ការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម

ដោយសារតែមិនចង់បន្តរស់នៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ (Desert City) ក្នុងនាមជាម្ចាស់ហាងលក់ផែនទីតទៅទៀត ហៃ ប៉ូដុង (Hai Bo Dong) បានសម្រេចចិត្តដើរតាម សៀវ យ៉ាន (Xiao Yan) ហើយចាកចេញពីទីក្រុងនៅថ្ងៃបន្ទាប់ បន្ទាប់ពីការពិភាក្សារបស់ពួកគេត្រូវបានបញ្ចប់។

គ្មានរបស់របរណាមួយនៅក្នុងហាងតូចដែលគាត់ធ្លាប់ស្នាក់នៅត្រូវបានយកតាមខ្លួនដោយ ហៃ ប៉ូដុង ឡើយ។ យោងតាមអ្វីដែលគាត់បាននិយាយ ថ្ងៃណាមួយនាពេលអនាគត នៅពេលដែលគាត់នឿយណាយនឹងការឈ្លោះប្រកែកដណ្តើមគ្នា គាត់ប្រហែលជានឹងត្រលប់មកកន្លែងនេះវិញ ដើម្បីរស់នៅយ៉ាងសុខសាន្ត និងចំណាយពេលដែលនៅសេសសល់ក្នុងជីវិតរបស់គាត់។

ខណៈពេលកំពុងឈរនៅលើទួលខ្សាច់ដ៏ខ្ពស់មួយ ហៃ ប៉ូដុង បានសម្លឹងមើលទៅទីក្រុងដ៏ធំល្វឹងល្វើយដែលឈរតភ្ជាប់ចន្លោះព្រំប្រទល់នៃវាលខ្សាច់ និងតំបន់វាលទំនាបជាលើកចុងក្រោយ។ គាត់បានដកដង្ហើមធំតិចៗ ហើយទឹកមុខរបស់គាត់ហាក់បីដូចជាឯកោបន្តិច។ បន្ទាប់ពីបានរស់នៅលាក់ខ្លួនអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍មក ភាពរំជើបរំជួល និងមនោសញ្ចេតនាចំពោះកន្លែងនេះបានលូតលាស់ឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ ទោះបីជាគាត់មានអត្តចរិតត្រជាក់ទន់ភ្លន់មិនសូវខ្វល់ខ្វាយក៏ដោយ។

គាត់បានងាកខ្លួនយឺតៗ ហៃ ប៉ូដុង សម្លឹងមើលទៅយុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅដែលនៅក្បែរខ្លួន ហើយសួរថា៖ «តើយើងត្រូវទៅណាទៀត?»

«ខ្ញុំចង់ទៅទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម (Rock Desert City) ជាមុនសិន។ បងប្រុសទាំងពីររបស់ខ្ញុំនៅទីនោះ» សៀវ យ៉ាន បានងាកកែវភ្នែកទៅទិសពាយព្យ។ នោះគឺជាទិសដៅដែលទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មស្ថិតនៅ។ គាត់បានញញឹមហើយនិយាយថា៖ «កាលពីលើកមុន ខ្ញុំបានចាកចេញទៅទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយមិនទាន់បានរៀបចំដោះស្រាយរឿងរ៉ាវមួយចំនួនឱ្យបានត្រឹមត្រូវនៅឡើយទេ។ ឥឡូវនេះខ្ញុំមានពេលទំនេរពីរខែដែលនៅសល់ ខ្ញុំចង់ទៅចាត់ចែងរឿងទាំងនោះឱ្យរៀបរយ។ ចុះអ្នកវិញ?»

«តាមចិត្តឯងចុះ។ ខ្ញុំក៏គ្មានកន្លែងត្រូវទៅដែរក្នុងកំឡុងពេលនេះ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងដើរលេងជាមួយឯងសិន» ហៃ ប៉ូដុង គិតស្ងាត់ៗមួយសន្ទុះ មុននឹងឆ្លើយតបភ្លាមៗទាំងញញឹម។

«ហិហិ បែបហ្នឹងគឺពិតជាល្អណាស់» ដោយបានឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន បានញញឹមស្ញើចហើយងក់ក្បាល។ ជាធម្មជាតិ គាត់ច្បាស់ជាមិនបដិសេធចំពោះការមានអ្នកប្រយុទ្ធលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) មកនៅក្បែរខ្លួនដោយមិនគិតថ្លៃនោះឡើយ។

«អ៊ីចឹងតោះទៅ! ជាមួយនឹងល្បឿនរបស់យើង ខ្ញុំគិតថាយើងគួរតែអាចទៅដល់ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មក្នុងរយៈពេលមួយថ្ងៃ» ហៃ ប៉ូដុង ញញឹមខណៈពេលដែលមានអ័ព្ទត្រជាក់ស្រាលៗភាយចេញពីរាងកាយរបស់គាត់។ ចុងក្រោយ អ័ព្ទនោះបានបង្រួមក្លាយជាស្លាបទឹកកកគ្រីស្តាល់ដ៏ថ្លាឆ្វង់មួយគូ។

«បាទ» សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ ខ្នងរបស់គាត់ញ័រតិចៗ ហើយស្លាបពពកស្វាយ (Purple Cloud Wings) ដែលធ្លាប់តែបិទភ្ជាប់នៅលើខ្នងរបស់គាត់ដូចជាស្នាមសាក់ពណ៌ខ្មៅដិត ស្រាប់តែលាតសន្ធឹងនិងបើកឡើងយឺតៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកវាបានប្រែក្លាយទៅជាស្លាបមួយគូដែលមានទំហំធំជាងស្លាបទឹកកករបស់ ហៃ ប៉ូដុង បន្តិច។

