បញ្ជីឆ្នាំងឋានសួគ៌

«ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» តួអក្សរពណ៌ខ្មៅស្រអាប់ទាំងបីម៉ាត់នេះ ត្រូវបានសរសេរនៅលើផ្ទាំងស្បែកពពែបុរាណ ដែលជះចំហាយចាស់បុរាណខ្សោយៗចេញមក។

ក្រសែភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងកាត់ផ្ទាំងស្បែកពពែនោះយឺតៗ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមនៅក្នុងភ្នែក។ នៅពេលដែលគេអានដល់ផ្នែកកត់ត្រាពីប្រសិទ្ធភាពនៃថ្នាំគ្រាប់នេះ ស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេក៏កាន់តែរីកធំឡើងៗ។

«ថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីប្រាំមួយ។ វាមានសមត្ថភាពពិសេសដែលអាចទម្លាយត្រាបំរាមបានស្ទើរតែគ្រប់ប្រភេទ។ បន្ទាប់ពីប្រើប្រាស់រួច វាក៏អាចបង្កើតជាស្រទាប់ការពារប្រឆាំងនឹងត្រាបំរាមប្រភេទនោះនៅក្នុងរាងកាយផងដែរ។ នៅថ្ងៃអនាគត ប្រសិនបើត្រូវរងការវាយប្រហារដោយត្រាបំរាមប្រភេទនោះម្តងទៀត វានឹងផ្តល់ឱកាសក្នុងការលុបបំបាត់ឥទ្ធិពលរបស់ត្រានោះភ្លាមៗ។»

«ត្សឺ ត្សឺ វាពិតជាវត្ថុដ៏ល្អមែន...» ភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងចុះឡើងនៅលើផ្ទាំងស្បែកពពែបុរាណនោះ ហើយគេមិនអាចទប់ចិត្តនឹងការលាន់មាត់សរសើរបានឡើយ។ គេមិននឹកស្មានថាវត្ថុនេះមិនត្រឹមតែអាចទម្លាយត្រាបំរាមបានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាចធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់អ្នកដែលរងការវាយប្រហារ បង្កើតបានជាកម្លាំងការពារប្រឆាំងនឹងត្រានោះនៅថ្ងៃក្រោយទៀតផង។ គ្រាន់តែចំណុចពិសេសមួយនេះ វាពិតជាសមស្របនឹងកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីប្រាំមួយយ៉ាងពិតប្រាកដ។

«វាពិតជាល្អណាស់។ កាលពីពេលនោះ ដើម្បីទទួលបានរូបមន្តថ្នាំមួយនេះ ខ្ញុំបានលះបង់តម្លៃមួយដែលរាល់ពេលនឹកឃើញម្តងៗ ធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់ក្នុងចិត្តមិនទាន់បាត់ឡើយ...» ហៃ ប៉ូដុង ញញឹមល្វីងជូរចត់ ខណៈពេលដែលគាត់សម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដោយក្រសែភ្នែកពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹម។

«ហាហា ទោះបីជាតម្លៃនោះជាអ្វីក៏ដោយ វាពិតជាមិនគួរយកមកនិយាយប្រៀបធៀបឡើយ ប្រសិនបើវាអាចជួយឱ្យលោកតាជាន់ខ្ពស់ស្តារកម្លាំងលំដាប់អធិរាជត្រលប់មកវិញបាននោះ។» សៀវ យ៉ាន និយាយលួងលោម។ ភ្លាមៗនោះ គេបានប្រមូលយករូបមន្តថ្នាំបុរាណនេះដាក់ចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ នៅចំពោះមុខ ហៃ ប៉ូដុង តែម្តង។

នៅក្នុងពិភពនៃអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ វាមានច្បាប់មិនផ្លូវការមួយ។ នរណាក៏ដោយដែលចង់ពឹងពាក់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឱ្យជួយចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ដែលប្រើប្រាស់រូបមន្តពិសេស មិនត្រឹមតែត្រូវរៀបចំរូបមន្តថ្នាំដោយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងត្រូវរៀបចំគ្រឿងផ្សំថ្នាំឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ទៀតផង។ លើសពីនេះ រូបមន្តថ្នាំទាំងនេះនឹងត្រូវចាត់ចែងទៅតាមចិត្តរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ រួមទាំងឱកាសដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំនឹងយកវាមកធ្វើជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនផងដែរ ដែលសកម្មភាពបែបនេះ គឺជាទង្វើទូទៅទៅហើយនៅក្នុងរង្វង់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ។

