វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើងវិវត្ត

នៅក្នុងលំហដ៏ងងឹតនៃមនសិការរបស់ សៀវ យ៉ាន ដួងព្រលឹងដ៏ស្រងូតស្រងាត់មួយបានបណ្តែតខ្លួនយឺតៗ។ នៅក្នុងបរិយាកាសដ៏ខ្មៅងងឹតនេះ វាហាក់បីដូចជាគ្មានគោលគំនិតនៃពេលវេលានោះទេ។ ដួងព្រលឹងនោះបានវិលវល់ចុះឡើងប្រៀបដូចជាព្រលឹងដ៏ឯកោដែលគ្មានផ្ទះសម្បែង មើលទៅគួរឱ្យខ្លោចផ្សាយ៉ាងពន់ពេក។

នៅខណៈពេលនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏ទាក់ទាញមួយស្រាប់តែឆាបឆេះឡើង ហើយលេចចេញមកក្នុងលំហដ៏ខ្មៅងងឹត។ ពន្លឺដែលបញ្ចេញដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានបណ្តេញភាពងងឹតសូន្យសុងទាំងឡាយដែលនៅជុំវិញវា។ អណ្តាតភ្លើងបានចល័តបន្តិចម្តងៗ ហើយមួយសន្ទុះក្រោយមក ក៏ប្រែរូបរាងទៅជាបល្ល័ង្កផ្កាឈូកពណ៌បៃតង។

បន្ទាប់ពីបល្ល័ង្កផ្កាឈូកពណ៌បៃតងត្រូវបានបង្កើតឡើង វាក៏បានហោះកាត់លំហដ៏ងងឹតនោះយ៉ាងលឿន។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក វាបានមកដល់ក្បែរដួងព្រលឹងដែលកំពុងងងុយដេកនោះ។ ពន្លឺដ៏កក់ក្តៅមួយបានជះចេញមក ហើយរុំព័ទ្ធដួងព្រលឹងនោះចូលទៅក្នុង។

នៅពេលដែលដួងព្រលឹងត្រូវបានរុំព័ទ្ធទាំងស្រុង បល្ល័ង្កផ្កាឈូកពណ៌បៃតងស្រាប់តែហោះស្ទុះទៅមុខយ៉ាងលឿន សន្ទុះរបស់វាធ្វើឱ្យភាពងងឹតថយក្រោយ និងរួមតូចទៅៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ពន្លឺពណ៌សតូចមួយបានលេចឡើងនៅចុងបញ្ចប់នៃភាពងងឹត។ បល្ល័ង្កផ្កាឈូកបាននាំយកដួងព្រលឹងដ៏ស្រងូតស្រងាត់នោះ ហោះទម្លាយចេញពីលំហមនសិការដែលគ្មានព្រំដែននេះ។

នៅក្រោមដើមឈើដ៏ធំមួយក្នុងព្រៃភ្នំ សៀវ យ៉ាន បានផ្អែកខ្នងទៅនឹងដើមឈើដោយបិទភ្នែកជិត។ ផ្ទៃមុខដែលស្លេកស្លាំងបន្តិចរបស់គេ ចាប់ផ្តើមឡើងពណ៌ផ្កាឈូកវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស។

នៅក្បែរគេ យ៉ាវ ឡៅ ដែលជាវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀន ហើយបានមើលថែគេយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្បើយ នៅពេលឃើញការផ្លាស់ប្តូររបស់ សៀវ យ៉ាន។

បន្ទាប់ពីម៉ោងបានកន្លងផុតទៅបន្តិច ត្របកភ្នែករបស់ សៀវ យ៉ាន បានញ័រតិចៗ ហើយចុងក្រោយគេបានប្រឹងបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។ ភ្លាមៗនោះ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ចាំងខ្លាំងដែលជះចុះមកពីលើមេឃ បានធ្វើឱ្យគេត្រូវព្រិចភ្នែកបន្តិច។

«អាល្អិត ឯងដឹងខ្លួនហើយរឺ?» សំឡេងសើចស្រាលៗរបស់ យ៉ាវ ឡៅ បន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀករបស់គេ។

សៀវ យ៉ាន ងើបក្បាលឡើងបន្តិច ហើយពេលឃើញ យ៉ាវ ឡៅ កំពុងញញឹមនៅក្បែរខ្លួន គេក៏ញញឹមតបវិញទាំងងក់ក្បាល។ បាតដៃរបស់គេបានជូតមុខថ្នមៗ រួចសួរទាំងស្ទាក់ស្ទើរថា៖ «គ្រូ... ចុះការវិវត្តនៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ តើវាជោគជ័យទេ?»

«កេ កេ... ពិនិត្យមើលដោយខ្លួនឯងទៅ» យ៉ាវ ឡៅ មិនបានឆ្លើយផ្ទាល់ទេ តែគាត់បានសើច។

សៀវ យ៉ាន ងក់ក្បាល រួចខំប្រឹងខ្វែងជើងដែលនៅតែរួយស្រពន់។ គេបានធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់ ហើយចូលទៅក្នុងទម្រង់រំងាប់អារម្មណ៍ដើម្បីហ្វឹកហាត់ភ្លាមៗ។

ចិត្តរបស់គេបានលិចចូលទៅក្នុងរាងកាយជាបណ្តើរៗ។ ភ្លាមៗនោះ ផែនទីផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ ដ៏ស្មុគស្មាញរហូតដល់គួរឱ្យខ្លាច បានលេចឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់គេម្តងទៀត។

