លាក់សមត្ថភាពមិនឱ្យគេដឹង

ប្រហែលជាដោយសារតែនេះជាលើកដំបូងហើយដែល យ៉ាវ ឡៅ បានចម្រាញ់ «ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» ទើបធ្វើឱ្យគាត់ ទោះបីជាមានជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំដ៏លេចធ្លោខ្លាំងពូកែយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ត្រូវទទួលបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងលើកដំបូង ដោយសារតែអតុល្យភាពនៃសមាមាត្រគ្រឿងផ្សំឱសថដែលបានរៀបចំទុក។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការបរាជ័យក្នុងការសាកល្បងលើកដំបូងនេះ មិនបានធ្វើឱ្យ យ៉ាវ ឡៅ បង្ហាញទឹកមុខប្រែប្រួលអ្វីឡើយ។ ការបរាជ័យក្នុងកំឡុងពេលចម្រាញ់ថ្នាំ គឺជារឿងធម្មតាពេកទៅហើយនៅក្នុងពិភពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ដែលវាអាចប្រៀបធៀបបានទៅនឹងការហូបបាយផឹកទឹកប្រចាំថ្ងៃដូច្នោះដែរ។ ទោះបីជា យ៉ាវ ឡៅ មានភាពស្ទាត់ជំនាញខ្លាំងក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំក៏ដោយ ក៏គាត់មិនអាចធានាបានថាគាត់នឹងរក្សាបាននូវអត្រាជោគជ័យ ១០០% សម្រាប់ការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់គ្រប់ប្រភេទនោះឡើយ។

ទោះបីជាការសាកល្បងលើកដំបូងបានលទ្ធផលជាការបរាជ័យក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាជាការសំណាងមួយដែលគ្រឿងផ្សំឱសថត្រឹមតែមួយផ្នែកតូចប៉ុណ្ណោះត្រូវបានបាត់បង់ ដូចនេះវានឹងមិនប៉ះពាល់ដល់ការចម្រាញ់ដែលត្រូវបន្តបន្ទាប់ទៀតឡើយ។ ក្នុងនាមជាអ្នកដែលមានបទពិសោធន៍កម្តៅសាច់ដុំរួចរាល់ យ៉ាវ ឡៅ បានបង្កាត់អណ្តាតភ្លើងដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ម្តងទៀត។ គាត់បានចាប់ផ្តើមដំណើរការចម្រាញ់ឱសថដែលនៅសេសសល់ទាំងអស់ យ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ យ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ និងទទួលបានជោគជ័យ។

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ស្អាតបាតមានរបៀបរៀបរយ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ខ្មៅបានបង្វិលខ្លួនយឺតៗនៅលើអាកាស។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកបានឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅនៅខាងក្នុងនោះ។ ខណៈពេលដែលឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅកំពុងបង្វិលខ្លួន ខ្យល់អាកាសនៅជុំវិញនោះក៏បានបញ្ចេញរលកថាមពលតូចៗជាបន្តបន្ទាប់មិនចេះដាច់។ រលកថាមពលទាំងនេះមានទម្រង់ជារង្វង់មូល ដោយមានឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំជាចំណុចកណ្តាល ហើយពួកវាបានចាប់ផ្តើមរីកសាយភាយទៅគ្រប់ទិសទី។ នៅពេលដែលពួកវាហៀបនឹងប៉ះនឹងជញ្ជាំងបន្ទប់ ពួកវាក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់...