នៅក្នុងពិភពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ ការបង្កើតរូបមន្តថ្នាំមិនមែនជារឿងសាមញ្ញឡើយ។ វាមិនមែនដូចជាការកាន់ប៊ិចហើយកត់ត្រាគ្រឿងផ្សំទុកដូចដែលមនុស្សធម្មតានឹកគិតនោះទេ។ ក្នុងកំឡុងពេលដំណើរការបង្កើតរូបមន្តថ្នាំ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំត្រូវតែប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួនធ្វើជាទឹកមាស ហើយបន្ទាប់មកប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណនោះដើម្បីចារវាចេញមក ទើបអាចបង្កើតជារូបមន្តថ្នាំដែលមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់មួយបាន...

នៅពេលប្រើប្រាស់រូបមន្តថ្នាំ អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំចាំបាច់ត្រូវប្រើប្រាស់ថាមពលវិញ្ញាណរបស់ខ្លួនដើម្បីជ្រៀតចូលទៅក្នុងរូបមន្តថ្នាំ ក្នុងគោលបំណងទទួលបានទិន្នន័យចម្រាញ់សំខាន់ៗដែលលាក់ទុកនៅក្នុងនោះ។ ឧទាហរណ៍ដូចជា បរិមាណគ្រឿងផ្សំថ្នាំដែលត្រូវការ និងកម្រិតសីតុណ្ហភាពអណ្តាតភ្លើងជាដើម... អ្វីៗទាំងនេះគឺជាអ្វីដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ជាទីបំផុតនៅពេលចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់។ ទោះបីជាសមត្ថភាពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់មានភាពលេចធ្លោខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ប្រសិនបើគេមិនមានព័ត៌មានទាំងអស់នេះទេ គេនឹងត្រូវឆ្លងកាត់ការសាកល្បងជាច្រើនលើក ទើបអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ដែលបានកត់ត្រានៅក្នុងរូបមន្តថ្នាំបានជោគជ័យ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ... ក្នុងកំឡុងពេលដំណើរការសាកល្បង គេច្បាស់ជានឹងបំផ្លាញគ្រឿងផ្សំថ្នាំដ៏កម្រជាច្រើន ដែលវានឹងក្លាយជាការខាតបង់ដ៏ធំធេងមួយ។

ហេតុដូច្នេះហើយ ទោះបីជា ហៃ ប៉ូដុង ទទួលបានរូបមន្តថ្នាំនេះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរហើយក៏ដោយ ក៏គាត់មិនអាចចម្លងវាចេញមកវិញបានឡើយ។ នៅពេលដែលគាត់បានឃើញសកម្មភាពរបស់ សៀវ យ៉ាន ជ្រុងមាត់របស់គាត់បានកន្ត្រាក់បន្តិចដោយមិនដឹងខ្លួន។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់មានតែគ្រវីក្បាលទាំងអស់សង្ឃឹម និងបណ្តោយឱ្យ សៀវ យ៉ាន យករបស់ដែលគាត់ទទួលបានមកដោយលំបាកនេះទៅដោយទទេៗ។

