ការទទួលបានបំណែកផែនទី និងការជួលអ្នកការពារផ្ទាល់ខ្លួន

ខ្សែភ្នែកទាំងពីរបានប្រទាក់គ្នានៅលើអាកាស ដោយម្នាក់ៗបង្កប់នូវអត្ថន័យយ៉ាងជ្រាលជ្រៅដែលមិនអាចស្មានដឹង។ ខ្យល់ត្រជាក់បានកកើតឡើងក្នុងលំហ ហើយបរិយាកាសស្រាប់តែប្រែជាតានតឹងឡើងភ្លាមៗ។

ភ្នែកមួយគូដ៏ខ្មៅស្រទំបានសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងអណ្តែតនៅលើអាកាសយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ ហៃ ប៉ូដុង ហាក់ដូចជាមានភាពកាចសាហាវ និងមានអំណាចខ្លាំងក្លាជាងមុន បន្ទាប់ពីទទួលបានកម្លាំងរបស់គាត់មកវិញ។ រាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន បានផ្អែកទៅក្រោយបន្តិចទៅនឹងបង្អែកកៅអី។ ម្រាមដៃទាំងដប់របស់គេត្រូវបានដាក់ប្រណម្យគ្នានៅពីមុខទ្រូង។ ទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់គេមិនមានការប្រែប្រួលសូម្បីតែបន្តិច ទោះបីជាត្រូវប្រឈមមុខនឹងចំហាយថាមពលដ៏កាចសាហាវរបស់លំដាប់អធិរាជ (Dou Huang Qi) ដែលកំពុងគ្របដណ្តប់ពេញបន្ទប់ក្រោមដីនេះក៏ដោយ។

នៅលើអាកាស ខ្សែភ្នែករបស់ ហៃ ប៉ូដុង ពោរពេញដោយភាពគំរាមកំហែង ខណៈពេលដែលគាត់សម្លឹងសម្លក់ទៅកាន់យុវជនពាក់អាវខ្មៅនៅខាងក្រោម។ ចំហាយខ្យល់ត្រជាក់ខ្សោយៗបានវិលនៅលើបាតដៃរបស់គាត់។ បន្ទាប់ពីការស្តារកម្លាំងឡើងវិញ អារម្មណ៍ដែលត្រូវបានសង្កត់សង្កិននៅក្នុងចិត្តរបស់ ហៃ ប៉ូដុង អស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍ ទីបំផុតបានចាប់ផ្តើមបញ្ចេញមកក្រៅម្តងបន្តិចៗយ៉ាងធូរស្រាល។ អធិរាជទឹកកកកាលពីមុន គឺមានភាពត្រជាក់ និងមានអំណាចលើសលប់។ មិនដែលធ្លាប់មាននរណាម្នាក់ហ៊ានដណ្តើមយករបស់អ្វីមួយពីដៃរបស់គាត់ឡើយ។ ប៉ុន្តែ សៀវ យ៉ាន បានរំលោភលើបម្រាមមួយនេះ។

កាលពីមុន ហៃ ប៉ូដុង មិនបានបង្ហាញនូវអរិភាពណាមួយឡើយ ពីព្រោះគាត់មិនអាចមើលធ្លុះពីកម្លាំងពិតរបស់ សៀវ យ៉ាន ដោយសារតែឥទ្ធិពលនៃត្រាហាមឃាត់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនេះត្រាត្រូវបានបំបែក ហើយអធិរាជទឹកកកដ៏មានអំណាចខ្លាំងក្លាកាលពីអតីតកាល ទីបំផុតបានវិលត្រឡប់មកវិញយ៉ាងពេញលេញ។ ការកើនឡើងនៃកម្លាំងយ៉ាងគំហុករហ័សរហួននេះ ក៏បានធ្វើឱ្យចិត្តរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ចាប់ផ្តើមគិតគូរដោយស្ងាត់ៗពីវិធីសាស្ត្រក្នុងការដណ្តើមយកបំណែកផែនទីដែលនៅក្នុងដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន មកវិញ។

ទោះបីជា ហៃ ប៉ូដុង មិនដឹងថាបំណែកផែនទីនោះមានប្រយោជន៍អ្វីក៏ដោយ ប៉ុន្តែគាត់អាចដឹងថាអាថ៌កំបាំងដែលលាក់ទុកនៅក្នុងបំណែកផែនទីនេះពិតជាមិនតូចតាចនោះឡើយ។ ព្រោះថា បំណែកផែនទីនេះគឺជាអ្វីដែលបានទាក់ទាញអ្នកខ្លាំងពូកែដែលមានកម្រិតប្រហាក់ប្រហែលនឹងមហាក្សត្រីមេឌូសា (Queen Medusa) ឱ្យធ្វើដំណើរយ៉ាងឆ្ងាយដើម្បីតាមប្រមាញ់គាត់ក្នុងបំណងសម្លាប់បំបិទមាត់។

