ការវាយសម្រុកចូល

សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan) និងមនុស្សមួយចំនួនទៀត កំពុងអង្គុយសម្រាកនៅក្នុងសាលប្រជុំដ៏ធំទូលាយ។ ចំណែកឯសមាជិកដែលនៅសេសសល់នៃ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ដែក» (Desert Metal Mercenary Company) បានចាប់ផ្តើមរៀបចំទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ពួកគេឡើងវិញយ៉ាងមមាញឹក បន្ទាប់ពីវាបានក្លាយទៅជាគំនររញ៉េរញ៉ៃ។ ម្តងម្កាល នៅពេលដែលមានទាហានស៊ីឈ្នួលដើរកាត់បន្ទប់ទទួលភ្ញៀវ ពួកគេតែងតែងាកមើលទៅយុវជនដែលកំពុងអង្គុយក្បែរតុទាំងកែវភ្នែកគោរព ខណៈដែលគេកំពុងញញឹមយ៉ាងកក់ក្តៅ និងក្រេបទឹកតែបន្តិចម្តងៗ។

អារម្មណ៍តក់ស្លុតនិងភ័យខ្លាចដែលកើតមានឡើងដោយសារទង្វើដ៏សាហាវឃោរឃៅរបស់ សៀវ យ៉ាន បានដក់ជាប់ក្នុងចិត្តរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងនេះមួយសន្ទុះធំ មុនពេលវាសាបរលាបទៅបន្តិចម្តងៗ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាមនុស្សដែលរស់នៅលើមុខដាវ និងប្រឡាក់ដោយឈាមជាប្រចាំ ដូច្នេះហើយកម្រិតនៃភាពរឹងមាំនៃផ្លូវចិត្ត គឺរឹងមាំជាងមនុស្សធម្មតាឆ្ងាយណាស់។ ម្យ៉ាងទៀត ដោយសារតែ ម៉ូ រ៉ាន់ (Mo Ran) គឺជាសត្រូវសងសឹករបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់» វាមិនមានតម្លៃអ្វីដែលត្រូវបង្ហាញក្តីអាណិតអាសូរចំពោះគេឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែពួកគេយល់ច្បាស់ថា ប្រសិនបើ សៀវ យ៉ាន មិនបានមកដល់ទាន់ពេលវេលានៅថ្ងៃនេះទេ ម៉ូ រ៉ាន់ ក៏មុខជាមិនលើកលែងជីវិតឱ្យបងប្អូនរួមអាជីពរបស់ពួកគេដែរ។

ដៃកាន់ពែងតែដ៏ក្តៅឧណ្ហៗ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងមមាញឹកនៅខាងក្រៅ។ នៅលើកៅអីក្បែរគេគឺ ហៃ ប៉ូដុង (Hai Bo Dong) ដែលមានទឹកមុខស្មើធេងមិនប្រែប្រួល។ បុគ្គលម្នាក់នេះដែលធ្លាប់ជាអធិរាជទឹកកក (Ice Emperor) មិនបានបង្ហាញស្នាមញញឹមរាក់ទាក់ណាមួយឡើយ ទោះបីជា សៀវ ឌីង (Xiao Ding) និង សៀវ លី (Xiao Li) មានទំនាក់ទំនងជាបងប្អូនបង្កើតរបស់ សៀវ យ៉ាន ក៏ដោយ។

«លោកតា ហៃ គឺជាមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំ។ ចរិតរបស់គាត់អាចនឹងរៀងប្រែប្រួលលឿនបន្តិច ហាៗ ប៉ុន្តែគាត់គឺជាអ្នកខ្លាំងពិតប្រាកដម្នាក់។» ដោយសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលអង្គុយស្ងៀមស្ងាត់តាំងពីដើរចូលបន្ទប់មក សៀវ យ៉ាន បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយទាល់តម្រិះ រួចប្រាប់ទៅ សៀវ ឌីង និង សៀវ លី ដែលអង្គុយនៅខាងទល់មុខទាំងស្នាមញញឹម។

សៀវ ឌីង ញញឹមហើយងក់ក្បាល។ កែវភ្នែករបស់គេបានលួចសម្លឹងមើល ហៃ ប៉ូដុង មួយភ្លែត។ អារម្មណ៍របស់គេបានប្រាប់ខ្សឹបៗថា នៅក្រោមរាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងនិងខ្នងកោងបន្តិចរបស់បុរសចំណាស់ដ៏ត្រជាក់ម្នាក់នេះ មានលាក់ទុកនូវថាមពលដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយ។

«កេៗ អ្នកខ្លាំងតែងតែមានលក្ខណៈពិសេសរបស់អ្នកខ្លាំងបែបហ្នឹងហើយ បើមិនអញ្ចឹងទេ ធ្វើម៉េចនឹងអាចបង្ហាញពីភាពអស្ចារ្យខុសពីគេបានទៅ?» សៀវ ឌីង សើចតិចៗនិងនិយាយលេងសើច។

សៀវ យ៉ាន ក៏សើចតាមដែរ។ បន្ទាប់មក គេបានសួរនាំពីរបួសរបស់ សៀវ លី មុននឹងចងចិញ្ចើមបន្តិច រួចសួរថា៖ «តើបងអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេថា មានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដទៅ? ហេតុអ្វីបានជា “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” (Sand Mercenary Company) ស្រាប់តែមានអ្នកខ្លាំងកើនឡើងច្រើនម្ល៉េះ? ហើយមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះក្មេងស្រីតូច ឈីង លីន (Qing Lin)?»

