ការសន្ទនា

ខណៈពេលដែលរមូរផែនទីរៀបនឹងហោះទៅបុកចំរាងកាយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង វាត្រូវបានកកភ្លាមៗដោយសាររលកខ្យល់ដ៏ត្រជាក់មួយដែលជះចេញមកភ្លាមៗ។ ភ្លាមៗនោះ វាបានធ្លាក់ចុះមកដីក្បែរជើងរបស់បុរសចំណាស់រូបនោះយ៉ាងទន់ភ្លន់។

ពេលសម្លឹងមើលរមូរផែនទីដែលត្រូវបានកកភ្លាមៗនោះ ភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នារីរ៉ូបក្រហមបានភ្លឺឡើង។ នេះជាលើកទីមួយហើយដែលនាងបានឃើញពីកម្លាំងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់បុរសចំណាស់រូបនេះម្តងទៀត។

«អាល្អិតម្នាក់នេះពិតជាមិនចេះគិតមែន។ គេហ៊ានរំលោភបំពានលើ ម្ចាស់ ប៊ីង ដល់ថ្នាក់នេះផង។ គេពិតជាមនុស្សដែលមានខ្សែភ្នែកខ្លីដូចសត្វកណ្តុរមែន។» ក្រសែភ្នែករបស់នារីរូបនោះមានភាពចំអកបន្តិច ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន។ ច្បាស់ណាស់ នារីរ៉ូបក្រហមមិនគិតថាបុរសចំណាស់នឹងដោះលែងអាល្អិតដែលមិនដឹងមេឃខ្ពស់ ដីក្រាស់ប៉ុនណាម្នាក់នេះដោយងាយៗនោះឡើយ។

ជាការពិតណាស់ រាល់គំនិតទាំងនេះគ្រាន់តែជាការគិតតែម្នាក់ឯងរបស់នារីរូបនោះប៉ុណ្ណោះ។ បុរសចំណាស់ពិតជាបានងើបខ្សែភ្នែកចេញពីផែនទីដូចដែលនាងបានរំពឹងទុកមែន ប៉ុន្តែនៅពេលដែលផ្ទៃមុខដ៏ស្ងួតជ្រីវជ្រួញដូចទឹកកកនោះបានសម្លឹងកាត់យុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅនៅចំពោះមុខគាត់ ផ្ទៃមុខរបស់គាត់ស្រាប់តែលេចចេញនូវស្នាមញញឹមដ៏កម្រមួយ។ ស្នាមញញឹមនេះ គឺជារបស់ដែលនារីរ៉ូបក្រហម ដែលបានមកបម្រើនៅទីនេះដោយក្តីគោរពអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ មិនដែលបានឃើញពីមុនមកឡើយ។

«ហេ ហេ ប្អូនប្រុសតូច ទីបំផុតឯងត្រលប់មកវិញហើយ។ ឯងពិតជាធ្វើឱ្យយើងរង់ចាំយូរមែន។» ហៃ ប៉ូដុង បានដាក់ប៊ិចនៅក្នុងដៃរបស់គាត់ចុះ។ ក្រសែភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងកាត់រាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន ហើយពន្លឺដ៏ចម្លែកមួយបានភ្លឺឡើងយ៉ាងលឿននៅក្នុងភ្នែករបស់គាត់។ បន្ទាប់ពីមិនបានជួបគ្នាអស់រយៈពេលពីរបីខែ យុវជននៅចំពោះមុខគាត់រូបនេះ បែរជាមានកម្លាំងខ្លាំងជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ លើសពីនេះ នៅលើរាងកាយរបស់យុវជនរូបនេះ ហៃ ប៉ូដុង ថែមទាំងមានអារម្មណ៍ដឹងខ្សោយៗពីអ្វីមួយដែលធ្វើឱ្យគាត់មានការភ័យខ្លាចទៀតផង។