ខណៈពេលដែលរាងកាយរបស់គាត់កំពុងអណ្តែតនៅលើអាកាស ចំហាយខ្យល់ត្រជាក់ដូចទឹកកកបានគ្របដណ្តប់រាងកាយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ហើយភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងទៅ សៀវ យ៉ាន ដែលមានផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ឥរិយាបថដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនអាចស្មានដឹងរបស់យុវជនរូបនេះ ទីបំផុតបានធ្វើឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង ដែលមានជំនឿចិត្តកើនឡើងហួសហេតុនោះ ចាប់ផ្តើមមានស្មារតីដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិច។

គាត់បានរួមភ្នែកតូចចង្អៀត ហើយនឹកឃើញដល់ការប្រយុទ្ធគ្នាដ៏ធំមួយជាមួយ សៀវ យ៉ាន កាលពីប៉ុន្មានខែមុន។ ទឹកមុខរបស់គាត់ក៏ប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ឡើង។ នៅពេលដែលរូបភាពនៃយុវជនម្នាក់នេះកំពុងគ្រប់គ្រងអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ដ៏ចម្លែក (Bone Chilling Flame) បានលេចឡើងក្នុងគំនិតរបស់គាត់ ភាពត្រជាក់ស្រេកមួយបានផុសឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ដោយគ្មានការព្រមានទុកជាមុន។ កាលពីពេលនោះ បន្ទាប់ពីបានប៉ះទង្គិចជាមួយនឹងអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់នោះ ហៃ ប៉ូដុង មានការយល់ដឹងយ៉ាងជ្រាលជ្រៅអំពីភាពគួរឱ្យភ័យខ្លាចរបស់វា។

នៅពេលដែលភាពត្រជាក់នៅក្នុងចិត្តរបស់ ហៃ ប៉ូដុង កើនឡើង រាងកាយរបស់គាត់ក៏បានញ័របន្តិច។ ភាពត្រជាក់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ក៏បានរលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ ដោយជំនួសមកវិញនូវស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជ្រីវជ្រួញនោះ។

បន្ទាប់ពីការគិតគូរយ៉ាងល្អិតល្អន់ម្តងហើយម្តងទៀត ជំនឿចិត្តរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលបានហក់ឡើងហួសហេតុដោយសារតែកម្លាំងកើនឡើងនោះ ទីបំផុតត្រូវបានបង្ក្រាបដោយហេតុផល និងសតិសម្បជញ្ញៈ ហើយបានរលាយបាត់ទៅវិញជាលំដាប់។ គាត់បានគណនាយ៉ាងរហ័សនៅក្នុងចិត្ត ហើយបន្ទាប់ពីមានការភ័យរន្ធត់ក្នុងចិត្តបន្តិច គាត់ក៏បានដឹងថា ទោះបីជាគាត់បានស្តារកម្លាំងកាលពីមុនមកវិញជាបណ្តើរៗក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែមិនអាចមើលធ្លុះពីកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់យុវជនម្នាក់នេះបានឡើយ។

នៅពេលប៉ះដឹងពីចំហាយកម្លាំងធាតុ (Qi) របស់ សៀវ យ៉ាន វាបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថាត្រឹមតែជាលំដាប់គ្រូ (Dou Shi) តែប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីបានប្រយុទ្ធជាមួយគេម្តងរួចមក ហៃ ប៉ូដុង ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ពិតជាចាត់ទុកយុវជននៅចំពោះមុខនេះត្រឹមតែជាលំដាប់គ្រូ ហើយព្យាយាមដោះស្រាយជាមួយគេនោះ ជននោះច្បាស់ជាទទួលបានមេរៀនដ៏ឈាមដិតដាមជាមិនខាន...