នៅពេលឮសំណួររបស់ សៀវ យ៉ាន ស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់ សៀវ ឌីង ក៏រលាយបាត់ភ្លាម។ គេសើចទាំងជូរចត់ និងដកដង្ហើមធំ មុននឹងគិតមួយសន្ទុះហាក់ដូចជាកំពុងរៀបចំរើសពាក្យពេចន៍។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេក៏និយាយយឺតៗថា៖ «កាលពីកន្លះខែមុន ឈីង លីន បានដើរចេញទៅខាងក្រៅ ហើយមិនដែលត្រឡប់មកវិញឡើយ។ បន្ទាប់ពីការស៊ើបអង្កេតរបស់យើង នាងហាក់ដូចជាត្រូវបាននរណាម្នាក់ចាប់ខ្លួនទៅ។ នៅកន្លែងដែលនាងបាត់ខ្លួន យើងបានរកឃើញដាននៃការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉យ៉ាងសាហាវ។ ទីនោះក៏មានស្រកាពស់ជាច្រើនដែលប្រឡាក់ទៅដោយឈាមស្រស់ ដែលខ្ញុំគិតថាវាត្រូវបានរបេះចេញពី ពស់វិញ្ញាណភ្លើងក្បាលពីរ (Two-Headed Flame Spirit Serpent) របស់ ឈីង លីន។»

«ការដែលអាចកម្ចាត់ ពស់វិញ្ញាណភ្លើងក្បាលពីរ និងចាប់ខ្លួន ឈីង លីន បាន ភាគីម្ខាងទៀតយ៉ាងហោចណាស់ក៏ត្រូវតែមានកម្រិត លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ដែរ។» ម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន គោះតិចៗលើផ្ទៃតុ ខណៈដែលចិញ្ចើមរបស់គេជ្រួញចូលគ្នាយ៉ាងណែន។ គេសួរទាំងមិនប្រាកដក្នុងចិត្តថា៖ «ប៉ុន្តែ តើនរណាទៅដែលចង់ធ្វើបាប ឈីង លីន? នាងគ្រាន់តែជាក្មេងស្រីតូចម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ តើមានអ្នកខ្លាំងលំដាប់ព្រលឹងឯណាដែលសុខចិត្តបន្ទាបខ្លួនមកដៅសញ្ញាលើនាងទៅ?»

«ពួកយើងក៏មិនសូវច្បាស់ដែរ។» សៀវ ឌីង ញញឹមជូរចត់ទាំងគ្រវីក្បាល រួចបន្តថា៖ «វាជាថ្ងៃទីពីរផងដែរបន្ទាប់ពី ឈីង លីន បានបាត់ខ្លួន ដែលស្រាប់តែ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” ចាប់ផ្តើមលេបត្របាក់ ឬកម្ចាត់កម្លាំងផ្សេងៗនៅក្នុងទីក្រុង។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” នៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ (Rock Desert City) នេះ ក្រៅពីពួកយើង និងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលពីរឬបីផ្សេងទៀត គឺគ្មានកម្លាំងណាអាចតតាំងជាមួយពួកគេបានឡើយ។ ដូច្នេះ ក្នុងរយៈពេលមិនដល់ប្រាំថ្ងៃផង កម្លាំងតូចតាចដទៃទៀតនៅក្នុងទីក្រុង ត្រូវបានពួកគេកម្ចាត់ចោលទាំងស្រុងក្នុងល្បឿនដ៏លឿន។»

«នៅពេលនោះ ទើបក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានកម្លាំងខ្លាំងៗចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនពីបំណងរបស់ពួកគេ។ ពួកយើងបានបង្កើតសម្ព័ន្ធភាពភ្លាមៗដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់”។ តាមការគណនារបស់យើង ទោះបីជា “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” មាន ឡូ ប៊ូ (Luo Bu) ដែលជា លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចទៅរួចទេដែលក្រុមរបស់គេអាចកម្ចាត់សម្ព័ន្ធភាពរបស់យើងបានដោយងាយនោះ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃបន្ទាប់មក ស្រាប់តែមាន លំដាប់គ្រូធំ ម្នាក់ទៀត និង លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) មួយចំនួនធំបានលេចមុខឡើងនៅក្នុង “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់”។»

«នៅក្រោមការកើនឡើងកម្លាំងដ៏គំហុករបស់គូសត្រូវ ពួកយើងបានចាប់ផ្តើមស្លន់ស្លោពីខាងក្នុង។ យ៉ាងណាមិញ វាគ្រាន់តែជាសម្ព័ន្ធភាពដែលបង្កើតឡើងភ្លាមៗនៅនាទីចុងក្រោយប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះវាមិនមានភាពរឹងមាំអ្វីឡើយ។ ជាលទ្ធផល ក្រោមស្ថានភាពដែលប្រយុទ្ធបែកបាក់គ្នា ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលបីផ្សេងទៀត ត្រូវបានបញ្ចប់ដោយក្រុមមួយត្រូវបានបំផ្លាញចោល ក្រុមមួយបានចុះចាញ់ និងក្រុមមួយទៀតបានជ្រើសរើសចាកចេញពីទីក្រុងនេះ បន្ទាប់ពីបានប្រគល់ប្រាក់យ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ទៅឱ្យ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” ដើម្បីសុំសន្តិភាព។»

«ចំណែកឯពួកយើងវិញ ដោយសារតែ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់” គឺជាឆ្អឹងដំរីដ៏រឹងមាំបំផុតដែលពិបាកលេបសម្រាប់ពួកគេ ពួកយើងទើបត្រូវបានទុកមកដោះស្រាយក្រោយគេបង្អស់។ ដែលវានាំមកនូវអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅថ្ងៃនេះឯង។ ប្រសិនបើឯងមកដល់យឺតតែបន្តិច ខ្ញុំខ្លាចថា “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់” មុខជាត្រូវរលាយបាត់ឈ្មោះជាមិនខាន។» សៀវ ឌីង ដកដង្ហើមធំ។

«តើបងដឹងពីប្រវត្តិខាងក្រោយរបស់មនុស្សទាំងនោះដែលស្រាប់តែចូលរួមជាមួយ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” ទេ?» សៀវ យ៉ាន អង្អែលពែងតែដ៏ក្តៅឧណ្ហៗយឺតៗ រួចសួរតិចៗ។

«យើងមិនប្រាកដទេ។» សៀវ ឌីង គ្រវីក្បាល។ ទឹកមុខគិតគូរយ៉ាងជ្រៅបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក គេនិយាយទាំងស្ទាក់ស្ទើរថា៖ «ខ្ញុំហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ថា ការបាត់ខ្លួនរបស់ ឈីង លីន មានទំនាក់ទំនងខ្លះទៅនឹងក្រុមអ្នកខ្លាំងដែលស្រាប់តែចូលរួមជាមួយ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” នោះ។ យ៉ាងណាមិញ ពេលវេលានៃព្រឹត្តិការណ៍ទាំងពីរនេះ ហាក់ដូចជាមានភាពចៃដន្យខ្លាំងពេកហើយ។»

«ពស់វិញ្ញាណភ្លើងដែល ឈីង លីន មាន គួរតែមានមនុស្សតិចតួចណាស់ដែលបានដឹង។ ចុះហេតុអ្វីបានជាពួកគេជ្រើសរើសវាយប្រហារលើនាងទៅវិញ?» សៀវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម ហើយម្រាមដៃដែលកំពុងគោះតុស្រាប់តែឈប់ងក់។ គេរអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តថា៖ «កុំប្រាប់ឡើយថា វាគឺដោយសារតែ កែវភ្នែកផ្កាពស់បៃតងបីស្រទាប់ (Triple Jade-Green Snake Flower Pupils)?»

«ពួកយើងក៏មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងដែរ។» សៀវ ឌីង និង សៀវ លី សម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមក មុខរបស់ពួកគេពេញទៅដោយស្នាមញញឹមជូរចត់។

«បងប្រុសទាំងអាចនឹងមិនដឹង ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថាអាឡប់ ឡូ ប៊ូ ម្នាក់នោះមុខជាដឹងមិនខាន។» សៀវ យ៉ាន អង្គុយត្រង់ខ្លួនហើយញញឹម។ គេនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅរកវា ហើយទៅមើលក្នុងពេលតែមួយថា តើភាពក្លាហានរបស់វាបានមកពីណាឱ្យប្រាកដ។»

«អ្ហក! ពួកយើងនឹងទៅប្រមូលមនុស្សមួយចំនួន។ តោះទៅជាមួយគ្នា ពួកវាមានមនុស្សច្រើនណាស់។» សៀវ ឌីង បញ្ចេញមតិ។

«តាមតែបងចង់ធ្វើចុះ។» ចំពោះរឿងនេះ សៀវ យ៉ាន មិនបានបដិសេធឡើយ គេងក់ក្បាល រួចក្រោកឈរឡើងដើរចេញទៅកាន់ទ្វារ។ នៅពេលដើរកាត់ ហៃ ប៉ូដុង គេញញឹមហើយនិយាយថា៖ «លោកតា ហៃ តើមានបំណងដើរទៅជាមួយគ្នាទេ?»

«ខ្ញុំក៏ធុញនឹងការនៅទីនេះដែរ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងទៅតាមមើលរឿងសប្បាយៗជាមួយឯងចុះ។ ប៉ុន្តែ កុំគិតចង់ឱ្យខ្ញុំលូកដៃឱ្យសោះណា តម្លៃសម្រាប់ការឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីមួយ គឺថ្លៃខ្លាំងណាស់។» ហៃ ប៉ូដុង សើចតិចៗ។

សៀវ យ៉ាន ញញឹមនិងងក់ក្បាល មុននឹងបោះជំហានវែងៗដើរចេញពីសាលប្រជុំ។ នៅពីក្រោយគេ ហៃ ប៉ូដុង បានដើរតាមយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ សៀវ ឌីង និង សៀវ លី បានប្រមូលសមាជិកដែលមានសមត្ថភាពខ្ពស់ជាងហាសិបនាក់យ៉ាងរហ័ស ហើយក្រុមមនុស្សទាំងមូលបានវាយសម្រុកចេញពីទីស្នាក់ការកណ្តាលយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ។ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេពោរពេញទៅដោយចំហាយសម្លាប់ ខណៈដែលពួកគេតម្រង់ទៅកាន់ទឹកដីរបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ដោយត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចក្នុងការកាប់សម្លាប់។

នៅលើផ្លូវធំ នៅពេលដែលអ្នកដំណើរជុំវិញខ្លួនបានឃើញក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានមុខមាត់កាចសាហាវស្រាប់តែស្ទុះចេញមក ពួកគេបានប្រញាប់ប្រញាល់គេចផ្លូវចេញភ្លាមៗ។ ភ្លាមៗនោះ កែវភ្នែកដ៏ចម្លែករបស់ពួកគេបានសម្លឹងមើលក្រុមបុរសទាំងនេះ រួមជាមួយសំឡេងខ្សឹបខ្សៀវតិចៗបន្លឺឡើង៖

«តើនោះមិនមែនជាសមាជិកនៃ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់” ទេអី? ហេតុអ្វីបានជាពួកគេហ៊ានចេញមកក្រៅនៅពេលនេះ? តើពួកគេមិនខ្លាច “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” ទេឬ?»