ជាមួយនឹងកែវភ្នែកដែលផ្ទុកទៅដោយភាពចម្លែកខុសធម្មតា ហៃ ប៉ូដុង បានសម្លឹងមើលស្លាបពណ៌ស្វាយនៅលើខ្នងរបស់ សៀវ យ៉ាន។ ទោះបីជា ហៃ ប៉ូដុង ធ្លាប់បានឃើញវាម្ដងកាលពីមុនក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យលាន់មាត់សរសើរបានឡើយ៖ «បច្ចេកទេសហោះហើរ (Flying Dou Technique) របស់បែបនេះ គឺជាអ្វីដែលសូម្បីតែខ្ញុំក៏ធ្លាប់តែបានឮ ប៉ុន្តែមិនដែលបានឃើញពីមុនមកដែរ។ ឯងពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលទទួលបានវា»។

«បំភ្លេចចាលទៅ ល្បឿនរបស់វាគឺនៅចាញ់ស្លាបទឹកកករបស់លោកតាចាស់ឆ្ងាយណាស់។ តើមានអ្វីត្រូវច្រណែនទៅ?» សៀវ យ៉ាន ញញឹមរួចគ្រវីក្បាល។ គាត់បានទះដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ដ៏ធំនៅលើខ្នងរបស់គាត់ ហើយស្រាប់តែបក់ស្លាបមួយគូនោះភ្លាមៗ។ រាងកាយរបស់គាត់បានហក់ឡើងទៅលើអាកាសភ្លាមៗ។

«តោះទៅ! ដល់ពេលចាកចេញហើយ!» សៀវ យ៉ាន ស្រែកតិចៗខណៈពេលដែលគាត់បក់ស្លាបយ៉ាងលឿន។ ដោយមានជំនួយពីកម្លាំងរុញច្រានដែលបានបង្កើតឡើង ជើងរបស់គាត់បានជាន់លើលំហអាកាសដ៏ទទេស្អាត។ រាងកាយរបស់គាត់បានប្រែក្លាយទៅជាពន្លឺ ហើយហោះសំដៅទៅរកជើងមេឃដ៏ឆ្ងាយ។

ដោយឃើញ សៀវ យ៉ាន ហោះហើរនៅពីមុខគាត់ ហៃ ប៉ូដុង ញញឹម។ គាត់ក៏បានបក់ស្លាបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi) របស់គាត់ ហើយដេញតាមពីក្រោយយ៉ាងលឿន។

ល្បឿនហោះហើររបស់ សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង គឺពិតជាអ្វីដែលការដើរ ឬការជិះសត្វមិនអាចយកមកប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ កាលពីមុន ពេលដែលគាត់កំពុងហ្វឹកហាត់ សៀវ យ៉ាន ស្ទើរតែត្រូវចំណាយពេលដប់ថ្ងៃដើម្បីធ្វើដំណើរ។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងអ្នកទាំងពីរដែលកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ដើម្បីបង្រួញចម្ងាយផ្លូវដោយមិនឈប់សម្រាក វាបានចំណាយពេលត្រឹមតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ មុនពេលពួកគេបានមកដល់គោលដៅរបស់ពួកគេជាបណ្តើរៗ។

នៅពេលដែលព្រះអាទិត្យដ៏ក្តៅក្រហាយនៅលើមេឃរៀបនឹងអស្តង្គត ទម្រង់នៃទីក្រុងមួយដែលមានទំហំតូចជាងទីក្រុងវាលខ្សាច់ពីរបីដង ទីបំផុតបានលេចចេញរូបរាងឡើងយឺតៗនៅចុងកែវភ្នែករបស់ពួកគេ។

សម្លឹងមើលទៅទីក្រុងដីឥដ្ឋពណ៌លឿងដែលឈរនៅចំកណ្តាលព្យុះខ្សាច់ក្នុងចម្ងាយដ៏ឆ្ងាយ សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ គាត់បានធ្វើសញ្ញាទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅពីក្រោយ ហើយល្បឿនរបស់ពួកគេក៏បានស្ទុះឡើងភ្លាមៗ។

ពន្លឺទាំងពីរគឺដូចជាផ្កាយដុះកន្ទុយពីរ ដែលបានហោះត្រង់សំដៅទៅលើមេឃនៃទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម។

នៅលើអាគារដ៏ខ្ពស់ត្រដែតមួយក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្ម រូបរាងមនុស្សពីរនាក់ស្រាប់តែលេចមុខឡើង ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលទៅទីក្រុងដែលពោរពេញទៅដោយរសជាតិនៃវាលខ្សាច់ពីលើទីខ្ពស់។

ខណៈពេលកំពុងឈរនៅលើកំពូលនៃជញ្ជាំង សៀវ យ៉ាន បានបោះដីខ្សាច់ពណ៌លឿងចេញពីសម្លៀកបំពាក់របស់គាត់ថ្នមៗ។ ទោះបីជាការធ្វើដំណើរទាំងមូលពោរពេញដោយធូលីដីក៏ដោយ ក៏មានទឹកមុខរីករាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ដែរ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលដ៏យូរនៃការប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្លងកាត់ការធ្វើដំណើរនេះ ភស្តុតាងជាក់ស្តែងបានធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ពីអត្ថប្រយោជន៍ដែលវិជ្ជាដាំដុះកម្លាំងធាតុដែលបានវិវត្តន៍ផ្តល់ឱ្យគាត់។ ប្រសិនបើជារឿងនេះកាលពីមុន គាត់មិនត្រឹមតែត្រូវឈប់សម្រាកញឹកញាប់ក្នុងកំឡុងពេលហោះហើរពីទីក្រុងវាលខ្សាច់ទៅកាន់ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវលេប «ថ្នាំគ្រាប់ស្តារថាមពល» ជារឿយៗ ដើម្បីអាចមកដល់ទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មដោយជោគជ័យ...