«ជាបណ្តោះអាសន្ន វាមិនសមស្របក្នុងការធ្វើជាសត្រូវជាមួយគេឡើយ។»

នៅពេលដែលគំនិតនេះបានភ្លឺឡើងក្នុងចិត្ត ស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខចាស់របស់ ហៃ ប៉ូដុង។ គាត់បានបែរទៅរក សៀវ យ៉ាន ហើយផ្តល់ស្នាមញញឹមដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានមេត្រីភាព រួចងក់ក្បាល។ ចំហាយខ្យល់ត្រជាក់ដែលគ្របដណ្តប់ជុំវិញខ្លួនគាត់ ក៏ត្រូវបានដកថយចូលទៅក្នុងរាងកាយរបស់គាត់វិញជាលំដាប់។

ជាមួយនឹងពន្លឺភ្នែកបែបចំអក សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលបន្ទាប់ពីគិតយ៉ាងជ្រៅនៅលើអាកាសរួច ស្រាប់តែមានគំនិតផ្តួចផ្តើមក្នុងការដកថយនូវចំហាយថាមពលដ៏កាចសាហាវរបស់ខ្លួន ហើយចាប់ផ្តើមបង្ហាញពីបំណងល្អ។ សៀវ យ៉ាន បានបង្វិលចិញ្ចៀននៅលើម្រាមដៃរបស់គេ ខណៈពេលដែលគេញញឹមបែបលេងសើច ហើយនិយាយថា៖ «លោកតា ហៃ ខ្ញុំនឹកស្មានថាបន្ទាប់ពីទទួលបានកម្លាំងមកវិញ លោកតាមានបំណងចង់លេបសម្តី ហើយវាយប្រហារមកលើខ្ញុំទៅហើយ... កាយវិការរបស់លោកតាកាលពីអម្បាញ់មិញ ពិតជាអាចធ្វើឱ្យមនុស្សមានការភ័យខ្លាចមែន។»

«ក្អែកៗ (Ke ke) ប្អូនប្រុស សៀវ យ៉ាន តើឯងកំពុងនិយាយអ្វីហ្នឹង? តើមនុស្សចាស់ដូចជាខ្ញុំអាចបំភ្លេចនូវជំនួយដែលឯងបានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំយ៉ាងដូចម្តេចបាន? រឿងរមិលគុណបែបនោះ មិនមែនជាអ្វីដែលខ្ញុំ ហៃ ប៉ូដុង អាចធ្វើបានឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង ប្រញាប់ប្រញាល់គ្រវីដៃ ហើយចុះចតមកដីជាលំដាប់។ គាត់បានដើរទៅរក សៀវ យ៉ាន ហើយពន្យល់ថា៖ «ខ្ញុំពិតជាសុំទោសផង។ កាលពីអម្បាញ់មិញ ខ្ញុំមានការពិបាកបណ្តោះអាសន្នក្នុងការគ្រប់គ្រងកម្លាំងរបស់ខ្ញុំ ដោយសារតែវាបានកើនឡើងភ្លាមៗ ធ្វើឱ្យប្អូនប្រុសមានការភ្ញាក់ផ្អើលហើយ។»

សៀវ យ៉ាន ញញឹមខណៈពេលដែលគេកំពុងអង្គុយលើកៅអី។ ដៃដ៏វែងរបស់គេបានរលាស់ដៃអាវស្រាលៗ រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ និងបែបគួរឱ្យស្តាយបន្តិចថា៖ «វាពិតជាគួរឱ្យស្តាយណាស់។ ដើមឡើយខ្ញុំមានបំណងចង់សាកល្បងកម្លាំងពិតប្រាកដរបស់អធិរាជទឹកកក ដែលធ្លាប់បានធ្វើឱ្យកក្រើកអាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) ទាំងមូល។ បើមើលទៅពេលនេះ ហាក់ដូចជាខ្ញុំគ្មានឱកាសបែបនេះឡើយ។ ពិតជាគួរឱ្យស្តាយមែន...»

ឮបែបនេះ កន្ទុយចិញ្ចើមរបស់ ហៃ ប៉ពដុង បានកន្ត្រាក់បន្តិចដោយគ្មាននរណាម្នាក់កត់សម្គាល់ឡើយ។ ខ្សែភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់គាត់បានសម្លឹងចំទៅលើផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមិនមែនជានិយាយលេងសើចឡើយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ក៏បានសើចឡើង ហើយក៏ងាកកែវភ្នែកចេញយ៉ាងលឿន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គាត់បានអបអរសាទរដោយស្ងាត់ៗនៅក្នុងចិត្ត។ សម្លឹងមើលទៅលើការបង្ហាញចេញរបស់ សៀវ យ៉ាន វាហាក់ដូចជាគេមិនមានការភ័យខ្លាចទាល់តែសោះចំពោះរូបគាត់ដែលបានស្តារកម្លាំងឡើងវិញ... សំណាងល្អណាស់ដែលគាត់មិនបានបង្វែរខ្លួនជាសត្រូវជាមួយអាល្អិតនេះកាលពីអម្បាញ់មិញ។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើពួកគេត្រូវប្រយុទ្ធគ្នាពិតប្រាកដមែន វាពិតជាពិបាកនិយាយណាស់ថាអ្នកណាជាអ្នកឈ្នះ ឬអ្នកណាល្អជាង។ ជាងនេះទៅទៀត ការបង្កើតសត្រូវជាមួយអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៦ គឺជារឿងដ៏ល្ងង់ខ្លៅបំផុត។ ប្រសិនបើ ហៃ ប៉ូដុង មានសមត្ថភាពអាចសម្លាប់ សៀវ យ៉ាន នៅនឹងកន្លែង ជម្រើសនោះប្រហែលជាអាចពិចារណាបាន ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់បណ្តោយឱ្យ សៀវ យ៉ាន គេចខ្លួនរួច នោះបញ្ហាប្រឈមក្នុងពេលអនាគតរបស់គាត់នឹងកើតមានឡើងជាបន្តបន្ទាប់មិនខាន។ ហៃ ប៉ូដុង ដែលជាមនុស្សមានបទពិសោធន៍ ច្បាស់ជាដឹងច្បាស់ជាង សៀវ យ៉ាន ទៅទៀតអំពីភាពគួរឱ្យភ័យខ្លាចនៃសមត្ថភាពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់ក្នុងការប្រមូលផ្តុំមនុស្សមកជួយពួកគេ។