អណ្តាតភ្លើងបានឆាបឆេះនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។ គ្រាប់ថ្នាំទម្រង់ដំបូងពណ៌ស្វាយស្រអាប់ដែលមានទំហំប៉ុនមេដៃ ត្រូវបានចាប់ផ្តើមផ្តុំរូបរាងឡើងយឺតៗនៅក្នុងអណ្តាតភ្លើងដែលកំពុងឆេះ។ ចុងក្រោយ ក្លិនក្រអូបនៃគ្រាប់ថ្នាំពណ៌ស្វាយចាស់ ស្រាប់តែភាយចេញពីខាងក្នុងឆ្នាំង ហើយបានបំពេញពេញផ្ទៃខាងក្នុងបន្ទប់ទាំងមូល។ ក្លិនក្រអូបនេះមានភាពក្រាស់ក្រអូបខ្លាំង និងបានដក់ជាប់នៅក្នុងបន្ទប់អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។

«តើវាជិតក្លាយជាគ្រាប់ថ្នាំពេញលេញហើយមែនទេ?» ដោយហិតដឹងនូវក្លិនក្រអូបរបស់ថ្នាំគ្រាប់ដែលអមមកជាមួយនឹងពន្លឺពណ៌ស្វាយ សៀវ យ៉ាន បានដុសខាត់ភ្នែកដ៏នឿយហត់របស់គេ រួចលើកទឹកចិត្តរបស់គេឡើង ទាំងសួរដោយស្នាមញញឹម។ គេធ្លាប់បានឃើញ យ៉ាវ ឡៅ ចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីប្រាំដោយផ្ទាល់ភ្នែកកាលពីលើកមុន ដូចនេះគេក៏បានដឹងដែរថា ការភាយចេញនៃក្លិនក្រអូបរបស់ថ្នាំ គឺជារលកសញ្ញាព្រមានមុនពេលដែលថ្នាំគ្រាប់កម្រិតខ្ពស់ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាផ្លូវការ។

«មែនហើយ ទោះបីជា 'ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ' នេះមានប្រសិទ្ធភាពឱសថប្លែក និងពិសេសខុសពីធម្មតាក៏ដោយ ប៉ុន្តែភាពលំបាកក្នុងការចម្រាញ់វាមិនសូវជាធំដុំប៉ុន្មានឡើយ។ លើសពីនេះ គ្រូមានជំនួយពី 'បិសាចខ្មៅ' ដូចនេះពេលវេលាដែលត្រូវការសម្រាប់ការចម្រាញ់ត្រូវបានកាត់បន្ថយយ៉ាងហោចណាស់ពាក់កណ្តាល។» យ៉ាវ ឡៅ ញញឹមទាំងងក់ក្បាល រួចឆ្លើយតប។

«ហាហា មិនចម្លែកឡើយ។ កាលពីលើកមុន លោកគ្រូបានចំណាយពេលជាងពីរថ្ងៃនៅពេលចម្រាញ់ 'ថ្នាំគ្រាប់ឈូកឈាម'។ លើកនេះលោកគ្រូបែរជាប្រើពេលត្រឹមតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះក្នុងការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីប្រាំមួយ។ មើលទៅឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំរបស់លោកគ្រូមួយនេះ ពិតជាមិនធម្មតាមែន។» សៀវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹម។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបង្ហាញពីភាពភ្ញាក់ផ្អើលខ្លះៗ ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ខ្មៅនៅលើអាកាស។ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំធម្មតាអាចផ្តល់ជំនួយខ្លះដល់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ប៉ុន្តែឥទ្ធិពលរបស់វាគឺមានកម្រិតតូចតាចខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើឆ្នាំងមួយអាចកាត់បន្ថយពេលវេលាចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ ដែលធម្មតាត្រូវចំណាយពេលមួយថ្ងៃពេញ មកសល់ត្រឹមតែពីរម៉ោងវិញនោះ វានឹងត្រូវបានចាត់ទុកថាជាឆ្នាំងលំដាប់កំពូលទៅហើយ។ ចំពោះការប្រើប្រាស់ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ក្រហមចាស់ដែល សៀវ យ៉ាន ធ្លាប់ប្រើប្រាស់ វាយ៉ាងច្រើនអាចជួយសន្សំសំចៃពេលវេលាចម្រាញ់បានត្រឹមតែមួយម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។ បើប្រៀបធៀបរបស់ទាំងពីរនេះ សៀវ យ៉ាន កាន់តែអាចមើលឃើញច្បាស់ថាឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ខ្មៅនេះពិតជាវិសេសវិសាលខ្លាំងណាស់។