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឥឡូវនេះ ជាមួយនឹងវិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង (Flame Mantra) ដែលបានវិវត្តន៍របស់គាត់ ក្រៅពីការដកដង្ហើមហត់ក្នុងកំឡុងពេលធ្វើដំណើរហោះហើរ កម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួនរបស់គាត់មិនបានបង្ហាញពីអារម្មណ៍កង្វះខាតទាល់តែសោះ។ ស្ថានភាពនៃការមានថាមពលលើសលប់បែបនេះបានធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មានចិត្តត្រេកអរជាខ្លាំងនៅក្នុងបេះដូងរបស់គាត់។

«វិជ្ជាដាំដុះកម្លាំងធាតុថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) និងវិជ្ជាដាំដុះកម្លាំងធាតុថ្នាក់លឿង (Huang) គឺពិតជាវត្ថុពីរដែលស្ថិតក្នុងថ្នាក់ខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់...» សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើបចំពោះភាពខុសគ្នារវាងវិជ្ជាដាំដុះកម្លាំងធាតុទាំងពីរប្រភេទ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ បំណងប្រាថ្នាចង់បានវិជ្ជាដាំដុះកម្លាំងធាតុលំដាប់ខ្ពស់បានកើតឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ម្តងទៀត។ វិជ្ជាដាំដុះកម្លាំងធាតុថ្នាក់អាថ៌កំបាំងគឺខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះទៅហើយ។ ចុះបើជាថ្នាក់ដី (Di) វិញ? ចុះថ្នាក់មេឃ (Tian) វិញ? នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ គាត់ប្រហែលជាអាចមានសមត្ថភាពបំផ្លាញមេឃ និងដីបានជាមិនខាន។

«បំភ្លេកវាទៅ តោះទៅលោកតាចាស់ ហៃ» បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើបក្នុងចិត្តរួច សៀវ យ៉ាន ញញឹមដាក់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅពីក្រោយ ទាំងនៅតែស្ពាយដាវធំខ្មៅដ៏ធំនៅលើខ្នង គាត់បានលោតចុះពីលើអាគារដ៏ខ្ពស់ត្រដែតនេះ។ គាត់បាននាំផ្លូវ ហៃ ប៉ូដុង ឆ្លងកាត់ច្រកផ្លូវពីរបី មុនពេលពួកគេដើរយឺតៗសំដៅទៅកាន់ជ្រុងទីក្រុងដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់» (Desert Metal Mercenary Company)។

ខណៈពេលកំពុងដើរនៅក្នុងវាលខ្សាច់ ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលកាត់ផ្លូវនេះដែលគួរតែមានទាហានស៊ីឈ្នួលជាច្រើនជួបជុំគ្នា។ គាត់បានចងចិញ្ចើមបន្តិច។ ដោយគ្មានហេតុផល គាត់មានអារម្មណ៍ថាផ្លូវនេះបច្ចុប្បន្នបានក្លាយជាស្ងាត់ជ្រងំជាងមុន...

ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលកំពុងដើរចុះឡើងបានថយចុះយ៉ាងខ្លាំង ហើយទាហានស៊ីឈ្នួលភាគច្រើនបានពាក់ផ្លាកសញ្ញាប្រភេទដូចគ្នានៅលើទ្រូងរបស់ពួកគេ។ ដោយបានស្នាក់នៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មមួយរយៈ សៀវ យ៉ាន ដឹងច្បាស់ថាផ្លាកសញ្ញានេះជារបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់» (Sand Mercenary Company)។

«មានអ្វីមួយមិនប្រក្រតីហើយ... តាំងពីពេលណាដែលចំនួនសមាជិកនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់បានកើនឡើងច្រើនដល់ថ្នាក់នេះ?» សៀវ យ៉ាន រអ៊ូរទាំតិចៗខណៈពេលដែលភ្នែករបស់គាត់គាត់រួមតូច។ គាត់បានដើរកាត់ផ្លូវនេះយឺតៗ ងើបចង្ការបស់គាត់ហើយសម្លឹងមើលទៅបរិវេណដ៏ធំមួយដែលស្ថិតនៅចុងបញ្ចប់នៃផ្លូវ។ កន្លែងនេះគឺជាទីស្នាក់ការកណ្តាលរបស់ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់»។ កាលពីមុន កន្លែងនេះមានភាពអ៊ូអរ និងកកកុញ ពោរពេញទៅដោយសកម្មភាព។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឥឡូវនេះផ្លូវនេះមានភាពច្របូកច្របល់ ហើយហាងជុំវិញហាក់ដូចជាបានបិទទ្វារតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ ខ្យល់បក់ស្រាលៗបាននាំមកនូវអារម្មណ៍ស្ងាត់ជ្រងំ។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងមែនទេ?»