«ក្អែកៗ (Ke ke) តើប្អូនប្រុស សៀវ យ៉ាន កំពុងនិយាយអ្វីហ្នឹង? ឆ្អឹងចាស់ៗរបស់ខ្ញុំទាំងនេះ មិនមានកម្លាំងដូចយុវជនដូចជាពួកឯងឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង សើចស្ងួតៗ ខណៈពេលដែលគាត់គ្រវីដៃរបស់គាត់។

សៀវ យ៉ាន មិនបានផ្តល់ការប្តេជ្ញាចិត្តណាមួយឡើយ ខណៈពេលដែលគេញញឹម។ គេបានក្រោកឈរឡើងយឺតៗពីកៅអី លាតបាតដៃរបស់គេ ហើយសម្លឹងមើលទៅបុរសចំណាស់នៅចំពោះមុខ។ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមខ្សោយៗ គេបាននិយាយថា៖ «លោកតា។ ត្រាហាមឃាត់ត្រូវបានបំបែករួចរាល់ហើយ ហើយភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំក៏អាចចាត់ទុកថាបានបញ្ចប់ដែរ។ ចុះចំណែកបំណែកផែនទី...»

នៅពេលដែលពាក្យ «បំណែកផែនទី» បានចូលមកដល់ត្រចៀករបស់គាត់ ផ្ទៃមុខដ៏ស្គមស្គាំងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានកន្ត្រាក់បន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លើកនេះគាត់មិនបានស្វែងរកលេសផ្សេងទៀតឡើយ។ នេះគឺដោយសារតែគាត់អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា ក្នុងអំឡុងពេលដ៏ខ្លីដែលគាត់កំពុងស្ងប់ស្ងាត់នោះ កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) នៅក្នុងរាងកាយរបស់យុវជនម្នាក់នេះបានចាប់ផ្តើមហូរយ៉ាងគំហុក។ នៅក្នុងភ្នែកដ៏ខ្មៅស្រទំទាំងនោះ ភាពត្រជាក់ក៏បានចាប់ផ្តើមគ្របដណ្តប់ម្តងបន្តិចៗ។ វាច្បាស់ណាស់ថា ប្រសិនបើគាត់និយាយអ្វីមួយដើម្បីពន្យារពេល យុវជននៅចំពោះមុខគាត់អាចនឹងប្រែប្រួលភ្លាមៗ ហើយវាយប្រហារមកលើគាត់ជាមិនខាន។

ហៃ ប៉ូដុង ញញឹមល្វីងជូរចត់ ហើយដកដង្ហើមធំ។ ម្រាមដៃរបស់គាត់បានដុសខាត់នៅលើចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ (Storage Ring) ហើយបំណែកស្បែកសត្វពណ៌លឿងតូចមួយ ដែលមើលទៅមានសភាពចាស់បុរាណបំផុត បានលេចឡើងនៅលើបាតដៃរបស់គាត់។ គាត់មានអារម្មណ៍ស្តាយស្រណោះយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការប្រគល់វាឱ្យទៅគេ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងអង្អែលបំណែកផែនទីដ៏បុរាណនេះ រួចដកដង្ហើមធំ៖ «ខ្ញុំបានបង្កើតផែនទីអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ ប៉ុន្តែមិនដែលបានឃើញផែនទីណាដែលមានភាពស្មុគស្មាញដូចផែនទីនេះឡើយ។ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីខ្ញុំទទួលបានវា ខ្ញុំបានព្យាយាមបង្កើតច្បាប់ចម្លងនៃបំណែកផែនទីនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ផែនទីដែលខ្ញុំបានបង្កើតឡើងចុងក្រោយ បែរជាមានភាពខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងចម្លែកពីផែនទីដើមទៅវិញ។ បន្ទាប់ពីបានសាកល្បងបែបនេះពីរបីដង ខ្ញុំមានតែបោះបង់គំនិតនេះចោល។ ប្រហែលជារឿងនេះវាមានពាក់ព័ន្ធនឹងការដែលផែនទីនេះគ្រាន់តែជាបំណែកមួយប៉ុណ្ណោះ។»

