឹងពីជម្រើសរបស់គេរួចមក សៀវ យ៉ាន បានគ្រវីស្មារបស់គេ។ គេបានផ្ងារបាតដៃឡើង ស្រាប់តែដបត្បូងតូចមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងកាត់ ឡូ ប៊ូ និងអ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់គ្រូទាំងបីនាក់នៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេ។ ដបត្បូងនោះបានផ្អៀងបន្តិច ហើយថ្នាំគ្រាប់បង្កើនកម្លាំងពណ៌ក្រហមចំនួនបួនគ្រាប់បានហូរចេញមក។ គេបានវាត់ម្រាមដៃរបស់គេ ស្រាប់តែថ្នាំគ្រាប់ទាំងបួនគ្រាប់នោះបានបាញ់តម្រង់ទៅកាន់ដៃរបស់មនុស្សទាំងបួននាក់ដែលកំពុងតែភាំងស្មារតីនោះយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។

«កុំនិយាយថាខ្ញុំមិនទុកចិត្តពួកឯងអី។ ពិតណាស់ សូម្បីតែខ្ញុំប្រាប់ពួកឯងឥឡូវនេះថាខ្ញុំទុកចិត្តពួកឯង ក៏ខ្ញុំបារម្ភថាពួកឯងច្បាស់ជាមិនជឿសម្តីរបស់ខ្ញុំដែរ។» បន្ទាប់ពីបាននិយាយពាក្យសម្តីមួយឃ្លាយ៉ាងវែងរួចមក សៀវ យ៉ាន បានញញឹមហើយពោលថា៖ «របស់ទាំងនេះមិនមែនជារបស់ពុលខ្លាំងក្លាបំផុតឡើយ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើជាតិពុលនោះផ្ទុះឡើង ខ្ញុំជឿជាក់ថា ក្រៅពីលោកមេក្រុម ឡូ ប៊ូ ដែលគួរតែអាចទ្រាំទ្របានមួយសន្ទុះធំ ខ្ញុំបារម្ភថាមនុស្សបីនាក់ដែលនៅសេសសល់នឹងត្រូវស្លាប់នៅនឹងកន្លែងភ្លាមៗ។»

ដោយផ្អៀងក្បាលទៅរក ឡូ ប៊ូ សៀវ យ៉ាន បានបន្ថែមថា៖ «ចាំទុក ខ្ញុំនិយាយថា ទ្រាំទ្របានយូរបន្តិច មិនមែនមានន័យថាលោកអាចទប់ទល់នឹងជាតិពុលនោះបានឡើយ។»

នៅពេលបានឃើញទឹកមុខរឹងកំព្រឹងរបស់ ឡូ ប៊ូ និងមនុស្សបីនាក់ទៀត សៀវ យ៉ាន បាននិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «... នេះគ្រាន់តែជាការការពារខ្លួនខ្លះៗដែលខ្ញុំបានធ្វើប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងណាមិញ វាមិនអាចទៅរួចទេសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការទុកចិត្តពួកឯងទាំងស្រុងភ្លាមៗនោះ។ ខ្ញុំនឹងប្រគល់ថ្នាំបន្សាបពុលជាដំណាក់កាលៗទៅឱ្យបងប្រុសច្បងរបស់ខ្ញុំ។ ឱ្យតែពួកឯងមិនធ្វើរឿងរ៉ាវផ្តេសផ្តាស ឬមានគំនិតមិនល្អ ពួកឯងច្បាស់ជាមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ។ នៅពេលដែលពួកឯងទទួលបានសេចក្តីទុកចិត្តពិតប្រាកដនាពេលអនាគត ខ្ញុំនឹងជួយពួកឯងដកជាតិពុលទាំងអស់ចេញពីរាងកាយ។»

«មើលទៅ ពួកយើងគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅតែពីត្រូវលេបវាចូលទៅទេ មែនទេ?» ដោយកាន់គ្រាប់ថ្នាំពណ៌ក្រហមនៅក្នុងដៃ ឡូ ប៊ូ បានស្ងប់ស្ងាត់អស់មួយសន្ទុះ មុននឹងដកដង្ហើមធំ។ គេដឹងច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា ប្រសិនបើគេមិនលេបថ្នាំគ្រាប់ឱសថនេះទេ សៀវ យ៉ាន ច្បាស់ជាមិនជឿថាពួកគេស្ម័គ្រចិត្តរំលាយបញ្ចូលគ្នានោះឡើយ។

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច រួចពោលដោយសំឡេងស្រាលថា៖ «លោកមេក្រុម ឡូ ប៊ូ គឺជាមនុស្សឆ្លាតវៃម្នាក់។ លោកច្បាស់ជាយល់ហើយថា ខ្ញុំធ្វើបែបនេះគឺដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពតែប៉ុណ្ណោះ។»

បន្ទាប់ពីសើចទាំងល្វីងជូរចត់ ឡូ ប៊ូ បានងើបក្បាលឡើងហើយសម្លឹងត្រង់ទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន។ ទោះបីជាផ្ទៃមុខរបស់យុវជនម្នាក់នោះនៅតែមានស្នាមញញឹមក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងកែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅស្រទុំមួយគូនោះ មានភាពត្រជាក់ និងភាពព្រងើយកន្តើយ។ ដោយសារតែត្រូវបានសម្លឹងមើលដោយខ្សែភ្នែកដ៏ត្រជាក់នោះ ឡូ ប៊ូ មានអារម្មណ៍ញ័រក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ គេជឿជាក់ថា ប្រសិនបើគេ និងអ្នកដទៃទៀតបដិសេធមិនលេបគ្រាប់ថ្នាំទាំងនេះទេ ទីបញ្ចប់របស់ពួកគេច្បាស់ជាមិនខុសប្លែកគ្នាប៉ុន្មានពីមនុស្សពីរបីនាក់របស់ត្រកូលម៉ូមុននេះឡើយ។

ដោយដកដង្ហើមធំម្តងទៀត ឡូ ប៊ូ បានងាកទៅរកអ្នកនៅក្រោមបង្គាប់ទាំងបីនាក់ ហើយផ្លាស់ប្តូរខ្សែភ្នែកគ្នា។ ពួកគេបានសើចទាំងល្វីងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល មុននឹងលេបគ្រាប់ថ្នាំឱសថពណ៌ក្រហមនោះចូលទៅក្នុងពោះទាំងទាល់ច្រក។ មិនថាក្នុងស្ថានភាពបែបណាក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់ជីវិតរបស់ពួកគេនៅក្នុងថ្ងៃនេះ គឺត្រូវបានរក្សាទុកហើយ។

នៅពេលសម្លឹងមើលមនុស្សទាំងបួននាក់ដែលបានលេបថ្នាំរួចរាល់ សៀវ យ៉ាន បានងក់ក្បាល。 គេបានក្រោកឈរឡើងយឺតៗ ហើយពោលថា៖ «លោកគួរតែទៅត្រៀមខ្លួនជាមុនសិនអំពីកិច្ចការនៃការរំលាយបញ្ចូលគ្នា។ ជនបង្កបញ្ហាមួយចំនួននៅក្នុងក្រុម គួរតែត្រូវបានបោសសម្អាតចេញទៅ។ ចាំទុក “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក” មិនត្រូវការកម្ទេចកំទី ឬមនុស្សឥតប្រយោជន៍ដែលដឹងត្រឹមតែប្រើប្រាស់ឥទ្ធិពលរបស់ក្រុមដើម្បីទៅជិះជាន់ និងធ្វើបាបអ្នកដទៃឡើយ។»

បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះរួច សៀវ យ៉ាន បានងាកខ្នងហើយដើរចេញពីសាលប្រជុំ។ សៀវ ឌីង បានលបសម្លឹងមើលទៅ ឡូ ប៊ូ ដែលមានសភាពអស់សង្ឃឹម មុននឹងដើរតាមពីក្រោយខ្នង សៀវ យ៉ាន យ៉ាងជិតស្និទ្ធ។

ដោយដើរតាមពីក្រោយ សៀវ យ៉ាន ក្រុមសមាជិកនៃ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក» បានសម្លឹងមើលទៅរូបរាងដ៏ស្គមស្គាំងនៅខាងមុខពួកគេ។ ចិត្តរបស់ពួកគេមានអារម្មណ៍វិលវល់បន្តិច។ ត្រឹមតែរយៈពេលកន្លះថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ កម្លាំងដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម បែរជាត្រូវបានបង្ខំឱ្យរំលាយបញ្ចូលគ្នាទៅក្នុង «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក» យ៉ាងសាហាវបែបនេះ? ហេតុការណ៍ដ៏អស្ចារ្យនេះ ពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ដូចជាកំពុងតែយល់សប្តិអញ្ចឹង។

ដោយអង្គុយយ៉ាងអស់កម្លាំងនៅលើកៅអី ឡូ ប៊ូ បានសម្លឹងមើលទៅក្រុមមនុស្សដែលបានចាកចេញទៅម្តងម្នាក់ៗ រួចដកដង្ហើមធំ។ គេបានគ្រវីដៃយ៉ាងទន់ខ្សោយ ហើយពោលថា៖ «ទៅត្រៀមខ្លួនបោសសម្អាតមនុស្សឥតប្រយោជន៍ទាំងអស់ចេញទៅ។»

«លោកមេក្រុម តើពួកយើងពិតជាត្រូវរំលាយបញ្ចូលទៅក្នុង “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក” បែបនេះមែនទេ?» នៅពីក្រោយខ្នងរបស់គេ អ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់គ្រូម្នាក់បានសើចទាំងល្វីងជូរចត់ រួចសួរឡើង។

«ប្រសិនបើពួកយើងមិនធ្វើបែបនេះ តើពួកយើងនៅអាចធ្វើអ្វីបានទៀតទៅ? កម្លាំងរបស់ សៀវ យ៉ាន គឺជាអ្វីដែលពួកឯងបានឃើញយ៉ាងច្បាស់នឹងភ្នែកហើយ។ ប្រសិនបើគេពិតជាចង់បំផ្លាញ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” របស់ពួកយើងមែននោះ វាជារឿងមួយដែលអាចធ្វើបានដោយគ្រាន់តែផ្ងារបាតដៃប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ការដើរតាមក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានអ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់ស្ដេចធ្វើជាឆត្រការពារនេះ វាក៏មានសុវត្ថិភាពជាងកាលពីមុនបន្តិចដែរ។» ឡូ ប៊ូ ឈ្លីថ្ងាសរបស់ខ្លួនឯង រួចនិយាយ។

នៅពេលឮបែបនេះ អ្នកខ្លាំងកម្រិតលំដាប់គ្រូទាំងបីនាក់អាចត្រឹមតែលបសើចល្វីងជូរចត់ដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក ដោយមានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្ត និងគ្មានពាក្យសម្តីអ្វីនឹងត្រូវនិយាយបន្តឡើយ។

បន្ទាប់ពីដើរចេញពីសាលប្រជុំ ក្រុមរបស់ សៀវ យ៉ាន បានធ្វើដំណើរយឺតៗឆ្ពោះទៅកាន់ខាងក្រៅ។ ពួកគេបានបត់នៅតាមជ្រុងផ្លូវមួយ មុនពេលដែលជំហានជើងរបស់ សៀវ យ៉ាន បានថយល្បឿនបន្តិច។ គេងាកក្បាលទៅរក សៀវ ឌីង និង សៀវ លី រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ទោះបីជាការបង្ខំឱ្យ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” រំលាយបញ្ចូលមកក្នុង “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក” មានគ្រោះថ្នាក់ខ្លះក៏ដោយ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងសមត្ថភាពរបស់បងធំ និងបងទីពីរ ខ្ញុំគិតថាពួកបងទាំងពីរច្បាស់ជាអាចដោះស្រាយវាបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះមិនខាន។»

«វាពិតជាមានភាពស្មុគស្មាញបន្តិចមែន។ ប៉ុន្តែ ជាមួយនឹងសកម្មភាពរបស់ឯងមុននេះ ខ្ញុំជឿជាក់ថា ឡូ ប៊ូ ត្រូវបានសង្កត់សង្កិនរហូតដល់គេមិនហ៊ានធ្វើអ្វីផ្តេសផ្តាសឡើយ។ ចំណែកឯពួកទាហានស៊ីឈ្នួលដែលត្រូវបានផ្ទេរមកពី “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” នោះ គឺមិនចាំបាច់មានការព្រួយបារម្ភហួសហេតុពេកទេ ខ្ញុំមានផែនការណ៍ដើម្បីគ្រប់គ្រងពួកគេរួចរាល់ហើយ។» សៀវ ឌីង និយាយឡើងទាំងស្នាមញញឹម។

«អញ្ចឹងល្អហើយ។» នៅពេលឃើញថា សៀវ ឌីង មិនមានភាពរារែកអ្វីឡើយ សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាលក្នុងចិត្ត។ គេបានបន្តថា៖ «បន្ទាប់មកទៀត ខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរទៅកាន់ទីក្រុងដែលត្រកូលម៉ូស្ថិតនៅ។ រឿងរ៉ាវនៅទីនេះ គឺត្រូវពឹងផ្អែកលើពួកបងដើម្បីចាត់ចែងហើយ។»

«ទៅត្រកូលម៉ូ?» នៅពេលឮបែបនេះ សៀវ ឌីង ដែលនៅខាងចំហៀងបានជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា។ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ គេទីបំផុតបានងក់ក្បាល ហើយដាស់តឿនថា៖ «ត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់។ ត្រកូលម៉ូ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គឺជាស្តេចត្រួតត្រាទឹកដីនៃទីក្រុងយ៉ាន។ លើសពីនេះ ទំនាក់ទំនងរបស់ពួកគេជាមួយបក្សពពកអ័ព្ទគឺល្អខ្លាំងណាស់។»

«បាទ។»

សៀវ យ៉ាន ញញឹមស្រាលៗ រួចងក់ក្បាល។ គេបានគ្រវីដៃទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅខាងចំហៀងខ្លួន។ បន្ទាប់ពីនោះមក ខ្នងរបស់គេបានញាក់បន្តិច ស្រាប់តែ ស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) បានលាតសន្ធឹងចេញមក។ គេបានហោះឡើងយឺតៗទៅលើអាកាស រួចគ្រវីដៃទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់ក្រុមរបស់ សៀវ ឌីង ដែលកំពុងតែភាំងស្មារតីនៅខាងក្រោម មុននឹងហោះឡើងទៅលើមេឃខ្ពស់ជាមួយ ហៃ ប៉ូដុង។ ខណៈពេលដែលពួកគេបក់ស្លាបរបស់ខ្លួន រាងកាយរបស់ពួកគេទាំងពីរបានប្រែប្រួលទៅជាកាំរស្មីពន្លឺពីរខ្សែ ហើយបានបាត់រូបរាងយ៉ាងលឿននៅចុងជើងមេឃ។