យ៉ាវ ឡៅ ញញឹមទាំងងក់ក្បាល។ ខណៈពេលដែលបាតដៃដ៏ស្ងួតរបស់គាត់ក្តាប់និងលា អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំក៏កាន់តែមានភាពខ្លាំងក្លាឡើង។

«ខឹកៗ លោកគ្រូ... កុំភ្លេចបន្ថែមរបស់ពិសេសនោះចូលផង...» ដោយឃើញថ្នាំគ្រាប់ចាប់ផ្តើមមានរូបរាងមូល សៀវ យ៉ាន បានក្អកស្ងួតមួយ រួចប្រញាប់រំលឹក។

«គ្រូដឹងហើយ។» យ៉ាវ ឡៅ បានផ្តល់ក្រសែភ្នែកធុញទ្រាន់បន្តិចទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន មុននឹងងក់ក្បាល។ គាត់បានផ្ងារបាតដៃឆ្វេងរបស់គាត់ ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកមួយស្រាប់តែលេចចេញមក។ បន្ទាប់ពីនោះមក គាត់បានចាប់ផ្តើមបង្រួមវាផ្ដុំគ្នាយ៉ាងលឿន ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកនោះ ដែលដើមឡើយមានទំហំប៉ុនក្បាលមនុស្ស បានប្រែទៅជាមានទំហំប៉ុនមេដៃភ្លាមៗមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

«អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» ដែលត្រូវបានបង្រួមដល់កម្រិតនេះ បានរួចផុតពីលក្ខណៈធម្មជាតិរបស់អណ្តាតភ្លើងធម្មតាទៅហើយ។ វាបានបំប្លែងខ្លួនទៅជាគ្រីស្តាល់ពណ៌សតូចមួយវិញ។ បើក្រឡេកមើលមួយភ្លែត ផ្នែកខាងក្នុងនៃគ្រីស្តាល់នោះហាក់ដូចជាមានអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកដ៏គួរឱ្យខ្លាចកំពុងរាំរែកខ្សោយៗនៅក្នុងនោះ។

យ៉ាវ ឡៅ បានកាន់គ្រីស្តាល់ពណ៌សនោះដោយចុងម្រាមដៃរបស់គាត់ រួចកម្រើកម្រាមដៃបាញ់វាចេញស្រាលៗ។ គ្រីស្តាល់នោះបានប្រែជាពន្លឺពណ៌សមួយបាញ់ចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីនោះមក វាបានចូលទៅក្នុងគ្រាប់ថ្នាំនោះចំៗតែម្តង។

នៅពេលដែលគ្រីស្តាល់បានចូលទៅក្នុងគ្រាប់ថ្នាំ វាក៏បានបំប្លែងខ្លួនភ្លាមៗទៅជាតំណក់ពន្លឺពណ៌សតូចៗល្អិតៗជាច្រើន ដែលបានសាយភាយទៅគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់នៃគ្រាប់ថ្នាំនោះ។

យ៉ាវ ឡៅ សម្លឹងមើលរន្ធតូចៗដែលបានបង្កើតឡើងនៅលើគ្រាប់ថ្នាំទម្រង់ដំបូងត្រូវបានបំពេញបន្ថែមបន្តិចម្តងៗ រួចងក់ក្បាល។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ គាត់បានគ្រវីបាតដៃរបស់គាត់ ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំស្រាប់តែហក់ឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក វាបានគ្របដណ្តប់លើគ្រាប់ថ្នាំទម្រង់ដំបូងពណ៌ស្វាយទាំងស្រុង ហើយចាប់ផ្តើមដំណើរការដុតកម្តៅយ៉ាងខ្លាំងក្លាជាចុងក្រោយ។

អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកបានហក់ឡើងត្រឹមតែមួយភ្លែតប៉ុណ្ណោះ មុនពេលដែលវាត្រូវបានពន្លត់ទៅវិញយ៉ាងលឿន។ ដើរតាមការរលាយបាត់នៃអណ្តាតភ្លើង គ្រាប់ថ្នាំរាងមូលពណ៌ស្វាយស្រអាប់ទំហំប៉ុនមេដៃមួយ ដែលកំពុងជះពន្លឺខ្សោយៗ បានរមៀលនិងបង្វិលខ្លួនលេចចេញមកនៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។

នៅខណៈពេលដែលគ្រាប់ថ្នាំពណ៌ស្វាយបានលេចចេញមក រលកថាមពលដ៏កាចសាហាវមួយស្រាប់តែហក់ឡើងពីខាងក្នុងគ្រាប់ថ្នាំនោះ។ នៅពេលដែលរលកថាមពលនេះបានឆ្លងកាត់ឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅ មួយផ្នែករបស់វាត្រូវបានរារាំង ប៉ុន្តែផ្នែកដែលនៅសេសសល់នៅតែជ្រាបចេញមកក្រៅបាន។ បន្ទាប់មកវាបានបាញ់យ៉ាងខ្លាំងក្លាទៅគ្រប់ទិសទី។ បើពិនិត្យមើលតាមស្ថានភាពជាក់ស្តែង ប្រសិនបើបណ្តោយឱ្យវាសាយភាយទៅតាមចិត្ត នោះបន្ទប់នេះច្បាស់ជានឹងត្រូវដួលរលំភ្លាមៗមិនខាន។

យ៉ាវ ឡៅ ក្រឡេកមើលទៅរលកថាមពលដែលកំពុងសាយភាយយ៉ាងលឿននោះដោយភាពស្ងប់ស្ងាត់។ ដៃដ៏ស្ងួតរបស់គាត់បានគ្រវីឡើងយ៉ាងរហ័ស ហើយថាមពលវិញ្ញាណដែលគ្មានរូបរាង បានបង្កើតជារបាំងថាមពលដ៏មានតម្លាភាពមួយនៅផ្នែកខាងក្នុងនៃបន្ទប់ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

នៅពេលដែលរលកថាមពលបានមកប៉ះនឹងរបាំងវិញ្ញាណ របស់ទាំងពីរបានបុកទង្គិចគ្នា។ ភ្លាមៗនោះ រលកថាមពលជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមលេចឡើងនៅលើរបាំងថាមពលដែលគ្មានរូបរាងនោះ ហាក់ដូចជាដុំថ្មដែលត្រូវបានគេបោះចូលទៅក្នុងផ្ទៃបឹងដូច្នោះដែរ។

រលកថាមពលទាំងនោះបានប្រែប្រួលបន្តិចម្តងៗពីភាពខ្លាំងក្លាមកជាភាពទន់ភ្លន់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពួកវាក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញទាំងស្រុង។

នៅពេលដែលរលកថាមពលចុងក្រោយបានរលាយបាត់ទៅវិញ យ៉ាវ ឡៅ បានដករបាំងវិញ្ញាណចេញ។ បាតដៃរបស់គាត់បានធ្វើសញ្ញាហៅឆ្ពោះទៅកាន់ឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅ។ គ្រាប់ថ្នាំពណ៌ស្វាយស្រអាប់ត្រូវបានបាញ់ចេញពីឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅ ហើយបានធ្លាក់ចុះមកលើបាតដៃរបស់ យ៉ាវ ឡៅ យ៉ាងស្តាប់បង្គាប់។

យ៉ាវ ឡៅ បានកាន់គ្រាប់ថ្នាំពណ៌ស្វាយស្រអាប់នេះ។ គាត់បានពិនិត្យមើលវាចុះឡើងជាច្រើនដង រួចងក់ក្បាល។ បន្ទាប់ពីផ្តល់ការវាយតម្លៃយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់ថាវាពិតជាមិនអាក្រក់ឡើយ គាត់បានបោះវាទៅឱ្យ សៀវ យ៉ាន ដែលនៅក្បែរនោះយ៉ាងមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ។

សៀវ យ៉ាន ទទួលយកគ្រាប់ថ្នាំនោះ រួចពិនិត្យមើលគ្រាប់ថ្នាំពណ៌ស្វាយនៅក្នុងដៃរបស់គេដោយក្តីចង់ដឹងចង់ឃើញ។ នេះជាលើកដំបូងហើយដែលគេបានឃើញគ្រាប់ថ្នាំកម្រិតទីប្រាំមួយ។

ផ្ទៃនៃគ្រាប់ថ្នាំនេះមានពណ៌ស្វាយស្រអាប់។ រាងកាយរបស់វាមានភាពមូលក្រឡង់ និងមានពន្លឺចែងចាំងយ៉ាងខ្លាំង។ លើសពីនេះ នៅលើផ្ទៃនៃគ្រាប់ថ្នាំ ហាក់ដូចជាមានស្នាមខ្សែបន្ទាត់ប្លែកៗមួយចំនួន ដែលមិនមែនជាស្នាដៃមនុស្សបង្កើតឡើយ ត្រូវបានចារនៅលើនោះ។ ស្នាមខ្សែបន្ទាត់ទាំងនេះបានព័ទ្ធជុំវិញមួយជាន់ទៅមួយជាន់ មើលទៅហាក់ដូចជាគំនូរពិសេសមួយដែលមានអត្ថន័យអរូបី។ ដោយសង្កេតមើល «ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» នេះក្នុងចម្ងាយជិត សៀវ យ៉ាន ថែមទាំងអាចមានអារម្មណ៍ដឹងខ្សោយៗពីថាមពលដ៏ចម្លែកដែលផ្ទុកនៅខាងក្នុងនោះ។ ប្រហែលជាស្នាមខ្សែបន្ទាត់ទាំងនេះហើយ គឺជាគ្រឿងផ្សំដែលអាចបំបែកត្រាហាមឃាត់បាន...

«គ្រូបានបន្ថែម 'អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់' មួយចំនួនទៅក្នុងគ្រាប់ថ្នាំនេះ។ រូបរាងគ្រីស្តាល់ប្រភេទនេះនឹងលាក់ខ្លួនយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងរាងកាយរបស់មនុស្សនៅពេលដែលវាត្រូវបានគេប្រើប្រាស់រួច។ ជាធម្មតា វាច្បាស់ជានឹងមិនមានសកម្មភាពមិនប្រក្រតីណាមួយឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើគ្រូដែលជាអ្នកមាន 'អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់' ធ្វើការបញ្ជាឱ្យវាដំណើរការ នោះដុំគ្រីស្តាល់ទឹកកកទាំងនេះនឹងបំប្លែងខ្លួនយ៉ាងលឿនទៅជា 'អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់' ដែលមានកម្លាំងបំផ្លិចបំផ្លាញដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុត។ នៅពេលនោះមក ប្រសិនបើភាគីម្ខាងទៀតមានបំណងមិនល្អណាមួយ ខ្ញុំខ្លាចថាគេឬនាងច្បាស់ជានឹងត្រូវរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំងមិនខាន។» យ៉ាវ ឡៅ បានរក្សាទុកឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀន រួចងាកមកនិយាយទាំងសើចឆ្ពោះទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន។

«តើគាត់នឹងមិនរកវាឃើញទេឬ?» សៀវ យ៉ាន លេងគ្រាប់ថ្នាំ «ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» នៅក្នុងដៃ ខណៈពេលដែលគេសួរដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្ន។

«គាត់មិនគួររកឃើញឡើយ ជាធម្មតា... គ្រូមិនហ៊ានធានាឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ វាមិនមានអ្វីដែលដាច់ខាតឡើយនៅក្នុងលោកនេះ។ គ្រូអាចធានាបានត្រឹមថា ឱកាសដែលវាត្រូវបានគេរកឃើញគឺមានកម្រិតតិចតួចខ្លាំងណាស់។» យ៉ាវ ឡៅ គ្រវីក្បាល រួចឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹម ។

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលបន្តិច រួចដកដបត្បូងពេជ្រដែលមានកម្រិតល្អបង្គួរមួយចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ។ បន្ទាប់មកគេបានដាក់ «ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» ចូលទៅក្នុងនោះ។ បន្ទាប់ពីនោះមក គេបានក្រឡេកមើលទៅគ្រឿងផ្សំឱសថដ៏ច្រើនដែលនៅសេសសល់ គេបានញញឹមបន្តិច រួចប្រមូលយករុក្ខជាតិឱសថដ៏កម្រទាំងអស់នោះចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេយ៉ាងមិនក្រែងចិត្តឡើយ។

«ហិហិ នេះនឹងក្លាយជារង្វាន់បន្ថែមសម្រាប់ការចម្រាញ់ថ្នាំ។» សៀវ យ៉ាន មិនមានបំណងប្រគល់ឱសថបុរាណដ៏កម្រទាំងនេះ ដែលអាចរកចំណូលបានយ៉ាងងាយស្រួលជាងមួយលានកាក់មាសតាមរយៈការដេញថ្លៃ ត្រលប់ទៅឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង វិញឡើយ។

«ចុងក្រោយខ្ញុំបានធ្វើវាជោគជ័យហើយ...» សៀវ យ៉ាន រក្សាទុកគ្រប់យ៉ាង រួចទះលើចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេដោយភាពពេញចិត្ត។ គេបានងាកមកនិយាយរក យ៉ាវ ឡៅ ថា៖ «ហិហិ ឥឡូវនេះយើងគួរតែទៅមើលថាតើតាចាស់នៅខាងក្រៅនោះ នឹងរក្សាសម្តីរបស់គាត់ដែរឬទេ។»

«គ្រូសង្ឃឹមថាគាត់នឹងមិនធ្វើឱ្យយើងខកបំណងឡើយ។» យ៉ាវ ឡៅ សើចតិចៗ។ រាងកាយរបស់គាត់បានរញ្ជួយបន្តិច ហើយភ្លាមៗនោះបានប្រែទៅជាពន្លឺមួយហោះចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅបុរាណ។

សៀវ យ៉ាន បានយកចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅដែលកំពុងអណ្តែតនៅចំពោះមុខគេមកពាក់នៅលើម្រាមដៃរបស់គេ រួចបោះដបត្បូងនៅក្នុងដៃរបស់គេឡើងចុះ។ បន្ទាប់ពីបានរៀបចំសម្លៀកបំពាក់របស់គេឱ្យមានរបៀបរៀបរយរួចរាល់ គេបានដើរសំដៅទៅកាន់ទ្វារដែលនាំទៅកាន់ខាងក្រៅបន្ទប់។

នៅត្រង់កែងនៃច្រកផ្លូវដើរដែលមានភាពងងឹតស្រអាប់បន្តិច ហៃ ប៉ូដុង កំពុងផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំង។ ផ្ទៃមុខចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់គាត់ប្រហែលជាមើលទៅមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ណាស់ ប៉ុន្តែម្រាមដៃរបស់គាត់ដែលកំពុងគោះលើជញ្ជាំងជាបន្តបន្ទាប់នោះ បានបង្ហាញឱ្យឃើញច្បាស់ថា តើគាត់មានភាពខ្វល់ខ្វាយ និងអន្ទះសារប៉ុណ្ណានៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់។

ដោយមានអារម្មណ៍ដឹងថាពេលវេលាកំពុងហូរទៅមុខយឺតៗ ហៃ ប៉ូដុង បានសម្លឹងមើលទៅបន្ទប់ដែលត្រូវបានបិទជិតយ៉ាងណែននៅចុងបញ្ចប់នៃច្រកផ្លូវដើរ។ ចិញ្ចើមរបស់គាត់មិនអាចទប់នឹងការជ្រួញចូលគ្នាបានឡើយ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់បានដកដង្ហើមធំ។ គ្រឿងផ្សំឱសថដែលត្រូវការដើម្បីចម្រាញ់ «ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» មិនមែនជាងាយស្រួលស្វែងរកឡើយ។ គាត់បានចំណាយពេលពីរបីឆ្នាំទើបអាចប្រមូលគ្រឿងផ្សំឱសថទាំងអស់នេះបានគ្រប់គ្រាន់។ ប្រសិនបើសៀវ យ៉ាន ត្រូវទទួលបរាជ័យក្នុងការចម្រាញ់ ក្តីសង្ឃឹមរបស់គាត់ក្នុងការស្តារកម្លាំងឡើងវិញប្រហែលជាត្រូវពន្យារពេលទៅមុខទៀត...

ហៃ ប៉ូដុង បានដុសខាត់បាតដៃរបស់គាត់។ ភាពស្ងប់ស្ងាត់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ ចុងក្រោយបានចាប់ផ្តើមបង្ហាញពីភាពខ្វល់ខ្វាយខ្លះៗ។ គាត់បានរអ៊ូរទាំខ្សឹបៗថា៖ «កុំប្រាប់ណាថាគេធ្វើវាបរាជ័យ? ហ៊ឹម មើលទៅខ្ញុំហាក់ដូចជាមានភាពខ្ជះខ្ជាយបន្តិចហើយ។ កម្លាំងរបស់អាល្អិតម្នាក់នោះប្រហែលជាអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចមើលធ្លុះបានមែន ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនៅក្មេងពេក... ទោះបីជាគេបានចាប់ផ្តើមហាត់រៀនជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំតាំងពីនៅក្នុងផ្ទៃម្តាយរបស់គេក៏ដោយ យ៉ាងច្រើនត្រឹមតែរយៈពេលជាងដប់ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ... ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែដប់ឆ្នាំ តើគេអាចសម្រេចបានសមិទ្ធផលធំធេងប៉ុណ្ណានៅក្នុងជំនាញចម្រាញ់ថ្នាំទៅ?»

ខណៈពេលដែលកណ្តាប់ដៃនិងបាតដៃរបស់គាត់បានទង្គិចគ្នាខ្លាំងៗ ទឹកមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានប្រែប្រួលចុះឡើង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់បានគ្រវីក្បាលដោយភាពអស់សង្ឃឹម រួចញញឹមល្វីងជូរចត់។ «មកដល់ដំណាក់កាលនេះហើយ ខ្ញុំមានតែសង្ឃឹមថាអាល្អិតម្នាក់នេះ អាចនាំយកអព្ភូតហេតុខ្លះមកបានប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងណាមិញ គេមានផ្ទុកនូវ 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' ដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចខ្លាំងបំផុតនោះ...»

ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅបន្តិចម្តងៗ។ បរិយាកាសនៅក្នុងច្រកផ្លូវដើរ កាន់តែមានភាពអន្ទះសារ និងតានតឹងទៅតាមពេលវេលាដែលហូរទៅ។

ម្រាមដៃមួយបានគោះលើជញ្ជាំងដោយភាពអន្ទះសារ។ នៅខណៈពេលនោះ ថាមពលកម្លាំង (Dou Qi) បានគ្របដណ្តប់លើម្រាមដៃ ហើយវាបានសង្កត់ចុះយ៉ាងខ្លាំង បង្កើតបានជារន្ធមួយនៅលើជញ្ជាំង។

«ខ្ញុំនឹងទៅមើលបន្តិច!» ផ្ទៃមុខចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានកន្ត្រាក់បន្តិច។ ចុងក្រោយគាត់មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការធ្វើទារុណកម្មនៃការរង់ចាំបែបនេះបានឡើយ។ ដោយដកដង្ហើមធំយ៉ាងខ្លាំង គាត់ស្រាប់តែងាករាងកាយរបស់គាត់ ហើយមានបំណងចង់ដើរចូលទៅក្នុងច្រកផ្លូវដើរ។

នៅខណៈពេលដែល ហៃ ប៉ូដុង ងាកត្រលប់មកវិញ រាងកាយរបស់គាត់ស្រាប់តែរឹងគាំង។ ទឹកមុខស្រឡាំងកាំងមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ ខណៈពេលដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅច្រកផ្លូវដើរដោយភាពភ្លឹកស្មារតី។ យុវជនម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ខ្មៅ កំពុងផ្អែកខ្នងនឹងជញ្ជាំង ហើយញញឹមដាក់គាត់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់បានលេបទឹកមាត់ រួចប្រញាប់បោះជំហានទៅមុខពីរបីជំហាន ទាំងសួរដោយភាពខ្វល់ខ្វាយថា៖ «ប្អូនប្រុសតូច តើឯងជោគជ័យទេ?»

សៀវ យ៉ាន បានលាបាតដៃរបស់គេឆ្ពោះទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងដើរមកយឺតៗដោយផ្ទៃមុខពោរពេញដោយភាពខ្វល់ខ្វាយ។ បន្ទាប់មកគេបានគ្រវីដៃ ហើយបោះដបត្បូងមួយសំដៅទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង។ «ខ្ញុំមានសំណាងបន្តិចបន្តួច ហើយស្ទើរតែមិនអាចធ្វើវាបានជោគជ័យ។»

ដោយសម្លឹងមើលដបត្បូងពេជ្រដែលត្រូវបានគេបោះមកឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង ហាក់ដូចជាប្រើប្រាស់ទាំងដៃទាំងជើងយ៉ាងឆ្គាំឆ្គងដើម្បីព្យាយាមចាប់វា។ គាត់បានចាប់វាផ្ដុំនៅក្នុងបាតដៃរបស់គាត់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហាក់ដូចជាវាជាកូនប្រុសបង្កើតរបស់គាត់ដូច្នោះដែរ។ នៅពេលដែលក្រសែភ្នែករបស់គាត់បានឃើញគ្រាប់ថ្នាំពណ៌ស្វាយនៅក្នុងដបត្បូង ទឹកមុខរីករាយឥតឧបមា និងភាពភ្ញាក់ផ្អើលបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខចាស់របស់គាត់ក្នុងពេលតែមួយ។

ភាពរីករាយឥតឧបមា គឺដោយសារតែធម្មជាតិគាត់បានសម្រេចបំណងក្នុងការទទួលបាន «ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» នេះ។ ម៉្យាងវិញទៀត ភាពភ្ញាក់ផ្អើល គឺដោយសារតែគាត់នៅតែមានភាពពិបាកក្នុងការជឿជាក់ថា ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែមួយថ្ងៃដ៏ខ្លី អាល្អិតនៅចំពោះមុខគាត់ម្នាក់នេះ ដែលមានអាយុមិនទាន់ហួសពីម្ភៃឆ្នាំផងនោះ បែរជាអាចបង្កើតគ្រាប់ថ្នាំកម្រិតទីប្រាំមួយនេះឡើងមកយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ដែលសូម្បីតែស្តេចថ្នាំ គូ ហឺ ក៏មិនអាចចម្រាញ់វាបានផង...

«គេពិតជាលាក់សមត្ថភាពមិនឱ្យគេដឹងមែន...» នៅខណៈពេលនេះ ឃ្លាបញ្ជាក់តម្លៃមួយសម្រាប់ សៀវ យ៉ាន បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ហៃ ប៉ូដុង។