ខ្សែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានផ្តោតយ៉ាងខ្លាំងទៅលើបំណែកផែនទីនោះ ហើយបន្ទាប់មកបានក្រឡេកមើលទៅលើទឹកមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង។ ទោះបីជាគេដឹងពីហេតុផលខ្លះៗជាស្រេចក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេមិនបានបើកមាត់ដើម្បីឆ្លើយតបនឹងការសង្ស័យរបស់គាត់ឡើយ។ កាលពីពេលមុន បន្ទាប់ពីទទួលបានបំណែកផែនទីដំបូងនៅជួរភ្នំសត្វវេទមន្ត (Magical Beast Mountain Range) លោកគ្រូ យ៉ាវ ឡៅ (Yao Lao - វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀន) បានរកឃើញថាមានថាមពលខាងវិញ្ញាណ (Spiritual Energy) ដ៏ធំធេងមួយដែលត្រូវបានលាក់ទុកនៅក្នុងបំណែកផែនទីទាំងនេះ។ ថាមពលខាងវិញ្ញាណប្រភេទនេះត្រូវបានលាក់បាំងយ៉ាងខ្លាំង។ លុះត្រាតែម្នាក់នោះជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ដែលជាអាជីពដែលមានថាមពលវិញ្ញាណលើសពីមនុស្សធម្មតា ទើបវាមានភាពងាយស្រួលសម្រាប់អ្នកដទៃក្នុងការប៉ះដឹងពីវា។ ថាមពលខាងវិញ្ញាណទាំងនេះ មិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដោយផ្ទាល់ដល់មនុស្សឡើយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់ចម្លងផ្លូវ និងខ្សែនៅលើផែនទី ថាមពលខាងវិញ្ញាណទាំងនេះនឹងស៊ីរំលាយសតិសម្បជញ្ញៈរបស់មនុស្សម្នាក់នោះដោយមិនដឹងខ្លួន ដែលបណ្តាលឱ្យផែនទីដែលអ្នកបង្កើតឡើងចុងក្រោយមានភាពខុសគ្នាទាំងស្រុងពីផែនទីដើម!

ហៃ ប៉ូដុង បានដុសខាត់បំណែកផែនទីនោះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ដោយមិនចង់ចែកផ្លូវពីវាឡើយ។ ចុងក្រោយ គាត់បានគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម ហើយហុចវាទៅឱ្យ សៀវ យ៉ាន។ គាត់ញញឹមល្វីងជូរចត់ហើយនិយាយថា៖ «ហាសយកវាទៅចុះ។ បើមើលទៅតាមបទពិសោធន៍របស់ខ្ញុំ បំណែកផែនទីទាំងនេះគួរតែត្រូវបានបែងចែកជាច្រើនចំណែក។ វាមិនមានប្រយោជន៍ច្រើនឡើយដែលមានតែចំណែកមួយនេះនៅក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំ។ ជាងនេះទៅទៀត ការចង់ស្វែងរកបំណែកផែនទីផ្សេងទៀតនៅក្នុងទ្វីបដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះ គឺពិតជាពិបាកជាងការរុករកម្ជុលក្នុងបាតសមុទ្រទៅទៀត។»

សៀវ យ៉ាន ញញឹម លាតដៃរបស់គេ ហើយទទួលយកបំណែកផែនទីដ៏រលូនមួយនេះ។ គេបានពិនិត្យមើលវា ខណៈពេលដែលមានក្លិនអាយុកាលដ៏ចំណាស់ និងបុរាណបានជះមកលើគេ។ វាហាក់ដូចជាពេលវេលាដែលបំណែកផែនទីនេះបានឆ្លងកាត់គឺពិតជាមិនខ្លីនោះឡើយ។

ខណៈពេលដែលគេកាន់បំណែកផែនទីតូចនេះ សៀវ យ៉ាន បានយកបំណែកផែនទីតូចមួយទៀតដែលគេទទួលបានពី ហៃ ប៉ូដុង កាលពីលើកមុនចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុក។ បន្ទាប់ពីនោះ គេបានដាក់ពួកវាបញ្ចូលគ្នា។ នៅពេលដែលគេឃើញថាចំណុចដែលបំណែកទាំងពីរបានប៉ះគ្នា មិនមានចន្លោះប្រហោងសូម្បីតែបន្តិច គេក៏បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។