ជាមួយនឹងបាតដៃរបស់គាត់ដែលកំពុងស្ទាបអង្អែលចំហៀងផ្ទៃមុខថ្នមៗ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែសើចតិចៗ។ ចេតនាសម្លាប់ដែលបង្កប់នៅក្នុងសំណើចនោះ បានធ្វើឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅពីក្រោយគាត់ ក្រឡេកមើលគាត់មួយចំហៀងភ្នែក។ ចាប់តាំងពីគាត់បានស្គាល់ សៀវ យ៉ាន មក នេះជាលើកទីមួយហើយដែលគាត់បានឃើញយុវជនម្នាក់នេះ ដែលតែងតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់សូម្បីតែបន្ទាប់ពីត្រូវបានគាត់លេងសើចពីរបីដងក៏ដោយ បែរជាបង្ហាញពីកាយវិការបែបនេះ។ មើលទៅបងប្រុសទាំងពីរនាក់នេះមានឋានៈខ្ពស់ណាស់នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់។

ដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានអង្អែលដាវធំនៅលើខ្នងរបស់គាត់ថ្នមៗ ខណៈពេលដែលគាត់ដើរយឺតៗទៅកាន់ចុងបញ្ចប់នៃផ្លូវដោយគ្មានការបញ្ចេញទឹកមុខអ្វីឡើយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់បានមកដល់ខាងក្រៅទ្វារធំនៃ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់»។ គាត់បានងាកក្បាលបន្តិច។ នៅខាងក្រៅទ្វារធំ ទង់ជ័យដ៏ខ្ពស់ដែលធ្លាប់តែបក់រលករបស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលបានធ្លាក់ចុះមកលើដីយ៉ាងទន់ជ្រាយទៅហើយ។ នៅលើកំពូលនៃទង់ជ័យនោះ មានស្នាមដានជើងច្បាស់ៗជាច្រើន ដែលចាក់ទម្លុះធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន ឈឺចាប់ក្នុងកែវភ្នែក។

ដោយដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែងាកក្បាល ហើយដើរយ៉ាងលឿនសំដៅទៅកាន់ទ្វារធំ។ បាតដៃរបស់គាត់បានរុញបើកទ្វារធំយឺតៗ។ សំឡេង «ក្អាកក្អាយ» បានបន្លឺឡើងជាបណ្តើរៗ។ បន្ទាប់មក គម្លាតទ្វារក៏បានរីកធំឡើង។ នៅពេលដែលទ្វារត្រូវបានបើកជិតពាក់កណ្តាល លំពែងវែងមួយដែលប្រឡាក់ដោយឈាមស្រស់ស្រាប់តែបាញ់ចេញពីខាងក្រោយទ្វារ ហើយបានចាក់ចំករបស់ សៀវ យ៉ាន យ៉ាងសាហាវ។

ការវាយប្រហារភ្លាមៗមិនបានធ្វើឱ្យទឹកមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន មានការផ្លាស់ប្តូរអ្វីឡើយ។ កែវភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលទៅចុងលំពែងដែលរីកធំឡើងយ៉ាងលឿនដោយភាពត្រជាក់។ រាងកាយរបស់គាត់មិនទាំងកម្រើកផង។

នៅពេលដែលលំពែងដ៏មុតស្រួចនោះបានមកដល់ប្រហែលកន្លះហត្ថពីរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ចុងលំពែងក៏ចាប់ផ្តើមរលាយយ៉ាងចម្លែក។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក លំពែងវែងនោះបានប្រែក្លាយទៅជាគំនរទឹកលោហៈដ៏ក្តៅ។

ជាមួយនឹងទឹកមុខស្រពោន ភ្លើងពណ៌បៃតងមួយស្រាប់តែលេចចេញពីកណ្តាប់ដៃស្តាំរបស់ សៀវ យ៉ាន ភ្លាមៗ។ គាត់បានវាយវាទៅលើទ្វារដ៏ក្រាស់យ៉ាងសាហាវ។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងផ្ទុះតិចៗបានបន្លឺឡើង ហើយប្រហោងទំហំប៉ុនក្បាលមនុស្សបានលេចឡើងយ៉ាងលឿន។ កណ្តាប់ដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ត្រូវបានលូកចូលទៅក្នុងនោះ។ គាត់បានបើកកណ្តាប់ដៃរបស់គាត់ហើយស្ទុះទៅមុខក្នុងលក្ខណៈដូចផ្លេកបន្ទោរ។ ភ្លាមៗនោះ រូបរាងមនុស្សម្នាក់ត្រូវបានទាញចេញយ៉ាងសាហាវ។ ក្បាលរបស់គេដែលគ្របដណ្តប់ដោយឈាមស្រស់ គឺល្មមនឹងប្រហោងដែល សៀវ យ៉ាន ទើបតែបានបង្កើតឡើង។

«អ្នកប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន?» រូបរាងមនុស្សដែលត្រូវបានចាប់ខ្លួននោះមានផ្ទៃមុខដែលកាចសាហាវ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលកាត់ទឹកមុខដ៏ត្រជាក់ស្ងប់របស់ សៀវ យ៉ាន គេស្រាប់តែគាំងមួយភ្លែត ហើយភ្លាមៗនោះក៏ស្រែកឡើងដោយអចេតនា ដែលពោរពេញទៅដោយក្តីរីករាយយ៉ាងខ្លាំង។

ការស្រែកយ៉ាងខ្លាំងដោយរូបរាងមនុស្សនោះបានបញ្ឈប់សកម្មភាពរបស់ សៀវ យ៉ាន ដែលរៀបនឹងកំទេចក្បាលរបស់គេឱ្យទៅជាបំណែកៗ។ ពន្លឺដ៏ត្រជាក់នៅក្នុងភ្នែករបស់គាត់បានដកថយជាបណ្តើរៗ ខណៈពេលដែលគាត់ឱនក្បាលហើយសម្លឹងមើលមនុស្សម្នាក់នេះដែលផ្ទៃមុខពោរពេញដោយឈាមស្រស់។ គាត់បានចងចិញ្ចើមហើយសួរថា៖ «តើឯងជាសមាជិកនៃក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់មែនទេ?»

