បំបែកត្រាបំហាមឃាត់

ដោយសម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងកាន់ដបត្បូងយ៉ាងណែន ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលពោរពេញដោយភាពរីករាយឥតឧបមា សៀវ យ៉ាន បានសើចស្រទន់ មុននឹងញញឹមបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់ ហៃ ប៉ូដុង។ របស់ដែលលោកចង់បាន គឺត្រូវបានចម្រាញ់ដោយជោគជ័យហើយ។ ចុះចំណែកឯបំណែកផែនទីនោះវិញ?»

លឺបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង ស្រឡាំងកាំងអស់មួយសន្ទុះ។ ភ្លាមៗនោះ គាត់បានដកស្មារតីត្រលប់មកវិញពីភាពរីករាយឥតឧបមាភ្លាមៗ។ ប្រស្រីភ្នែករបស់គាត់បានបង្វិលចុះឡើង ហើយគាត់បានលិទ្ធបបូរមាត់របស់គាត់ ខណៈពេលដែលទឹកមុខអៀនប្រៀនមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខ។ គាត់បាននិយាយថា៖ «អឺ... អាល្អិត!»

«លោកអាចហៅខ្ញុំថា សៀវ យ៉ាន បាន។» ដោយឃើញឫកពាររបស់ ហៃ ប៉ូដុង សៀវ យ៉ាន បានជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ។

«ហាហា មិនអីទេ ប្អូនប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន។» ហៃ ប៉ូដុង ប្រញាប់ងក់ក្បាលរបស់គាត់យ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់មកគាត់បានគ្រវីដបត្បូងនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមដ៏ឆ្គាំឆ្គងថា៖ «ប្អូនប្រុសតូច កុំបន្ទោសតាចាស់ម្នាក់នេះដែលមានរឿងត្រូវធ្វើច្រើនអី! ខឹកៗ វាមិនមែនជាការដែលតាចាស់មិនជឿជាក់លើឯងនោះទេ ប៉ុន្តែហេតុផលចម្ងាយគឺខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ឃើញរូបរាងពិតប្រាកដរបស់ «ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» នេះពីមុនមកឡើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែដឹងពីវិធីសាស្ត្រនៃការចម្រាញ់ថ្នាំថា វាមានពណ៌ស្វាយទាំងស្រុងប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះហើយ ទើបខ្ញុំចង់ដឹងថា តើប្អូនប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន អាចអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំលេបថ្នាំគ្រាប់នេះ ដើម្បីសាកល្បងមើលថាតើវាអាចជួយខ្ញុំបំបែកត្រាហាមឃាត់បានពិតប្រាកដមែនដែរឬទេ? ហាហា ប្រសិនបើត្រាហាមឃាត់ពិតជាអាចបំបែកបានមែន តាចាស់ម្នាក់នេះច្បាស់ជាប្រគល់បំណែកផែនទីនោះឱ្យទៅឯងភ្លាម! ហើយខ្ញុំក៏នឹងសុំទោសឯងផងដែរ!»

«លោកតា វិធីសាស្ត្រក្នុងការស្វែងរកលេសម្តងហើយម្តងទៀតដើម្បីពន្យារពេលបែបនេះ គឺមិនបានបង្ហាញពីឫកពាររបស់បុគ្គលម្នាក់ ដែលធ្លាប់ជា «កំពូលអ្នកខ្លាំងទាំងដប់នៃចក្រភពជាម៉ា» ឡើយ។» ម្រាមដៃវែងរបស់ សៀវ យ៉ាន បានកម្រើកបោសធូលីមួយគ្រាប់ចេញពីចុងអាវរបស់គេស្រាលៗ។ គេមិនបានបង្ហាញទឹកមុខអ្វីឡើយ ខណៈពេលដែលនិយាយថា៖ «មនុស្សតូចតាចដូចជាខ្ញុំ បានប្រើប្រាស់កម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីជួយលោកតា! ប៉ុន្តែទង្វើរបស់លោកតា ពិតជាធ្វើឱ្យខ្ញុំអស់សង្ឃឹមខ្លាំងណាស់។»