«ហ៊ីៗ (Hee hee) ប្អូនប្រុស សៀវ យ៉ាន ឯងហាក់ដូចជាមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងចំពោះបំណែកផែនទីទាំងនេះមែនទេ?» ឃើញកាយវិការរបស់ សៀវ យ៉ាន ភ្នែករបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានជ្រួញ ខណៈពេលដែលគាត់សួរទាំងញញឹម។

«ខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងចំពោះរបស់ប្លែកៗ និងមានលក្ខណៈពិសេសទាំងនេះ។» សៀវ យ៉ាន ញញឹមបន្តិច ហើយផ្តល់ចម្លើយយ៉ាងមិនច្បាស់លាស់។

«ប្អូនប្រុស បំណែកផែនទីនៅក្នុងដៃរបស់ខ្ញុំទាំងអស់ត្រូវបានចូលទៅក្នុងហោប៉ៅរបស់ឯងអស់ហើយ។ ហ៊ីៗ... ខ្ញុំឆ្ងល់ថា តើឯងអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេថា តើរបស់នេះវាមានប្រយោជន៍អ្វីពិតប្រាកដទៅ? នៅពេលដែលឯងដាក់បំណែកផែនទីទាំងអស់បញ្ចូលគ្នា តើឯងនឹងអាចទទួលបានអ្វីខ្លះ?» ហៃ ប៉ូដុង បានដុសខាត់ដៃរបស់គាត់ចូលគ្នា។ គាត់មិនអាចទប់ទល់នឹងភាពចង់ដឹងចង់ឃើញនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់បានឡើយ ខណៈពេលដែលគាត់សួរទាំងស្នាមញញឹមបែបអៀនប្រៀន។

«លោកតា ហៃ ខ្ញុំបានប្រាប់លោកតារួចហើយថា ក្រៅពីបានឃើញបំណែកផែនទីប្រភេទនេះម្តងក្នុងអំឡុងពេលដេញថ្លៃនោះ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំទទួលបានបំណែកផែនទីមួយនេះ។ ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំក៏មិនច្បាស់ពេកដែរថាតើវាលាក់ទុកនូវរបស់ប្រភេទណាឡើយ។» សៀវ យ៉ាន គ្រវីដៃរបស់គេ ហើយឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹម។

លឺបែបនេះ មាត់របស់ ហៃ ប៉ូដុង បានទាញបន្តិច។ គាត់បានសើចតាមពីរដង ប៉ុន្តែគាត់បានរអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តថា៖ «ឯងមិនដឹងរឿងទេ? វានឹងក្លាយជារឿងចម្លែកប្រសិនបើឯងមិនដឹង។ មានតែមនុស្សល្ងង់ប៉ុណ្ណោះដែលប្រថុយជីវិតរបស់ខ្លួនដើម្បីចូលទៅក្នុងវាលខ្សាច់ដើម្បីបំណែកផែនទីដែលខ្លួនមិនដឹងព័ត៌មានលម្អិត។ សម្លឹងមើលទៅលើភាពវៃឆ្លាតរបស់ឯង តើឯងមើលទៅដូចមនុស្សល្ងង់ដែរឬទេ?»

បន្ទាប់ពីបានឮសម្តីរបស់ សៀវ យ៉ាន ហើយ ហៃ ប៉ូដុង ក៏បានយល់នៅក្នុងចិត្តថា យុវជនម្នាក់នេះមិនចង់ចែករំលែកអាថ៌កំបាំងនៃបំណែកផែនទីនោះឡើយ។ នៅពេលនេះ គាត់មានតែគ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម។ យ៉ាងណាមិញ បំណែកផែនទីបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន ទៅហើយ។ ការព្យាយាមដណ្តើមយកវាដោយបង្ខំគឺមិនអាចទៅរួចឡើយ។ ដូច្នេះហើយ គាត់មានតែបង្ខំចិត្តពន្លត់ភាពចង់ដឹងចង់ឃើញនៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ចោល។

បន្ទាប់ពីបានដាក់បំណែកផែនទីចូលទៅក្នុងប្រអប់ដ៏ប្រណីតមួយយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន និងរក្សាទុកពួកវានៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុកហើយ សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាលនៅក្នុងចិត្ត។ របស់មួយនេះទីបំផុតបានមកដល់ដៃរបស់គេហើយ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការបត់បែន និងឧបសគ្គមួយចំនួន។

