ទុក្ខព្រួយឈឺចាប់

នៅក្នុងរាត្រីដែលមានព្យុះសង្ឃរាដ៏ខ្មៅងងឹត ភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងគំហុកបានបោកបក់មកលើព្រៃភ្នំ។ ខ្យល់ព្រៃបានបក់បោកនាំមកនូវសំឡេងលាន់ឮ «សូៗ» ពេញផ្ទៃព្រៃទាំងមូល។ ជួនកាល សំឡេងផ្គរលាន់បានគ្រហឹមឡើងនៅលើមេឃ អមដោយរលកសំឡេងដ៏ងំ ដែលលាន់រំពងរំញ័រមិនចេះចប់មិនចេះហើយកាត់តាមជួរភ្នំ។

ខ្សែរន្ទះពណ៌ប្រាក់បានបាញ់ឆ្វៀលឆ្វាត់នៅលើមេឃដ៏ខ្មៅងងឹត និងមានសម្ពាធដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ រួចក៏បង្កើតជាសំឡេង «ឆ្វេចៗ» យ៉ាងគួរឱ្យរន្ធត់ជាបន្តបន្ទាប់។ ក្នុងមួយដងៗ ពន្លឺរន្ទះដ៏ចែងចាំងបានបំភ្លឺព្រៃភ្នំដ៏ខ្មៅងងឹតនោះឱ្យភ្លឺស្លេក ហាក់បីដូចជាពេលថ្ងៃត្រង់អញ្ចឹង។

នៅលើផ្ទាំងថ្មដាដ៏ចោតនៃកំពូលភ្នំ រូបកាយបុរសចំណាស់ម្នាក់បានស៊កដៃទាំងពីរទៅខាងក្រោយខ្នង ឈរយ៉ាងនឹងនរនៅលើថ្មភ្នំដ៏មុតស្រួច។ ផ្ទៃមុខដ៏ចាស់ជរារបស់គាត់គ្មានបញ្ចេញអារម្មណ៍អ្វីឡើយ ភ្នែកសម្លឹងមើលទៅខ្សែរន្ទះ និងសំឡេងផ្គរលាន់ដែលកំពុងបោកបក់បោះបោល។ រាងកាយដែលឱនខ្នងបន្តិចរបស់គាត់ប្រៀបដូចជាដើមស្រល់ចាស់មួយដើម ដែលកំពុងឈរយ៉ាងរឹងមាំនៅលើកំពូលភ្នំដាច់ស្រយាល។ គាត់មានចំហាយត្រជាក់ និងអាកប្បកិរិយាដ៏មានអំណាច ដែលបង្ហាញថាគាត់នឹងមិនរំកិលខ្លួនឡើយ ទោះបីជាអាកាសធាតុខាងក្រៅមានភាពសាហាវឃោរឃៅយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់សង្កេតមើលឱ្យបានដិតដល់ គេនឹងអាចចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា រាល់ពេលដែលខ្សែភ្នែករបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ សម្លឹងទៅរកមាត់រូងភ្នំដែលត្រូវបានបិទជិតដោយគំនរថ្មបាក់បែក ដៃរបស់គាត់ដែលមានរាងដូចក្រញ៉ាំឥន្ទ្រី នឹងរឹតបន្តឹងចូលគ្នាយ៉ាងណែនដោយមិនដឹងខ្លួន។ វាចំណាយពេលយ៉ាងយូរ ទើបពួកវាធូរស្រាល និងត្រឡប់មកជាធម្មតាវិញ។

បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះឈរនៅក្រោមពន្លឺរន្ទះដោយមិនហើបមាត់និយាយអ្វីមួយម៉ាត់ឡើយ។ គាត់គ្រាន់តែសម្លឹងមើលទៅផ្ទៃមេឃដោយស្ងប់ស្ងាត់។ ជួនកាល ខ្សែភ្នែករបស់គាត់នឹងងាកទៅរកមាត់រូងភ្នំ ប៉ុន្តែគាត់គ្រាន់តែផ្អាកមួយភ្លែត រួចក៏ងាកចេញវិញដោយស្ងាត់ៗ។ អាកប្បកិរិយាដ៏ប្រុងប្រយ័ត្នបែបនោះ គឺហាក់ដូចជាគាត់ខ្លាចថាការសម្លឹងមើលវាយូរពេក នឹងទៅរំខានដល់អាល្អិតដែលកំពុងហ្វឹកហាត់នៅខាងក្នុងអញ្ចឹង។

រាត្រីដ៏ខ្មៅងងឹតបានកន្លងផុតទៅយឺតៗ ក្រោមការរាំរែកនៃពន្លឺរន្ទះ និងសំឡេងផ្គរលាន់។ ព្រៃភ្នំត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញយ៉ាងដំណំដោយព្យុះភ្លៀងពេញមួយយប់។ នៅពេលដែលរាត្រីដ៏ខ្មៅងងឹតបានរលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ ខ្សែពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ស្រទន់មួយខ្សែ បានបាញ់ចេញពីជើងមេឃភាគខាងកើត៖ វាជាព្រលឹមស្រាងៗ។ ព្រៃភ្នំទាំងមូលបានបង្ហាញពីសភាពទ្រុឌទ្រោមភ្លាមៗ ដោយមានប្រហោងខ្វាត់ខ្វែងលេចឡើងនៅតាមជួរដើមឈើ។

ព្រះអាទិត្យរាងមូលបានរះឡើងយឺតៗពីជើងមេឃភាគខាងកើត។ ពន្លឺដ៏កក់ក្តៅ និងស្រទន់របស់វាបានជះពាសពេញផ្ទៃដី នាំមកនូវភាពរស់រវើក និងថាមពលជីវិតខ្លះៗ ត្រឡប់មកកាន់ព្រៃភ្នំដែលទើបតែរងការបំផ្លិចបំផ្លាញដោយរន្ទះបាញ់កាលពីយប់មិញ។

ឈរនៅលើផ្ទាំងថ្មភ្នំ យ៉ាវឡៅ បានងាកក្បាលបន្តិចដើម្បីសម្លឹងមើលព្រះអាទិត្យដែលកំពុងរះឡើងយឺតៗ។ ជ្រុងភ្នែករបស់គាត់បានងាកទៅមើលមាត់រូងភ្នំ ដែលនៅតែមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងគ្មានការឆ្លើយតបបន្តិចសោះឡើយ។ ភ្លាមៗនោះ ដៃទាំងពីរនៅក្រោមស្លាបអាវរបស់គាត់ ក៏បានក្តាប់ណែនចូលគ្នាយ៉ាងគំហុក។

ជ្រុងភ្នែករបស់គាត់បានញ័រតិចៗពីរបីដងដោយមិនដឹងខ្លួន។ យ៉ាវឡៅ ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ ស្រូបយកខ្យល់អាកាសដ៏ស្រស់ថ្លានៃពេលព្រឹកព្រលឹម។ គាត់បានព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីធ្វើឱ្យចិត្តខ្លួនឯងស្ងប់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្តីបារម្ភដែលនៅសេសសល់ក្នុងបេះដូងរបស់គាត់ បានធ្វើឱ្យវាក្លាយជារឿងដ៏លំបាកមួយ ក្នុងការរក្សានូវសំឡេងរាបស្មើ និងភាពមិនខ្វល់ខ្វាយដូចសព្វដង។

ម្រាមដៃដ៏ស្គមស្គាំង និងក្រៀមក្រោះរបស់គាត់ បានគោះស្រាលៗនៅលើដៃរបស់គាត់។ ទោះបីជាពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅជាច្រើនក៏ដោយ ក៏នៅតែមិនមានចលនាអ្វីមួយបន្តិចសោះចេញពីរូងភ្នំ។ រំពេចនោះ ការគោះម្រាមដៃដែលធ្លាប់តែមានចង្វាក់ និងសណ្តាប់ធ្នាប់ ក៏បានប្រែជាវឹកវរ និងរញេរញ៉ៃ ដូចជាស្ថានភាពចិត្តរបស់ យ៉ាវឡៅ នាពេលបច្ចុប្បន្នអញ្ចឹង។

ព្រះអាទិត្យដែលទើបតែរះ បានត្រូវរំកិលខ្លួនយឺតៗកាត់ផ្ទៃមេឃជិតពាក់កណ្តាលទៅហើយ។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏កក់ក្តៅនាពេលនេះ បានប្រែជាក្តៅរោលរាលបន្តិចហើយ។ នៅក្រោមបរិយាកាសបែបនេះ ក្តីបារម្ភនៅក្នុងចិត្តរបស់ យ៉ាវឡៅ ក៏បានកើនឡើងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗដោយស្ងាត់ៗ។

បន្ទាប់ពីបានរង់ចាំដោយស្ងប់ស្ងាត់អស់មួយសន្ទុះធំម្តងទៀត ម្រាមដៃទាំងដប់ដែល យ៉ាវឡៅ ប្រើសម្រាប់គោះដៃ ក៏បានឈប់ងក់ភ្លាមៗ។ កែវភ្នែកដ៏ល្អក់កកររបស់គាត់ បានបញ្ចេញនូវចំហាយដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ និងមិនព្រមបោះបង់។ ច្បាស់ណាស់ រូបគាត់នាពេលនេះ មិនមានបំណងចង់បន្តរង់ចាំដោយគ្មានគោលដៅបែបនេះទៀតឡើយ បន្ទាប់ពីបានរង់ចាំអស់មួយយប់ពេញទៅហើយនោះ។

ខណៈពេលដែលម្រាមដៃរបស់ យ៉ាវឡៅ បានផ្អាក ចំហាយកម្លាំងធាតុដ៏ខ្លាំងក្លា និងមានអំណាចមួយ ចាប់ផ្តើមហក់ឡើងយឺតៗពីខាងក្នុងរាងកាយរបស់គាត់។ សម្ពាធដែលបង្កើតឡើងដោយកម្លាំងធាតុដ៏ខ្លាំងក្លានេះ បានធ្វើឱ្យសត្វវេទមន្តហោះហើរមួយចំនួន ដែលកំពុងហោះក្រឡឹងនៅលើអាកាសខ្ពស់ ស្រែកឡើងដោយក្តីភ័យខ្លាច រួចក៏ហោះរត់គេចចេញពីទីកន្លែងនេះ ដែលពួកវាហៀបនឹងរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង។

ចំពេលដែល យ៉ាវឡៅ ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់ដើម្បីប្រើកម្លាំងបុកទម្លាយចូលទៅខាងក្នុង ដើម្បីពិនិត្យមើលថាតើមានរឿងអ្វីកើតឡើង ស្រាប់តែចលនាខុសធម្មតាមួយ បានលេចឡើងនៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់នេះជាលើកដំបូង បើគិតចាប់តាំងពីយប់មិញមក។

«បាំង!»

រលកថាមពលដ៏សាហាវមួយ ស្រាប់តែជះខ្ចាត់ខ្ចាយចេញពីខាងក្នុងរូងភ្នំ ដែលត្រូវបានរារាំងភ្លាមៗដោយជញ្ជាំងភ្នំ។ មួយប៉ព្រិចភ្នែក ស្នាមប្រេះដ៏ធំខ្វាត់ខ្វែងជាច្រើន បានរីករាលដាលយ៉ាងលឿនពេញផ្ទៃជញ្ជាំងភ្នំទាំងមូល។

ឈរនៅលើផ្ទាំងថ្មភ្នំ យ៉ាវឡៅ សម្លឹងមើលស្នាមប្រេះទាំងឡាយដែលបានរីករាលដាលចេញមកភ្លាមៗនោះ។ ផ្ទៃមុខដ៏តានតឹងរបស់គាត់ បានធូរស្រាលបន្តិច។ ដោយសារតែនៅមានចលនា ដូច្នេះមនុស្សនៅខាងក្នុង យ៉ាងហោចណាស់ក៏គួរតែមានសុវត្ថិភាពដែរ។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីរលកថាមពលដំបូងត្រូវបានបញ្ចេញ រលកថាមពលដ៏សាហាវជាងមុនពីរបីខ្សែទៀត ក៏បានជះខ្ចាត់ខ្ចាយចេញមកបន្តបន្ទាប់។ នៅក្រោមការបោកបក់នៃរលកថាមពលទាំងនេះ ជញ្ជាំងភ្នំដ៏រឹងមាំ និងមាំទាំ បានប្រែជាញ័ររង្គើបន្តិចម្តងៗ។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យប្រាកដហ្នឹង?» មើលទៅរូងភ្នំដែលកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពហៀបនឹងបាក់រលំ យ៉ាវឡៅ ជ្រួញចិញ្ចើមចូលគ្នាម្តងទៀត រួចរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងទាំងមិនប្រាកដក្នុងចិត្ត។

«បាំង!»

នៅក្នុងខណៈពេលដែល យ៉ាវឡៅ កំពុងទាល់គំនិត សំឡេងផ្ទុះដ៏ខ្លាំងមួយ ដែលមានកម្រិតខ្លាំងស្មើនឹងសំឡេងផ្គរលាន់ដ៏កំណាចកាលពីយប់មិញ ស្រាប់តែលាន់ឮឡើងពីខាងក្នុងរូងភ្នំ។ អមដោយការវាយប្រហារនៃរលកថាមពលនាពេលនេះ រូងភ្នំដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពហៀបនឹងរលំទៅហើយនោះ ចាប់ផ្តើមបាក់ស្រុតចូលទៅខាងក្នុងភ្លាមៗ ខណៈដែលសំឡេងគ្រហឹមងំលាន់ឮឡើងជាបន្តបន្ទាប់។ គំនរថ្មដ៏ធំៗបានបាក់ធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងសាហាវ។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក ពួកវាបានគប់គរលើមាត់រូងភ្នំ រហូតមិនសល់អ្វីឡើយ ក្រៅពីគំនរថ្មបាក់បែក។

ឃើញទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់ដែលកើតឡើងភ្លាមៗបែបនេះ ផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាវឡៅ បានប្រែប្រួលបន្តិច។ ចុងជើងរបស់គាត់បានធាក់ផ្ទៃថ្មស្រាលៗ រួចរាងកាយរបស់គាត់ក៏ប្រញាប់ហោះសំដៅទៅរកមាត់រូងភ្នំដែលបាក់រលំនោះយ៉ាងលឿន។

ចំពេលដែល យ៉ាវឡៅ ហៀបនឹងចុះចតនៅលើគំនរថ្មបាក់បែកទាំងនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយស្រាប់តែផ្ទុះចេញពីខាងក្រោមគំនរថ្មរញេរញ៉ៃ។ ភ្លាមៗនោះ គំនរថ្មដ៏ធំៗទាំងឡាយ ត្រូវបានរំលាយទៅជាកម្អែភ្នំភ្លើងយ៉ាងលឿន...

ចុងជើងរបស់ យ៉ាវឡៅ បានធាក់ផ្ទៃអាកាសស្រាលៗ ដើម្បីបង្ខំចិត្តបញ្ឈប់រាងកាយដែលកំពុងចុះចតរបស់គាត់ ដោយគេចផុតពីអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ដែលកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពឆេះសន្ធោសន្ធៅ និងសាហាវឃោរឃៅ។ គាត់បានសម្លឹងមើលទៅផ្នែកខាងក្នុងដ៏ខ្មៅងងឹតនៃរូងភ្នំ ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដ៏តានតឹង និងម៉ឺងម៉ាត់ជាខ្លាំង។

«អា៎!»

ពីខាងក្នុងរូងភ្នំ សំឡេងស្រែកយ៉ាងឈឺចាប់ និងស្អកបន្តិច ស្រាប់តែបន្លឺឡើងខ្ទរខ្ទារ ដូចជាសំឡេងសត្វចចកព្រៃដែលរងរបួសអញ្ចឹង។

នៅពេលដែលសំឡេងស្រែកនេះបន្លឺឡើង ដុំអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយផ្នែក ដែលមានភាពគួរឱ្យរន្ធត់ជាងមុនឆ្ងាយណាស់ ស្រាប់តែបោកបក់ចេញពីខាងក្នុងរូងភ្នំ។ អ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅចំពោះមុខអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏មានអំណាច និងត្រួតត្រានេះ ត្រូវបានដុតរំលាយទៅជាវត្ថុរាវភ្លាមៗ។

«ពិតជាមានរឿងខុសឆ្គងកើតឡើងមែន...» ឮសំឡេងស្រែកដែលពោរពេញដោយការឈឺចាប់នេះ ផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាវឡៅ បានប្រែជាអាក្រក់មើលខ្លាំងភ្លាមៗ។ គាត់ជេរប្រទេចតិចៗ ក្នុងពេលដែលអណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ ពណ៌សដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក បានគ្របដណ្តប់លើរាងកាយរបស់គាត់។ បន្ទាប់មក គាត់បានប្រើកម្លាំងបុកទម្លាយកាត់អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ហើយក្នុងល្បឿនលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ គាត់បានស្ទុះចូលទៅក្នុងរូងភ្នំដែលត្រូវបានបំផ្លិចបំផ្លាញរហូតក្លាយជាកម្ទេចកម្ទីទៅហើយនោះ។

បន្ទាប់ពីបានចុះចត ខ្សែភ្នែករបស់ យ៉ាវឡៅ បានសម្លឹងមើលយ៉ាងលឿនពេញផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំ។ កែវភ្នែករបស់គាត់បានរួមតូចភ្លាមៗ នៅពេលដែលវាឈប់ងក់នៅលើរាងកាយរបស់យុវជនម្នាក់ ដែលកំពុងលុតជង្គង់នៅលើដី និងឱនក្បាលចុះក្រោម។ ក្តាប់ដៃរបស់គេកំពុងត្រូវបានប្រើដើម្បីបុកដាល់ទៅលើផ្ទៃថ្មភ្នំម្តងហើយម្តងទៀត។

សម្លៀកបំពាក់ជាងពាក់កណ្តាលនៅលើខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នាពេលបច្ចុប្បន្ន ត្រូវបានដុតរំលាយអស់ទៅហើយ។ ប្រហែលជាដោយសារតែស្បែករបស់គេត្រូវបានពង្រឹងយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហេតុនេះ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រាន់តែរងរបួសតូចតាចប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជាមានស្លាកស្នាមឈាមខ្វាត់ខ្វែងពេញខ្លួនក៏ដោយ។

ហាក់ដូចជាដឹងថា យ៉ាវឡៅ បានដើរចូលមក ស៊ាវ យ៉ាន ងើបក្បាលឡើងដោយការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។ ផ្ទៃមុខរបស់គេដែលធ្លាប់តែពោរពេញដោយថាមពល នាពេលនេះបានប្រែជាស្លេកស្លាំងទាំងស្រុង។ ផ្ទៃមុខដែលវៀចវេររបស់គេ មើលទៅគួរឱ្យខ្លាចក្រៃលែង។ ស្នាមឈាមដ៏ចាក់ភ្នែកមួយបានលេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់គេ។ នៅចន្លោះធ្មេញដែលកំពុងខាំណែន ខ្សែឈាមស្រស់ៗបានហូរជ្រាបចេញមក។ ផ្ទាំងថ្មដ៏រឹងមាំនៅក្រោមខ្លួនរបស់គេ មានស្នាមប្រេះខ្វាត់ខ្វែងដូចសំបុកពីងពាង ដែលបង្កើតឡើងដោយសារការដាល់បុកនៃក្តាប់ដៃរបស់គេ។

ខ្សែភ្នែករបស់ យ៉ាវឡៅ បានសម្លឹងមើលយ៉ាងលឿនទៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែវៀចវេរដោយសារតែការទ្រាំទ្រនឹងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំង។ ស្បែកដ៏ក្រៀមក្រោះនៅលើមុខរបស់ យ៉ាវឡៅ បានញ័រតិចៗ។ វាពិតជាពិបាកនឹងស្រមៃខ្លាំងណាស់ថា តើការឈឺចាប់ដ៏សាហាវ និងខ្លាំងក្លាបែបណា ដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែទ្រាំទ្រ ទើបអាចធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលជាមនុស្សមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង និងមានការអត់ធ្មត់ដ៏ឆ្នើមបែបនេះ ប្រែជាមានសភាពបែបនេះទៅវិញ...

«ចូរបោះបង់របស់ចង្រៃនេះចោលទៅ!» ឃើញផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន កាន់តែស្លេកស្លាំងទៅៗ បេះដូងរបស់ យ៉ាវឡៅ ញ័ររន្ធត់ភ្លាមៗ រួចគាត់ក៏ប្រញាប់ស្រែកឡើង។ គាត់មិននឹកស្មានសោះឡើយថា ការរំលាយ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ដោយប្រើប្រាស់ «វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង» នឹងបង្កជាការទារុណកម្មដែលអាចធ្វើឱ្យមនុស្សឆ្កួតវង្វេងបែបនេះសោះ។

«មិន... មិនអីទេ... ខ្ញុំ... ខ្ញុំនៅតែអាចទ្រាំបាន!» ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅមុខទាំងខឹងសម្បារ ក្នុងពេលដែលគេខាំធ្មេញយ៉ាងណែន។ ពាក្យសម្តីមិនច្បាស់លាស់ទាំងនោះ ត្រូវបានបញ្ចេញមកតាមចន្លោះធ្មេញរបស់គេ។ ក្តាប់ដៃរបស់គេបានបុកដាល់ទៅលើផ្ទៃថ្មយ៉ាងសាហាវម្តងទៀត។ រំពេចនោះ ផ្ទាំងថ្មដ៏ធំបានផ្ទុះបែកខ្ចាត់ខ្ចាយអមដោយសំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំង។

ក្តាប់ដៃដែលពោរពេញដោយឈាមរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែញ័រទទ្រើត ខណៈដែលបាតដៃរបស់គេបានចាប់ជាប់យ៉ាងណែនទៅលើគែមនៃបំណែកថ្មមួយ។ គែមដ៏មុតស្រួចបន្តិចនៃថ្មនោះ បានមុតបង្កើតជាប្រហោងនៅលើបាតដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ឈាមស្រស់ៗបានហូរចេញពីដៃរបស់គេ និងជ្រលក់ពណ៌ផ្ទាំងថ្មនោះឱ្យទៅជាពណ៌ក្រហមឆ្អៅដ៏ចាក់ភ្នែក។

«យើងនិយាយថាវាគ្រប់គ្រាន់ហើយ!»

សម្លឹងមើលបាតដៃដែលជោកជាំដោយឈាមរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ផ្ទៃមុខរបស់ យ៉ាវឡៅ បានបង្ហាញនូវក្តីខឹងសម្បារបន្តិច។ គាត់ស្រែកឡើងដោយកំហឹង ហើយជើងរបស់គាត់បានធាក់ដីយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្លាមៗនោះ រាងកាយរបស់គាត់ក៏បានស្ទុះសំដៅទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងគំហុក។

«បាំង!»

ចំពេលដែល យ៉ាវឡៅ កំពុងស្ទុះសំដៅទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន រាងកាយរបស់យុវជនម្នាក់នោះដែលកំពុងលុតជង្គង់នៅលើដី ស្រាប់តែញ័ររន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយចេញពីខាងក្នុងរាងកាយរបស់គេ បានហក់ផ្ទុះចេញមកក្រៅ និងបាញ់ឆ្ពោះទៅគ្រប់ទិសទី។ បន្ទាប់មក វាបានហោះក្រឡឹងសំដៅទៅរក យ៉ាវឡៅ ដោយប្រើប្រាស់ចំនួនដ៏ច្រើនលើសលប់របស់វា ដើម្បីរារាំងផ្លូវរបស់ យ៉ាវឡៅ។

«អា៎!»

នៅពេលដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងផ្ទុះចេញមក កម្ទេចភ្លើងទាំងនោះហាក់ដូចជាបានរុលបុកចេញមកក្រៅតាមគ្រប់រន្ធរោមទាំងអស់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន អញ្ចឹង។ ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងក្លាដែលបង្កឡើងដោយសារតែសាច់ដុំ ឆ្អឹង និងកោសិកាទាំងឡាយកំពុងត្រូវបានដុតកម្ទេច បានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ក្បាលរបស់គេ និងបោកវាទៅលើផ្ទាំងថ្មនៅក្បែរខ្លួនយ៉ាងសាហាវ។ សំណាងល្អ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានការពាររាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទោះបីជាវាបាននាំមកនូវការឈឺចាប់ដែលគ្មានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមបានក៏ដោយ។ បើមិនខុសពីនេះទេ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រហែលជាអាចសន្លប់បាត់ស្មារតី និងស្លាប់ដោយសារតែការបោកទង្គិចក្បាលនោះបាត់ទៅហើយ។

អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងកាន់តែច្រើនឡើងៗ បានបាញ់ចេញពីរន្ធរោមរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ នៅចុងបញ្ចប់ ស៊ាវ យ៉ាន គឺពិតជាបានប្រែរកាយទៅជាដូចជាបំពង់ព្រួសភ្លើងដែលមានជីវិតមួយអញ្ចឹង។ ត្រឹមតែការក្រឡេកមើលមួយភ្លែត វានឹងធ្វើឱ្យអ្នកដទៃត្រូវធ្លាក់ក្នុងក្តីរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំង។

«ថាមពលរបស់ "អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង" គឺពិតជាខ្លាំងក្លាហួសហេតុពេកហើយ។ ត្រឹមតែជាមួយនឹងកម្លាំង កម្រិតលំដាប់គ្រូ របស់ ស៊ាវ យ៉ាន វាមិនអាចទៅរួចឡើយសម្រាប់គេក្នុងការរំលាយវាបានសម្រេច។ ខ្ញុំត្រូវតែសង្កត់សង្កិនវា។ ចង្រៃមែន! វត្ថុតែមួយគត់ដែលខ្ញុំអាចប្រើប្រាស់បាននាពេលនេះ គឺ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" របស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែការប្រើប្រាស់វាដើម្បីជួយសង្គ្រោះគេ គឺមិនខុសអ្វីពីការបន្ថែមប្រេងលើភ្លើងនោះទេ!» ខ្សែភ្នែកដ៏មានបទពិសោធន៍របស់ យ៉ាវឡៅ បានសម្លឹងមើលទៅស្ថានភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយក៏បានយល់ភ្លាមៗពីប្រភពនៃបញ្ហា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាគាត់ដឹងពីចំណុចគន្លឹះនៃបញ្ហាក៏ដោយ ក៏គាត់មិនមានមធ្យោបាយណាមួយដើម្បីដោះស្រាយវាឡើយ។ នាពេលបច្ចុប្បន្ន គាត់បានត្រឹមតែហោះក្រឡឹងជុំវិញទាំងក្តីបារម្ភអន្ទះសារប៉ុណ្ណោះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំពេលដែល យ៉ាវឡៅ កំពុងតែទាល់គំនិត សំឡេងស្រែកខ្សឹបស្រទន់មួយ ស្រាប់តែបន្លឺឡើងពីខាងក្នុងរូងភ្នំ។

នៅពេលដែលសំឡេងស្រែកនោះធ្លាក់ចុះ រូបកាយប្រាំពីរពណ៌មួយ ស្រាប់តែបាញ់ចេញពីស្លាបអាវរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងលឿន។ ភ្នែកពណ៌ស្វាយស្លេករបស់វា បានសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ភ្លាមៗនោះ ពន្លឺដ៏អាថ៌កំបាំងដែលមិនអាចស្គាល់បានមួយ នៅក្នុងភ្នែករបស់វា បានហក់ឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ បានហោះក្រឡឹងយ៉ាងលឿនជុំវិញខ្លួនរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ បន្ទាប់មក វាហាក់ដូចជាមិនអាចរង់ចាំតទៅទៀតបានឡើយ រួចក៏បើកមាត់របស់វា។ កម្លាំងស្រូបដ៏គួរឱ្យរន្ធត់មួយ បានហក់ឡើងភ្លាមៗ...

ជាមួយនឹងកម្លាំងស្រូបនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលកំពុងគ្របដណ្តប់លើរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវបានទាញស្រូបចូលទៅក្នុងពោះរបស់ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ យ៉ាងលឿនរហ័ស...

ខណៈដែលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងកាន់តែច្រើនឡើងៗ ត្រូវបានលេបត្របាក់ដោយ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើរាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏បានថយចុះបន្តិចម្តងៗផងដែរ។ បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះក្រោយមក កម្ទេចអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងចុងក្រោយ ទីបំផុតបានចាកចេញពីខ្លួនរបស់គេទាំងស្រុង...

បន្ទាប់ពីកម្ទេចអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងចុងក្រោយបានចាកចេញពីខ្លួន រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានញ័ររង្គើ យ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀត។ រូបកាយទាំងមូលរបស់គេ ក៏បានដួលសន្លប់ចុះទៅខាងក្រោមយ៉ាងទន់ខ្សោយ ដេកនៅលើផ្ទៃថ្មភ្នំដ៏ត្រជាក់ស្រេប។ ស៊ាវ យ៉ាន ងើបក្បាលឡើងដើម្បីសម្លឹងមើលសត្វពស់តូចប្រាំពីរពណ៌ដ៏មានក្តីរំភើបរីករាយខ្លាំង ដែលកំពុងហោះក្រឡឹងឡើងលើចុះក្រោម។ ជ្រុងមាត់របស់គេបានហូរជ្រាបចេញនូវស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់មួយ ខណៈដែលត្របកភ្នែករបស់គេបានញ័រតិចៗ។ បន្ទាប់ពីពេលវេលាមួយបានកន្លងផុតទៅ ខ្សែភ្នែករបស់គេ ទីបំផុតបានប្រែជាត្រជាក់ងងឹតសូន្យសុងទាំងស្រុង...