«ឈីស! ខ្ញុំទើបតែបានឮពីសមាជិកម្នាក់នៃ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” ថាបេសកកម្មរបស់ពួកគេនៅពេលនេះបានបរាជ័យហើយ។ លំដាប់គ្រូធំ របស់ពួកគេក៏បានស្លាប់នៅក្នុងដៃរបស់ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់” ដែរ។ ឥឡូវនេះ វាហាក់ដូចជាពួកមនុស្សទាំងនេះមានបំណងទៅសងសឹកដល់កន្លែងហើយ។»

«អ្វីទៅ? លំដាប់គ្រូធំ របស់ “ក្រុមទានហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” ស្លាប់ហើយ? តើមានអ្នកខ្លាំងដែលអាចតតាំងជាមួយ លំដាប់គ្រូធំ លេចមុខនៅក្នុង “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់” តាំងពីពេលណា?»

«ត្រូវហើយ គឺយុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅដែលដឹកនាំក្រុមនៅខាងមុខនោះឯង។ ហ៊ីៗ តើអ្នកទាំងប្លែកខ្លាំងមែនទេ? ប៉ុន្តែ លំដាប់គ្រូធំ ម្នាក់នោះដែលឈ្មោះ ម៉ូ រ៉ាន់ ត្រូវបានសម្លាប់ដោយគេនៅចំពោះមុខមនុស្សគ្រប់គ្នាពិតប្រាកដមែន។» អ្នកដំណើរម្នាក់ដែលហាក់ដូចជាដឹងរឿងរ៉ាវខាងក្នុង បានសម្លឹងមើលទៅយុវជនរាងស្គមស្គាំងនៅខាងមុខក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលមាឌធំៗទាំងកែវភ្នែកគោរព ខណៈដែលគេនិយាយទាំងសំណើច។

«ចង្រៃយក្ស! ម៉េចនឹងអាចទៅរួច? ខ្ញុំខ្លាចថាយុវជនម្នាក់នោះសូម្បីតែអាយុម្ភៃឆ្នាំក៏មិនទាន់ដល់ផង។ តើគេអាចកម្ចាត់ លំដាប់គ្រូធំ ម្នាក់បានយ៉ាងម៉េចទៅ?» មនុស្សជុំវិញខ្លួនអ្នកដំណើរម្នាក់នោះ សុទ្ធតែភាំងស្មារតី និងមានផ្ទៃមុខពេញទៅដោយភាពមិនជឿទាល់តែសោះ។

«ឆឺស ចាំមើលទៅ។ លើកនេះ ខ្ញុំគិតថា “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់” មុខជាត្រូវជួបគ្រោះថ្នាក់ធំមិនខាន។ នរណាប្រើឱ្យពួកគេមានអំនួតខ្លាំងម្ល៉េះក្នុងអំឡុងពេលនេះ។ ហ៊ីៗ។» អ្នកដំណើរម្នាក់នោះសើចបែបឌឺដង។

ក្រោមការតាមដាននៃកែវភ្នែកជាច្រើននៅក្នុងទីក្រុង ក្រុមរបស់ សៀវ យ៉ាន បានឆ្លងកាត់ផ្លូវពីរបីខ្សែ ហើយដប់នាទីក្រោយមក ទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ដែលត្រូវបានការពារយ៉ាងតឹងរ៉ឹងដូចជាធុងដែកថែប ក៏បានលេចឡើងនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ច្បាស់ជាទទួលបានព័ត៌មានអំពីការសម្លាប់ ម៉ូ រ៉ាន់ រួចទៅហើយ។ ហេតុដូច្នេះហើយ នៅច្រកចូលមានទាហានស៊ីឈ្នួលមួយចំនួនធំកំពុងកាន់អាវុធភ្លឺផ្លេកដើរល្បាតយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ ផ្ទៃមុខដ៏តានតឹងរបស់ពួកគេគឺមានភាពហ្មត់ចត់ខ្លាំងណាស់។ នៅពេលដែលពួកគេបានកត់សម្គាល់ឃើញក្រុមដ៏ធំនៃ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់» លេចឡើងនៅចុងផ្លូវ អារម្មណ៍ស្លន់ស្លោក៏បានជះឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេភ្លាមៗ។ ទាហានស៊ីឈ្នួលពីរបីនាក់បានត្រដររត់ចូលទៅក្នុងទ្វារដ៏ធំដើម្បីរាយការណ៍ពីបញ្ហានេះ។

ដោយសម្លឹងមើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលរបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ដែលរាងកាយកំពុងញ័របន្តិច ខណៈដែលពួកគេកាន់អាវុធ និងប្រមូលផ្តុំគ្នានៅមាត់ទ្វារដ៏ធំ ក្រុមរបស់ សៀវ យ៉ាន បានឈប់យឺតៗនៅខាងក្រៅច្រកចូល។

«នេះគឺជាទឹកដីរបស់ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់”។ តើពួកឯងទាំងអស់គ្នាមកទីនេះដើម្បីអ្វី?» ដោយឃើញក្រុមបុរសមាឌធំដែលមានមុខមាត់កាចសាហាវ និងភ្នែកកំណាចបិទជិតទ្វារខាងមុខ ទាហានស៊ីឈ្នួលរាងស្គមម្នាក់បានស្រែកគំហកទាំងសម្តែងភាពក្លាហានខាងក្រៅ ប៉ុន្តែខាងក្នុងកំពុងទន់ជ្រាយ។

«ហៅ ឡូ ប៊ូ ឱ្យវារក្បាលចេញមកខាងក្រៅភ្លាម។» សៀវ យ៉ាន ខ្វៀលក្រចកដៃរបស់គេ មុននឹងងើបក្បាលឡើង ហើយប្រាប់ទៅបុរសម្នាក់នោះទាំងស្នាមញញឹម។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់បានគ្របដណ្តប់។ ដោយសម្លឹងមើលទៅយុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅដែលកំពុងឈរនៅខាងមុខគេបង្អស់ ទាហានស៊ីឈ្នួលទាំងអស់នៅមាត់ទ្វារបានរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។ ពីមាត់របស់មនុស្សទាំងនោះដែលទើបតែត្រឡប់មកពី «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់» អម្បាញ់មិញនេះ ពួកគេបានដឹងរួចមកហើយថា លំដាប់គ្រូធំ បានស្លាប់ក្នុងស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យអាណោចអាធ័មបំផុតនៅក្នុងដៃរបស់យុវជនដែលកំពុងញញឹមយ៉ាងកក់ក្តៅម្នាក់នេះ។