«លោកតា ហៃ ពេលនេះលោកតាបានស្តារកម្លាំងឡើងវិញហើយ ខ្ញុំមិនគិតថាលោកតានឹងបន្តស្នាក់នៅទីនេះដើម្បីធ្វើជាម្ចាស់ហាងទៀតឡើយ មែនទេ?» សៀវ យ៉ាន បានស៊កដៃរបស់គេចូលទៅក្នុងដៃអាវ ខណៈពេលដែលគេសួរភ្លាមៗទាំងស្នាមញញឹមតម្រង់ទៅរក ហៃ ប៉ូដុង។

«កាលពីមុន ហេតុផលចម្បងដែលខ្ញុំស្នាក់នៅទីនេះ គឺដើម្បីសិក្សាពីបំណែកផែនទី និងស្វែងរកវិធីសាស្ត្រក្នុងការបំបែកត្រាហាមឃាត់។ ពេលនេះត្រាត្រូវបានបំបែករួចរាល់ហើយ ធម្មជាតិតែម្ដងគឺមិនមានហេតុផលដែលខ្ញុំត្រូវបន្តស្នាក់នៅទីនេះទៀតឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល ក្រឡេកមើលទៅ សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងញញឹម ហើយមិនអាចទប់ចិត្តមិនសួរបានថា៖ «តើឯងមានរឿងអ្វីមែនទេ?»

«ហាហា ខ្ញុំពិតជាមានរឿងមួយចំនួនដែលចង់ស្នើសុំជំនួយពីលោកតាមែន។» ម្រាមដៃទាំងដប់នៅក្នុងដៃអាវរបស់ សៀវ យ៉ាន បានរលាស់ស្រាលៗ ខណៈពេលដែលគេសើចស្រទន់។

«ហ៊ីៗ ឯងនឹងប្រើប្រាស់ការជំពាក់គុណពីលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang) ឆាប់រហ័សបែបនេះហ្មង?។» ហៃ ប៉ូដុង សើច៖ «ខ្ញុំបាននិយាយរួចហើយ។ ឯងបានជួយខ្ញុំម្តង ដូច្នេះខ្ញុំជំពាក់គុណឯងម្តង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំជួយឯងឥឡូវនេះ ការជំពាក់គុណនេះ... នឹងត្រូវរលាយបាត់ហើយណា។»

«ខ្ញុំជឿជាក់ថា លោកតា ហៃ អាចនឹងជំពាក់គុណខ្ញុំកាន់តែច្រើនឡើងនៅក្នុងពេលអនាគត។ មិនមែនសម្រាប់ហេតុផលអ្វីផ្សេងឡើយ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែដោយសារតែខ្ញុំជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ហើយជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៦ ផងដែរ។» សៀវ យ៉ាន ញញឹមខ្សោយៗ ខណៈពេលដែលគេឆ្លើយតប។

«អា ទោះបីជាសម្តីរបស់ឯងហាក់ដូចជាមានភាពក្រអឺតក្រទមបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាជាការពិត។ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំដែលអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ថ្នាក់ទី ៦ គឺជាមនុស្សម្នាក់ដែលសូម្បីតែលំដាប់អធិរាជក៏មានបំណងចង់បង្កើតមិត្តភាពជាមួយដែរ។ ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំក៏មិនមែនជាករណីលើកលែងនោះឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង ដកដង្ហើមធំ ហើយងក់ក្បាលខណៈពេលដែលមានអារម្មណ៍ដូចគ្នា។ ទោះបីជាគេនិយាយយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ជាពិសេសអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់ នឹងក្លាយជាដៃគូ ឬជាមិត្តភក្តិដែលអ្នកខ្លាំងពូកែគ្រប់រូបចង់បាននៅលើទ្វីបនេះជារៀងរហូត។

«ប្រាប់ខ្ញុំមក តើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វី? ដរាបណាវាស្ថិតនៅក្នុង សមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមិនបដិសេធឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង បានអង្អែលពុកចង្ការខ្លីនៅលើចង្ការបស់គាត់ ខណៈពេលដែលគាត់ញញឹមហើយសួរ។

«ពីរខែក្រោយមក ខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ (Misty Cloud Sect)។ នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ ខ្ញុំប្រហែលជាមានជម្លោះខ្លះៗជាមួយពួកគេ។ អ្វីដែលលោកតា ហៃ ត្រូវធ្វើគឺគ្រាន់តែបង្ហាញមុខរបស់លោកតានៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់តែប៉ុណ្ណោះ។» សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំស្រាលៗ ហើយនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះមុននឹងនិយាយចេញមក។

«បក្សពពកអ័ព្ទ? តើឯងទៅបង្ករឿងជាមួយពួកគេធ្វើអ្វី? នោះគឺជាបង្គោលអំណាចដ៏ធំមួយណា។» ឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង មានការវង្វេងវង្វាន់មួយភ្លែត មុនពេលដែលគាត់ឆ្លើយតបភ្លាមៗទាំងការភ្ញាក់ផ្អើល។

«ខ្ញុំគ្រាន់តែទៅដោះស្រាយបញ្ជីចាស់មួយចំនួនតែប៉ុណ្ណោះ។» សៀវ យ៉ាន និយាយយ៉ាងមិនខ្វល់ខ្វាយ ដោយមិនបានពន្យល់ពីព័ត៌មានលម្អិតណាមួយឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ វាមិនមែនជារឿងដែលគួរឱ្យមានមោទនភាពខ្លាំងពេកនោះទេ។

«បក្សពពកអ័ព្ទគឺខ្លាំងណាស់។ មានមនុស្សខ្លាំងៗជាច្រើននៅក្នុងនោះ។ មើលទៅការស្នើសុំមួយនេះរបស់ឯងហាក់ដូចជាមានភាពពិបាកបន្តិចហើយ។» ហៃ ប៉ូដុង បានស្ទាបចង្ការបស់គាត់ ហើយនិយាយទាំងមានភាពស្ទាក់ស្ទើរខ្លះៗ។

ឃើញថា ហៃ ប៉ូដុង មានភាពស្ទាក់ស្ទើរ បន្តិច សៀវ យ៉ាន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ «លោកតា ហៃ លោកតាអាចជឿជាក់បានថា ខ្ញុំមិនមែនសុំឱ្យលោកតាទៅធ្វើជាសត្រូវជាមួយបក្សពពកអ័ព្ទឡើយ។ ប្រសិនបើពួកគេប្រើប្រាស់ចំនួនមនុស្សដ៏ច្រើនរបស់ពួកគេដើម្បីធ្វើបាបខ្ញុំ ឬប្រើប្រាស់កម្លាំងរបស់ពួកគេដើម្បីធ្វើបាបអ្នកខ្សោយ លោកតា ហៃ គ្រាន់តែបង្ហាញមុខរបស់លោកតាប៉ុណ្ណោះ។»

«ប្រើប្រាស់កម្លាំងរបស់ពួកគេដើម្បីធ្វើបាបអ្នកខ្សោយ? ឯងពិតជាពូកែនិយាយលេងសើចមែន។ ជាមួយនឹងកម្លាំងរបស់ឯង ក្រៅពីមេបក្សពពកអ័ព្ទ (Misty Cloud Sect Leader) តើមាននរណាផ្សេងទៀតដែលអាចប្រកួតប្រជែងជាមួយឯងបានទៅ?»

«ដោយសារតែហេតុផលមួយចំនួន ខ្ញុំមិនចង់បង្ហាញកម្លាំងពិតរបស់ខ្ញុំឡើយ។ នៅពេលដែលពេលវេលានោះមកដល់ ខ្ញុំនឹងប្រើប្រាស់តែកម្លាំងនៅលើផ្ទៃក្រៅរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។» សៀវ យ៉ាន គ្រវីដៃរបស់គេ ហើយឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹម។

«ហាស? ពិតជាការសម្រេចចិត្តដ៏គួរឱ្យយល់ច្រឡំមែន។» ឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង មានការវង្វេងវង្វាន់។ គាត់បានគិតមួយភ្លែតមុននឹងងក់ក្បាល ហើយនិយាយទាំងអស់សង្ឃឹមថា៖ «មិនអីទេ ខ្ញុំពិតជាជំពាក់គុណឯងម្តងមែន។ ខ្ញុំនឹងកំដរឯងទៅកាន់បក្សពពកអ័ព្ទ។ ទោះបីជាខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយថាខ្ញុំអាចធ្វើឱ្យបក្សពពកអ័ព្ទក្រឡាប់ចាក់នៅពេលនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគ្រាន់តែធានានូវសុវត្ថិភាពរបស់ឯង វាមិនគួរជាការពិបាកពេកនោះឡើយ។»

ឃើញថា ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាលយល់ព្រមហើយ សៀវ យ៉ាន បានសើចស្រទន់។ ជាមួយនឹងការមានអ្នកការពារផ្ទាល់ខ្លួនជាលំដាប់អធិរាជ (Dou Huang bodyguard) មនុស្សចាស់ៗរឹងរូស និងបុរាណមួយចំនួននៅបក្សពពកអ័ព្ទ គួរតែដឹងពីរបៀបក្នុងការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងហើយ។