ការសម្លាប់អ្នកប្រយុទ្ធលំដាប់គ្រូធំ

នៅលើសមរភូមិដ៏ធំល្វឹងល្វើយ សំឡេងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ត្រជាក់របស់យុវជនម្នាក់បានបន្លឺឡើងយឺតៗ បណ្តាលឱ្យមនុស្សម្នារាប់មិនអស់ងាកទៅសម្លឹងមើលទាំងតក់ស្លុត។

«អាល្អិត?» សម្លឹងមើលទៅយុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅដែលស្រាប់តែលេចមុខមកភ្លាមៗនោះ សៀវ ឌីង ដែលស្ថិតនៅម្ខាងទៀតនៃទីធ្លាបើកចំហ មានការស្រឡាំងកាំងអស់មួយសន្ទុះ។ ប៉ុន្តែរំពេចនោះ ភាពរីករាយយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ក្រម៉ៅនិងម៉ឺងម៉ាត់របស់គេ។ បាតដៃទាំងពីររបស់គេទះចូលគ្នាយ៉ាងខ្លាំង៖ «អាល្អិតនេះ ពិតជាមកចំពេលល្អមែន!»

«កេ កេ... មើលទៅ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់" របស់យើង មិនទាន់ដល់ទីបញ្ចប់នោះទេ» កណ្តាប់ដៃដែលធ្លាប់តែលក្ដាប់យ៉ាងណែន ត្រូវបានលាតត្រដាងចេញយឺតៗ។ សៀវ ឌីង ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ ដើម្បីទប់ចិត្តដែលកំពុងតែសប្បាយរីករាយរកអ្វីប្រៀបមិនបាននោះ។ គេបានងាកក្បាលទៅនិយាយទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់សមាជិកក្រុម។ ទោះបីជា សៀវ យ៉ាន នៅក្មេង ប៉ុន្តែ សៀវ ឌីង មានទំនុកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងទៅលើប្អូនប្រុសដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះ។ ហេតុការណ៍មុននេះ ដែល សៀវ យ៉ាន អាចបំបាក់ស្មារតី "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់" ដោយខ្លួនម្នាក់ឯង រហូតដល់គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានដើរចេញពីទីក្រុង ក៏ជាហេតុផលដែលធ្វើឱ្យទំនុកចិត្តរបស់ សៀវ ឌីង កាន់តែខ្លាំងក្លាឡើងដែរ។

ឃើញ សៀវ ឌីង ពោរពេញដោយស្នាមញញឹម អ្នករាល់គ្នាក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល ប៉ុន្តែមនុស្សជាច្រើននៅមិនទាន់យល់ថា ហេតុអ្វីបានជាយុវជនម្នាក់នេះ អាចធ្វើឱ្យមេក្រុមទាំងពីរមានទំនុកចិត្តខ្លាំងភ្លាមៗបែបនេះឡើយ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាធ្លាប់បានឃើញការប្រកួតសាកល្បងរវាង សៀវ យ៉ាន និង សៀវ លី ក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែពេលនេះ សូម្បីតែ សៀវ លី ក៏មិនមែនជាគូប្រកួតរបស់ លំដាប់គ្រូធំ ម្នាក់នេះដែរ ចុះ សៀវ យ៉ាន អាចនឹង...

ចិត្តរបស់សមាជិក "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់" ពោរពេញដោយភាពរារែក និងបារម្ភ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីដើរតាម សៀវ ឌីង អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ យ៉ាងហោចណាស់ពួកគេក៏ដឹងដែរថា មេក្រុមដែលតែងតែមានខួរក្បាលត្រជាក់ម្នាក់នេះ ដាច់ខាតមិននិយាយអួតអាងដោយគ្មានមូលដ្ឋាន នៅក្នុងស្ថានភាពបែបនេះឡើយ។

អ្នករាល់គ្នាផ្លាស់ប្តូរការសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមក។ ភ្នែករបស់ពួកគេស្រាប់តែលេចចេញនូវស្នាមញញឹម និងការរំពឹងទុកក្នុងការរស់រានមានជីវិតពីគ្រោះថ្នាក់ជិតស្លាប់នេះ។ ពួកគេសង្ឃឹមថា លោកប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន នឹងអាចជួយរកផ្លូវចេញសម្រាប់វិបត្តិវិនាសកម្មរបស់ក្រុមនៅថ្ងៃនេះពិតមែន។

«បងប្រុសទីពីរ... បងមិនអីទេ?» កាន់ដាវធំខ្មៅយ៉ាងណែននៅក្នុងដៃ សៀវ យ៉ាន ងាកក្បាលទៅមើល សៀវ លី ដែលកំពុងតែជោកជាំទៅដោយឈាម។ ភ្នែកពណ៌ខ្មៅស្រអាប់របស់គេ លេចចេញនូវចេតនាសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាដែលពិបាកនឹងលាក់បាំង។ គេបានយកដបថ្នាំព្យាបាលរបួសបោះទៅលើទ្រូងរបស់ សៀវ លី ទាំងសួរដេញដោលដោយសំឡេងស្រទន់។

«ខឹក... ខឹក...» បន្ទាប់ពីក្អកធ្លាក់ឈាមមកជាច្រើនម៉ាត់ សៀវ លី បានជូតដានឈាមចេញពីជ្រុងមាត់ទាំងមិនខ្វល់ខ្វាយ។ បន្ទាប់មក គេក៏លេបថ្នាំគ្រាប់នោះចូល រួចងើបក្បាលសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលមានរាងកាយខ្ពស់ស្រឡះកំពុងឈរនៅពីមុខគេ។ ពន្លឺមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់គេ គេហើបមាត់ញញឹម ហើយរាងកាយដែលធ្លាប់តែតានតឹង ក៏ចាប់ផ្តើមធូរស្រាលយឺតៗ។

ផ្អែកទៅលើផ្ទាំងថ្មដ៏ធំនៅពីក្រោយខ្នង សំឡេងរបស់ សៀវ លី ហាក់ដូចជាស្អកបន្តិច ពេលគេសើច៖ «អាល្អិត... ឯងទីបំផុតត្រលប់មកវិញហើយ។ ប្រសិនបើឯងមកយឺតជាងនេះបន្តិច ឯងប្រហែលជាត្រូវទៅនិយាយលេងជាមួយបងប្រុសទីពីរនៅឯផ្នូរហើយ»។

«ខ្ញុំសុំទោស ខ្ញុំមកយឺតហើយ» សៀវ យ៉ាន និយាយតិចៗ។ រំពេចនោះ គេក៏ញញឹម។ នៅក្នុងស្នាមញញឹមនោះ មានភាពសាហាវឃោរឃៅ ដូចជាសត្វចចកដ៏ឃ្លាន។ គេផ្លាស់ប្តូរការសម្លឹងមើលជាមួយ សៀវ លី ហើយស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់នោះ ពោរពេញទៅដោយភាពគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែង៖ «កុំបារម្ភអី បងប្រុសទីពីរ។ ខ្ញុំនឹងជួយបងយកជីវិតអាម្នាក់នោះ!»

«ខឹក... អាម្នាក់នោះឈ្មោះ ម៉ូ រ៉ាន់ (Mo Ran) ជា លំដាប់គ្រូធំ ផ្កាយមួយ។ វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុរបស់វា គឺធាតុដី។ ធាតុប្រភេទនេះជំនាញខាងមានកម្លាំងធាតុយ៉ាងច្រើនលើសលប់ ដែលធ្វើឱ្យវាស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ការប្រយុទ្ធអូសបន្លាយពេលយូរ។ ជាងនេះទៅទៀត ឥទ្ធិពលស្ពឹកស្រពន់ដែលកម្លាំងធាតុរន្ទះរបស់បងមាន ក៏មិនសូវមានសម្ពាធលើវាដែរ។ បើមិនដូឆ្នោះទេ បងប្រហែលជាអាចទប់ទល់បានយូរជាងនេះ។ ប៉ុន្តែ វាគួរឱ្យស្តាយណាស់ដែលគម្លាតរវាងថ្នាក់កម្រិតរបស់យើងធំពេក។ ដូច្នេះហើយ ក្នុងកំឡុងពេលនេះ វាមិនទាន់បានបញ្ចេញបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធណាមួយឡើយ ដូចនេះបងក៏មិនប្រាកដថាបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធដែលវាមាន ស្ថិតក្នុងថ្នាក់ណានោះដែរ។ ពេលប្រយុទ្ធជាមួយវា ឯងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ន» សៀវ លី ញញឹមទាំងងក់ក្បាល។ គេបានក្អកធ្លាក់ឈាមមួយម៉ាត់ទៀត រួចដកដង្ហើមហត់ៗ និយាយយឺតៗ។

«លំដាប់គ្រូធំ ផ្កាយមួយ?» ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យខ្លាច សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទៅកាន់ សៀវ លី។ រំពេចនោះ គេក៏ងាកខ្លួនត្រលប់មកវិញយឺតៗ។ ផ្ទៃមុខដ៏ទន់ភ្លន់ និងសង្ហារដែលធ្លាប់តែមានស្នាមញញឹម ស្រាប់តែប្រែជាសាហាវឃោរឃៅដូចជាបិសាច។ ខ្សែភ្នែករបស់គេ ដែលត្រជាក់ដូចជាទឹកកកនៅបាតដីដ៏ជ្រៅ បានធ្វើឱ្យស្បែកក្បាលរបស់បុរសវ័យកណ្តាលសម្លៀកបំពាក់លឿងដែលនៅចំពីមុខ មានអារម្មណ៍ស្ពឹកស្រពន់។

«តើឯងជានរណា?» បុរសវ័យកណ្តាលសម្លៀកបំពាក់លឿង គ្រវីដៃដែលកំពុងតែស្ពឹកបន្តិច បណ្តាលមកពីកម្លាំងច្រានបកត្រលប់វិញ។ មុខរបស់គេឡើងខ្មៅងងឹត សម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ទាំងសួរដេញដោល។

ដោយមិនខ្វល់ពីសំណួររបស់វា សៀវ យ៉ាន បិទភ្នែកចុះ ហើយខ្សែស្រឡាយកម្លាំងធាតុពណ៌បៃតង បានហូរចេញពីក្នុង គ្រឹះកម្លាំងធាតុ (Vortex) យ៉ាងលឿន រត់ពេញរាងកាយរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ អាវក្រៅកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Cloak) ពណ៌បៃតងស្រាល បានបង្ហាញឡើងយឺតៗពីផ្ទៃនៃរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន។

សម្លឹងមើលទៅអាវក្រៅកម្លាំងធាតុដ៏ចម្លែកនៅលើរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន មុខរបស់បុរសវ័យកណ្តាលប្រែប្រួលបន្តិច។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលបានឃើញកម្លាំងធាតុដែលមានសភាពជាអណ្តាតភ្លើងពិតប្រាកដលេចឡើងបែបនេះ។ មុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ រួចស្រែកឡើងយ៉ាងខ្លាំង៖ «អាល្អិត! អញសូមណែនាំឯងកុំឱ្យចង់ចេះដឹងរឿងអ្នកដទៃ ប្រយ័ត្នឆេះខ្លោចខ្លួនឯង!»

«ឯងគួរតែដឹងច្បាស់ហើយថា គ្រាន់តែ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់" នេះ គឺមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើជាសត្រូវជាមួយយើងឡើយ» ម្រាមដៃរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ចង្អុលទៅកាន់ក្រុមមនុស្សដ៏ច្រើននៅម្ខាងទៀតនៃទីធ្លាទទេ រួចសើចចំអក៖ «ដូច្នេះ ឯងមិនគួរធ្វើរឿងដែលគ្មានប្រយោជន៍បែបនេះទេ»។

«ឯងពិតជានិយាយច្រើនមិនចេះចប់មែន» សៀវ យ៉ាន បើកភ្នែកឡើង រួចគ្រវីក្បាលបន្តិច។ ដៃរបស់គេក្តាប់ដាវធំខ្មៅយ៉ាងណែន ហើយជើងរបស់គេបានជាន់លើដីយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីសំឡេងផ្ទុះថាមពលមួយបន្លឺឡើង រណ្តៅមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃថ្មដ៏រឹងមាំ ដែលជាកន្លែងដែលជើងរបស់គេបានឈរមុននេះ។

សំឡេងផ្ទុះទើបតែបន្លឺឡើងភ្លាម រាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាប្រែប្រួលទៅជាខ្សែបន្ទាត់ខ្មៅមួយ បាញ់សំដៅទៅរកបុរសវ័យកណ្តាលឈ្មោះ ម៉ូ រ៉ាន់ ម្នាក់នោះ។ ល្បឿនរបស់គេ បានធ្វើឱ្យមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន បញ្ចេញសំឡេងឧទានទាំងភ្ញាក់ផ្អើល។

ឃើញល្បឿនដ៏លឿន និងសាហាវរបស់ សៀវ យ៉ាន ទឹកមុខរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ កាន់តែខ្មៅងងឹត។ រួចបញ្ចេញសំឡេងសើចត្រជាក់ រួចអង្អែលចិញ្ចៀនផ្ទុកនៅលើដៃ។ ស្រោមដៃពណ៌ខ្មៅងងឹតមួយគូ ដែលពោរពេញទៅដោយបន្លាមុតស្រួច បានលេចឡើង។

បន្ទាប់ពីពាក់ស្រោមដៃនោះយ៉ាងលឿន ខ្យល់ដ៏សាហាវឃោរឃៅមួយបានលេចឡើងនៅពីមុខ។ នៅពេលដែល ម៉ូ រ៉ាន់ ក្ដាប់កណ្តាប់ដៃ កម្លាំងធាតុពណ៌លឿងបានចាប់ផ្តើមប្រមូលផ្តុំយ៉ាងលឿននៅលើស្រោមដៃ។ ថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លានោះ បានបញ្ចេញនូវរលកថាមពលស្រាលៗនៅក្នុងខ្យល់។

បុរសវ័យកណ្តាលមិនបានដកថយឡើយ នៅពេលប្រឈមមុខនឹងការវាយប្រហារដោយដាវធ្ងន់របស់ សៀវ យ៉ាន។ វាហាក់ដូចជាជំនាញខាងការប្រយុទ្ធទល់មុខគ្នា។ ដូច្នេះហើយ គេមិនបានគេចវេះឡើយ។ ដោយបោះជំហានទៅមុខមួយជំហាន ស្រោមដៃលោហៈខ្មៅដ៏មុតស្រួចរបស់គេបានផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លា បុកទង្គិចយ៉ាងសាហាវជាមួយដាវធំខ្មៅដែលកំពុងតែវាយសម្រុកចុះមកពីស្រមោលខ្មៅងងឹតនោះ។

«ឆ្កែស!» (Clang!)

សំឡេងលោហៈប៉ះទង្គិចគ្នាយ៉ាងច្បាស់ បានលាន់ឮចេញពីចំណុចដែលអាវុធទាំងពីរជួបគ្នា។ បន្ទាប់ពីរលកសំឡេងត្រូវបានបញ្ចេញ ជារង្វង់នៃកម្លាំងថាមពលដ៏សាហាវក៏បានបោកបក់ចេញពីចន្លោះដាវខ្មៅ និងស្រោមដៃ។ ភ្លាមៗនោះ ដីនៅក្រោមជើងរបស់ សៀវ យ៉ាន និងបុរសវ័យកណ្តាល បានប្រេះបែកចេញជាស្នាមញញែកយឺតៗ។

នៅក្នុងការផ្លាស់ប្តូរដ៏សាហាវនេះ សៀវ យ៉ាន កាន់ដាវធ្ងន់របស់គេ រួចថយក្រោយពីរបីជំហានយ៉ាងលឿន។ ផ្ទុយទៅវិញ ម៉ូ រ៉ាន់ គ្រាន់តែថយក្រោយកន្លះជំហានប៉ុណ្ណោះ មុននឹងអាចរក្សាលំនឹងរាងកាយរបស់គេបាន។

«អូ... ឯងគ្រាន់តែខ្លាំងជាងអាម្នាក់មុននេះបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ ហ៊ានមកធ្វើចរិតក្អេងក្អាងនៅពីមុខយើងផង!» នៅពេលដែលគេបោះជំហានថយក្រោយ ម៉ូ រ៉ាន់ សម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដែលត្រូវបានបង្ខំឱ្យថយក្រោយពីរបីជំហាន។ បន្ទាប់ពីបានប៉ះទង្គិចគ្នាមុននេះ វាបានស្ទង់ដឹងពីកម្លាំងរបស់ សៀវ យ៉ាន គួរសមហើយ។ វាស្រដបបបូរមាត់ភ្លាមៗ រួចសើចចំអកទាំងមើលងាយ។

ដោយមិនខ្វល់ពីសម្តីទាំងនោះ ជំហានថយក្រោយរបស់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែជាន់ដីយ៉ាងជាប់។ រាងកាយរបស់គេបានស្ទុះចេញម្តងទៀតដូចជាព្រួញដ៏មុតស្រួច។ ដាវធំខ្មៅនៅក្នុងដៃរបស់គេត្រូវបានគ្រវីឡើង បង្កើតជារលកនៃសំឡេងខ្យល់ដ៏មានសម្ពាធខ្លាំង។

នៅពេលដែលរាងកាយរបស់គេហៀបនឹងចូលទៅក្នុងជួរវាយប្រហាររបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែលោតចេញពីដី ហើយរាងកាយរបស់គេបានផ្លាស់ទីផ្ដេកយ៉ាងចម្លែក ទៅខាងឆ្វេងរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់។ ដៃរបស់គេក្តាប់ណែន ហើយដាវខ្មៅត្រូវបានគ្រវី និងវាយសម្រុកចុះមកលើក្បាលរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់។

បន្ទាប់ពីការផ្លាស់ប្តូរគ្នាមុននេះ សៀវ យ៉ាន ក៏បានយល់ដឹងពីគ្រឹះរបស់គូប្រកួតគួរសមដែរ។ ទោះបីជាកម្លាំងធាតុប្រភេទដីស័ក្តិសមសម្រាប់ការប្រយុទ្ធយូរអង្វែងក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងធាតុដ៏ក្រាស់ក្រែលនោះ បានធ្វើឱ្យល្បឿនរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ យឺតយ៉ាវយ៉ាងខ្លាំង។ ដូច្នេះហើយ សៀវ យ៉ាន អាចប្រើល្បឿនដ៏លឿនរបស់គេ ដើម្បីចាប់ផ្តើមការវាយប្រហារដ៏សាហាវ និងឃោរឃៅទៅលើ ម៉ូ រ៉ាន់។

ម៉ូ រ៉ាន់ ក៏ដឹងច្បាស់ពីចំណុចខ្សោយរបស់ខ្លួនឯងដែរ។ ដូចនេះ គេមិនធ្វើសកម្មភាពគេចវេះដែលគ្មានប្រយោជន៍ឡើយ។ ស្រោមដៃលោហៈខ្មៅនៅក្នុងដៃរបស់គេបានធ្វើចលនាជុំវិញខ្លួន រហូតដល់គ្មានអ្វីអាចទម្លុះចូលបានឡើយ។ រាល់ការវាយប្រហារណាមួយដែលនៅពីមុខរាងកាយរបស់គេ នឹងត្រូវរុញច្រានចេញ ដោយការវាយបកដ៏ខ្លាំងក្លារបស់វា។

«ឆ្កែស! ឆ្កែស!»

នៅពេលដែលការវាយប្រហារ និងការការពារដ៏គួរឱ្យជក់ចិត្តរបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់នេះបន្តទៅមុខ សំឡេងលោហៈប៉ះទង្គិចគ្នាយ៉ាងច្បាស់ បានលាន់ឮពេញផ្ទៃដី សម្រែកនៃលោហៈបានក្រកជុំវិញអាកាសនៅពីលើទីធ្លានោះ ហើយមិនព្រមបាត់ទៅវិញអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។

បន្ទាប់ពីការប្រយុទ្ធកាន់តែឡើងកំដៅនៅលើសមរភូមិ ម៉ូ រ៉ាន់ ដែលធ្លាប់តែមានចិត្តមើលងាយ សៀវ យ៉ាន ថាមានកម្លាំងត្រឹមកម្រិត លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) នោះ ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គេមានមោទនភាពបំផុតចំពោះភាពអត់ធ្មត់របស់គាតនៅក្នុងការប្រយុទ្ធ។ ប៉ុន្តែ យុវជននៅពីមុខគាត់ បែរជាជ្រើសរើសការប្រយុទ្ធទល់មុខគ្នាជាមួយគាត់តាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ។ លំដាប់គ្រូ និង លំដាប់គ្រូធំ ប្រយុទ្ធទល់មុខគ្នា? ជាងនេះទៅទៀត សៀវ យ៉ាន អាចទ្រាំទ្រនឹងការប្រឈមមុខដ៏យូរអង្វែងនេះ ដោយគ្មានរបួសបន្តិចសោះឡើយ។

«អាល្អិតនេះ មើលទៅវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុដែលវាហាត់ មិនមែនស្ថិតក្នុងថ្នាក់ទាបឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ វាមិនអាចខ្ជះខ្ជាយថាមពលកម្លាំងធាតុយ៉ាងច្រើនបែបនេះ ពេលប្រយុទ្ធជាមួយយើងទេ!» ម៉ូ រ៉ាន់ គិតក្នុងចិត្ត ខណៈដែលភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលយ៉ាងមាំទៅលើយុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅដែលកំពុងតែវាយប្រហារយ៉ាងលឿន។

«យើងគួរតែបញ្ចប់ការប្រយុទ្ធនេះឱ្យបានលឿន។ ប្រសិនបើអ្នកផ្សេងទៀតនៅក្នុងត្រកូលដឹងថា យើងត្រូវបានអូសបន្លាយពេលយូរដោយសារតែ លំដាប់គ្រូ ម្នាក់ សង្ស័យតែយើងក្លាយជាផ្ទាំងស៊ីបនៃការសើចចំអករបស់ពួកគេមិនខាន» ជាមួយនឹងគំនិតនេះដែលភ្លឺឡើងយ៉ាងលឿនក្នុងចិត្ត ទឹកមុខរបស់បុរសវ័យកណ្តាលក៏ចាប់ផ្តើមប្រែជាសាហាវឃោរឃៅជាលំដាប់។

«ឆ្កែស!» កណ្តាប់ដៃបានវាយសម្រុកដាវធំខ្មៅចេញម្តងទៀត ប៉ុន្តែបន្លាមុតស្រួចនៅលើស្រោមដៃ បានចាប់ផ្តើមបាក់អស់ជាច្រើនទៅហើយ។

«អាល្អិត... វាដល់ទីបញ្ចប់ហើយ!»

បន្ទាប់ពីទប់ការវាយប្រហាររបស់ សៀវ យ៉ាន រួច បុរសវ័យកណ្តាលស្រាប់តែបោះជំហានទៅម្ខាង ហើយរារាំងផ្លូវគេចខ្លួនរបស់ សៀវ យ៉ាន យ៉ាងចំពីមុខ។ បានស្រែកឡើងដោយសំឡេងដ៏ក្រាស់ក្រែល៖ «មហាបច្ចេកទេស៖ កំហឹងដីផ្ទុះផ្កាយប្រាំបី!» (Big Dipper Exploding Ground!)

បន្ទាប់ពីសម្រែករបស់បុរសវ័យកណ្តាល កម្លាំងធាតុពណ៌លឿងដ៏សាហាវឃោរឃៅមួយ បានចាប់ផ្តើមប្រមូលផ្តុំយ៉ាងខ្លាំងក្លានៅលើកណ្តាប់ដៃរបស់គេ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក រង្វង់ខ្សាច់ពណ៌លឿងហាក់ដូចជាត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពីលើកណ្តាប់ដៃរបស់គេ។ នៅចំកណ្តាលរបស់វា គឺជារន្ធខ្មៅងងឹតមួយ។ កម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅ កំពុងតែប្រមូលផ្តុំគ្នាយ៉ាងលឿននៅខាងក្នុងនោះ។

«ងាប់ទៅអាល្អិត!» បុរសវ័យកណ្តាលហើបមាត់ញញឹម។ ទឹកមុខដ៏សាហាវឃោរឃៅបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ នៅពេលដែលដៃរបស់គេវាយចេញយ៉ាងខ្លាំងក្លាភ្លាមៗ។ នៅពេលដែលដៃរបស់គេត្រូវបានបោះទៅមុខ ជារង្វង់នៃរលកថាមពលដ៏សាហាវពណ៌លឿងក្រាស់ បានផ្លាស់ទីតាមដៃរបស់គេ ហើយបោកបក់ចេញមក។

រង្វង់ខ្សាច់ពណ៌លឿងនៅលើកណ្តាប់ដៃរបស់គេស្រាប់តែឈប់មួយភ្លែតនៅពេលនោះ។ នៅក្នុងរន្ធខ្មៅងងឹត វត្ថុមួយដែលមើលទៅដូចជាដុំថាមពលពណ៌លឿង ដែលផ្ទុកនូវខ្យល់ដ៏សាហាវ បានបុកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងទៅលើដាវខ្មៅរបស់ សៀវ យ៉ាន។ នៅចំណុចនៃការប៉ះទង្គិចគ្នានោះ ដុំថាមពលពណ៌លឿងបានកើនឡើង រួចផ្ទុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លាដូចជាគ្រាប់បែក។

«ប៊ូម... ឆ្កែស!»

សំឡេងលោហៈប៉ះទង្គិចគ្នាយ៉ាងខ្លាំង និងនឹកស្មានមិនដល់ ការផ្ទុះឡើងយ៉ាងសាហាវនៅក្នុងទីលានហ្វឹកហាត់ ដូចជាសំឡេងផ្គរលាន់។ រលកសំឡេងដ៏ខ្លាំងក្លា បានធ្វើឱ្យអ្នកទស្សនានៅជុំវិញខ្លួន យកដៃខ្ទប់ត្រចៀកដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅសមរភូមិទាំងមុខស្លេកស្លាំង។

នៅពេលដែលដាវខ្មៅត្រូវបានបុកដោយដុំថាមពលដ៏សាហាវនោះ មុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ប្រែប្រួលបន្តិច។ ជំហានជើងរបស់គេបានដកថយក្រោយយ៉ាងលឿន។ រាល់ជំហានដែលធ្លាក់ចុះ នឹងបន្សល់ទុកនូវស្នាមដានជើងបង្កប់នៅលើផ្ទៃថ្មដ៏រឹងមាំ។

បន្ទាប់ពីថយក្រោយជាងដប់ជំហាន ដាវធ្ងន់នៅក្នុងដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែញ័រយ៉ាងខ្លាំង ហើយរបូតចេញពីបាតដៃរបស់គេដោយបង្ខំ។ វាបានហោះទៅដោតផ្អៀងនៅលើទីធ្លាទទេមួយដែលនៅជិតនោះ។

«ហ៊ោ...» រំពេចនោះដែលដាវធ្ងន់បានចាកចេញពីដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន សមាជិកនៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់" ភ្លាមៗនោះបានបញ្ចេញសំឡេងហ៊ោចំអកមើលងាយ។ សំឡេងសើចចំអកបានលាន់ឮឡើងពេញទីធ្លាទទេ។

នៅម្ខាងទៀត សមាជិកនៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់" បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីអស់សង្ឃឹម ពេលឃើញទិដ្ឋភាពនេះ។ ភាពខកចិត្តបានភ្លឺឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេ។

«កេ កេ... តើមានអ្វីដែលត្រូវដកដង្ហើមធំដោយអស់សង្ឃឹមនោះ? តើពួកឯងចាំបានទេថា មានអ្វីកើតឡើងនៅក្នុងការប្រយុទ្ធរវាង សៀវយ៉ាន និងមេក្រុមទីពីរ?» សៀវ ឌីង លូកដៃចូលក្នុងអាវក្រៅរបស់គេ។ ខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅ សៀវ យ៉ាន នៅក្នុងសមរភូមិ ទាំងនិយាយតិចៗជាមួយស្នាមញញឹម៖ «សៀវយ៉ាន ដែលគ្មានដាវខ្មៅដ៏ចម្លែកនោះ គឺស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដែលខ្លាំងបំផុតរបស់គេ!»

ផ្អែកលើផ្ទាំងថ្មដ៏ធំ ដង្ហើមរបស់ សៀវ លី ចាប់ផ្តើមមានលំនឹងជាងមុនច្រើនហើយ។ គេងើបក្បាលមើល សៀវ យ៉ាន នៅក្នុងសមរភូមិ ដែលត្រូវបានអាវុធរបូតចេញពីដៃ រួចគ្រវីក្បាលទាំងទ័លគំនិត។ គេនិយាយទាំងស្នាមញញឹម៖ «អាល្អិតនេះ... វាគួរតែចាប់ផ្តើមប្រយុទ្ធមែនទែនហើយ»។

ជំហានជើងដកថយយ៉ាងលឿនរបស់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែឈប់យឺតៗ។ នៅពេលដែលគេឈរយ៉ាងរឹងមាំ ជ្រុងភ្នែករបស់គេបានក្រឡេកមើលទៅ ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ដែលស្ថិតនៅចម្ងាយមិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន។ គេគ្រវីដៃដែលស្ទើរតែស្ពឹកស្រពន់បន្តិច រួចដកដង្ហើមធំចេញមក ដើម្បីបណ្តេញអារម្មណ៍តានតឹងនៅក្នុងទ្រូង ដែលបណ្តាលមកពីការវាយប្រហាររបស់គូប្រកួត។

«ខឹក...» សៀវ យ៉ាន បញ្ចេញសំឡេងក្អកស្រាលៗ រួចអង្អែលទ្រូងដែលហើមបន្តិចរបស់គេថ្នមៗ។ ចិត្តរបស់គេចាប់ផ្តើមគណនាពីភាពខុសគ្នានៃកម្លាំងរបស់ភាគីទាំងសងខាង។

ទោះបីជា លោកគ្រូ យ៉ៅ (Yao Lao) ធ្លាប់និយាយថា កម្លាំងពិតប្រាកដរបស់ សៀវ យ៉ាន គឺស្ថិតក្នុងកម្រិត លំដាប់គ្រូ ផ្កាយបួន ក៏ដោយ ប៉ុន្តែក្នុងកំឡុងពេលនេះ ប្រហែលជាដោយសារតែ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» សៀវ យ៉ាន អាចមានអារម្មណ៍ថា កម្រិតពិតប្រាកដរបស់គេ គឺស្ថិតនៅជុំវិញ លំដាប់គ្រូ ផ្កាយប្រាំ ហើយ!

ចំណែកឯវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុរបស់គេវិញ វាបានវិវត្តទៅដល់ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតមធ្យម រួចទៅហើយ បន្ទាប់ពីលេបត្របាក់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌»។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជាមួយនឹងឥទ្ធិពលពិសេសដ៏ប្លែករបស់វា កម្លាំងពិតប្រាកដរបស់វានឹងមិនខ្សោយជាងវិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់ នោះឡើយ។

ដូច្នេះ ប្រសិនបើគេបំប្លែងវា សៀវ យ៉ាន ដែលមានកម្លាំងប្រយុទ្ធរបស់នរណាម្នាក់ដែលបានហាត់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតខ្ពស់ គួរតែអាចមានកម្លាំងស្មើនឹង លំដាប់គ្រូ ផ្កាយប្រាំពីរ ធម្មតាម្នាក់។ បន្ថែមចំណុចនេះទៅលើ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» (Octane Blast) ដែល សៀវ យ៉ាន បានហាត់ និងរាងកាយដ៏រឹងមាំដែលគេទទួលបាន បន្ទាប់ពីត្រូវបានដុតរំលាយ និងពង្រឹងដោយ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» សៀវ យ៉ាន ជឿជាក់ថា គេនឹងអាចតទល់ជាមួយ លំដាប់គ្រូ ផ្កាយប្រាំបួន បាន ប្រសិនបើគេជួបម្នាក់។

ជាការពិតណាស់ ពីទិដ្ឋភាពរបស់ លំដាប់គ្រូធំ ផ្កាយមួយ ម្នាក់ ជាមួយនិងលំដាប់គ្រូ ផ្កាយប្រាំបួន ជាធម្មតាមានគម្លាតយ៉ាងធំធេង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សម្រាប់ សៀវ យ៉ាន ដែលមាន «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» និងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ ថ្នាក់ដី៖ វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង ទាំងពីរនេះ ដែលជាស្នៀតសម្លាប់ គម្លាតនៃកម្រិតថ្នាក់បែបនេះ មិនមែនជាអ្វីដែលមិនអាចយកឈ្នះបានឡើយ!

ដូច្នេះហើយ ទោះបីជាគ្រានេះជាលើកដំបូងដែលគេពឹងផ្អែកលើកម្លាំងរបស់ខ្លួន ដើម្បីប្រឈមមុខនឹង លំដាប់គ្រូធំ ក៏ដោយ ក៏ សៀវ យ៉ាន មិនបានបង្ហាញសញ្ញាខ្លាចរអាបន្តិចសោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេពោរពេញដោយក្តីប្រាថ្នាដ៏ក្តៅគគុកក្នុងការប្រយុទ្ធ។

«អាល្អិត... ឥឡូវនេះឯងដឹងពីលទ្ធផលនៃការចង់ចេះដឹងរឿងអ្នកដទៃហើយមែនទេ? ហេហេ... ប៉ុន្តែឯងបានបាត់បង់ឱកាសក្នុងការចាកចេញទៅហើយ។ ដូច្នេះ ឯងគួរតែទុកជីវិតតូចមួយនេះនៅទីនេះដោយស្តាប់បង្គាប់ទៅ!» ម៉ូ រ៉ាន់ លាតករបស់គេ។ កម្លាំងធាតុពណ៌លឿងដ៏ច្របូកច្របល់នៅលើរាងកាយរបស់គេ បានក្លាយជាក្រាស់ក្រែលជាងមុន។ វាងើបក្បាលមើល សៀវ យ៉ាន ដែលបានបាត់បង់អាវុធ រួចសើចចំអកយ៉ាងគួរឱ្យខ្លាច។

សៀវ យ៉ាន ងើបភ្នែកឡើង ប៉ុន្តែបន្តមិនខ្វល់ពីអាល្អិតដែលនិយាយច្រើនម្នាក់នេះឡើយ។ រាងកាយរបស់គេញ័របន្តិច ហើយមានភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែត មុនពេលដែលអាវក្រៅកម្លាំងធាតុនៅលើរាងកាយរបស់គេ បានហក់ឡើងជិតកន្លះម៉ែត្រ។ កម្លាំងធាតុពណ៌បៃតង ដូចជាបណ្តុំនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង រុំព័ទ្ធរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ទាំងស្រុងនៅខាងក្នុងនោះ។ ខ្សែស្រឡាយនៃខ្យល់ក្តៅបានគ្របដណ្តប់រាងកាយរបស់គេ។ ពីកន្លែងដែលជើងរបស់គេឈរ ស្នាមប្រេះតូចៗជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមរីករាលដាលយឺតៗ។

អណ្តាតភ្លើងកម្លាំងធាតុដ៏ច្របូកច្របល់ពីអាវក្រៅរបស់ សៀវ យ៉ាន បានកើនឡើងជាលំដាប់។ ចំហាយ (Aura) ដ៏ខ្លាំងក្លាមួយ ក៏បានបោកបក់ចេញពីក្នុងរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន នៅខណៈពេលនេះដែរ។ នៅក្រោមចំហាយនេះ ការសើចចំអកដែលធ្លាប់តែមានពីសមាជិក "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់" នៅជុំវិញខ្លួន ចាប់ផ្តើមថយចុះបន្តិចម្តងៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាទីបំផុតបានបាត់បង់ទៅវិញទាំងស្រុង។

ឃើញថាចំហាយនៅលើរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន បន្តកើនឡើង ម៉ូ រ៉ាន់ ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា។ ភាពតក់ស្លុតបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ គេសម្លឹងមើលចំហាយនេះដែលអាចប្រៀបធៀបជាមួយ លំដាប់គ្រូ ផ្កាយប្រាំពីរ ឬប្រាំបី រួចគិតថា៖ «តើអាល្អិតនេះ បានលាក់បាំងកម្លាំងរបស់វាពីមុនមកមែនទេ?»

«ហ៊ឹម... អាល្អិត! យើងមិនខ្វល់ថាឯងរើបម្រាស់យ៉ាងណានៅថ្ងៃនេះទេ ឯងមានតែផ្លូវស្លាប់មួយគត់!» កំហឹងមួយស្រាប់តែកើនឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់។

នៅក្នុងសមរភូមិ ចំហាយដែលកំពុងតែកើនឡើងរបស់ សៀវ យ៉ាន បានឈប់យឺតៗ បន្ទាប់ពីឈានដល់កម្រិតជាក់លាក់មួយ។ នៅក្រោមថាមពលកម្លាំងធាតុពណ៌បៃតង ភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់គេ ក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស្រាលផងដែរ។

«ប៊ូម!»

សៀវ យ៉ាន លើកជើងយឺតៗ រួចជាន់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។ សំឡេងផ្ទុះថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លាមួយបានលាន់ឮឡើង បន្ទាប់មក រាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែប្រែទៅជាខ្សែស្រឡាយពន្លឺតូចមួយ។ នៅក្នុងពេលដកដង្ហើមចេញចូលតែមួយប៉ុណ្ណោះ គេបានមកដល់ជិតបុរសវ័យកណ្តាលទៅហើយ។

សម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដែលល្បឿនរបស់គេបានកើនឡើងជាច្រើនដងក្នុងមួយពព្រិចភ្នែក ទឹកមុខរបស់បុរសវ័យកណ្តាលប្រែប្រួលភ្លាមៗ។ ភ្នែករបស់គេស្រអាប់ចុះ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើខ្សែស្រឡាយពន្លឺពណ៌ខ្មៅ ដែលកំពុងតែពង្រីកធំឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់គេ។

ហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងពីកម្លាំងដ៏សាហាវដែលកំពុងតែខិតជិតមកពីខាងមុខ រូបរាងពន្លឺដែលដូចជារន្ទះ ស្រាប់តែញ័រយ៉ាងខ្លាំង។ រាងកាយបានផ្លាស់ទីភ្លាមៗ ហើយរូបរាងមនុស្សម្នាក់បានលេចឡើងយ៉ាងចម្លែកនៅពីក្រោយខ្នងរបស់បុរសវ័យកណ្តាល។ រាងកាយរបស់រូបនោះបានបង្វិលបន្តិច ហើយកម្លាំងមួយបានគ្របដណ្តប់លើកណ្តាប់ដៃដែលក្តាប់យ៉ាងណែន។ កណ្តាប់ដៃនោះត្រូវបានវាយទៅមុខយ៉ាងខ្លាំង ហើយនៅខណៈពេលនោះ សំឡេងផ្ទុះមួយត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីខ្យល់។

«ប៊ូម!»

បន្ទាប់ពីសំឡេងលាន់ឮតិចៗនិងក្រាស់ សៀវ យ៉ាន កណ្តាប់ដៃរបស់គេបានវាយសម្រុកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើខ្នងរបស់បុរសវ័យកណ្តាល។ សំឡេងដ៏ក្រាស់នោះ បានធ្វើឱ្យចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នានៅជុំវិញខ្លួនញ័រ។

«ក្រាក់ កន្លែងដែលជើងរបស់ សៀវ យ៉ាន ធ្លាក់ចុះ ស្នាមប្រេះពីរបីបានរីករាលដាលយ៉ាងលឿន។ ពីការប៉ះទង្គិចនេះ គេអាចដឹងបានថា តើកម្លាំងនៃការវាយប្រហារនេះខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណា។

«ល្បឿនលឿនណាស់! ប៉ុន្តែអាល្អិត... តើឯងពិតជាគិតថា ការការពាររបស់ លំដាប់គ្រូធំ ងាយស្រួលទម្លុះខ្លាំងណាស់មែនទេ?» បន្ទាប់ពីត្រូវបានវាយប្រហារដោយ សៀវ យ៉ាន រាងកាយរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ បានញ័រយ៉ាងខ្លាំង។ គេមានភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយភ្លែត មុនពេលដែលជើងឆ្វេងរបស់គេស្រាប់តែទាត់ថយក្រោយយ៉ាងសាហាវ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ សំឡេងសើចដ៏ត្រជាក់មួយ ត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីមាត់របស់គេ។

នៅខណៈពេលដែលកណ្តាប់ដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន វាយចំគោលដៅ គេជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។ ពីអារម្មណ៍របស់គេ អ្វីដែលគេបានវាយប្រហារ ហាក់ដូចជាមិនមែនជារាងកាយមនុស្សឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាដូចជាស្រទាប់នៃអាវក្រោះដ៏រឹងមាំមួយ។

រាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ដូចជាត្រីអណ្តែង ពេលវាផ្លាស់ទីយ៉ាងចម្លែក។ ជើងរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏សាហាវ បានហោះកាត់ចង្កេះរបស់គេយ៉ាងប្រកិត។ ខ្យល់ដ៏មុតស្រួច នៅតែធ្វើឱ្យស្បែករបស់ សៀវ យ៉ាន ហើមបន្តិច បើទោះបីជាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអាវក្រៅកម្លាំងធាតុរបស់គេក៏ដោយ។

បន្ទាប់ពីគេចផុតពីការវាយប្រហាររបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែផ្លាស់ទីចូលទៅជិត។ គេបានប្រើសមត្ថភាពគេចវេះដូចត្រីអណ្តែង និងល្បឿនដ៏លឿនរបស់គេ ដើម្បីលោតជុំវិញរាងកាយរបស់ភាគីម្ខាងទៀតដូចជាចៃអញ្ចឹង។ រាល់ពេលដែលគេលេចមុខមក កណ្តាប់ដៃដែលផ្ទុកនូវកម្លាំងដ៏សាហាវ នឹងវាយសម្រុកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើរាងកាយរបស់គូប្រកួត។

នៅក្រោមការវាយប្រហារដែលស្ទើរតែមិនចេះឈប់ឈររបស់ សៀវ យ៉ាន សំឡេង "ឌុក ឌុក" ដ៏ក្រាស់ជាច្រើន បានលាន់ឮឡើងជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងសមរភូមិ។

«អាល្អិត... ហាសហា! យើងបាននិយាយរួចហើយថា ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ឯង វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការបំបែកការការពាររបស់ លំដាប់គ្រូធំ!» ម៉ូ រ៉ាន់ សើចយ៉ាងព្រៃផ្សៃ។ រាងកាយរបស់គេឈរដោយមិនមានចលនា បណ្តោយឱ្យ សៀវ យ៉ាន វាយប្រហារវាយ៉ាងព្រៃផ្សៃ។ វាគ្រាន់តែធ្វើសកម្មភាពរារាំងម្តងម្កាលប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែលការវាយប្រហារតម្រង់ទៅលើចំណុចសំខាន់ៗ។ ចំណែកឯផ្នែកដែលនៅសល់ វាគ្រាន់តែបណ្តោយឱ្យពួកវាធ្លាក់ចុះនៅលើរាងកាយរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។

«ប៊ូម!»

សំឡេងដ៏ក្រាស់មួយទៀតបានលាន់ឮឡើង។ សម្លៀកបំពាក់របស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ដែលទទួលបានការវាយប្រហារច្រើនជាងដប់ដងដោយ សៀវ យ៉ាន ទីបំផុតបានធ្លាយចេញ។ នៅពេលដែលសម្លៀកបំពាក់ធ្លាយចេញ ភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែរួមតូចភ្លាមៗ។ គេបានឃើញថា នៅក្រោមសម្លៀកបំពាក់របស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ស្រទាប់នៃអាវក្រោះការពារទ្រូងពណ៌លឿងដី ដែលបញ្ចេញពន្លឺស្រាលៗ បានរុំព័ទ្ធរាងកាយផ្នែកខាងលើរបស់វា។ នៅលើអាវក្រោះការពារទ្រូង គេអាចមើលឃើញស្នាមកណ្តាប់ដៃស្រាលៗមួយចំនួន។ ច្បាស់ណាស់ ពួកវាជាដានដែលបន្សល់ទុកដោយ សៀវ យ៉ាន កាលពីមួយសន្ទុះមុននេះ។

«ហេ... អាល្អិត! នេះគឺជា អាវក្រោះកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Armor) ដែលមានតែ លំដាប់គ្រូធំ ប៉ុណ្ណោះដែលអាចបង្រួមបាន។ វាគឺជាការវិវត្តនៃ អាវក្រៅកម្លាំងធាតុ របស់ លំដាប់គ្រូ។ វាគួរឱ្យស្តាយណាស់ដែលយើងទើបតែឈានចូលកម្រិតលំដាប់គ្រូធំ មិនបានយូរប៉ុន្មានឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងអាចគ្របដណ្តប់រាងកាយទាំងមូលរបស់យើងបានមិនខាន។ ប៉ុន្តែ ទោះបីជាមានត្រឹមតែប៉ុណ្ណេះក៏ដោយ ការវាយប្រហាររបស់ឯង ក៏មិនអាចបំបែកវាបានដែរ!» ឱនក្បាលក្រឡេកមើលអាវក្រោះការពារទ្រូងពណ៌លឿង ដែលកំពុងតែបញ្ចេញពន្លឺក្រាស់នោះ ម៉ូ រ៉ាន់ បញ្ចេញសំឡេងដកដង្ហើមធំដោយក្តីស្តាយក្រោយ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេភ្លាមៗនោះបានសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ទាំងចំហៀង រួចសើចចំអក។

«អាវក្រោះកម្លាំងធាតុ? មិនចម្លែកឡើយ» ឃើញពន្លឺពណ៌លឿងក្រាស់នៃអាវក្រោះការពារទ្រូងដ៏រឹងមាំ សៀវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នា រួចសើចត្រជាក់៖ «យើងមិនជឿថា សំបកអណ្តើករបស់ឯងនេះ មិនអាចបំបែកបានឡើយ!»

ម្តងទៀត សៀវ យ៉ាន រុញជើងរបស់គេចេញពីដី រួចចោលខ្លួនសំដៅទៅរក ម៉ូ រ៉ាន់ ដោយផ្ទាល់។ រាងកាយរបស់គេបង្វិលយ៉ាងចម្លែក ហើយគេបានគេចផុតពីស្រោមដៃដ៏មុតស្រួចមួយគូរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់។ គេបត់ជើងរបស់គេ ហើយឆ្លៀតឱកាសនៃចលនារបស់គេ បុកសំដៅទៅរកទ្រូងរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ដោយប្រើខ្នងរបស់គេ។ សៀវ យ៉ាន បន្ទាប់មកបានបង្វិលរាងកាយរបស់គេទៅជាជ្រុងដ៏ចម្លែកមួយ ហើយកែងដៃរបស់គេស្រាប់តែបុកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើទ្រូងរបស់ភាគីម្ខាងទៀត។

«កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស!» (Octane Blast!) សម្រែកតិចៗមួយបានធ្លាក់ចុះនៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន ហើយកម្លាំងនៃរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែប្រែជាមុតស្រួចដូចជាដាវដ៏មានតម្លៃដែលត្រូវបានដកចេញពីស្រោម។ នៅត្រង់កែងដៃរបស់គេ កម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាន ស្រាប់តែបង្កើតឱ្យមានសំឡេងផ្ទុះដ៏មុតស្រួចជាច្រើន។

មានអារម្មណ៍ដឹងពីកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុត ដែលស្រាប់តែលេចឡើងនៅត្រង់កែងដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ផ្ទៃមុខញញឹមព្រៃផ្សៃរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ប្រែប្រួលបន្តិច។ គេមិននឹកស្មានថា សៀវ យ៉ាន នឹងអាចបញ្ចេញការវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងក្លាកម្រិតនេះឡើយ។ កម្លាំងធាតុរបស់គេភ្លាមៗនោះបានហូរយ៉ាងលឿននៅក្នុងរាងកាយរបស់គេ ហើយពន្លឺនៅពីលើអាវក្រោះនៅលើទ្រូងរបស់វា ស្រាប់តែប្រែជាភ្លឺជាងមុន។

«ប៊ូម!»

កែងដៃត្រូវបានបោះពុម្ពយ៉ាងរឹងមាំនៅលើអាវក្រោះការពារទ្រូង។ ជារង្វង់នៃកម្លាំងដែលគ្មានរូបរាង បានបោកបក់ចេញពីចំណុចនៃការប៉ះទង្គិច។ ភ្លាមៗនោះ ស្នាមប្រេះបានគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃថ្មជុំវិញខ្លួន ខណៈដែលសំឡេង "ក្រាក់... " ត្រូវបានបញ្ចេញមក។

«ល្អណាស់អាល្អិត! យើងមិននឹកស្មានថាឯងពិតជាចេះបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធកម្រិតខ្ពស់បែបនេះឡើយ។ មើលទៅ យើងពិតជាបានវាយតម្លៃឯងទាបពេកហើយ!» ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏ត្រជាក់ ម៉ូ រ៉ាន់ សម្លឹងមើលទៅអាវក្រោះកម្លាំងធាតុ ដែលពោរពេញទៅដោយស្នាមប្រេះ បណ្តាលមកពីការវាយប្រហាររបស់ សៀវ យ៉ាន។ កំហឹងបានពេញភ្នែករបស់គេ ពេលគេក្ដាប់កណ្តាប់ដៃ។ គេហៀបនឹងបញ្ចេញការវាយប្រហារដ៏សាហាវមួយសំដៅទៅរក សៀវ យ៉ាន ទៅហើយ ប៉ុន្តែសំឡេងផ្ទុះក្រាស់ពីរក៏ស្រាប់តែលាន់ឮឡើងនៅក្នុងរាងកាយរបស់គេ។

នៅពេលដែលសំឡេងក្រាស់លាន់ឮឡើង រាងកាយរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ស្រាប់តែញ័រយ៉ាងខ្លាំង។ មុខរបស់គេប្រែប្រួលរវាងពណ៌បៃតង និងពណ៌ស ខណៈដែលខ្សែស្រឡាយឈាមបានហូរចេញពីជ្រុងមាត់របស់គេ។

«កម្លាំងបង្កប់?» (Hidden force) ជូតឈាមដែលហូរចេញមក មុខដ៏ខឹងសម្បាររបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ដូចជាសត្វខ្លាដែលត្រៀមនឹងខាំ មើលទៅគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ គេមិននឹកស្មានថា ការធ្វេសប្រហែសបន្តិចបន្តួចរបស់គេ បានបណ្តោយឱ្យ សៀវ យ៉ាន នៅពីមុខគេ ធ្វើឱ្យគេធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពដ៏អាក្រក់បែបនេះឡើយ។

ក្ដាប់កណ្តាប់ដៃដែលកំពុងតែញ័រម្តងហើយម្តងទៀតដោយក្តីខឹងសម្បារ ម៉ូ រ៉ាន់ ងើបក្បាលឡើង រួចបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹម។ សំឡេងគ្រហឹមនោះត្រូវបានផ្ទុកដោយកម្លាំងធាតុ រុញច្រានរាល់សំឡេងទាំងអស់នៅក្នុងទីធ្លា។

«អាតិរច្ឆានតូច! ថ្ងៃនេះ... ឯងត្រូវតែងាប់!»

ម៉ូ រ៉ាន់ មានផ្ទៃមុខដ៏សាហាវឃោរឃៅ ពេលគេបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមដ៏ខឹងសម្បារ។ ដៃឆ្វេងរបស់គេស្រាប់តែលាតសន្ធឹង ហើយចាប់កដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន យ៉ាងណែន មុនពេលដែល សៀវ យ៉ាន អាចដកថយបាន។ នៅលើដៃស្តាំរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ កម្លាំងធាតុពណ៌លឿងកំពុងតែត្រូវបានប្រមូលផ្តុំយ៉ាងលឿន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានបង្រួមទៅជាកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយ ដែលធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលកណ្តាប់ដៃបានវាយសម្រុកយ៉ាងសាហាវសំដៅទៅរកទ្រូងរបស់ សៀវ យ៉ាន។ មើលទៅតាមសន្ទុះរបស់គេ ប្រសិនបើត្រូវចំ គេប្រហែលជាត្រូវរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរ និងបាត់បង់កម្លាំងក្នុងការប្រយុទ្ធ បើមិនដូច្នោះទេ គឺមានតែផ្លូវស្លាប់។

ខ្យល់ដែលមានសម្ពាធខ្លាំងក្លា បានធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មានការពិបាកក្នុងការដកដង្ហើម។ គេខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ហើយប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់របស់គេ ដើម្បីទាញដៃរបស់គេមកវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គូប្រកួតរបស់គេហាក់ដូចជាបានសម្រេចចិត្តកម្ចាត់ សៀវ យ៉ាន ក្នុងការវាយតែមួយដៃនេះរួចទៅហើយ។ ដូច្នេះ ទោះបីជា សៀវ យ៉ាន ទាញយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ដៃដ៏ធំនោះនៅតែដូចជាក្រញ៉ាំសត្វដែលចាប់គេយ៉ាងណែនដដែល។

បន្ទាប់ពីការរើបម្រាស់ដែលគ្មានប្រយោជន៍មួយទៀត កំហឹងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយទីបំផុតបានកើនឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន។ ភាពសាហាវឃោរឃៅមួយបានភ្លឺឡើងកាត់ផ្ទៃមុខរបស់គេ។ ដៃស្តាំរបស់គេញ័របន្តិច ហើយកម្លាំងធាតុពណ៌បៃតងបានហក់ឡើងព្រងើលនៅពីលើវា។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានតម្រង់ទៅរកស្នាមប្រេះនៅក្នុងអាវក្រោះ ដែលបង្កើតឡើងដោយ «កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស» ពីមុនមក រួចវាយសម្រុកទៅលើវា។

ដៃទាំងពីរដែលមានទំហំខុសគ្នា បានកកិតកាត់ស្មារបស់គ្នាទៅវិញទៅមក។ កម្លាំងដែលពួកគេផ្ទុក បានធ្វើឱ្យភាគីម្ខាងទៀតមានអារម្មណ៍កោតខ្លាចបន្តិចនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។

សៀវ យ៉ាន មិនបានរារាំងការវាយប្រហាររបស់គូប្រកួតរបស់គេឡើយ។ ច្បាស់ណាស់ គេបានប្រកាន់យកនូវអាកប្បកិរិយាដ៏សាហាវឃោរឃៅក្នុងការប្រថុយជីវិតរបស់គេ ដើម្បីយកជីវិតគូប្រកួតរបស់គេ។

នៅពេលដែលគេសម្លឹងមើលអាកប្បកិរិយាដ៏សាហាវរបស់ សៀវ យ៉ាន ទាំងត្រជាក់ ស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យស្អប់ខ្ពើម និងឃោរឃៅបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់បុរសវ័យកណ្តាល។ ប្រកួតប្រជែងជាមួយ លំដាប់គ្រូធំ លើភាពធន់នឹងការវាយប្រហារ? តើអាល្អិតនេះ ត្រូវបានគេវាយក្បាលរហូតដល់ល្ងង់ខ្លៅហើយមែនទេ?

នៅជុំវិញទីធ្លាហ្វឹកហាត់ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចទប់ចិត្តនឹងការបញ្ចេញសំឡេងស្រែកតិចៗបានឡើយ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលការប្រយុទ្ធដែលបានប្រែទៅជាភាពច្របូកច្របល់ដោយគ្មានយុទ្ធសាស្ត្រណាមួយឡើយ។ ជំហររបស់ សៀវ យ៉ាន ក្នុងការប្រឈមមុខទល់មុខគ្នាជាមួយ លំដាប់គ្រូធំ បានធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនគិតថា ប្រហែលជាគេបានឈានចូលដល់ដំណាក់កាលដែលគេបានបាត់បង់ម្ចាស់ការលើខ្លួនឯងហើយ។

នៅក្រោមខ្សែភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា កណ្តាប់ដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន និង ម៉ូ រ៉ាន់ ទីបំផុតបានផ្ទុកនូវសំឡេងខ្យល់បាក់បែកដ៏មុតស្រួច ពេលដែលពួកគេបានប៉ះទង្គិចគ្នាទៅលើរាងកាយរបស់ភាគីម្ខាងទៀត។

នៅខណៈពេលនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានទប់ដង្ហើមដោយមិនដឹងខ្លួន។ ភ្នែករបស់ពួកគេបើកធំៗ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើមនុស្សពីរនាក់នៅក្នុងសមរភូមិ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ថា នៅក្នុងការផ្លាស់ប្តូរកណ្តាប់ដៃនេះ នឹងមានមនុស្សម្នាក់ដែលត្រូវបរាជ័យ និងដួលចុះមិនខាន។

ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ អាចជា លំដាប់គ្រូធំ ដ៏ខ្លាំងក្លា ប៉ុន្តែភាគរយដែលគ្រប់គ្នាគិតដល់ច្រើនជាងគេនោះ គឺយុវជនអាវខ្មៅរាងស្គមស្គាំងរូបនោះទៅវិញទេ។

នេះគឺដោយសារតែមនុស្សគ្រប់គ្នាមានការពិបាកក្នុងការជឿថា រាងកាយស្គមស្គាំងនោះ នឹងអាចលាក់បាំងនូវកម្លាំងដែលអាចតទល់ជាមួយ លំដាប់គ្រូធំ បានឡើយ។

នៅមុនពេលដែលកណ្តាប់ដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ហៀបនឹងប៉ះទង្គិចជាមួយរាងកាយរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ វាស្រាប់តែញ័រយ៉ាងចម្លែកពីរបីដង។ បន្ទាប់ពីការញ័រនៃកណ្តាប់ដៃ បណ្តុំនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស្រាប់តែក្រឡេកឡើងលើ និងលេចចេញមក ទីបំផុតរុំព័ទ្ធកណ្តាប់ដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន នៅក្នុងនោះ។

នៅពេលដែលបណ្តុំនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមើលទៅសាមញ្ញនោះលេចឡើង លំហដែលនៅជុំវិញ សៀវ យ៉ាន ភ្លាមៗនោះបានចាប់ផ្តើមប្រែប្រួលជារូបរាងវង្វេង។ វាហាក់ដូចជាខ្យល់បានប្រែជាក្តៅខ្លាំងបំផុតនៅខណៈពេលនេះ។

ការផ្លាស់ប្តូរខ្យល់ភ្លាមៗ ក៏ត្រូវបានដឹងដោយ ម៉ូ រ៉ាន់ ដែរ។ គេភ្លាមៗនោះបានឱនក្បាលចុះ ហើយបានឃើញអណ្តាតភ្លើងដ៏សាហាវនោះ។ ភាពស្រងាកចិត្តមួយបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។ រំពេចនោះ ភ្នែករបស់គេបានរួមតូចរហូតដល់ទំហំប៉ុនក្បាលម្ជុល។ ទឹកមុខដ៏ភ័យខ្លាច បានគ្របដណ្តប់ពេញផ្ទៃមុខរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេលេចចេញនូវសភាពអាក្រក់ និងគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។

«ប៊ូម!» កណ្តាប់ដៃទាំងពីរដែលផ្ទុកនូវថាមពលដ៏គួរឱ្យខ្លាចរៀងៗខ្លួន ទីបំផុតបានវាយសម្រុកយ៉ាងសាហាវទៅលើរាងកាយរបស់ភាគីម្ខាងទៀតនៅក្នុងវិនាទីបន្ទាប់។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកមុខរបស់មនុស្សទាំងពីរនាក់ បានប្រែជាស្លេកស្លាំង។

នៅខណៈពេលនេះ មនុស្សពីរនាក់ដែលធ្លាប់តែដូចជារន្ទះបាញ់ បែរជាប្រែទៅជាស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងពេលតែមួយ។ កន្លែងដែលជើងរបស់ពួកគេឈរ រលកថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លា បានធ្វើឱ្យផ្ទៃថ្មដ៏រឹងមាំជុំវិញខ្លួន ប្រែទៅជាដូចជាដីស្រែដែលត្រូវបានភ្ជួរដោយសត្វគោអញ្ចឹង។

នៅជុំវិញសមរភូមិ មនុស្សគ្រប់គ្នាបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់នៅខណៈពេលនេះ។ ម្នាក់ៗ ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើមនុស្សពីរនាក់ដែលគ្មានចលនានោះ។

ចំហាយសម្ពាធស្រាលៗ បានគ្របដណ្តប់លើទីលានហ្វឹកហាត់ រុញច្រានក្រុមមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន រហូតដល់ការដកដង្ហើមរបស់ពួកគេប្រែជាប្រញាប់ប្រញាល់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនហ៊ានដកដង្ហើមធំដោយបើកមាត់ធំឡើយ។ មនុស្សជាច្រើនត្រូវបានថប់ដង្ហើម រហូតដល់ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេឡើងក្រហមបន្តិច។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់បានបន្តអស់រយៈពេលពីរបីនាទី រាងកាយរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ គឺជាអ្នកដំបូងគេដែលញ័របន្តិច។ បន្ទាប់ពីរាងកាយញ័ររបស់គេ ភាពក្រហមច្រាលស្រាប់តែឡើងមកលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ដែលនៅចំពីមុខគេ រួចឈាមមួយម៉ាត់ត្រូវបានក្អកចេញមកជាមួយនឹងសំឡេង "គ្រូក"។

សម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដែលស្រាប់តែក្អកធ្លាក់ឈាម ចិត្តរបស់អ្នករាល់គ្នានៅក្នុង "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក" បានធ្លាក់ចុះភ្លាមៗ។ រំពេចនោះ ភាពត្រជាក់ដល់ឆ្អឹងដែលមិនព្រមបាត់ទៅវិញអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ បានគ្របដណ្តប់រាងកាយរបស់ពួកគេ បើទោះបីជាមានព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅក្រហាយកំពុងតែព្យួរនៅលើអាកាសក៏ដោយ។

«តើគេបានបរាជ័យហើយមែនទេ?» សមាជិកម្នាក់នៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក" ដកដង្ហើមធំតិចៗ។ គេញញឹមល្វីងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល។ ភាពខកចិត្តបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ។

មនុស្សគ្រប់គ្នានៅជុំវិញខ្លួនមានទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ ខណៈដែលពួកគេរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ពួកគេ។ បរិយាកាសដ៏ក្រៀមក្រំ និងធ្លាក់ទឹកចិត្ត បានរុំព័ទ្ធមនុស្សគ្រប់គ្នា បន្ទាប់ពីក្តីសង្ឃឹមរបស់ពួកគេត្រូវបានកម្ទេចចោល។

បរិយាកាសដ៏មានសម្ពាធនោះ ដូចជាផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយដែលព្យួរនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

ដៃនៅក្នុងអាវក្រៅរបស់ សៀវ ឌីង ត្រូវបានក្ដាប់យ៉ាងណែន។ ជាមួយនឹងភ្នែកដែលមិនព្រមព្រិច គេសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមុខរបស់យុវជននៅក្នុងសមរភូមិ។ រាងកាយរបស់គេក៏ញ័របន្តិចដែរ ខណៈដែលគេនិយាយតិចៗជាមួយនឹងចិត្តដែលកំពុងតែវង្វេង៖ «តើគេពិតជាបានបរាជ័យមែនទេ?»

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្រាន់តែពេលនោះឯង រាងកាយទាំងមូលរបស់ សៀវ ឌីង បានញ័រយ៉ាងខ្លាំង។ ស្នាមញញឹមមួយភ្លាមៗនោះបានហូរចូលមកលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ កាលពីមួយសន្ទុះមុននេះ គេពិតជាបានឃើញយុវជននៅក្នុងសមរភូមិហើបបបូរមាត់របស់គេ រួចញញឹមស្ញេញដាក់គេពិតប្រាកដមែន។

នៅក្រោមខ្សែភ្នែកដ៏ច្បាស់ក្រឡែតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា សៀវ យ៉ាន ម្នាក់នោះដែលហាក់ដូចជាគួរតែត្រូវបានបរាជ័យនៅក្នុងចិត្តរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ស្រាប់តែបញ្ចេញសំឡេងក្អកយ៉ាងខ្លាំងពីរបីដង។ គេពិតជាបានបង្វែររាងកាយរបស់គេយឺតៗ ដើរទៅម្ខាង រួចរើសយក ដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ឡើងមកយឺតៗ។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានដាក់វាផ្អែកលើខ្នងរបស់គេ ខណៈដែលគេដើរយឺតៗសំដៅទៅរក សៀវ ឌីង និងអ្នកដទៃទៀត។

នៅពេលដែល សៀវ យ៉ាន ងាកខ្លួនត្រលប់មកវិញ រាងកាយរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ដែលធ្លាប់តែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្មានចលនា បានផ្អៀងទៅក្រោយបន្តិច រួចដួលចុះយ៉ាងខ្លាំង។ ផ្ទៃមុខរបស់គេ ដែលនៅតែត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយទឹកមុខភ័យខ្លាចស្លេកស្លាំង បានលេចឡើងនៅក្រោមការសង្កេតរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

ខ្សែភ្នែកដ៏តក់ស្លុតជាច្រើន បានបោកបក់កាត់រាងកាយរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ហើយទីបំផុតបានឈប់នៅត្រង់ទ្រូងរបស់គេ។ នៅទីនោះ ទ្រូងរបស់គេ ដែលធ្លាប់តែត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអាវក្រោះកម្លាំងធាតុដ៏ក្រាស់ គឺនៅខណៈពេលនេះ បានប្រែទៅជាបណ្តុំនៃពណ៌ខ្មៅក្រៀមក្រោះទាំងស្រុង។ នៅត្រង់ទ្រូងរបស់គេ មានរន្ធដ៏ធំពណ៌ខ្មៅងងឹតមួយ។ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់នរណាម្នាក់អណ្តែតកាត់ គេនឹងចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងរន្ធនោះ ត្រូវបានប្រែទៅជាភាពទទេស្អាតបាត់ទៅហើយ។

«ហុីស...» (សំឡេងបឺតខ្យល់កាត់ធ្មេញ) សម្លឹងមើលទៅ ម៉ូ រ៉ាន់ ដែលការស្លាប់របស់គេគួរឱ្យសង្វេគបំផុត ស្បែកក្បាលរបស់មនុស្សនៅជុំវិញខ្លួនប្រែជាស្ពឹកស្រពន់។ ផ្ទៃមុខរបស់ពួកគេពោរពេញទៅដោយភាពតក់ស្លុត។ ពួកគេដកដង្ហើមចូលនូវខ្យល់ត្រជាក់យ៉ាងខ្លាំង មុនពេលដែលខ្សែភ្នែកដ៏ភ័យខ្លាចរបស់ពួកគេ ផ្លាស់ទីសំដៅទៅរករាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន នៅខាងម្ខាង។ គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ នឹកស្មានថា យុវជនដែលមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានគ្រោះថ្នាក់បំផុតម្នាក់នេះ នឹងអាចមានភាពសាហាវឃោរឃៅបែបនេះឡើយ ពេលដែលគេវាយប្រហារ។

«ក្អឹក...» (សំឡេងលេបទឹកមាត់) សម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែដើរមក សមាជិកនៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់ដែក" បានថយក្រោយមួយជំហានតូចដោយមិនដឹងខ្លួន។ ច្បាស់ណាស់ ទម្រង់ដែល ម៉ូ រ៉ាន់ បានស្លាប់ បណ្តាលឱ្យមានភាពភ័យខ្លាចចំពោះ សៀវ យ៉ាន កើនឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ។

សៀវ ឌីង ឈរនៅកន្លែងដដែល។ គេមិនបានថយក្រោយឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ បានញញឹមដាក់ សៀវ យ៉ាន ខណៈដែលគេបោះជំហានទៅមុខយ៉ាងលឿនពីរជំហាន។ យកដៃទះខ្នងរបស់ភាគីម្ខាងទៀត គេសើចតិចៗ៖ «អាល្អិត... ឯងមិនអីទេ?»

សៀវ យ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹម។ ដៃរបស់គេខ្ទប់មាត់ ខណៈដែលគេក្អកយ៉ាងខ្លាំងពីរបីដង។ ឈាមស្រស់មួយចំនួនត្រូវបានខ្ទាតមកលើបាតដៃរបស់គេ។ គេក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួនទាំងមិនខ្វល់ខ្វាយ រួចជូតវាចោលនៅលើអាវរបស់គេ។ គេបានបើកសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រៅរបស់គេថ្នមៗ រួចចង្អុលទៅកាន់អាវក្រោះខាងក្នុង (Inner Vest) ដែល យុន ជី (Yun Zhi) បានបន្សល់ទុកឱ្យគេកាលពីមុន នៅក្នុងជួរភ្នំសត្វវេទមន្ត។ គេញញឹម រួចនិយាយ៖ «សំណាងល្អណាស់ដែលខ្ញុំមានរបស់នេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំពិតជារងរបួសធ្ងន់ធ្ងរមិនខាន»។

«ឆ្កែស... ពិតជាអាល្អិតដ៏អស្ចារ្យមែន! ឯងពិតជាបានសម្លាប់ លំដាប់គ្រូធំ ម្នាក់ពិតប្រាកដមែន!» ក្រឡេកមើលសាកសពរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ នៅចម្ងាយឆ្ងាយ សៀវ ឌីង មិនអាចទប់ចិត្តនឹងការដកដង្ហើមធំដោយក្តីកោតសរសើរបានឡើយ។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលគេបានឃើញ សៀវ យ៉ាន បង្ហាញពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់គេ។

សៀវ យ៉ាន បានយក «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល» មួយគ្រាប់ចេញពីក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុក រួចលេបវាចូល។ បន្ទាប់មក គេក៏ដកដង្ហើមធំវែងមួយចេញមក។ និយាយដោយស្មោះត្រង់ទៅ ជ័យជម្នះរបស់គេនៅក្នុងការប្រយុទ្ធនេះ គឺដោយសារតែគេមានសំណាងល្អដោយគ្មានការសង្ស័យ។ គេប្រហែលជាបានបន្សល់ទុកនូវសន្លឹកបៀរដែលលាក់មួយចំនួនដោយមិនបានប៉ះពាល់ក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែ ម៉ូ រ៉ាន់ ម្នាក់នោះ ក៏ទើបតែបានប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធតែមួយគត់ដូចគ្នាដែរ។

ប្រសិនបើបុរសម្នាក់នោះមិនបានធ្វេសប្រហែស និងមើលស្រាលគូប្រកួតដោយសារតែថ្នាក់កម្រិតរបស់គេទេនោះ គម្លាតកម្រិតពិបាកនៃការប្រយុទ្ធនេះមុខជាត្រូវកើនឡើងយ៉ាងហោចណាស់ពីរ ឬបីដងមិនខាន។ ជាងនេះទៅទៀត គេមានទំនុកចិត្តខ្លាំងពេកទៅលើអាវក្រោះកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Armor) របស់ខ្លួន។ នេះបណ្តាលឱ្យគេបាត់បង់សមត្ថភាពការពារទាំងស្រុង នៅពេលដែលសៀវ យ៉ាន ហៅ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» (Heavenly Flame) ចេញមក។ វាអាចស្រមៃដឹងបានថា តើអាវក្រោះកម្លាំងធាតុដែលមានរូបរាងរឹងមាំនោះ ខ្សោយកម្រិតណា នៅពេលប្រឈមមុខនឹង «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» (Green Lotus Core Flame) ដែលជាវត្ថុដ៏អស្ចារ្យកើតឡើងពីធម្មជាតិ សូម្បីតែមហាក្សត្រីមេឌូសា (Queen Medusa) ក៏មានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំងដែរនោះ។

ដូច្នេះហើយ កណ្តាប់ដៃដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» បានទម្លុះកាត់ស្រទាប់ការពាររបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ យ៉ាងងាយស្រួល។ ដោយសារតែ សៀវ យ៉ាន នៅមិនទាន់ស៊ាំនឹងការគ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» នៅពេលដែលវាចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់ ម៉ូ រ៉ាន់ អណ្តាតភ្លើងដែលហក់ឡើងភ្លាមៗនោះ បានដុតបំផ្លាញសរីរាង្គខាងក្នុងទាំងអស់របស់ ម៉ូ រ៉ាន់ ឱ្យទៅជាផេះក្នុងមួយប៉ប្រិចភ្នែក។ នេះជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យ ម៉ូ រ៉ាន់ ស្លាប់យ៉ាងអាណោចអាធ័មបែបនេះ។ និយាយទៅ រឿងនេះគឺកើតឡើងដោយអចេតនារបស់ សៀវ យ៉ាន ប៉ុណ្ណោះ។

«សម្លាប់ពួកមនុស្សទាំងនេះឱ្យអស់ដែរទៅ» សៀវ យ៉ាន ញញឹមយ៉ាងស្រទន់ទៅកាន់ សៀវ ឌីង មុននឹងងាកខ្លួនទៅញញឹមយ៉ាងស្រស់ទៅកាន់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដ៏ធំនៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់" នៅម្ខាងទៀតនៃទីលានហ្វឹកហាត់។

ពេលនេះ សៀវ យ៉ាន បានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាហួសពីការរំពឹងទុក ដោយការសម្លាប់លំដាប់គ្រូធំ ម៉ូ រ៉ាន់។ ដោយពឹងផ្អែកលើភាពតក់ស្លុតដែលបង្កើតឡើងពីសកម្មភាពនេះ ចំហាយអំណាចរបស់គេគឺមានភាពសាហាវឃោរឃៅបំផុត។ ដូចនេះ នៅពេលដែលសមាជិកនៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់" ឃើញគេក្រឡេកមើលទៅ ពួកគេប្រញាប់ដកថយក្រោយពីរបីជំហានភ្លាមៗ។ ពេលពួកគេរុញច្រាន និងស្រែកឡូឡា សន្ទុះចិត្តប្រយុទ្ធរបស់ពួកគេត្រូវបានបាត់បង់ទាំងស្រុង។

ស្រាប់តែដកដាវធ្ងន់ចេញពីខ្នង សៀវ យ៉ាន បានធ្វើពុតជាស្ទុះទៅរកសមាជិកនៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់"។ ឃើញសកម្មភាពរបស់គេ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលបានបាត់បង់ស្មារតីរួចទៅហើយបន្ទាប់ពីបាត់បង់មេដឹកនាំ បានបញ្ចេញសំឡេងស្រែកភ័យខ្លាចជាខ្លាំងភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកគេបានចាប់ផ្តើមរត់គេចខ្លួនពីទីស្នាក់ការកណ្តាលនៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់" ក្នុងសភាពច្របូកច្របូកច្របល់ជាទីបំផុត។

«ជើ...» ឃើញថាសមាជិកនៃ "ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលវាលខ្សាច់" មានការភ័យស្លន់ស្លោរហូតដល់មិនទាំងជ្រើសរើសផ្លូវរត់បែបនេះ សៀវ យ៉ាន ពេបបបូរមាត់របស់គេ។ គេគ្រវីក្បាលដែលរាងវិលមុខបន្តិច មុននឹងឱនក្បាលសម្លឹងមើលឈាមស្រស់នៅលើដៃរបស់គេ រួចសើចតិចៗ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលគេបានប្រឈមមុខនឹងគូប្រកួតដែលគេបានបំបាក់ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។ ជាងនេះទៅទៀត គេបានជម្នះដោយពឹងផ្អែកលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួន ហើយលទ្ធផលគឺភាពជោគជ័យរបស់គេ!

«កេ កេ អាល្អិត ឯងធ្វើបានល្អណាស់។ ដំបូងឡើយ យើងគិតថាគ្រានេះឯងមុខជាសុំឱ្យគ្រូចេញដៃមិនខាន។ ប៉ុន្តែឯងបែរជាអាចពឹងផ្អែកលើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនទៅវិញ។ ប្រហែលជាឯងមិនទាន់ដឹងទេ ប៉ុន្តែការពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯង និងការជឿជាក់លើកម្លាំងរបស់ខ្លួន គឺជាជំនឿចិត្តដែលមានតែមនុស្សខ្លាំងពិតប្រាកដប៉ុណ្ណោះដែលអាចមាន» នៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន សំឡេងសើចដ៏កក់ក្តៅរបស់ យ៉ៅ ឡៅ (Yao Lao) ដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់ ស្រាប់តែបន្លឺឡើងយឺតៗ ជាមួយនឹងភាពពេញចិត្តជាខ្លាំង។

«ឯងនាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺកំពុងតែក្លាយជាមនុស្សខ្លាំងពិតប្រាកដជាលំដាប់ហើយ»