«មិនអីទេ ខ្ញុំនឹងដើរចូលទៅរកវាដោយខ្លួនឯងចុះ។» ដោយឃើញទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងស្ងាត់ច្រងំ សៀវ យ៉ាន ញញឹមទាំងទាល់តម្រិះ ហើយបោះជំហានទៅមុខយឺតៗមួយជំហាន។

«ហួៗ។» នៅពេលដែល សៀវ យ៉ាន បោះជំហានទៅមុខមួយជំហាន ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅមាត់ទ្វារបានប្រញាប់ប្រញាល់ថយក្រោយមួយជំហានភ្លាមៗទាំងផ្ទៃមុខស្លន់ស្លោ។ ជំហានជើងដ៏មានសណ្តាប់ធ្នាប់របស់ពួកគេ គឺគួរឱ្យចង់សើចណាស់នៅពេលបានឃើញ។

«មេក្រុមបានចេញបញ្ជាហើយ។ សម្លាប់ពួកវាដោយមិនគិតពីជីវិត! នរណាដែលសម្លាប់អាម្នាក់អាវខ្មៅនេះបាន នឹងត្រូវទទួលបានរង្វាន់ជាកាក់មាសហាសិបពាន់!» នៅក្នុងចំណោមភាពស្ងប់ស្ងាត់នោះ សំឡេងស្រែកខ្លាំងៗមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយទ្វារដ៏ធំ។

នៅពេលដែលសំឡេងស្រែកនោះបានធ្លាក់ចុះ កែវភ្នែករបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅមាត់ទ្វារក៏ភ្លឺផ្លេកឡើងភ្លាមៗ។ កែវភ្នែកដែលពួកគេសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន មានភាពភ័យខ្លាចតិចជាងមុន និងពោរពេញទៅដោយភាពលោភលន់កាន់តែខ្លាំង។

ដោយដឹងច្បាស់ពីការផ្លាស់ប្តូររបស់មនុស្សទាំងនេះ សៀវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលតិចៗ។ គេខ្ជិលនិយាយសម្តីឥតប្រយោជន៍តទៅទៀតណាស់។ បន្ទាប់ពីគ្រវីដៃដើម្បីឃាត់សមាជិក «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់» នៅខាងក្រោយគេដែលកំពុងរៀបចំដកដាវចេញ គេក៏បានបោះជំហានទៅមុខម្តងទៀត។

«សម្លាប់វាទៅ!» រង្វាន់ដ៏ធំសន្ធឹកសន្ធាប់នោះ ទីបំផុតមានទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ដែលមិនអាចទប់ទល់នឹងការល្បួងចិត្តបាន។ គេបានកាន់អាវុធដ៏មុតស្រួចរបស់គេយ៉ាងណែន ហើយស្ទុះសំដៅទៅរក សៀវ យ៉ាន ទាំងផ្ទៃមុខកាចសាហាវ ដោយមានបំណងចង់សម្លាប់គេ។

សកម្មភាពរបស់គេច្បាស់ជាបានបង្កើតជាផលប៉ះពាល់ជាបន្តបន្ទាប់។ ភ្លាមៗនោះ ទាហានស៊ីឈ្នួលនៅខាងក្រោយគេបានបង្ហាញផ្ទៃមុខដ៏កាចសាហាវ ខណៈដែលពួកគេកាន់អាវុធយ៉ាងណែន ហើយស្ទុះសំដៅទៅរក សៀវ យ៉ាន។

ដោយសម្លឹងមើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលរាប់សិបនាក់ដែលកំពុងស្ទុះមក សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចេញតិចៗ។ ដៃរបស់គេបានបង្វិលបន្តិច ហើយត្រូវបានរុញទៅមុខយ៉ាងគំហុក៖ « បាតដៃភ្លើង (Fire Palm)! »

នៅពេលដែលបាតដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ត្រូវបានរុញទៅមុខ កម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានស្រាប់តែជះឡើង។ បន្ទាប់ពីនោះមក វាបាននាំមកនូវខ្យល់បោកបក់ ដែលមានអំណាចអាចក្រឡាប់ផ្ទាំងថ្មដ៏ធំបាន ហើយបានបោកផ្ទប់ទៅលើទ្រូងរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលរាប់សិបនាក់នោះ។

«ហ្គ្រុក! ហ្គ្រុក!»

នៅពេលដែលខ្យល់បោកផ្ទប់ទៅលើរាងកាយរបស់ពួកគេ វាហាក់ដូចជាពួកគេត្រូវបានបុកដោយផ្ទាំងថ្មដ៏ធំដែលមានទម្ងន់មួយពាន់ចិន (៥០០ គីឡូក្រាម) អញ្ចឹង។ ផ្ទៃមុខរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលរាប់សិបនាក់ដែលពេញទៅដោយចំហាយសម្លាប់ បានប្រែជាស្លេកស្លាំងភ្លាមៗ។ ភ្លាមៗនោះ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមក្អួតឈាមចេញមកមួយមា៉ត់ហើយមួយមា៉ត់ទៀត ហាក់ដូចជាមានភ្លៀងឈាមធ្លាក់ចុះមកអញ្ចឹង។