«អ៊ឹស ប្អូនប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន កាលពីមុនពួកយើងពិតជាបានព្រមព្រៀងគ្នាមែនថា ឱ្យតែឯងអាចជួយខ្ញុំចម្រាញ់ថ្នាំនេះបាន ខ្ញុំនឹងប្រគល់បំណែកផែនទីឱ្យទៅឯង ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ឯងក៏គួរតែបណ្តោយឱ្យខ្ញុំសាកល្បងមើលថាតើថ្នាំគ្រាប់នេះជាកាបក្លែងក្លាយ ឬពិតប្រាកដសិនដែរ។ ខ្ញុំសុំនិយាយពាក្យដែលរំខានត្រចៀកបន្តិចចុះ។ ប្រសិនបើនេះជាថ្នាំគ្រាប់ផ្សេងទៀតដែលឯងយកមកបោកប្រាស់ខ្ញុំ តើខ្ញុំមិនត្រូវខាតបង់ធំធេងទេឬ បើសិនជាខ្ញុំមិនបានពិនិត្យមើលវាឱ្យច្បាស់លាស់?» ផ្ទៃមុខចាស់របស់ ហៃ ប៉ូដុង គឺមានភាពក្រាស់ជាងអ្វីដែល សៀវ យ៉ាន បានគិតទៅទៀត។ ឫកពារដែលគាត់ញញឹមយ៉ាងល្វីងជូរចត់នោះ ធ្វើឱ្យគាត់មើលទៅដូចជាជនរងគ្រោះដ៏ធំបំផុតដូច្នោះដែរ។

ដោយឃើញផ្ទៃមុខដ៏ជូរចត់របស់ ហៃ ប៉ូដុង សៀវ យ៉ាន បានជ្រួញចិញ្ចើមរបស់គេយ៉ាងណែន រួចនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើថា៖ «លោកតា ខ្ញុំត្រូវរំលឹកលោកនូវរឿងមួយ។ វិធីសាស្ត្រការចម្រាញ់ថ្នាំនេះ គឺជារបស់ដែលលោកប្រគល់ឱ្យខ្ញុំដោយផ្ទាល់។ ខ្ញុំក៏បានដើរតាមការណែនាំរបស់វាទាំងស្រុងដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំនេះឡើងមក។ ប៉ុន្តែថាតើថ្នាំគ្រាប់នេះមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការបំបែកត្រាហាមឃាត់ពិតប្រាកដមែនដែរឬទេ មានតែខ្មោចទេទើបដឹង!»

«ដូច្នេះហើយ ប្រសិនបើលោកលេបថ្នាំគ្រាប់នេះចូលទៅ ហើយនៅតែមិនអាចដោះស្រាយត្រាហាមឃាត់បាន ដោយសារតែបញ្ហានៃវិធីសាស្ត្រការចម្រាញ់ថ្នាំ តើរឿងនេះនឹងត្រូវទម្លាក់កំហុសមកលើខ្ញុំមែនទេ? បើបែបនោះមែន តើកម្លាំងដែលខ្ញុំបានខំប្រឹងធ្វើដំណើរតាមផ្លូវដ៏ឆ្ងាយមកកាន់វាលខ្សាច់ ទាំងប្រថុយប្រថាននឹងគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតពីការតាមសម្លាប់របស់មហាក្សត្រីមេឌូសា ដើម្បីជួយលោកស្វែងរក «ផ្កាដាទូរ៉ា» ព្រមទាំងការចំណាយកម្លាំងយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំ នឹងត្រូវរលាយសាបសូន្យចោលទាំងស្រុងមែនទេ?» សៀវ យ៉ាន បានប្រណម្យម្រាមដៃទាំងដប់របស់គេនៅចំពោះមុខ ខណៈពេលដែលគេនិយាយខ្សឹបៗទាំងស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ថា៖ «បន្ទាប់ពីបានធ្វើរឿងជាច្រើនរួចមក អ្វីដែលខ្ញុំទទួលបានគឺមានត្រឹមតែបំណែកផែនទីមួយសន្លឹក និងការជំពាក់គុណមួយដែលព្រមព្រៀងគ្នាដោយសម្តីពីលំដាប់អធិរាជម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ លោកប្រាប់ខ្ញុំមើល៍ តើខ្ញុំជាអ្នកខាតបង់ ឬជាអ្នកចំណេញ?»

«អឺ!» លឺបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បង្ហាញពីភាពអៀនប្រៀនបន្តិច។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ចុងក្រោយគាត់បានសើចស្ងួតថា៖ «តាចាស់ម្នាក់នេះក៏ដឹងដែរថា សំណើរបស់ខ្ញុំគឺហួសហេតុបន្តិចហើយ ប៉ុន្តែប្អូនប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន អាចទុកចិត្តបាន ខ្ញុំច្បាស់ជានឹងមិនធ្វើទង្វើរមិលគុណឡើយ! យកបែបនេះចុះ ឱ្យតែថ្នាំគ្រាប់នេះអាចបង្ហាញប្រសិទ្ធភាពតិចតួច ខ្ញុំច្បាស់ជានឹងរក្សាសម្តីរបស់ខ្ញុំភ្លាម! លើសពីនេះ ថ្នាំគ្រាប់នេះ គឺជាថ្នាំគ្រាប់ដែលត្រូវបានចម្រាញ់ឡើងដោយផ្ទាល់ដៃរបស់ប្អូនប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន។ កុំប្រាប់ណាថាឯងគ្មានទំនុកចិត្តលើវាទាល់តែសោះ? ហាហា។»

«ហូ!» សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំមួយយ៉ាងជ្រៅ គេបានងើបមុខឡើងដើម្បីសម្លឹងមើល ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងសើចស្ងួត ហើយជ្រួញចិញ្ចើមរបស់គេយ៉ាងណែន។ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរក្រោយមក ចុងក្រោយគេបានគ្រវីដៃរបស់គេដោយភាពមិនសូវពេញចិត្ត រួចនិយាយខ្សោយៗថា៖ «បើអ៊ីចឹង ពួកយើងនឹងធ្វើតាមអ្វីដែលលោកបាននិយាយចុះ។ ខ្ញុំសូមរំលឹកលោកតាមួយដងទៀត នេះជាលើកចុងក្រោយបង្អស់ដែលខ្ញុំយល់ព្រមតាម។»

«ហាហា អរគុណប្អូនប្រុសតូច សៀវ យ៉ាន ដែលអាចយល់ពីភាពលំបាករបស់តាចាស់ម្នាក់នេះ។» ដោយលឺការឆ្លើយតបរបស់ សៀវ យ៉ាន ស្នាមញញឹមដ៏រីករាយមួយស្រាប់តែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ភ្លាមៗ។ គាត់បានដាក់ដបត្បូងចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គាត់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចងាកមកនិយាយរក សៀវ យ៉ាន ថា៖ «ប្អូនប្រុសតូច ដើរតាមខ្ញុំទៅកាន់បន្ទប់ក្រោមដីចុះ។ ប្រសិនបើខ្ញុំបំបែកត្រាហាមឃាត់នៅពេលបន្តិចទៀតនេះ បន្ទប់ក្រោមដីនេះនឹងធានាថា ចំហាយថាមពលរបស់ខ្ញុំនឹងមិនធ្លាយចេញទៅក្រៅឡើយ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ វាក៏អាចជៀសវាងនូវបញ្ហាមិនចាំបាច់មួយចំនួនផងដែរ។»

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលរបស់គេ ប៉ុន្តែគេខ្ជិលនិយាយពាក្យបន្ថែមណាមួយទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ទៀតឡើយ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេមានភាពត្រជាក់ដូចទឹកកក ខណៈពេលដែលគេងើបចង្ការបស់គេឆ្ពោះទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ដើម្បីជាសញ្ញាប្រាប់ឱ្យភាគីម្ខាងទៀតដើរនាំមុខ។

ដោយឃើញទឹកមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ក៏បានដឹងដែរថា សៀវ យ៉ាន កំពុងតែមានអារម្មណ៍មិនល្អនៅពេលនេះ។ គាត់អាចធ្វើបានត្រឹមតែសើចយ៉ាងឆ្គាំឆ្គង រួចប្រញាប់ផ្តោតអារម្មណ៍ដើរនាំផ្លូវនៅខាងមុខ។

ខណៈពេលដែលដើរតាមពីក្រោយ ហៃ ប៉ូដុង សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់តាចាស់នៅខាងមុខ ដែលកំពុងដើរយ៉ាងរហ័សរហួន។ គេបាននៅស្ងៀមអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ មុនពេលដែលស្នាមញញឹមដ៏ត្រជាក់ និងខ្សោយៗមួយ ស្រាប់តែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខដែលគ្មានអារម្មណ៍របស់គេ។ កណ្តាប់ដៃនៅក្រោមចុងអាវរបស់គេត្រូវបានក្តាប់យ៉ាងណែន ហើយចំហាយនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង កំពុងតែរាំរែកយ៉ាងសហាវនៅលើម្រាមដៃវែងរបស់គេ!

សៀវ យ៉ាន បានខាំបបូរមាត់របស់គេ និងបិទភ្នែកតូចៗ ខណៈពេលដែលគេរអ៊ូរទាំនៅក្នុងចិត្តថា៖ «តាចាស់ សង្ឃឹមថា លោកពិតជានឹងមិនធ្វើឱ្យខ្ញុំខកបំណងឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងមិនខ្វល់ឡើយថា កាលពីមុនលោកធ្លាប់ត្រូវបានគេហៅថា «អធិរាជទឹកកក» ឬក៏អត់នោះទេ។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងបង្ខំឱ្យលោកត្រូវទទួលរងនូវការស្តាយក្រោយយ៉ាងខ្លាំងបំផុត!»

ទោះបីជាច្រកផ្លូវដើរមិនសូវជាធំដុំប៉ុន្មានក៏ដោយ ប៉ុន្តែចំនួននៃផ្លូវបត់ចុះបត់ឡើង គឺហួសពីការស្មានរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ សៀវ យ៉ាន ដើរតាមពីក្រោយ ហៃ ប៉ូដុង ហើយបានបត់ជាច្រើនដង។ បរិយាកាសជុំវិញដែលមានភាពដដែលៗ និងដូចៗគ្នា បានធ្វើឱ្យស្មារតីរបស់មនុស្សមានអារម្មណ៍នឿយហត់បន្តិច។ សំណាងល្អដែលកម្លាំងវិញ្ញាណរបស់ សៀវ យ៉ាន គឺល្អបង្គួរ ដូចនេះវាមិនទាន់ឈានដល់កម្រិតដែលមានភាពលំបាកក្នុងការទ្រាំទ្រនោះឡើយ។ វាគ្រាន់តែធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់គេមានអារម្មណ៍ថប់បារម្ភបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។

នៅខាងក្នុងច្រកផ្លូវដើរ ពន្លឺភ្លើងគឺមិនសូវជាខ្លាំងក្លាប៉ុន្មានឡើយ។ វាមានត្រឹមតែចង្កៀងមួយដែលជះពន្លឺខ្សោយៗនៅរៀងរាល់ចម្ងាយជាងដប់ម៉ែត្រពីគ្នា។ នៅក្នុងបរិយាកាសដ៏ងងឹតស្រអាប់បែបនេះ មនុស្សទាំងពីរនាក់បានរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។ មានត្រឹមតែសំឡេងដើរស្រាលៗប៉ុណ្ណោះ ដែលលាន់លឺរំពងយឺតៗនៅក្នុងច្រកផ្លូវដើរដ៏វែងឆ្ងាយ ហើយបានបង្កើតជាសំឡេងឆ្លើយតបអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ ដោយលឺសំឡេងទាំងនេះ មនុស្សទូទៅច្បាស់ជាមានអារម្មណ៍ព្រឺក្បាលមិនខាន។

ច្រកផ្លូវដើរប្រហែលជាមើលទៅមានភាពរាបស្មើ ប៉ុន្តែ សៀវ យ៉ាន អាចមានអារម្មណ៍ដឹងថា ពួកគេហាក់ដូចជាកំពុងដើរចុះតាមផ្លូវដែលជម្រាល។ បន្ទាប់ពីបានដើរក្នុងបរិយាកាសដ៏ថប់ដង្ហើមបែបនេះអស់រយៈពេលជិតម្ភៃនាទី ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅខាងមុខគេ ស្រាប់តែបញ្ឈប់ជំហានរបស់គាត់។ គាត់បានងាកត្រលប់មកវិញ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹមទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន ថា៖ «ពួកយើងមកដល់ហើយ។»

ក្រសែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានរំលងខ្នងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង រួចសម្លឹងមើលទៅកាន់ទីកន្លែងនៅចំពោះមុខគេ។ គេអាចមើលឃើញត្រឹមតែទ្វារដែកដ៏ក្រាស់មួយ ដែលបានលេចចេញមកពីចុងបញ្ចប់នៃខ្សែភ្នែករបស់គេ នៅក្រោមពន្លឺដ៏ខ្សោយពីចង្កៀងប្រេង។ ទ្វារដែកនោះមានពណ៌ខ្មៅងងឹត និងជ្រៅ បញ្ចេញនូវអារម្មណ៍ដ៏រឹងមាំ និងក្រាស់ឃ្មឹក។

ខណៈពេលដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅទ្វារដែក ជំហានជើងរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ច្បាស់ជាមានភាពរហ័សរហួនជាងមុន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់បានមកដល់ពីមុខទ្វារ។ បាតដៃរបស់គាត់បានទាញក្បាលតោកំណាចដែកពណ៌ខ្មៅនៅចំពោះមុខគាត់។ ដើរតាមសំឡេង «កាច់ៗ» ទ្វារដែកស្រាប់តែចាប់ផ្តើមបើកចេញយឺតៗដោយខ្លួនឯងភ្លាមៗ។ ពន្លឺដ៏ភ្លឺចែងចាំងមួយក៏បានជះចេញពីខាងក្នុងនោះមកដែរ។

«សូមស្វាគមន៍!» ហៃ ប៉ូដុង បានគ្រវីដៃយ៉ាងនឿយហត់ទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន ខណៈពេលដែលគាត់ដើរចូលទៅមុនទាំងស្នាមញញឹមដែលនៅតែមាននៅលើផ្ទៃមុខ។

សៀវ យ៉ាន បានឈរនៅមាត់ទ្វារ ហើយស្ទាក់ស្ទើរអស់មួយសន្ទុះ។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានពិនិត្យមើលជុំវិញទ្វារដ៏ធំនោះ មុនពេលបោះជំហានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដី។

នៅពេលចូលទៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដី សៀវ យ៉ាន បានរកឃើញថាសីតុណ្ហភាពនៅជុំវិញបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ។ អារម្មណ៍ត្រជាក់ខ្សោយៗមួយបានគ្របដណ្តប់លើរាងកាយទាំងមូលរបស់គេ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅជុំវិញខ្លួន។ គេមានភាពស្រឡាំងកាំងបន្តិចនៅពេលដឹងថា បន្ទប់ក្រោមដីនេះគឺជា «រូងទឹកកក»។ នៅលើពិដាននៃរូងទឹកកក និងជញ្ជាំងដ៏ក្រាស់នៅជុំវិញ មានស្រទាប់ទឹកកកពណ៌សដូចព្រិលជាប់នៅលើនោះ។ នៅពីលើក្បាលរបស់គេ ដុំទឹកកកស្រួចៗជាច្រើន មើលទៅដូចជាដាវវែងដ៏មុតស្រួចដែលព្យួរច្របូកច្របល់ពីពិដាន។

អ័ព្ទត្រជាក់ខ្សោយៗត្រូវបានភាយចេញមក បំពេញពេញផ្ទៃខាងក្នុងនៃបន្ទប់ក្រោមដី ហើយប្រហែលជាដក់ជាប់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ គេមិនបានដឹងឡើយថា តើ ហៃ ប៉ូដុង បានចំណាយពេល និងកម្លាំងច្រើនប៉ុណ្ណានៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដីដ៏ធំបង្គួរមួយនេះ។

«ហាហា វិធីសាស្ត្រដាំដុះកម្លាំងធាតុ ដែលខ្ញុំហាត់រៀនគឺមានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នាជាមួយនឹងភាពងងឹត និងភាពត្រជាក់។ ដូច្នេះហើយ ការហ្វឹកហាត់នៅក្នុងទីកន្លែងបែបនេះ នឹងមានប្រសិទ្ធភាពកាន់តែល្អប្រសើរ។ ទីនេះក៏មានចម្ងាយឆ្ងាយពីផ្ទៃដីផងដែរ។ ទឹកកក និងដីនៅពីលើនឹងអាចគ្របដណ្តប់លើចំហាយថាមពលរបស់ខ្ញុំនៅទីនេះ ធ្វើឱ្យអ្នកខ្លាំងដទៃទៀតមិនអាចមានអារម្មណ៍ដឹងពីវាបានឡើយ។» ដោយហាក់ដូចជាដឹងច្បាស់ពីមន្ទិលសង្ស័យនៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន ហៃ ប៉ូដុង ដែលនៅខាងមុខបានពន្យល់ប្រាប់។

«អូ។» សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលរបស់គេ រួចអង្គុយចុះនៅលើកៅអីមួយនៅចំកណ្តាលបន្ទប់ក្រោមដីយ៉ាងមិនក្រែងចិត្តឡើយ។ គេបានងើបក្បាលឡើងដើម្បីប្រឈមមុខនឹង ហៃ ប៉ូដុង ហើយនិយាយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ប្រញាប់ឡើងទៅ។ ខ្ញុំមិនសូវចូលចិត្តបរិយាកាសនៅទីនេះប៉ុន្មានឡើយ។»

«ខឹកៗ មិនអីទេ ។»

ហៃ ប៉ូដុង ញញឹមទាំងងក់ក្បាល។ បន្ទាប់មកគាត់បានដកថ្នាំគ្រាប់នោះចេញពីខាងក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គាត់ ហើយដាក់វាផ្ដុំយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ននៅលើបាតដៃដើម្បីពិនិត្យមើលវា។ ឫកពារដ៏ប្រុងប្រយ័ត្នហួសហេតុនោះ បានធ្វើឱ្យចិញ្ចើមរបស់ សៀវ យ៉ាន ត្រូវជ្រួញចូលគ្នាឡើងវិញម្តងទៀត។

បន្ទាប់ពីបានពិនិត្យមើលអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ និងរកមិនឃើញនូវអ្វីដែលមិនប្រក្រតីណាមួយឡើយ ចុងក្រោយ ហៃ ប៉ូដុង បានដកដង្ហើមធំស្រាលមួយៗ។ ខ្លួនគាត់នៅពេលនេះក៏បានរៀនធ្វើជាមនុស្សឆ្លាតជាងមុនដែរ។ គាត់បានដឹងថាទង្វើរបស់គាត់អម្បាញ់មិញនេះ ច្បាស់ជានឹងធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មានភាពមិនពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំងមិនខាន។ ដូច្នេះហើយ គាត់គ្រាន់តែមិនងាកក្បាលទៅមើលទឹកមុខដ៏អាក្រក់របស់ សៀវ យ៉ាន ឡើយ។ ចុងជើងរបស់គាត់បានសង្កត់ស្រាលៗលើដី ហើយរាងកាយរបស់គាត់បានហក់ឡើងទៅលើ «បល្ល័ង្កទឹកកក» មួយ ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងទាំងស្រុងពីការកកផ្តុំគ្នានៃទឹកកកដ៏ត្រជាក់។ គាត់បានអង្គុយពែនភ្នែន រួចញាត់ថ្នាំគ្រាប់នោះចូលទៅក្នុងមាត់របស់គាត់។ បំពង់ករបស់គាត់បានកម្រើកបន្តិច ហើយលេបថ្នាំគ្រាប់នោះចូលទៅក្នុងពោះរបស់គាត់។

ដោយអង្គុយនៅលើកៅអី សៀវ យ៉ាន បានឱនក្បាលរបស់គេចុះ ហើយលេងម្រាមដៃរបស់គេ។ នៅខណៈពេលដែល ហៃ ប៉ូដុង លេបថ្នាំគ្រាប់នោះចូលទៅ ស្នាមញញឹមបែបចំអក និងខ្សោយៗមួយ ស្រាប់តែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេដែលកំពុងឱនចុះនោះ។

នៅក្នុងបន្ទប់ក្រោមដីដ៏ត្រជាក់ដូចទឹកកក បរិយាកាសបានប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់បន្តិចម្តងៗ ដើរតាមការចូលទៅក្នុងរបៀបហ្វឹកហាត់របស់ ហៃ ប៉ូដុង។ សៀវ យ៉ាន គ្រាន់តែអង្គុយនៅលើកៅអីដោយសម្លឹងមើលតែបាតដៃរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។ វាហាក់ដូចជាគេមិនមានការខ្វល់ខ្វាយសូម្បីតែបន្តិចបន្តួច អំពីថាតើការបំបែកត្រាហាមឃាត់របស់ ហៃ ប៉ូដុង នឹងដំណើរការទៅដោយជោគជ័យដែរឬទេ។

បរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់បានអូសបន្លាយអស់រយៈពេលជិតកន្លះម៉ោង ឬលើសពីនេះ មុនពេលដែលវាត្រូវបានបំបែកចេញដោយរង្វង់នៃរលកថាមពលដ៏កាចសាហាវមួយ។

នៅលើបល្ល័ង្កទឹកកក ហៃ ប៉ូដុង ដែលបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមញ័ររន្ធត់យ៉ាងខ្លាំងក្លា។ រលកនៃរលកថាមពលដ៏កាចសាហាវ ត្រូវបានបញ្ចេញយ៉ាងលឿនចេញពីខាងក្នុងរាងកាយរបស់គាត់។ ទីកន្លែងណាដែលរលកថាមពលបានឆ្លងកាត់ តុ ឬសសរទឹកកកនៅជុំវិញនោះ នឹងត្រូវផ្ទុះ និងបែកបាក់ជាបំណែកៗ ជាមួយនឹងសំឡេង «ប្រាវៗ»។

សៀវ យ៉ាន ងើបក្បាលរបស់គេឡើងយឺតៗ ហើយសម្លឹងមើលទៅរលកថាមពលដែលកំពុងមកដល់យ៉ាងលឿន។ ដោយផ្លាស់ប្តូរទៅតាមអ្វីដែលបេះដូងរបស់គេចង់បាន ចំហាយនៃ «អាវក្រោះថាមពលអណ្តាតភ្លើង» ពណ៌បៃតងខ្សោយៗ បានលេចឡើងយ៉ាងលឿននៅលើផ្ទៃនៃរាងកាយរបស់គេ។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏ក្តៅគគុក បានដុតកម្តៅរលកថាមពលទាំងអស់ដែលរីករាលដាលសំដៅមកកាន់គេឱ្យរលាយក្លាយជាគ្មានអ្វីសោះ។

នៅលើបល្ល័ង្កទឹកកក ហៃ ប៉ូដុង ហាក់ដូចជាមិនមានអារម្មណ៍ដឹងពីការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលគាត់បានបង្កើតឡើងឡើយ។ រាងកាយរបស់គាត់បានញ័រយ៉ាងខ្លាំងមួយសន្ទុះ ខណៈដែលផ្ទៃមុខចាស់នោះស្រាប់តែតានតឹង។ ថាមពលដ៏ចម្លែកពណ៌បៃតងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ ត្រូវបានប្រមូលផ្តុំយ៉ាងលឿននៅត្រង់ថ្ងាសរបស់គាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក វាពិតជាបានបង្កើតជា «រូបសញ្ញាពស់» ថាមពលតូចមួយពណ៌បៃតងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់! រូបសញ្ញាពស់នោះបានដក់ជាប់នៅលើថ្ងាសរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ហើយបានសង្កត់យ៉ាងរឹងទៅលើការហក់ឡើងនៃថាមពលប្រយុទ្ធនៅក្នុងរាងកាយរបស់គាត់។

នៅខណៈពេលដែលរូបសញ្ញាពស់បានលេចចេញមក ថាមពលពណ៌ស្វាយស្រអាប់មួយ បានគ្របដណ្តប់ឡើងយឺតៗពីករបស់ ហៃ ប៉ូដុង។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក វាបានចាប់ផ្តើមមកប៉ះទង្គិចគ្នាជាមួយនឹងពស់តូចពណ៌បៃតងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ។

នៅពេលដែលថាមពលដ៏កាចសាហាវទាំងពីរបានមកប៉ះទង្គិចគ្នា ស្ថានភាពនៃការលេចឡើងនៃរលកថាមពលដូចជាពេលមុនៗ ក៏បានកើតឡើងដូចគ្នា។

ថាមពលពណ៌ស្វាយ និងរូបសញ្ញាពស់ បានស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពទាល់ច្រកជាបន្តបន្ទាប់នៅលើថ្ងាសរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ដោយមានមួយនៅខាងលើ និងមួយនៅខាងក្រោម។ ពន្លឺខ្សោយៗដែលថាមពលទាំងពីរប្រភេទបានបញ្ចេញ ធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ត្រូវបានលាបពណ៌យ៉ាងចម្លែក។ បន្ថែមរឿងនេះទៅនឹងផ្ទៃមុខជ្រីវជ្រួញរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលត្រូវបានបង្កឡើងដោយការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងក្លា ដែលបង្កើតឡើងពីថាមពលទាំងពីរប្រភេទដែលកំពុងប្រយុទ្ធគ្នានៅក្នុងទីកន្លែងដ៏សំខាន់ដូចជាក្បាលរបស់គាត់ វាបានផ្តល់ឱ្យគាត់នូវរូបរាងដ៏កាចសាហាវខ្សោយៗនៅពេលដែលនរណាម្នាក់ក្រឡេកមើលទៅគាត់។

ម្រាមដៃទាំងដប់របស់ សៀវ យ៉ាន បានប្រណម្យគ្នានៅពីមុខរាងកាយរបស់គេ ខណៈពេលដែលគេងើបក្បាលឡើង។ គេបានសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅលើពន្លឺពីរពណ៌ដែលជះចេញពីផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង។ បេះដូងរបស់គេក៏មានភាពចង់ដឹងចង់ឃើញតិចតួចផងដែរថា តើថ្នាំគ្រាប់ដែលបានពីការចម្រាញ់ថ្នាំនេះ នឹងមានថាមពលគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការបំបែកត្រាហាមឃាត់ ដែលមហាក្សត្រីមេឌូសាបានដាក់ដែរឬទេ។

ថាមពលពណ៌ស្វាយ និងពណ៌បៃតង បានបន្តធ្វើចលនាឡើងចុះនៅក្នុងស្ថានភាពទាល់ច្រកបែបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលស្ថានភាពទាល់ច្រកបានកើតឡើងអស់រយៈពេលជាងកន្លះម៉ោង រូបសញ្ញាពស់ពណ៌បៃតងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នោះ ចុងក្រោយបានស្រអាប់ចុះតិចតួច។ វាច្បាស់ណាស់ថា ថ្នាំគ្រាប់នេះហាក់ដូចជាមានប្រសិទ្ធភាពពិសេសពិតប្រាកដមែនក្នុងការបង្ក្រាបត្រាហាមឃាត់ប្រភេទនេះ។

«ច្បាស់ណាស់ ថ្នាំគ្រាប់ដែលបានពីការចម្រាញ់ថ្នាំនេះពិតជាមិនអាក្រក់ឡើយ! ប្រសិនបើខ្ញុំមានឱកាសនៅពេលអនាគត ខ្ញុំនឹងរៀបចំវាទុកខ្លះសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវគេដាក់ត្រាហាមឃាត់នៅថ្ងៃណាមួយ វានឹងជាការល្អដែលមានរបស់រៀបចំទុកជាមុន។» ដោយសម្លឹងមើលឃើញថាពន្លឺពណ៌បៃតងនោះកាន់តែមានភាពស្រអាប់ចុះនៅក្រោមពន្លឺពណ៌ស្វាយ ភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន ឡើងភ្លឺចែងចាំង ខណៈពេលដែលគេសើចស្រទន់។

«ប្រុងប្រយ័ត្នផង។ តាចាស់ម្នាក់នោះជិតនឹងបំបែកត្រាហាមឃាត់ហើយ។» ការរំលឹករបស់ យ៉ាវ ឡៅ ស្រាប់តែលាន់លឺឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន។

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលរបស់គេ ហើយថាមពលប្រយុទ្ធនៅក្នុងរាងកាយរបស់គេបានចាប់ផ្តើមហូរយឺតៗ ដើម្បីត្រៀមលក្ខណៈសម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍ចៃដន្យណាមួយ។

ថាមពលពណ៌ស្វាយបានខ្ចីប្រសិទ្ធភាពនៃការបង្ក្រាប ដើម្បីដេញតាមកម្ចាត់ដែនដីដែលរូបសញ្ញាពស់កំពុងកាន់កាប់យឺតៗ។ បន្ទាប់មកវាបានបណ្តេញរូបសញ្ញាពស់នោះចេញជាបណ្តើរៗពីថ្ងាសរបស់ ហៃ ប៉ូដុង មុនពេលដែលថាមពលពណ៌ស្វាយបានហក់ឡើងយ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗ ហើយកម្លាំងដ៏កាចសាហាវមួយបានកម្ចាត់រូបសញ្ញាពស់ចេញទាំងស្រុងពីក្បាលរបស់ ហៃ ប៉ូដុង。

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីរូបសញ្ញាពស់បានចាកចេញពីក្បាលរបស់ ហៃ ប៉ូដុង រូបសញ្ញានោះបានញ័រយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានបំប្លែងខ្លួនភ្លាមៗទៅជាផ្សែងពណ៌បៃតងដែលហុយឡើងលើរួចរលាយបាត់ទៅ។

នៅខណៈពេលដែលរូបសញ្ញាពស់បានចាកចេញពីរាងកាយរបស់គាត់ ភ្នែកដែលបានបិទជិតយ៉ាងណែនរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ស្រាប់តែបើកឡើង។ ពន្លឺដ៏រឹងមាំមួយបានបាញ់ចេញពីភ្នែករបស់គាត់។ កម្លាំងដ៏កាចសាហាវមួយ ដែលប្រៀបដូចជាតោកំណាចដែលកំពុងភ្ញាក់ពីដំណេក បានហក់ឡើងចេញពីផ្នែកខាងក្នុងនៃរាងកាយ ដែលវាត្រូវបានគេបង្ក្រាបយ៉ាងជ្រៅអស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ។

នៅក្រោមដាននៃកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លានេះ ស្រទាប់គ្រីស្តាល់ទឹកកកនៅខាងក្នុងបន្ទប់ក្រោមដី ពិតជាបានចាប់ផ្តើមប្រេះស្រាំឡើង។

«ហាហា ត្រាហាមឃាត់ដ៏ចង្រៃនោះ ចុងក្រោយបានទៅនរកបាត់ហើយ! ខ្ញុំបានក្លាយជាលំដាប់អធិរាជម្តងទៀតហើយ!» ដោយបោះជំហានជើងចេញពីបល្ល័ង្កទឹកកក រាងកាយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ត្រូវបានអណ្តែតយ៉ាងលឿននៅលើអាកាស។ ផ្ទៃមុខរបស់គាត់ពោរពេញដោយភាពរីករាយឥតឧបមា ខណៈពេលដែលគាត់ងើបក្បាលឡើងសើចយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

រលកសំឡេងដ៏ខ្លាំងក្លាត្រូវបាននាំយកដោយថាមពលប្រយុទ្ធ ដោយបានរំញ័រស្រទាប់ទឹកកកដែលកំពុងប្រេះស្រាំនៅជុំវិញ រហូតដល់វាផ្ទុះបែកចេញពីគ្នា។

បន្ទាប់ពីបានសើចយ៉ាងខ្លាំងក្លាអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងអណ្តែតនៅលើអាកាស ស្រាប់តែបង្វែរក្រសែភ្នែករបស់គាត់ ដែលមានផ្ទុកនូវពន្លឺដ៏មុតស្រួច សំដៅទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន ដែលកំពុងអង្គុយនៅលើកៅអីខាងក្រោមដោយមិនមានការកម្រើកខ្លួនឡើយ។ ភ្នែកចាស់ដ៏ស្រអាប់របស់គាត់បានរួមតូចចុះ!

ដោយហាក់ដូចជាមានអារម្មណ៍ដឹងពីក្រសែភ្នែកដ៏កាចសាហាវដែលបាញ់មកពីលើអាកាស សៀវ យ៉ាន បានលើកចុងបបូរមាត់របស់គេបន្តិច។ គេបានងើបក្បាលរបស់គេឡើងយឺតៗ។ ផ្ទៃមុខរបស់គេមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចជាទឹកនៅក្នុងអណ្តូងដ៏ជ្រៅ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលទៅកាន់លំដាប់អធិរាជនៅលើអាកាស ដែលទើបតែស្តារកម្លាំងរបស់ខ្លួនឡើងវិញទាំងភ្លឹកស្មារតី។

នៅលើអាកាស ក្រសែភ្នែកទាំងពីរបានប្រសព្វគ្នា ដោយបានជះចេញនូវចំហាយដ៏ត្រជាក់ខ្សោយៗមកជាមួយ។