«ក្អក ក្អក អ្នកប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន ខ្ញុំគឺជាមេក្រុមម្នាក់ក្នុងចំណោមក្រុមទាំងប្រាំបីនៅក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់ ហ្វេយ លី (Fei Li)។ កាលពីលើកមុន លោកមេក្រុមថែមទាំងបានបញ្ជាឱ្យពួកយើងជួយពិនិត្យមើលរូងភ្នំក្រោមដីនៅក្នុងវាលខ្សាច់ទៀតផង...» បន្ទាប់ពីក្អកយ៉ាងខ្លាំងពីរបីដង ឈាមស្រស់បានហូរចេញពីមាត់របស់បុរសនោះ។ គេបានហែកមាត់របស់គេហើយបង្ហាញធ្មេញពណ៌សដែលប្រឡាក់ដោយឈាមស្រស់ ខណៈដែលគេសើចក្នុងលក្ខណៈល្ងង់ខ្លៅ។

ជាមួយនឹងខ្សែភ្នែករបស់គាត់ដែលប្រែជាទន់ភ្លន់ជាបណ្តើរៗ សៀវ យ៉ាន បានទាញបុរសនោះចេញពីប្រហោងដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយបានដាក់ថ្នាំគ្រាប់ព្យាបាលរបួសចូលទៅក្នុងមាត់របស់គេយ៉ាងលឿន។ ភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលរាងកាយដែលពោរពេញទៅដោយរបួសទាំងស្រុង ហើយរៀបនឹងជួយគេលាបថ្នាំ ស្រាប់តែត្រូវបានបញ្ឈប់ដោយអ្នកក្រោយ។

«អ្នកប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន អ្នកគួរតែប្រញាប់ទៅកាន់ទីលានហ្វឹកហាត់ភ្លាមទៅ។ ខ្ញុំខ្លាចថាលោកមេក្រុម និងអ្នកផ្សេងទៀតមិនអាចទប់ទល់បានយូរទៀតទេ។ មានសមាជិកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ច្រើនណាស់ដែលបានមកនៅពេលនេះ» បន្ទាប់ពីលេបថ្នាំព្យាបាលរួច ទឹកមុខរបស់ ហ្វេយ លី គឺល្អជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ គេបានចង្អុលទៅទិសដៅនៃទីលានហ្វឹកហាត់នៅក្នុងក្រុមហើយនិយាយដោយសំឡេងស្អកៗ។

«ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់? អាឡប់ ឡួ ប៊ូ (Luo Bu) នោះពិតជាមានចិត្តក្លាហានមែន!» ដោយបានឮបែបនេះ ដបត្បូងដែលមានផ្ទុកថ្នាំព្យាបាលដែលគាត់កាន់នៅក្នុងដៃ ស្រាប់តែត្រូវបានច្របាច់កំទេចទៅជាម្សៅដោយសារតែកំហឹងរបស់គាត់។ សំឡេងដ៏ក្រាស់របស់គាត់មានផ្ទុកនូវចេតនាសម្លាប់ដែលពិបាកនឹងលាក់បាំង។

«ដោយសារហេតុផលខ្លះ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់បានចាប់ផ្តើមបោសសម្អាតក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែលនៅសល់ទាំងអស់នៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មភ្លាមៗកាលពីពេលមុន។ ឡួ ប៊ូ បានពឹងផ្អែកលើកម្លាំងរបស់គេក្នុងនាមជាលំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ហើយបានជ្រើសរើសក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលតូចៗយ៉ាងលឿន។ កាលពីដើម ជាមួយនឹងកម្លាំងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់របស់យើង ពួកយើងមិនចាំបាច់ខ្លាចពួកគេឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ ពួកយើងប្រហែលជាគ្មានលំដាប់គ្រូធំទេ ប៉ុន្តែចំនួនលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) ដែលពួកយើងមាន គឺលើសពីក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ឆ្ងាយណាស់...» ហ្វេយ លី ហាក់ដូចជាបារម្ភថាមិនមានពេលគ្រប់គ្រាន់ ដូច្នេះហើយទឹកដមសំឡេងរបស់គេគឺលឿន និងប្រញាប់ប្រញាល់៖ «ប៉ុន្តែក្នុងកំឡុងពេលពីរបីថ្ងៃចុងក្រោយនេះ ចំនួនលំដាប់គ្រូនៅក្នុងក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ស្រាប់តែកើនឡើងពីប្រាំពីរទៅប្រាំបីនាក់។ លើសពីនេះទៅទៀត លំដាប់គ្រូធំម្នាក់ទៀតក៏បានលេចមុខឡើងដែរ! ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ពួកគេដែលស្ទុះឡើងដល់កម្រិតនេះ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលទំហំមធ្យមផ្សេងទៀតនៅក្នុងទីក្រុងវាលខ្សាច់ថ្មហាក់ដូចជាត្រូវបានបោសសម្អាតទាំងស្រុងក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃ។ ហើយថ្ងៃនេះគឺជាថ្ងៃដែលចុងក្រោយដែលពួកគេបានផ្តល់ឱ្យក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់របស់យើងត្រូវផុតកំណត់»។

«ការកើនឡើងនៃលំដាប់គ្រូប្រាំពីរទៅប្រាំបីនាក់ និងលំដាប់គ្រូធំម្នាក់?» ដោយបានឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន ស្រឡាំងកាំង។ គាត់បានចងចិញ្ចើមហើយនិយាយថា៖ «ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់មិនគួរមានកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យបែបនេះទេ!»

«ចុះ ឈីង លីន (Qing Lin) ឯណា? តើនាងមិនមានសត្វចិញ្ចឹមលំដាប់ព្រលឹង (Dou Ling) ទេឬ?» សៀវ យ៉ាន ស្រាប់តែនឹកឃើញក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះដែលមានកែវភ្នែកផ្កាឈូកត្បូងបៃតងបីជាន់ (Triple Jade-Green Flower Pupils) ហើយបានសួរយ៉ាងប្រញាប់។

«កាលពីពេលមុន មុនពេលការបោសសម្អាតរបស់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលខ្សាច់ ឈីង លីន មិនបានត្រលប់មកវិញទេបន្ទាប់ពីបានចេញទៅក្រៅម្តង។ នៅពេលដែលលោកមេក្រុមបានអោយមនុស្សទៅពិនិត្យមើល វាហាក់ដូចជា ឈីង លីន ត្រូវបាននរណាម្នាក់ចាប់ខ្លួនទៅហើយ...» ហ្វេយ លី ញញឹមដោយភាពល្វីងជូរចត់ហើយឆ្លើយតប។

ជ្រុងភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានកម្រើកយ៉ាងលឿន ខណៈដែលគាត់ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ។ គាត់មិននឹកស្មានថាដកខ្លួនចេញតែក្នុងរយៈពេលបីខែចាប់តាំងពីគាត់បានចាកចេញ រឿងរ៉ាវជាច្រើនបានកើតឡើងនៅទីនេះសោះ។

ដោយទះស្មារបស់ ហ្វេយ លី សៀវ យ៉ាន និយាយតិចៗថា៖ «មិនអីទេ លែងរឿងគ្រប់យ៉ាងឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ចែងចុះ។ មានខ្ញុំនៅទីនេះ ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់នឹងមិនអីទេ...»

ហ្វេយ លី ងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយទទួលបានឥទ្ធិពលពីលោកមេក្រុមទាំងពីរ គេក៏មានទំនុកចិត្តដែលមិនដឹងប្រភពចំពោះយុវជនដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់នេះដែរ។

សៀវ យ៉ាន ក្រោកឈរឡើងយឺតៗ ហើយជួបជុំបបូរមាត់របស់គាត់។ ភាពសាហាវឃោរឃៅមួយបានឆាបឆេះកាត់ផ្ទៃមុខរបស់គាត់...

នៅលើទីលានហ្វឹកហាត់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ភាពច្របូកច្របល់នៃក្បាលមនុស្សត្រូវបានបែងចែកជាពីរក្រុម។ ខ្សែភ្នែកដែលពួកគេសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកគឺពោរពេញទៅដោយចេតនាសម្លាប់ដែលពិបាកនឹងលាក់បាំង។

នៅក្នុងសមរភូមិ រូបរាងមនុស្សពីរនាក់កំពុងប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងអស់សង្ឃឹម។ ការវាយប្រហារដោយមនុស្សទាំងពីរគឺសាហាវខ្លាំងណាស់។ ការធ្វេសប្រហែរបន្តិចបន្តួចណាមួយនឹងនាំឱ្យម្នាក់ទទួលរងការវាយប្រហារដ៏សាហាវ។

រូបរាងមនុស្សម្នាក់ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ទាំងស្រុងដោយរន្ទះ។ ពស់ប្រាក់តូចៗកំពុងលោតជុំវិញរាងកាយរបស់គេ។ នៅពេលដែលលំពែងវែងនៅក្នុងដៃរបស់គេកាប់ និងចាក់ សំឡេងផ្គរលាន់ម្តងហើយម្តងទៀតនឹងបន្លឺឡើង។ ទោះបីជាការវាយប្រហារដ៏សាហាវរបស់គេយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏វាហាក់ដូចជាមិនបានបង្កជាការរារាំងច្រើនដល់គូប្រកួតរបស់គេឡើយ។ រាល់ពេលដែលការវាយប្រហាររបស់គេជិតដល់រាងកាយរបស់មនុស្សម្នាក់ទៀត អ្នកក្រោយនឹងអាចគេចផុតពីការកាប់ និងការចាក់នៃលំពែងវែងពណ៌ប្រាក់យ៉ាងងាយស្រួល។

សម្លឹងមើលទៅមនុស្សម្នាក់នេះដែលគេចខ្លួនយ៉ាងងាយស្រួល វាច្បាស់ណាស់ថាថ្នាក់របស់មនុស្សទាំងពីរមិនស្ថិតក្នុងកម្រិតដូចគ្នានោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ រូបរាងមនុស្សពណ៌លឿងមិនបានជ្រើសរើស បញ្ចប់ការប្រយុទ្ធយ៉ាងលឿននោះឡើយ។ លក្ខណៈលេងសើចរបស់គេនេះគឺដូចជាឆ្មាលេងជាមួយកណ្តុរអញ្ចឹង។

នៅម្ខាងនៃលំហទទេ ក្រុមធំនៃសមាជិកក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់កំពុងសម្លឹងមើលការប្រយុទ្ធនៅក្នុងសមរភូមិដោយកែវភ្នែកដ៏ខឹងសម្បារ។ ពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាសកម្មភាពរបស់រូបរាងពណ៌លឿងមានន័យថាគេកំពុងចំអក និងសើចចំអកឱ្យពួកគេ។

ក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងនេះ សៀវ ឌីង (Xiao Ding) ឈរដោយគ្មានការបញ្ចេញទឹកមុខអ្វីឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កំហឹងដ៏ឆ្កួតលីលាបានគ្របដណ្តប់ភ្នែករបស់គេ។

«លោកមេក្រុម។ ទ្វារក្រោយក៏ត្រូវបានឡោមព័ទ្ធដោយពួកគេដែរ។ ពួកយើងគ្មានផ្លូវរត់គេចទេ» ទាហានស៊ីឈ្នួលម្នាក់ដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពអាសន្នបន្តិចបានទម្លុះចូលពីខាងក្រោយហើយនិយាយតិចៗ។

«ដូចការរំពឹងទុក... ពួកគេពិតជាមិនទុកផ្លូវឱ្យពួកយើងទាល់តែសោះ!» សៀវ ឌីង បានក្តាប់កណ្តាប់ដៃរបស់គេយ៉ាងណែន ហើយដកដង្ហើមចូលនូវខ្យល់ត្រជាក់។ គេបានធ្វើអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីធានាថាហេតុផលរបស់គេមិនត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយកំហឹងរបស់គេឡើយ ខណៈដែលគេនិយាយដោយស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ដោយសារពួកយើងមិនអាចរត់គេចបាន នោះចូរយើងប្រយុទ្ធរហូតដល់ស្លាប់ចុះ។ ប្រសិនបើពួកគេចង់លុបបំបាត់ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់របស់យើង តើយើងអាចមិនឱ្យពួកគេបង់ថ្លៃដោយឈាមរបស់ពួកគេដូចម្តេចបាន?»

ជាមួយនឹងសំណើចដ៏ខ្មៅងងឹត និងត្រជាក់ សៀវ ឌីង ស្រាប់តែងាកមកនិយាយថា៖ «អូ មែនហើយ របស់ដែលខ្ញុំបានសុំឱ្យឯងលាក់ទុក។ តើវាត្រូវបានធ្វើរួចរាល់ហើយឬនៅ?»

«បាទ រួចរាល់ហើយ!»

«ល្អណាស់។ ទោះបីជាក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដែកវាលខ្សាច់របស់យើងត្រូវបំផ្លាញនៅថ្ងៃនេះក៏ដោយ។ ដរាបណា អាល្អិតសៀវ យ៉ាន មកទីនេះនាពេលអនាគត គេប្រាកដជានឹងរកឃើញរបស់ទាំងនោះជាមិនខាន។ បន្ទាប់ពីនោះ គេនឹងជួយយើងចាប់ផ្តើមការសងសឹកដ៏សាហាវឃោរឃៅ។ បំភ្លេចទៅ...» សៀវ ឌីង សើចតិចៗ។ នៅក្នុងស្នាមញញឹមរបស់គេ មានភាពសាហាវឃោរឃៅដែលតែងតែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ ឌីង។

«ប្អូនទីពីរហៀបនឹងចាញ់ហើយ។ ទោះបីជាការវាយប្រហារកម្លាំងធាតុប្រភេទរន្ទះរបស់គេខ្លាំងក៏ដោយ ក៏វាគ្រាន់តែថាគូប្រកួតគឺជាលំដាប់គ្រូធំម្នាក់...» ងើបក្បាលដើម្បីមើលការប្រយុទ្ធនៅក្នុងសមរភូមិដែលកំពុងខិតជិតដល់ទីបញ្ចប់យ៉ាងលឿន រាងកាយរបស់ សៀវ ឌីង ញ័រតិចៗ។ កំហឹងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេកំពុងតែរំលាយចូលទៅក្នុងហេតុផលរបស់គេជាបណ្តើរៗ។

«របាំធ្នូរន្ទះបីជាន់ (Triple Lightning Arc Dance)»

នៅលើសមរភូមិ រូបរាងមនុស្សពណ៌ប្រាក់ស្រាប់តែបន្លឺសំឡេងស្រែកតិចៗ។ ធ្នូរន្ទះដ៏ធ្ងន់បានលោតយ៉ាងចម្លែកពីលំពែងវែងនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ បន្ទាប់ពីនោះ ពួកវាបានបាញ់សំដៅទៅរកដងខ្លួនមនុស្សពណ៌លឿងយ៉ាងឆ្កួតលីលា។

«ហាហា សម្រាមគឺនៅតែជាសម្រាមដដែល។ អ្វីទៅជា 'របាំធ្នូរន្ទះបីជាន់' មិនសមហេតុផលទាល់តែសោះ។ នៅចំពោះមុខកម្លាំងដ៏ខ្លាំង វាមិនខ្វល់ថាវាជាកម្លាំងធាតុប្រភេទរន្ទះដែលល្បីថាមានកម្លាំងវាយលុកខ្លាំងបំផុតនោះឡើយ។ ពួកឯងទាំងអស់គ្នាទៅងាប់ទៅ!» ប្រឈមមុខនឹងធ្នូរន្ទះដែលបាញ់ទៅមុខ រូបរាងមនុស្សពណ៌លឿងសើចយ៉ាងព្រហើនដោយការមើលងាយ។ កណ្តាប់ដៃដ៏ធំរបស់គេស្រាប់តែក្តាប់ណែន ហើយកម្លាំងធាតុពណ៌លឿងបានបង្រួមយ៉ាងខ្លាំងនៅលើវា។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាថែមទាំងបានបង្កើតជាស្រោមដៃកណ្តាប់ដៃដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងពីការបង្រួបបង្រួមនៃថាមពល។

កណ្តាប់ដៃដែលក្តាប់ណែនបានបាញ់ចេញភ្លាមៗ។ ខ្យល់ដ៏ខ្លាំងក្លាមួយដែលអមដោយកម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅបានបោកបក់មកជាមួយគ្នានឹងធ្នូរន្ទះ។

ខណៈពេលដែលអ្នកទាំងពីរបានប៉ះទង្គិចគ្នា កណ្តាប់ដៃរបស់រូបរាងមនុស្សពណ៌លឿងបានបំផ្លាញធ្នូរន្ទះទាំងបីយ៉ាងងាយស្រួលបំផុត។ បន្ទាប់ពីបំផ្លាញវា កម្លាំងរបស់វាមិនត្រូវបានកាត់បន្ថយឡើយ ខណៈដែលវាបានវាយយ៉ាងខ្លាំងទៅលើទ្រូងរបស់ សៀវ លី (Xiao Li)។

«ព្រូស!»

ដោយទទួលរងការវាយប្រហារយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ លី ប្រែជាស្លេកស្លាំង ខណៈដែលឈាមពេញមាត់ត្រូវបានព្រួសចេញមក។ រាងកាយរបស់គេត្រូវបានអូសកាត់ដី ហើយត្រូវបានបោះទៅក្រោយចម្ងាយជាងដប់ម៉ែត្រ មុនពេលគេបានបោកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងទៅនឹងថ្មដ៏ធំមួយនៅគែមនៃទីលានហ្វឹកហាត់។

«ហាហា ជាមួយនឹងកម្លាំងបន្តិចបន្តួចបែបនេះ ឯងហ៊ានមកព្រហើនដាក់ខ្ញុំផងអ្ហី?» បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលរាងកាយទាំងមូលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយកម្លាំងធាតុពណ៌លឿងសើចយ៉ាងត្រជាក់។ ជើងរបស់គេបានជាន់លើដី ហើយរាងកាយរបស់គេដូចជារថក្រោះដែលកំពុងតែសម្រុកចូល បានស្ទុះសំដៅទៅរក សៀវ លី ដែលបានបាត់បង់កម្លាំងប្រយុទ្ធទៅហើយ។ នៅលើកណ្តាប់ដៃរបស់គេ មានកម្លាំងដ៏សាហាវឃោរឃៅដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានកំពុងតែប្រមូលផ្តុំយ៉ាងលឿន។ សម្លឹងមើលទៅកាយវិការរបស់គេ វាច្បាស់ណាស់ថាគេគ្មានបំណងទុកជីវិតឱ្យនរណាម្នាក់ឡើយ។

«ហាហា ងាប់ទៅ!» សម្លឹងមើល សៀវ លី ដែលស្ថិតនៅចំពោះមុខរបស់គេ ភាពសាហាវឃោរឃៅមួយបានលេចឡើងនៅលើបុរសវ័យកណ្តាលនោះ។ កណ្តាប់ដៃរបស់គេបានវាយទៅមុខយ៉ាងសាហាវ។

«ឆឹង!»

ចំពេលដែលកណ្តាប់ដៃដ៏ធំមួយគូនោះស្ថិតនៅចម្ងាយមិនដល់មួយម៉ែត្រផងពី សៀវ លី ស្រមោលខ្មៅមួយបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខ សៀវ លី ក្នុងលក្ខណៈដូចផ្លេកបន្ទោរ។ ដាវធំខ្មៅដ៏ធំនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ត្រូវបានដោតចូលទៅក្នុងដី ហើយកណ្តាប់ដៃមួយគូនោះដែលកំពុងតែផ្តល់ការវាយប្រហារដ៏សំខាន់ ត្រូវបានបោកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងទៅនឹងដាវធំខ្មៅ។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេងដ៏ច្បាស់មួយបានបន្លឺឡើងពេញទីលានហ្វឹកហាត់។

ជាមួយនឹងជើងរបស់គេដែលជាប់នឹងដី បុរសវ័យកណ្តាលត្រូវបានបង្ខំឱ្យថយក្រោយពីរបីជំហានយ៉ាងលឿន ដោយសារតែកម្លាំងដ៏ធំសម្បើម។ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏ខ្មៅងងឹត គេបានសម្លឹងមើលទៅដាវធំខ្មៅដ៏ធំ ហើយស្រែកសួរយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «តើឯងជានរណា?»

ដាវខ្មៅបានញ័រតិចៗ ហើយត្រូវបានលើកឡើងភ្លាមៗ។ រាងកាយដ៏ស្គមស្គាំងរបស់យុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅបានលេចឡើងនៅចំពោះមុខភ្នែករបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។

ដោយស្ពាយដាវខ្មៅនៅលើស្មារបស់គាត់ សៀវ យ៉ាន បានងើបក្បាលបន្តិច ហើយសម្លឹងមើលបុរសវ័យកណ្តាលនៅពីមុខគាត់ដោយភាពមិនខ្វល់ខ្វាយ។ ដាវខ្មៅត្រូវបានចង្អុលទៅកាន់គេភ្លាមៗ ខណៈដែលសំឡេងដ៏ត្រជាក់ដូចចាក់ទម្លុះឆ្អឹងបានបន្លឺឡើងជាបន្តបន្ទាប់នៅក្នុងទីលានបើកចំហ៖

«ខ្ញុំនឹងយកជីវិតរបស់ឯងនៅថ្ងៃនេះ...»