«កុំប្រាប់ណាថាវាជា 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌'? ព្រះអើយ។ តើគេពិតជាបានរកឃើញ 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' មែនទេ?» គំនិតនេះបានភ្លឺឡើងយ៉ាងលឿនកាត់ចិត្តរបស់គាត់ ដែលបណ្តាលឱ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំងលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ហៃ ប៉ូដុង។ ក្រសែភ្នែកដែលគាត់ប្រើដើម្បីសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ម្តងទៀត មានអារម្មណ៍មួយដែលពិបាកនឹងពណ៌នាខ្លាំងណាស់។

«ខ្ញុំមិនមានជម្រើសឡើយ។ លោកតាជាន់ខ្ពស់នៅមានរបស់ដែលខ្ញុំត្រូវការនៅក្នុងដៃរបស់អ្នកនៅឡើយ។ ជាធម្មតា ខ្ញុំត្រូវតែប្រញាប់ប្រញាល់ត្រលប់មកវិញហើយ។ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំមិនមានជំនួយពីផែនទីរបស់លោកតាជាន់ខ្ពស់ក្នុងដំណើរនេះទេ ខ្ញុំប្រហែលជាមានការពិបាកក្នុងការសម្រេចគោលបំណងរបស់ខ្ញុំ ទោះបីជាខ្ញុំត្រូវដើររាត់រាយនៅក្នុងវាលខ្សាច់អស់រយៈពេលមួយឆ្នាំក៏ដោយ។» សៀវ យ៉ាន សើច។

«កេ កេ វាគ្រាន់តែជាការដោះដូរអ្វីដែលពួកយើងត្រូវការរៀងៗខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។» ច្រមុះរបស់ ហៃ ប៉ូដុង បានកម្រើកបន្តិច ខណៈពេលដែលគាត់ញញឹមរួចគ្រវីដៃ។ ទឹកមុខដ៏ស្ងួតរបស់គាត់បានប្រែប្រួលបន្តិច ខណៈពេលដែលគាត់សម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន ដោយទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ជាមួយនឹងសំឡេងដ៏តក់ស្លុត គាត់បាននិយាយថា៖ «ឯង... ឯងបានជួបជាមួយ មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា មែនទេ?»

នៅក្នុងហាង ផ្ទៃមុខរបស់នារីរ៉ូបក្រហមស្រាប់តែប្រែជាស្រឡាំងកាំងភ្លាមៗ នៅពេលដែលនាងបានឃើញថា ហៃ ប៉ូដុង មិនត្រឹមតែមិនបើកការវាយប្រហារលើ សៀវ យ៉ាន ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែបែរជាចាប់ផ្តើមជជែកគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយជាមួយគេទៅវិញ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ចិញ្ចើមរបស់នាងបានជ្រួញចូលគ្នាបន្តិច។ កន្ទុយភ្នែករបស់នាងបានលួចសម្លឹងមើលយុវជនសម្លៀកបំពាក់ខ្មៅរូបនោះ ដែលមើលទៅមានអាយុក្មេងជាងនាងបន្តិច។ ចិត្តរបស់នាងមិនអាចទប់នឹងការមានអារម្មណ៍ច្រណែនបន្តិចបន្តួចបានឡើយ។ នាងបានមកជួយ ហៃ ប៉ូដុង នៅទីនេះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ប៉ុន្តែគាត់មិនដែលប្រព្រឹត្តចំពោះនាងដោយភាពទន់ភ្លន់បែបនេះឡើយ...

«អាល្អិតម្នាក់នេះ...» នារីរ៉ូបក្រហមគិតទាំងមិនសុខចិត្តនៅក្នុងចិត្ត។ នៅពេលដែលនាងមានគម្រោងបញ្ជូនមនុស្សទៅស៊ើបសួរពីប្រវត្តិរបស់ សៀវ យ៉ាន សម្តីដែល ហៃ ប៉ូដុង បាននិយាយចេញពីមាត់របស់គាត់ភ្លាមៗនោះ បានធ្វើឱ្យនាងកកឈរធ្មឹងមួយរំពេច ហាក់ដូចជាត្រូវរន្ទះបាញ់ដូច្នោះដែរ។

ជាការពិតណាស់ វាមិនមែនមានតែនាងម្នាក់នោះឡើយ។ យុវជនទាំងបីនាក់ និងបុរសមាឌធំៗដ៏ខ្លាំងពូកែពីរបីនាក់នៅក្នុងហាង ក៏បានកកឈរធ្មឹងភ្លាមៗផងដែរ នៅពេលដែល ហៃ ប៉ូដុង បានរំលឹកឈ្មោះ មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា ចេញពីមាត់របស់គាត់។ នៅតំបន់ក្បែរវាលខ្សាច់ ឈ្មោះដ៏កាចសាហាវរបស់ មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា គឺគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់រូបមានការភ័យខ្លាច។ នៅក្នុងសង្គ្រាមដ៏ធំកាលពីពេលនោះ មហាក្សត្រីយានី មេឌូសា រូបនេះធ្លាប់បានកែប្រែទីក្រុងពីរបីឱ្យក្លាយជាសមុទ្រឈាមដោយខ្លួននាងផ្ទាល់។ ឈ្មោះដ៏កាចសាហាវរបស់នាង គឺស្ទើរតែឈានដល់កម្រិតដែលអាចធ្វើឱ្យទារកឈប់យំបានភ្លាមៗ។

«អា... អាល្អិតម្នាក់នេះ។ គេពិតជាបានជួបជាមួយ មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា មែនទេ? ហើយគេមិនស្លាប់ទៀត?» នៅក្នុងហាង ក្រសែភ្នែកជាច្រើនដែលពោរពេញទៅដោយការតក់ស្លុតនិងការមិនជឿ បានសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលស្ពាយដាវធំខ្មៅរូបនោះ។ ចិត្តរបស់ពួកគេមានការពិបាកក្នុងការស្តារស្មារតីត្រលប់មកវិញខ្លាំងណាស់។ វាប្រហែលជាមានមនុស្សពីរបីនាក់នៅក្នុងទីក្រុងដែលស្ថិតនៅក្បែរវាលខ្សាច់ដែលអាចរស់រានមានជីវិតបន្ទាប់ពីបានជួបជាមួយ មហាក្សត្រិយានី មេឌូសា ប៉ុន្តែមនុស្សទាំងនោះសុទ្ធតែជាអ្នកខ្លាំងដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យុវជននៅចំពោះមុខពួកគេរូបនេះ ដែលមានអាយុមិនទាន់ដល់ម្ភៃឆ្នាំផង... តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច?

«កេ កេ ខ្ញុំពិតជាមានសំណាងមិនល្អបន្តិចបន្តួចដែលបានជួបជាមួយនាងបន្តិច។ ប៉ុន្តែជាសំណាងល្អ ខ្ញុំមានសំណាងក្នុងការរក្សាជីវិតរបស់ខ្ញុំទុក។ បើមិនដូច្នោះទេ លោកតាជាន់ខ្ពស់ច្បាស់ជានឹងមិនអាចជួបខ្ញុំឡើយ។» សៀវ យ៉ាន គ្រវីស្មារបស់គេ រួចនិយាយលេងសើច។

«ត្សឺ ត្សឺ អស្ចារ្យណាស់។ ការដែលអាចរត់គេចខ្លួនទាំងរស់ពីកណ្តាប់ដៃរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះ ហើយថែមទាំងមិនមានរងរបួសអ្វីទៀតផង។ វីរបុរសពិតជាលេចឡើងក្នុងចំណោមមនុស្សជំនាន់ក្រោយច្រើនមែន। ខ្ញុំគិតថាប្អូនប្រុសតូចច្បាស់ជាមនុស្សលេចធ្លោបំផុតក្នុងចំណោមមនុស្សជំនាន់ក្រោយនៅក្នុងអាណាចក្រ ជា ម៉ា ហើយ។» ឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង បានខាំបបូរមាត់របស់គាត់ភ្លាមៗ រួចនិយាយដោយការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។

សៀវ យ៉ាន ញញឹមស្រាលៗ។ ចំពោះរឿងដែលថាជាមនុស្សលេចធ្លោបំផុតនោះ គេមិនបានយល់ស្រប ហើយក៏មិនបានបដិសេធឡើយ។

«អូ។ កេ កេ។ អូ មែនហើយ... ប្អូនប្រុសតូច ខ្ញុំចង់ដឹងថា ចំពោះរឿងដែលខ្ញុំបានពឹងពាក់ឯងកាលពីមុននោះ?» ហៃ ប៉ូដុង ជូតដៃដ៏ស្ងួតរបស់គាត់ចូលគ្នា រួចសួរទាំងញញឹមភ្លាមៗ។

«បាទ។ នេះជាផ្កាខ្សាច់ដាទូរ៉ា (Sand's Datura) ដែលលោកត្រូវការ។ វាមិនងាយស្រួលរកនោះឡើយ។ ជាសំណាងល្អ ខ្ញុំបានជួបវាដោយចៃដន្យនៅក្នុងទីក្រុងដ៏ពិសិដ្ឋនៃពូជសាសន៍មនុស្សពស់។» ម្រាមដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានទះស្រាលៗលើចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់របស់គេ ហើយរុក្ខជាតិពណ៌លឿងទុំមួយបានលេចឡើងនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេ ។ រូបរាងខាងក្រៅរបស់រុក្ខជាតិនេះគឺមានភាពចម្លែកខ្លាំងណាស់។ វាដុះរមួលព័ទ្ធជុំវិញខ្លួនដូចជាសត្វពស់វែងពណ៌លឿង។ នៅផ្នែកខាងលើរបស់វា គឺមានក្បាលពស់មួយដែលងើបឡើងខ្ពស់។ មានដុំពកទំហំប៉ុនកណ្តាប់ដៃមួយដុះចេញមកនៅផ្នែកខាងលើនៃក្បាលពស់នោះ។ នេះជាកន្លែងដែលសារធាតុសំខាន់នៃរុក្ខជាតិដ៏ប្លែកនេះមានភាពប្រមូលផ្តុំខ្លាំងបំផុត។

«កេ កេ។ ខ្ញុំពិតជាបានធ្វើឱ្យប្អូនប្រុសតូចលំបាកហើយ។» ហៃ ប៉ូដុង បានទទួលយករុក្ខជាតិនោះដោយការភ្ញាក់ផ្អើល ខណៈពេលដែលគាត់ហើបមាត់ថ្លែងអំណរគុណដល់គេទាំងស្នាមញញឹម។

«វាគ្រាន់តែជាការដោះដូរអ្វីដែលពួកយើងត្រូវការរៀងៗខ្លួនប៉ុណ្ណោះ។» សៀវ យ៉ាន គ្រវីដៃ ហើយរៀនតាមរបៀបនិយាយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង រួចឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹម។

នៅក្នុងហាង ផ្ទៃមុខដ៏មានមោទនភាពនិងស្រស់ស្អាតរបស់នារីរ៉ូបក្រហមបានចាប់ផ្តើមថយចុះបន្តិចម្តងៗ ខណៈពេលដែលនាងសម្លឹងមើល សៀវ យ៉ាន និង ហៃ ប៉ូដុង ជជែកគ្នានៅក្បែរនោះ ហាក់ដូចជាគ្មានមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន។ ទោះបីជានាងត្រូវបានគេថ្នាក់ថ្នមនិងខូចចរិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ឡើយ ដោយសម្លឹងមើលអាកប្បកិរិយារបស់បុរសចំណាស់ដ៏អាថ៌កំបាំងចំពោះ សៀវ យ៉ាន និងខ្លឹមសារនៃការសន្ទនារបស់ពួកគេ នាងបានដឹងយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងចិត្តថា យុវជនដែលមើលទៅមានអាយុក្មេងជាងនាងរូបនេះ ច្បាស់ជាមានកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចមួយដែលមិនសមស្របនឹងអាយុរបស់គេឡើយ...

«ព្រះអើយ។ តើមនុស្សខុសធម្មតាម្នាក់នេះមកពីណា? ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមិនដែលឮពីអ្នកខ្លាំងវ័យក្មេងបែបនេះលេចឡើងនៅក្នុងអាណាចក្រ ជា ម៉ា ពីមុនមក?» នារីរ៉ូបក្រហមគិតនៅក្នុងចិត្ត ខណៈពេលដែលស្នាមញញឹមដ៏ល្វីងជូរចត់មួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាង។

«លោកម្ចាស់ ប៊ីង...» នារីរ៉ូបក្រហមដែលត្រូវបានគេទុកចោលនៅម្ខាង បានរារែកមួយសន្ទុះ មុននឹងហើបមាត់និយាយដោយក្តីក្រែងចិត្ត។

ដោយសារតែការសន្ទនារបស់គាត់ត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ ហៃ ប៉ូដុង បានជ្រួញចិញ្ចើមរបស់គាត់ចូលគ្នាបន្តិច។ គាត់បានក្រឡេកមើលនារីរ៉ូបក្រហម រួចនិយាយដោយសំឡេងត្រជាក់ថា៖ «ឯងអាចត្រលប់ទៅវិញបានហើយ។ នៅថ្ងៃអនាគត មិនបាច់មកទីនេះទៀតឡើយ។ ចូរទៅប្រាប់ឪពុករបស់ឯងផងថា ល្បិចកលរបស់គាត់គឺអន់បន្តិចហើយ។»

ឮសម្តីដេញដោលដ៏គំរោះគំរើយរបស់ ហៃ ប៉ូដុង នារីរ៉ូបក្រហមមានការវង្វេងវង្វាន់បន្តិច។ ភ្នែករបស់នាងស្រាប់តែឡើងក្រហម ហើយធ្មេញរបស់នាងបានខាំបបូរមាត់របស់នាង។ បំណងប្រាថ្នាដើមរបស់នាងគឺចង់ឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង ទទួលនាងធ្វើជាកូនសិស្ស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលសម្តីទាំងនេះរបស់ ហៃ ប៉ូដុង ត្រូវបាននិយាយចេញមក វាច្បាស់ជាបានកាត់ផ្តាច់ក្តីសង្ឃឹមរបស់នាងទាំងស្រុង។ ភ្លាមៗនោះ ចិត្តរបស់នាងមានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំយ៉ាងខ្លាំង។ តំណក់ទឹកភ្នែកបានធ្វើឱ្យរោមភ្នែកដ៏វែងរបស់នាងប្រែជាសើម។ នាងនៅពេលនេះ ច្បាស់ជាមិនមានភាពឆ្មើងឆ្មៃដូចដែលនាងបានប្រព្រឹត្តចំពោះ សៀវ យ៉ាន កាលពីពីរបីនាទីមុននោះឡើយ។

ឃើញអាកប្បកិរិយារាបស្មើរបស់ ហៃ ប៉ូដុង សៀវ យ៉ាន មិនអាចទប់នឹងការគ្រវីក្បាលបានឡើយ។ ចិត្តរបស់តាចាស់ម្នាក់នេះគឺពិតជាដាច់ពេកហើយ។ ទោះបីជាអាកប្បកិរិយាឆ្មើងឆ្មៃរបស់នារីរូបនេះកាលពីមួយសន្ទុះមុន បានធ្វើឱ្យ សៀវ យ៉ាន មានចំណាប់អារម្មណ៍មិនល្អចំពោះនាងក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងក៏បានខិតខំធ្វើការឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរដែរ។ វាគ្រាន់តែថា ទោះបីជានាងខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីឱ្យ ហៃ ប៉ូដុង ចូលចិត្តនាងក៏ដោយ ប៉ុន្តែបុរសចំណាស់ដ៏រឹងរូសនិងរាបស្មើម្នាក់នេះនៅតែមិនមានអារម្មណ៍អ្វីចំពោះនាងដដែល។ មើលទៅអារម្មណ៍របស់តាចាស់ម្នាក់នេះគឺមានភាពស្តើងបន្តិចហើយ។ នៅថ្ងៃអនាគត គេត្រូវតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នបន្តិចនៅពេលសហការការងារជាមួយគាត់...

«លោកតាជាន់ខ្ពស់ ជាមួយនឹងឋានៈរបស់លោក ការប្រព្រឹត្តចំពោះនារីម្នាក់បែបនេះ គឺហាក់ដូចជាធ្វើឱ្យថោកទាបបន្តិចហើយ...» ដោយសារតែមិនទម្លាប់នឹងការឃើញនារីម្នាក់យំយ៉ាងកំសត់ សៀវ យ៉ាន បានគ្រវីក្បាលបន្តិច។ គេបានលេងបំណែកផែនទីនៅលើតុបញ្ជរ ខណៈពេលដែលគេនិយាយលេងសើចទាំងស្នាមញញឹម។

ឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង មានការរំភើបចិត្តមួយរំពេច។ គាត់បានសម្លឹងមើលផ្ទៃមុខញញឹមរបស់ សៀវ យ៉ាន ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ក៏បានញញឹមរួចងក់ក្បាលដែរ។ ម្រាមដៃរបស់គាត់បានដុសខាត់ចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់ពណ៌លឿងនៅលើម្រាមដៃរបស់គាត់ ហើយរមូរមួយបានលេចឡើងភ្លាមៗ។ ម្រាមដៃរបស់គាត់បានទះលើរមូរនោះ រួចបាញ់វាសំដៅទៅកាន់នារីរ៉ូបក្រហម។ គាត់បាននិយាយដោយកាយវិការមិនសូវសុខចិត្តបន្តិចថា៖ «នេះជា បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង ថ្នាក់ទាប មួយ។ ដោយឃើញថាឯងបានជួយយើងអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ យើងនឹងផ្តល់វាឱ្យឯងចុះ。 យើងដឹងថាឯងសង្ឃឹមឱ្យយើងទទួលឯងធ្វើជាកូនសិស្ស ប៉ុន្តែយើងពិតជាគ្មានបំណងបែបនោះឡើយ។ ដូច្នេះ ចូរយករបស់នេះធ្វើជាការប៉ះប៉ូវរបស់យើងចំពោះឯងចុះ។»

នារីរ៉ូបក្រហមមានការវង្វេងវង្វាន់បន្តិចនៅពេលទទួលយករមូរនោះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក នាងបានឱនក្បាលថ្លែងអំណរគុណដល់ សៀវ យ៉ាន ដោយក្តីគោរព ហើយជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏ក្រៀមក្រំ នាងបានដើរចេញពីហាងដោយស្ងប់ស្ងាត់។

បន្ទាប់ពីនារីរ៉ូបក្រហមបានចាកចេញទៅ មនុស្សដទៃទៀតនៅក្នុងហាងក៏បានដើរតាមពីក្រោយយ៉ាងកៀក។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ហាងលក់ផែនទីក៏បានប្រែជាទទេស្អាតម្តងទៀត។

«កេ កេ ដោយសារតែធម្មជាតិ យើងចូលចិត្តភាពមានសេរីភាព ហើយមិនសូវចូលចិត្តបង្រៀនសិស្សឡើយ។ ប្រសិនបើនាងដើរតាមយើង នាងនឹងមិនមានអនាគតល្អខ្លាំងណាស់ណាឡើយ។» ហៃ ប៉ូដុង បានទះស្មារបស់ សៀវ យ៉ាន រួចពន្យល់។

សៀវ យ៉ាន ញញឹម រួចលាតដៃរបស់គេឆ្ពោះទៅកាន់ ហៃ ប៉ូដុង ខណៈពេលដែលគេឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹម៖ «លោកតាជាន់ខ្ពស់ ខ្ញុំបានយករបស់ត្រលប់មកវិញឱ្យលោកដោះដូររួចរាល់ហើយ។ តើលោកមិនគួរប្រគល់បំណែកផែនទីនោះមកឱ្យខ្ញុំទេរឺ?»

«អូ...» ឮបែបនេះ ហៃ ប៉ូដុង សើចស្ងួតៗ។ គាត់បានដុសខាត់បាតដៃរបស់គាត់ចូលគ្នា រួចសើចយ៉ាងអៀនខ្មាស៖ «ប្អូនប្រុសតូច កាលពីពេលនោះពួកយើងបានព្រមព្រៀងគ្នាហើយ។ ដរាបណាឯងជួយយើងចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ទិព្វសម្រាប់ដោះស្រាយត្រាបំរាមរួចរាល់ យើងនឹងប្រគល់បំណែកផែនទីចុងក្រោយឱ្យឯង។ បន្ថែមលើនេះ យើងនឹងជំពាក់គុណឯងមួយលើកនៅថ្ងៃអនាគត។»

«មិនអីទេ...» ភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើល ហៃ ប៉ូដុង មួយសន្ទុះ រហូតដល់គាត់មានអារម្មណ៍មិនសូវស្រួលបន្តិច មុននឹងគេងក់ក្បាលដោយកាយវិការមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ។ គេបានដកដៃរបស់គេត្រលប់មកវិញ រួចញញឹមស្រាលៗ៖ «ខ្ញុំសង្ឃឹមថាលោកតាជាន់ខ្ពស់នឹងមិនប្រើប្រាស់លេសផ្សេងៗទៀតឡើយ បន្ទាប់ពីទទួលបានថ្នាំគ្រាប់ទិព្វរួចរាល់។ ក្នុងនាមជាមនុស្សម្នាក់ ខ្ញុំ... ប្រហែលជាមានចរិតល្អមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងការត្រូវគេបោកប្រាស់ដូចជាសត្វស្វានោះឡើយ។»

«កេ កេ ប្អូនប្រុសតូច តើឯងកំពុងនិយាយអ្វីហ្នឹង។ តើមានការសន្យាក្លែងក្លាយរវាងអ្នកខ្លាំងនិងអ្នកខ្លាំងដែរឬទេ?» ហៃ ប៉ូដុង ញញឹមយ៉ាងអៀនខ្មាស ខណៈពេលដែលគាត់គ្រវីក្បាល។ គាត់បានទះទ្រូងរបស់គាត់ រួចនិយាយដោយភាពប្រាកដប្រជាថា៖ «ដរាបណាប្អូនប្រុសតូចអាចចម្រាញ់ថ្នាំគ្រាប់ទិព្វដែលយើងត្រូវការបាន តាចាស់ម្នាក់នេះច្បាស់ជានឹងមិនលេបសម្តីឡើយ។»

«ហាហា បែបនោះគឺល្អបំផុតហើយ។» សៀវ យ៉ាន ញញឹមរួចងក់ក្បាល។ បន្ទាប់មក គេបានអូសចង្ការរបស់គេ ខណៈពេលដែលគេប្រឈមមុខនឹង ហៃ ប៉ូដុង រួចសួរទាំងស្នាមញញឹម៖ «ដោយសារតែវាបែបនេះ តើពួកយើងគួរតែចាប់ផ្តើមធ្វើការងារតែម្តងទៅរឺ?»

«ឥឡូវនេះមែនទេ?» ហៃ ប៉ូដុង មានការវង្វេងវង្វាន់បន្តិច។ បន្ទាប់មក គាត់បានប្រញាប់ប្រញាល់ងក់ក្បាលភ្លាមៗ៖ «បាទ បាទ សូមអញ្ជើញ!» នៅពេលដែលគាត់និយាយ គាត់បានប្រញាប់ប្រញាល់រុញតុបញ្ជរចេញ ហើយនាំផ្លូវ សៀវ យ៉ាន ចូលទៅផ្នែកខាងក្រោយនៃអគារ។

បន្ទាប់ពីបានចូលទៅក្នុងបន្ទប់ សៀវ យ៉ាន បានអង្គុយលើកៅអីមួយដោយចៃដន្យ។ ភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើល ហៃ ប៉ូដុង ខណៈពេលដែលជ្រុងមាត់របស់គេត្រូវបានលើកឡើងទៅជាស្នាមញញឹម។ គេបាននិយាយខ្សឹបៗថា៖ «រូបមន្តថ្នាំ គ្រឿងផ្សំថ្នាំ...»

«ពេលខ្លះ យើងដឹងខ្លួនថាពួកអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំឯង ពិតជាធ្វើឱ្យមនុស្សមានការច្រណែនខ្លាំងណាស់... អា រូបមន្តថ្នាំដើម្បីបំបែកត្រាបំរាមនេះ គឺជារបស់ដែលយើងបានឆ្លងកាត់ការលំបាកយ៉ាងខ្លាំងទើបទទួលបានមក។ ឥឡូវនេះនៅពេលដែលឯងពិនិត្យមើលវា ត្រកូលរបស់វាច្បាស់ជាត្រូវផ្លាស់ប្តូរម្ចាស់ហើយ...» ហៃ ប៉ូដុង បានកាយយកគ្រឿងផ្សំថ្នាំជាច្រើនចេញពីចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់របស់គាត់ដោយក្តីអស់សង្ឃឹម។ បន្ទាប់មក គាត់បានកាន់បំណែកស្បែកពពែបុរាណមួយផ្ទាំង។ ភាពឈឺចាប់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់មិនមែនជាការសម្តែងឡើយ។ ដើម្បីទទួលបានរូបមន្តថ្នាំនេះ គាត់ពិតជាបានដាក់ការខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងខ្លាំងណាស់។

ខណៈពេលដែលរក្សាស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ សៀវ យ៉ាន បានលួចត្រេកអរនៅក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ យ៉ាវ ឡៅ ធ្លាប់បានប្រាប់គេកាលពីមុនថា រូបមន្តថ្នាំមួយចំនួនដែលអាចបំបែកត្រាបំរាមបាន គឺមានតម្លៃមួយដែលពិបាកនឹងវាយតម្លៃខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាបំណែកផែនទីជារបស់ដែលគេចង់បានបំផុតក៏ដោយ ប៉ុន្តែការដែលអាចប្រមូលយករូបមន្តថ្នាំសម្រាប់ថ្នាំគ្រាប់កម្រិតទីប្រាំមួយតាមផ្លូវបែបនេះ គឺពិតជាមានភាពល្អឥតខ្ចោះជាងមុនទៅទៀត...

សៀវ យ៉ាន ញញឹម ខណៈពេលដែលគេទទួលបានរូបមន្តថ្នាំដែលមានរូបរាងចាស់បុរាណ ដែល ហៃ ប៉ូដុង បានហុចមកឱ្យគេដោយក្តីមិនសូវសុខចិត្តជាខ្លាំង។ ក្រសែភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងកាត់វា ហើយស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេក៏បានប្រែជាមានភាពស្រស់បំព្រងជាងមុនភ្លាមៗ។