បន្ទាប់ពីបានរក្សាទុករូបមន្ត «ថ្នាំគ្រាប់ទម្លាយឧបសគ្គ» ទាំងស្នាមញញឹមរួចរាល់ សៀវ យ៉ាន បានដាក់ខ្សែភ្នែករបស់គេទៅលើគំនរគ្រឿងផ្សំថ្នាំដ៏ធំដែលកំពុងស្ថិតនៅលើតុ។ គ្រឿងផ្សំថ្នាំទាំងនេះ សុទ្ធតែអាចចាត់ទុកថាជាវត្ថុដ៏កម្រ។ ក្នុងចំណោមនោះ មានគ្រឿងផ្សំខ្លះអាចមានតម្លៃយ៉ាងហោចណាស់ប្រាំសែនកាក់មាស ប្រសិនបើពួកវាត្រូវបានដាក់នៅលើទម្រដេញថ្លៃ។ ទោះបីជាតម្លៃរបស់ពួកវាខ្ពស់ខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែវត្ថុទាំងនេះនៅតែជាអ្វីដែលកម្រនឹងបានឃើញខ្លាំងណាស់។ យ៉ាងណាមិញ ដរាបណាវាជាមនុស្សម្នាក់ដែលស្គាល់ពីតម្លៃវត្ថុរបស់ខ្លួន គេច្បាស់ជានឹងមិនយកឱសថបុរាណដ៏កម្រទាំងនេះចេញមកដេញថ្លៃឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែថ្ងៃណាមួយ គេអាចនឹងជួបអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែលត្រូវការគ្រឿងផ្សំថ្នាំដ៏កម្រប្រភេទនេះ ដែលនៅពេលនោះ គេប្រហែលជាអាចទទួលបានការដោះដូរមួយដ៏គាប់ចិត្តជាទីបំផុត។

ប្រហែលជាដោយសារតែគាត់មានការភ័យខ្លាចចំពោះភាពបរាជ័យ គ្រឿងផ្សំថ្នាំភាគច្រើនដែល ហៃ ប៉ូដុង បានរៀបចំ គឺមានរហូតដល់ទៅពីរទៅបីចំណែកឯណោះ។ ពួកវាបានបំពេញពេញតុនៅចំពោះមុខពួកគេទាំងពីរ។

សៀវ យ៉ាន បានពិនិត្យមើលគ្រឿងផ្សំថ្នាំប្លែកៗទាំងអស់នោះម្តងទៀតយ៉ាងលម្អិត។ នៅពេលដែលគេមិនបានរកឃើញថាមានការខ្វះខាតអ្វីឡើយ គេក៏បានងក់ក្បាល។ បន្ទាប់មកគេបានងើបមុខឡើង សម្លឹងមើលទៅ ហៃ ប៉ូដុង ដែលកំពុងសម្លឹងមើលមកគេយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ រួចនិយាយថា៖ «លោកតាជាន់ខ្ពស់ ខ្ញុំគិតថាលោកច្បាស់ជាដឹងហើយថា វាតែងតែមានភាគរយបរាជ័យខ្លះនៅពេលចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់។ មុនពេលខ្ញុំចាប់ផ្តើមចម្រាញ់ថ្នាំ ខ្ញុំសូមនិយាយពាក្យត្រង់ខ្លះដែលប្រហែលជាមិនសូវពិរោះស្តាប់បន្តិច ចំពោះការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីប្រាំមួយនេះ ខ្ញុំមានទំនុកចិត្តខ្លះដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនហ៊ានធានា ១០០% ឡើយ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើដោយសារតែហេតុផលណាមួយដែលបណ្តាលឱ្យមានភាពបរាជ័យ ទំនួលខុសត្រូវនេះ...»

«យើងដឹងហើយ ឯងនឹងមិនទទួលខុសត្រូវឡើយ... ពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឯងសុទ្ធតែបែបហ្នឹងទាំងអស់។ កុំប្រាប់ណាថា យើងអាចបង្ខំឃាត់ឯងទុកនៅទីនេះបាន ប្រសិនបើឯងធ្វើវាបរាជ័យនោះ?» ឮសម្តីទាំងនេះ ហៃ ប៉ូដុង គ្រវីដៃរបស់គាត់ រួចញញឹមល្វីងជូរចត់។

«ហាហា ដោយសារតែលោកតាជាន់ខ្ពស់អាចយល់បាន បែបនោះគឺល្អបំផុតហើយ... ខ្ញុំឆ្ងល់ថាតើលោកអាចរៀបចំបន្ទប់ស្ងាត់មួយឱ្យខ្ញុំបានដែរឬទេ? ក្នុងកំឡុងពេលមុនពេលដែលខ្ញុំដើរចេញមកវិញ លោកមិនត្រូវអនុញ្ញាតឱ្យនរណាម្នាក់មករំខានខ្ញុំឡើយ រួមទាំងខ្លួនលោកផ្ទាល់ផងដែរ លោកតាជាន់ខ្ពស់។» សៀវ យ៉ាន ប្រមូលគ្រឿងផ្សំទាំងអស់ដាក់ចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ រួចនិយាយទាំងស្នាមញញឹម។

«ដើរតាមយើងមក។» ហៃ ប៉ូដុង ងក់ក្បាល រួចដើរសំដៅទៅកាន់ទ្វារចំហៀងមួយ។ សៀវ យ៉ាន ដើរតាមពីក្រោយគាត់យ៉ាងកៀក។

បន្ទាប់ពីបានចូលទៅក្នុងទ្វារចំហៀង ច្រកផ្លូវដើរមួយដែលមានភាពងងឹតស្រអាប់បន្តិចបានលេចឡើង។ សៀវ យ៉ាន ដើរតាមពីក្រោយ ហៃ ប៉ូដុង អស់មួយចម្ងាយ មុននឹងឈប់នៅខាងក្រៅទ្វារមួយតាមបណ្តោយច្រកផ្លូវដើរនោះ។

ទ្វារត្រូវបានរុញបើក ហើយពន្លឺចង្កៀងខ្សោយៗមួយបានជះចេញមក។ ផ្នែកខាងក្នុងនៃបន្ទប់មើលទៅមានភាពស្អាតបាតខ្លាំងណាស់ ប្រហែលជាលទ្ធផលនៃការសម្អាតជាញឹកញាប់។ វាពិតជាកន្លែងដ៏ល្អមួយសម្រាប់ស្នាក់នៅជាបណ្តោះអាសន្ន ក្នុងកំឡុងពេលចម្រាញ់ថ្នាំ។

សៀវ យ៉ាន បានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ក្រឡេកមើលទៅគ្រប់ទិសទី រួចងក់ក្បាលទាំងស្នាមញញឹម។

«ប្អូនប្រុសតូច តើកន្លែងនេះមិនអីទេឬ?» ហៃ ប៉ូដុង សួរទាំងស្នាមញញឹម។ នៅពេលដែលគាត់បានឃើញ សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាល គាត់បានបន្តថា៖ «ដោយសារតែវាមិនអីទេ នោះសូមមេត្តាចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់នៅទីនេះចុះ។ យើងនឹងយាមនៅច្រកផ្លូវដើរខាងក្រៅ។ ក្នុងកំឡុងពេលនេះ ឯងនឹងមានបរិយាកាសស្ងប់ស្ងាត់ដូចដែលឯងត្រូវការ។ ច្បាស់ជានឹងមិនមាននរណាម្នាក់មករំខានឯងឡើយ។»

«បាទ។» សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងស្នាមញញឹម។ គេបានសម្លឹងមើល ហៃ ប៉ូដុង ដើរចេញទៅ រួចបិទទ្វារបន្ទប់ថ្នមៗដោយដៃទាំងពីររបស់គេ។ គេបានងាកត្រលប់មកវិញ ហើយពិនិត្យមើលបន្ទប់នោះ។ ជំនួសឱ្យការប្រញាប់ប្រញាល់ចាប់ផ្តើមភ្លាមៗ គេបានបោះជំហានយឺតៗ ហើយដើរមួយជុំជុំវិញបន្ទប់ទាំងមូល។ រាល់ជ្រុងតូចៗទាំងអស់ត្រូវបានពិនិត្យយ៉ាងល្អិតលោកដោយគេ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានបញ្ចប់ការពិនិត្យរបស់គេ ហើយដើរទៅក្បែរតុមួយនៅចំកណ្តាលបន្ទប់។ ម្រាមដៃរបស់គេបានទះលើចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ រួចសួរខ្សឹបៗនៅក្នុងចិត្តថា៖ «លោកគ្រូ តើមានអ្វីខុសប្រក្រតីនៅទីនេះដែរឬទេ?»

«អត់ទេ គ្រូបានពិនិត្យរួចហើយ។ មើលទៅអាល្អិតម្នាក់នោះ មិនបានលេងល្បិចកលអ្វីនៅទីនេះឡើយ។» សំឡេងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ សើចនៅក្នុងចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន។

ឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាល រួចឆ្លើយតបទាំងញញឹមស្ញេញថា៖ «ដោយសារតែវាបែបនេះ លោកគ្រូ វាដល់ពេលដែលត្រូវធ្វើវាហើយ...» ខណៈពេលដែលគេកំពុងនិយាយជាមួយ យ៉ាវ ឡៅ ម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានដុសខាត់ចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេស្រាលៗ។ ភ្លាមៗនោះ គំនរគ្រឿងផ្សំថ្នាំកាលពីមុន បានបំពេញពេញតុនៅចំពោះមុខគេទាំងស្រុង។

«ហាស... គ្រូដឹងរួចទៅហើយថា ឯងច្បាស់ជានឹងហៅឆ្អឹងចាស់មួយនេះចេញមកធ្វើការងារធ្ងន់មិនខាន។» ចិញ្ចៀនបានញ័រខ្សោយៗ ហើយ យ៉ាវ ឡៅ បានអណ្តែតខ្លួនចេញមកយឺតៗ... គាត់បានសម្លឹងមើលគ្រឿងផ្សំជាច្រើននៅលើតុ រួចគ្រវីក្បាលទាំងអស់សង្ឃឹម។

«ហិហិ ខ្ញុំចង់ធ្វើវាដោយខ្លួនឯងដែរ ប៉ុន្តែនេះជាថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីប្រាំមួយ។ ទោះបីជាបច្ចុប្បន្នខ្ញុំមាន 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' ក៏ដោយ វានៅតែជាមិនអាចទៅរួចសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការចម្រាញ់វា។» សៀវ យ៉ាន គ្រវីដៃរបស់គេ រួចញញឹមដោយភាពគ្មានទោសពៃរ៍។

ចំពោះសម្តីរបស់ សៀវ យ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ គ្រាន់តែធ្វើភ្នែកស្លេកដាក់គេ រួចដកដង្ហើមធំ។ បន្ទាប់មកគាត់បានចុះចតក្បែរតុ ហើយរៀបចំគ្រឿងផ្សំថ្នាំនៅលើនោះឡើងវិញដោយមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ។ បន្ទាប់ពីនោះមក គាត់បានគ្រវីបាតដៃរបស់គាត់ឆ្ពោះទៅកាន់ សៀវ យ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ ចិញ្ចៀនបុរាណពណ៌ខ្មៅនៅលើម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដៃរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ភ្លាម។

បន្ទាប់ពី យ៉ាវ ឡៅ បានដាក់ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅក្នុងដៃរបស់គាត់យ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្នរួចរាល់ គាត់បានកម្រើកម្រាមដៃរបស់គាត់។ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ខ្មៅដ៏រឹងមាំមួយ ដែលមានទំហំប៉ុនផ្ទៃតុ បានលេចឡើងភ្លាមៗ។

ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ខ្មៅនោះ មានរូបរាងដ៏មាំមួន។ រាងកាយទាំងមូលរបស់វាត្រូវបានគ្របដណ្តប់ខ្សោយៗដោយបរិយាកាសដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយ។ រូបភាពអណ្តាតភ្លើងដែលមានជីវិតរស់រវើក ត្រូវបានឆ្លាក់នៅលើផ្ទៃនៃឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំនោះ។ រូបគំនរអណ្តាតភ្លើងទាំងនេះ មើលទៅហាក់ដូចជាមានរូបរាងពិតប្រាកដទៀតផង។ សៀវ យ៉ាន ថែមទាំងអាចមានអារម្មណ៍ដឹងខ្សោយៗពីថាមពលអណ្តាតភ្លើង ដែលចាប់ផ្តើមវិលវល់ជុំវិញឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំនោះ។

«ឆ្នាំងដ៏ល្អ!»

ភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ខ្មៅ ដែលមានចំហាយដ៏គួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងខុសពីធម្មតា ហើយគេមិនអាចទប់នឹងការលាន់មាត់សរសើរបានឡើយ។ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដែលគេធ្លាប់ប្រើប្រាស់កន្លងមក គឺច្បាស់ជាមានភាពអន់ថយខ្លាំងណាស់ ប្រសិនបើប្រៀបធៀបទៅនឹងរបស់ យ៉ាវ ឡៅ។ លើសពីនេះ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំពណ៌ខ្មៅមួយនេះ ច្បាស់ជាមិនត្រឹមតែមានរូបរាងខាងក្រៅដ៏ស្រស់ស្អាតប៉ុណ្ណោះទេ។ ផ្អែកលើថាមពលភ្លើងដែលប្រមូលផ្តុំជុំវិញខ្លួនវាដោយស្វ័យប្រវត្តិនោះ វាច្បាស់ណាស់ថាវាគឺជាជំនួយដ៏ធំធេងសម្រាប់ការចម្រាញ់ថ្នាំ។

«ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ គឺជាវត្ថុដ៏សំខាន់បំផុតដែលអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់មាន។ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ល្អមួយ នឹងអាចបង្កើនឱកាសនៃការចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់បានជោគជ័យក្នុងបរិមាណដ៏ច្រើន... ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំមួយនេះរបស់គ្រូ មានឈ្មោះដ៏មានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់។ អ្នកដទៃហៅវាថា 'បិសាចខ្មៅ' ... កេ កេ កាលពីពេលនោះ គ្រូបានលះបង់តម្លៃដ៏ធំធេងណាស់ ទើបអាចទទួលបានវាមក។» ដោយសម្លឹងមើលឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅដែលកំពុងអណ្តែតនៅលើអាកាស យ៉ាវ ឡៅ ដកដង្ហើមធំទាំងស្នាមញញឹម ដោយក្តីរំភើបចិត្តបន្តិច។

«'បិសាចខ្មៅ'? វាពិតជាមានឥទ្ធិពលមែន...» សៀវ យ៉ាន លិឍបបូរមាត់របស់គេ ខណៈពេលដែលគេសរសើរ រួចគ្រវីក្បាល។ ដោយសារតែមិនទាន់មានការប្រកៀកប្រកិតខ្លាំងជាមួយពិភពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ គេជាធម្មតាច្បាស់ជាមិនដឹងថា តើឈ្មោះមួយនេះមានការទាក់ទាញដ៏ខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណា ចំពោះអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឡើយ។

ដូចគ្នានឹងបញ្ជី «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ដែរ នៅក្នុងពិភពរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំ វាក៏មានបញ្ជី «ឆ្នាំងឋានសួគ៌» ស្រដៀងគ្នានេះដែរ។ ដូចដែលឈ្មោះបានបញ្ជាក់ស្រាប់ បញ្ជីឆ្នាំងកត់ត្រានូវឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងលេចធ្លោបំផុត។ វាមានឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំសរុបចំនួនដប់បី នៅក្នុងបញ្ជីឆ្នាំងនោះ។ ឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំនីមួយៗនៅលើនោះ សុទ្ធតែមានមន្តស្នេហ៍ទាក់ទាញដែលធ្វើឱ្យអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំរាប់មិនអស់ដេញតាមពួកវាដោយក្តីលោភលន់។ លំដាប់ថ្នាក់ទីប្រាំបីនៅលើបញ្ជីឆ្នាំង គឺត្រូវបានគេហៅថា 'បិសាចខ្មៅ'...

ដោយបានឃើញកាយវិការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចរបស់ សៀវ យ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ គ្រាន់តែញញឹមស្រាល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់មិនបានហើបមាត់ពន្យល់ពីប្រភពដើមនៃឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅនៅចំពោះមុខគាត់ឡើយ។ បាតដៃរបស់គាត់បានញ័រខ្សោយៗ ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកមួយ បានគ្របដណ្តប់លើបាតដៃរបស់គាត់យ៉ាងលឿនយ៉ាវ ឡៅ បានដាក់បាតដៃរបស់គាត់យឺតៗ ទៅលើរន្ធភ្លើងរាងការ៉ូនៅលើឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅ។ គាត់បានកម្រើកម្រាមដៃរបស់គាត់ស្រាលៗ ហើយអណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកនោះ បានចូលទៅគ្របដណ្តប់ផ្នែកខាងក្នុងនៃឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំភ្លាម។

«ហិហិ មើលទៅលោកគ្រូពិតជាយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងណាស់ ចំពោះការចម្រាញ់ថ្នាំលើកនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ លោកគ្រូច្បាស់ជានឹងមិនយកឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំរបស់លោកគ្រូចេញមកឡើយ។» សៀវ យ៉ាន និយាយទាំងស្នាមញញឹម ខណៈពេលដែលគេសម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងដែលកំពុងឆាបឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅនៅក្នុងឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅ។ នៅពេលដែល យ៉ាវ ឡៅ ចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់កាលពីមុន គាត់តែងតែចម្រាញ់វាដោយផ្ទាល់នៅលើបាតដៃរបស់គាត់ជានិច្ច។

«អត្រាបរាជ័យនៃភាពបរាជ័យនៃថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីប្រាំមួយ គឺមានកម្រិតខ្ពស់ណាស់។ លើសពីនេះ បច្ចុប្បន្នគ្រូស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពវិញ្ញាណប៉ុណ្ណោះ ហើយកម្លាំងរបស់គ្រូក៏មានភាពខ្សោយជាងកាលពីមុនដែរ។ គ្រូជាធម្មតាចាំបាច់ត្រូវមានជំនួយពីឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ ដើម្បីចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ប្រភេទនេះ។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយយ៉ាងរាបស្មើ។ បាតដៃដ៏ស្ងួតរបស់គាត់បានគ្រវីយ៉ាងលឿននៅពីលើតុ ហើយគ្រឿងផ្សំថ្នាំជាច្រើនត្រូវបានចាប់យកដោយដៃរបស់គាត់។ បន្ទាប់ពីនោះមក គាត់បានបោះពួកវាទាំងអស់ចូលទៅក្នុងឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំក្នុងពេលតែមួយតែម្តង។

ផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាវ ឡៅ មិនមានការប្រែប្រួលអ្វីឡើយ ខណៈពេលដែលបាតដៃរបស់គាត់បានចាកចេញពីឆ្នាំងចម្រាញ់ថ្នាំ។ បាតដៃដ៏ស្ងួតរបស់គាត់ស្រាប់តែគ្រវីយ៉ាងលឿន ហាក់ដូចជាកំពុងទម្លុះផ្កានិងបេះស្លឹកឈើដូច្នោះដែរ។ ដើរតាមការកម្រើកម្រាមដៃរបស់គាត់ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកដ៏ក្តៅគគុកនៅក្នុងឆ្នាំងពណ៌ខ្មៅ បានប្រែប្រួលទៅជាអណ្តាតភ្លើងតូចៗជាងដប់ប្រភេទដែលស្តាប់បង្គាប់ជាទីបំផុត ដោយរុំព័ទ្ធជុំវិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំដែលត្រូវបានបោះចូលទៅ។

ដោយសម្លឹងមើលសកម្មភាពដ៏រលូនខុសពីធម្មតារបស់ យ៉ាវ ឡៅ ផ្ទៃមុខរបស់ សៀវ យ៉ាន គឺពោរពេញទៅដោយក្តីច្រណែន។ តើនៅពេលណាទើបគេអាចឈានដល់កម្រិតមួយ ដែលអាចធ្វើរឿងដ៏លំបាកបែបនេះដោយភាពងាយស្រួលបានទៅ?

សៀវ យ៉ាន ដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើបចិត្ត ខណៈពេលដែលគេអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅលើកៅអីមួយនៅចំហៀង។ គេបានសង្កេតមើលការចម្រាញ់របស់ យ៉ាវ ឡៅ យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។ នៅពេលដែលនរណាម្នាក់បានឈានដល់កម្រិតដែល យ៉ាវ ឡៅ កំពុងស្ថិតនៅ ស្ទើរតែរាល់ជំហាន ឬចលនាតូចៗណាមួយ សុទ្ធតែអាចធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍យល់ដឹងកាន់តែច្បាស់ភ្លាមៗ។

នៅក្នុងបន្ទប់សម្ងាត់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សក្រាស់ឃ្មឹកបានរាំយ៉ាងមានមន្តស្នេហ៍។ ក្លិនក្រអូបខ្សោយៗនៃថ្នាំគ្រាប់ បានសាយភាយនៅក្នុងខ្យល់អាកាសខាងក្នុងនោះ...