ទះបាតដៃរបស់គេតិចៗ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅទ្វារដ៏ធំដែលបានក្លាយទៅជាទទេស្អាតក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ គេងាកក្រោយហើយនិយាយទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់» ដែលមានផ្ទៃមុខភាំងស្មារតីទាំងស្រុងថា៖ «តោះទៅ។»

បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនោះរួច គេបានដើរនាំមុខ និងឈានជើងកាត់ច្រកទ្វារ។ ឥរិយាបថដ៏គគ្លើនរបស់គេ ធ្វើឱ្យវាហាក់ដូចជាគេកំពុងដើរចូលផ្ទះរបស់ខ្លួនឯងអញ្ចឹង។

ដោយសម្លឹងមើលខ្នងរបស់យុវជននៅខាងមុខពួកគេ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានសម្លឹងមុខគ្នាទៅវិញទៅមកទាំងគាំងសម្តី។ ការវាយកម្ចាត់ទាហានស៊ីឈ្នួលធម្មតារាប់សិបនាក់ដោយប្រើត្រឹមតែបាតដៃតែមួយចំហៀង តើម្នាក់នេះមិនមែនខុសប្រក្រតីបន្តិចទេឬ?

«អ្ហឺ... ពិតជាអាល្អិតខុសប្រក្រតីមែន។» សៀវ លី ដកដង្ហើមធំ។ គេបានសម្លឹងមុខជាមួយ សៀវ ឌីង ហើយអ្នកទាំងពីរបានគ្រវីក្បាលដោយទាល់តម្រិះ មុននឹងបោះជំហានវែងៗដើរតាមពីក្រោយ។

«ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» គឺពិតជាកម្លាំងដែលមានអំណាចបំផុតនៅក្នុងទីក្រុងថ្មខ្សាច់ពិតប្រាកដមែន។ ពួកគេទើបតែដើរចូលទៅក្នុងទីធ្លាភ្លាម ស្រាប់តែមានទាហានស៊ីឈ្នួលជាងមួយរយនាក់កាន់អាវុធភ្លឺផ្លេកមកចោមរោមពួកគេភ្លាមៗ។ ទោះបីជាពួកគេមានចំហាយសម្លាប់ខ្សោយជាងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួល «ដែកខ្សាច់» ក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេពិតជាមានសន្ទុះខ្លាំងក្លាបន្ទាប់ពីមានមនុស្សជាច្រើនជួបជុំគ្នាែបបនេះ។

ដោយសម្លឹងមើលក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដ៏ធំដែលកំពុងបិទផ្លូវខាងមុខ ជំហានជើងរបស់ សៀវ យ៉ាន មិនបានបង្អង់សូម្បីតែបន្តិចឡើយ។ នៅពេលដែលបាតដៃរបស់គេរុញទៅមុខ កម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅបានមកពីគ្រប់ទិសទី ហើយមានភាពគគ្លើនខ្លាំងណាស់នៅពេលដែលវាជះចេញទៅ។ ក្រោមការវាយប្រហារនៃកម្លាំងនេះ ទាហានស៊ីឈ្នួលណាដែលមានកម្លាំងទាបជាង លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ (Dou Zhe) កម្រិតផ្កាយប្រាំ នឹងត្រូវក្អួតឈាម ហើយដួលថយក្រោយ។ មានតែមនុស្សមួយចំនួនដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាងនេះបន្តិចប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារជាទ្រង់ទ្រាយធំរបស់ សៀវ យ៉ាន បាន។ ប៉ុន្តែ មុនពេលដែលពួកគេមានពេលសប្បាយចិត្តនឹងការទប់ទល់កម្លាំងខ្យល់របស់ សៀវ យ៉ាន រូបរាងដូចជាខ្មោចនឹងភ្លឺផ្លេកនៅចំពោះមុខពួកគេ។ កណ្តាប់ដៃដែលហាក់ដូចជាមិនបានប្រើកម្លាំងអ្វីច្រើន នឹងធ្វើឱ្យទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់សន្លប់បាត់ស្មារតីដោយសាររបួសធ្ងន់រាល់ពេលដែលវាត្រូវបានវាយចេញទៅមុខយ៉ាងស្រាលស្រទន់។

នៅតាមផ្លូវដើរចូលទៅខាងក្នុង ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលរបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ដួលរលំនៅលើសងខាងផ្លូវតូចទាំងននៀល និងថ្ងូរយ៉ាងឈឺចាប់ ទីបំផុត សៀវ យ៉ាន បានទទួលបទពិសោធន៍ពីភាពខ្លាំងក្លានៃ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan Class Qi Method) ម្តងទៀត។ ប្រសិនបើរឿងនេះកើតឡើងកាលពីមុន គេនឹងអាចប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ «បាតដៃភ្លើង» បានត្រឹមតែប្រាំដងប៉ុណ្ណោះ មុនពេលដែលកម្លាំងធាតុនៅក្នុងរាងកាយរបស់គេប្រកាសថាអស់រលីង។ ប៉ុន្តែ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង ដែលគេមាននាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ គឺអាចគាំទ្រដល់ការប្រើប្រាស់ខ្ជះខ្ជាយតាមចិត្តរបស់គេបាន។ ភាពខុសគ្នារវាងពួកវា គឺដូចជាមេឃនិងដីអញ្ចឹង!

ការដើរវាយលុកពេញមួយផ្លូវ សៀវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាបានវាយប្រហាររហូតដល់បង្កើតបានជាការញៀនទៅហើយ។ រាងកាយរបស់គេបានប្រែទៅជាស្រមោលខ្មៅ និងធ្វើចលនាឆ្លងកាត់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានកម្លាំងត្រឹមតែលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ធម្មតាប៉ុណ្ណោះ។ កន្លែងណាដែលគេបានភ្លឺផ្លេកកាត់ មានឈាមរាំពាសពេញផ្ទៃមេឃ និងរូបរាងមនុស្សត្រូវបានហោះខ្ទាតទៅក្រោយ។

ដោយដើរតាមពីក្រោយ សៀវ យ៉ាន សៀវ ឌីង និងអ្នកដែលនៅសេសសល់គាំងសម្តី ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅទាហានស៊ីឈ្នួលនៅខាងមុខដែលកំពុងក្អួតឈាមម្តងហើយម្តងទៀត ឬត្រូវបានហោះខ្ទាតទៅក្រោយ។ តាំងពីពួកគេបានដើរចូលទ្វារមករហូតដល់ពេលនេះ ពួកគេសូម្បីតែឱកាសតដៃវីញក៏គ្មានដែរ។ យុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅនៅខាងមុខពួកគេ ហាក់ដូចជាមានថាមពលនិងកម្លាំងធាតុដែលមិនចេះរីងស្ងួតអញ្ចឹង។ ការខ្ជះខ្ជាយកម្លាំងដោយគ្មានការស្តាយស្រណោះបែបនេះ បានធ្វើឱ្យមនុស្សនៅទាំងសងខាងមានអារម្មណ៍រៀងឈឺចិត្តជំនួសបន្តិច។

ដោយបោះជំហានរំលងរាងកាយទាហានស៊ីឈ្នួលដែលសន្លប់បាត់ស្មារតីទាំងជំហានជើងដ៏រហ័សរហួន កែវភ្នែករបស់ពួកគេបានសម្លឹងមើលជុំវិញទីធ្លាដែលរញ៉េរញ៉ៃខ្លាំង ហើយដកដង្ហើមធំតិចៗ។ អាល្អិតម្នាក់នេះ ពិតជាអាចកម្ចាត់ចោល «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ទាំងមូលបានដោយខ្លួនឯងពិតប្រាកដមែន។

នៅក្នុងសាលប្រជុំដ៏ធំដែលទ្វាររបស់វាត្រូវបានបិទជិត មនុស្សរាប់សិបនាក់កំពុងដើរចុះឡើងយ៉ាងមិនស្ងប់ក្នុងចិត្ត។ នៅពេលដែលពួកគេបានឮសំឡេងស្រែកយ៉ាងឈឺចាប់ដែលបន្លឺឡើងមិនឆ្ងាយនៅខាងក្រៅទ្វារ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេពោរពេញទៅដោយភាពស្លន់ស្លោទាំងស្រុង។ បរិយាកាសស្លន់ស្លោបានគ្របដណ្តប់ពេញផ្ទៃខាងក្នុងនៃសាលប្រជុំទាំងមូល។

នៅលើកៅអីមេដឹកនាំនៅក្នុងសាលប្រជុំ មុខរបស់ ឡូ ប៊ូ មានសភាពស្លេកស្លាំងបន្តិចខណៈដែលគេកំពុងអង្គុយនៅលើនោះ។ ពែងតែដែលគេកាន់នៅក្នុងដៃកំពុងញ័របន្តិច។ គេបានងើបក្បាលឡើងដើម្បីសម្លឹងមើលសាលប្រជុំ មុននឹងងាកទៅរកមនុស្សពីរបីនាក់ដែលនៅមិនឆ្ងាយពីគេ។ មនុស្សទាំងនេះមិនបានពាក់ឯកសណ្ឋានរបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ឡើយ ហើយទ្រូងរបស់ពួកគេក៏មិនមានផ្លាកសញ្ញារបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» ដែរ។

«ខ្ញុំបានប្រាប់ពួកឯងពីរបីនាក់រួចមកហើយថា សៀវ ឌីង និង សៀវ លី នៃ “ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកខ្សាច់” មានប្អូនប្រុសម្នាក់ដែលមានកម្លាំងគួរឱ្យភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ ប៉ុន្តែពួកឯងនៅតែទទូចចង់បំផ្លាញពួកគេចោលទៀត។ មើលស្ថានភាពឥឡូវនេះចុះ។ អាម្នាក់នោះបានត្រឡប់មកវិញហើយ។ ឥឡូវនេះពួកគេថែមទាំងបានវាយសម្រុកចូលមកទៀត តើពួកយើងអាចទប់ទល់នឹងពួកគេយ៉ាងម៉េចទៅ?» សំឡេងរបស់ ឡូ ប៊ូ ហាក់ដូចជាមុតស្រួចបន្តិចដោយសារតែកំហឹងរបស់គេ។

«មេក្រុម ឡូ ប៊ូ ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភច្រើនពេកឡើយ។ កម្លាំងរបស់បុគ្គលម្នាក់នោះគឺពិតជាខ្លាំងបន្តិចមែន ប៉ុន្តែផ្អែកលើស្ថានភាពនៃការប្រយុទ្ធរបស់គេជាមួយព្រឹទ្ធាចារ្យ ម៉ូ រ៉ាន់ វាគឺនៅឆ្ងាយពីលទ្ធភាពដែលអាចជា លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang) ដូចដែលឯងបាននិយាយណាស់។ ទោះបីជាចុងក្រោយគេបានកម្ចាត់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ម៉ូ រ៉ាន់ ក៏ដោយ ក៏គេមានរបួសស្រាលដែរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំទាយថាកម្លាំងរបស់គេយ៉ាងច្រើនបំផុតគឺត្រឹមតែ លំដាប់គ្រូធំ កម្រិតផ្កាយពីរ ឬបីប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែ មេក្រុម ឡូ ប៊ូ ឯងគឺជា លំដាប់គ្រូធំ កម្រិតផ្កាយបួនទៅហើយ ហេតុអ្វីបានជាឯងត្រូវខ្លាចគេទៅ? ម្យ៉ាងទៀត ឱ្យតែឯងទ្រាំទ្រក្នុងអំឡុងពេលនេះបាន ពួកយើងនឹងបញ្ជូនព័ត៌មានទៅខាងក្រៅ ហើយព្រឹទ្ធាចារ្យទីមួយនៃត្រកូលរបស់យើងនឹងប្រញាប់ប្រញាល់មកទីនេះ។ នៅពេលនោះមកដល់ ជាមួយនឹងកម្លាំង លំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) របស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ តើគាត់នឹងត្រូវខ្លាចអាម្នាក់គីឡូស្រាលម្នាក់នេះឬ?» បុរសវ័យពាក់កណ្តាលមនុស្សម្នាក់ដែលប្រហែលជាមេដឹកនាំនៃក្រុមនោះ បានសើចនិយាយ។

«ខ្ញុំមិនដឹងថាគេបានលាក់កម្លាំងរបស់គេនៅក្នុងការប្រយុទ្ធជាមួយ ម៉ូ រ៉ាន់ ឬក៏អត់នោះទេ ប៉ុន្តែកាលពីមុន គេធ្លាប់បានចូលមកក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំក្នុងលក្ខណៈដ៏ចម្លែកបំផុត។ ខ្ញុំហ៊ាននិយាយថា ល្បឿនបែបនោះ គឺជាអ្វីដែលសូម្បីតែ លំដាប់ព្រលឹង ធម្មតាក៏មិនអាចមានបានដែរ។» មុខរបស់ ឡូ ប៊ូ មានភាពស្រអាប់ខណៈដែលគេឆ្លើយតប។

«កាលពីមុន តើមេក្រុម ឡូ ប៊ូ បានប្រយុទ្ធ ជាមួយគេមែនទេ?» បុរសម្នាក់នោះសួរទាំងស្នាមញញឹម។

«អត់ទេ។»

«កេៗ ហ្នឹងហើយ។ ប្រហែលជាល្បឿនរបស់គេអាចនឹងលឿនខ្លាំងមែន ប៉ុន្តែនៅក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នារវាងអ្នកខ្លាំង ល្បឿនមិនមែនជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះឡើយ។ ប្រហែលជាអាល្អិតម្នាក់នោះមានតែល្បឿនលឿនប៉ុណ្ណោះ។»

នៅពេលឮបែបនេះ ភាពស្ទាក់ស្ទើរបានភ្លឺផ្លេកកាត់មុខរបស់ ឡូ ប៊ូ។ ចិត្តរបស់គេចាប់ផ្តើមគិតគូរឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។ គេងក់ក្បាលតិចៗ។ កាលពីមុន ដោយសារតែការលេចមុខដ៏ចម្លែករបស់ សៀវ យ៉ាន គេត្រូវបានរង្គោះរង្គើរហូតដល់មានអារម្មណ៍ស្លន់ស្លោ និងភ័យខ្លាចបន្តិច។ ឥឡូវនេះនៅពេលដែលគេគិតអំពីវា តើអាចទៅរួចយ៉ាងម៉េចដែលយុវជនម្នាក់ដែលអាយុមិនទាន់ដល់ម្ភៃឆ្នាំផង អាចក្លាយជា លំដាប់ស្តេច ទៅកើត? ទោះបីជាគេស៊ីទ្រព្យសម្បត្តិធម្មជាតិគ្រប់ប្រភេទរាល់ថ្ងៃ និងថ្នាំគ្រាប់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់ក៏ដោយ វាក៏មិនអាចទៅរួចដាច់ខាតដែរ។

ការគិតក្នុងលក្ខណៈបែបនេះ ភាពស្រអាប់នៅលើមុខរបស់ ឡូ ប៊ូ ក៏រលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ។ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេយ៉ាងណែន ហើយគេស្ដោះទឹកមាត់នឹងសំឡេង «ផេះ»។ គេនិយាយយ៉ាងសាហាវថា៖ «ល្អណាស់។ លើកនេះ ឱ្យខ្ញុំទៅមើលចុះថាតើអាល្អិតម្នាក់នេះខ្លាំងកម្រិតណាឱ្យប្រាកដ។ ខ្ញុំពិតជាមិនជឿថា គេម្នាក់ឯងអាចវាយកម្ចាត់ លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ជាងដប់នាក់នៅក្នុងទីនេះបានឡើយ!»

ដោយឃើញឥរិយាបថដ៏មានអំណាចរបស់ ឡូ ប៊ូ ត្រឡប់មកវិញបន្តិចម្តងៗ មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលប្រជុំដែលមានទឹកមុខតានតឹង បានដកដង្ហើមធំធូរទ្រូងដោយស្ងាត់ស្ងៀម។ នៅខណៈពេលនេះ ប្រសិនបើសូម្បីតែមេដឹកនាំក៏គ្មានបំណងចង់ប្រយុទ្ធដែរនោះ វាពិតជាគ្មានសង្ឃឹមពិតប្រាកដមែន។

«បាំង!»

ខណៈពេលដែលចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នាដុតកម្តៅឡើងបន្តិចម្តងៗ សំឡេងផ្ទុះមួយបានបន្លឺឡើង។ ទ្វារដែលត្រូវបានបិទជិតយ៉ាងណែន ត្រូវបានបោកខ្ទេចទៅជាបំណែកឈើតូចៗរាប់មិនអស់ ដែលហោះខ្ទាតទៅគ្រប់ទិសទី។

នៅមាត់ទ្វារ គំនរឈើបានរលាយបាត់បន្តិចម្តងៗ ហើយសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅមួយបានលេចឡើងយឺតៗនៅក្នុងខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

«អ្នកទាំងអស់គ្នា តើវាសប្បាយខ្លាំងណាស់មែនទេដែលលាក់ខ្លួននៅក្នុងនេះ?» សំឡេងលេងសើចតិចៗមួយ បានអណ្តែតចូលមកក្នុងសាលប្រជុំ។