ចិត្តរបស់ សៀវ យ៉ាន បានកាត់តាមផ្លូវកម្លាំងធាតុមួយចំនួនយ៉ាងលឿន មុនពេលមកដល់ផ្នែកខាងលើនៃគ្រឹះម្លាំងធាតុនៅក្នុងពោះខាងក្រោម។ ចិត្តរបស់គេបានសម្លឹងមើលវា។ គេបានដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ (ទោះបីជាគ្មានខ្យល់ពិតប្រាកដ)។ នៅខណៈពេលនេះ អារម្មណ៍រំភើបមួយដែលធ្វើឱ្យគេទន់ដៃជើង បានពេញហៀរពេញរាងកាយទាំងមូល។

គ្រឹះម្លាំងធាតុដែលលេចឡើងក្រោមការសង្កេតនៃភ្នែកចិត្តរបស់គេ គឺមានទំហំធំទូលាយជាងមុន ដោយមានសមត្ថភាពផ្ទុកថាមពលច្រើនជាងមុនដល់ទៅជាងដប់ដង។ ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងចាស់ដែលហូរនៅក្នុងនោះ គឺមានគុណភាពខ្ពស់ជាងឆ្ងាយដែលថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌ស្វាយពីមុនមិនអាចយកមកប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ វាប្រហែលជាដោយសារតែគេបានរំលាយ "អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង" ទាំងស្រុង ទើបនៅពីលើថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងចាស់នោះ មានអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយចំនួនកំពុងឆាបឆេះជាប់។ ជាមួយនឹងការលាយឡំនៃអណ្តាតភ្លើងទាំងនេះ កម្លាំងប្រយុទ្ធនៃថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងចាស់ ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។

នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ ភាពខុសគ្នានៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុគឺផ្អែកលើកត្តាមួយចំនួន៖

ទីមួយ គឺសមត្ថភាពផ្ទុកនៃគ្រឹះម្លាំងធាតុ។ ឧបមាថា មនុស្សពីរនាក់មានកម្រិតដូចគ្នា ប្រសិនបើម្នាក់ហ្វឹកហាត់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុថ្នាក់លឿង ខណៈពេលដែលម្នាក់ទៀតហ្វឹកហាត់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុថ្នាក់អាថ៌កំបាំង នោះអ្នកដែលហ្វឹកហាត់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង ច្បាស់ជាមានភាពធន់ក្នុងការប្រយុទ្ធវែងឆ្ងាយជាងអ្នកមុនឆ្ងាយណាស់។

ទីពីរ គឺភាពខុសគ្នានៃគុណភាពថាមពលប្រយុទ្ធ។ ករណីដែលកម្រិតស្មើគ្នា ប្រសិនបើអ្នកហ្វឹកហាត់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងប្រើប្រាស់ថាមពលប្រយុទ្ធមួយឯកតា នោះអ្នកហ្វឹកហាត់ថ្នាក់លឿង ត្រូវប្រើប្រាស់ថាមពលប្រយុទ្ធច្រើនជាងដប់ដង ឬលើសពីនេះ ដើម្បីទទួលបានលទ្ធផលដូចគ្នា។

ទីបី គឺប្រសិទ្ធភាពក្នុងការស្រូបយកថាមពលធម្មជាតិ និងការចម្រាញ់វាទៅជាថាមពលប្រយុទ្ធអំឡុងពេលហ្វឹកហាត់។ នេះគឺស្រដៀងគ្នានឹងចំណុចមុនដែរ។ ប្រសិនបើមនុស្សពីរនាក់ចង់ស្រូបយកថាមពលកម្លាំងធាតុក្នុងបរិយាកាសក្នុងបរិមាណដូចគ្នា អ្នកដែលហ្វឹកហាត់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងប្រហែលជាត្រូវការពេលត្រឹមតែដប់នាទី ប៉ុន្តែថ្នាក់លឿងនឹងត្រូវចំណាយពេលដល់ទៅមួយរយនាទី...

ទីបួន គឺនៅក្នុងការប្រយុទ្ធ អ្នកដែលហ្វឹកហាត់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុថ្នាក់លឿង មិនអាចបញ្ចេញថាមពលប្រយុទ្ធបានលឿន ឬរលូនដូចអ្នកដែលហ្វឹកហាត់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំងនោះឡើយ។

តាមរយៈការសរុបហេតុផលផ្សេងៗខាងលើ វាបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីមូលហេតុដែលមនុស្សរាប់មិនអស់នៅលើទ្វីបកម្លាំងធាតុ ចាត់ទុកវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុដ៏ល្អមួយថាជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុតជាងអ្វីៗទាំងអស់។ កាលណាថ្នាក់នៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកាន់តែខ្ពស់ វានឹងនាំមកនូវផលប្រយោជន៍កាន់តែច្រើន។ ដូច្នេះ ដើម្បីទទួលបានវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុថ្នាក់ខ្ពស់ទាំងនោះ មនុស្សខ្លាំងៗរាប់មិនអស់សុខចិត្តសម្រុកទៅមុខដូចរលកបោកបក់។ ជួនកាល ពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាពួកគេប្រៀបដូចជាសត្វល្អិតដែលហោះចូលភ្នក្លើង តែពួកគេនៅតែសុខចិត្តឱ្យអណ្តាតភ្លើងលេបត្របាក់...

សៀវ យ៉ាន វង្វេងវង្វាន់ខណៈពេលដែលសម្លឹងមើលគ្រឹះម្លាំងធាតុដែលមានទំហំធំទូលាយដូចជាបឹងតូចមួយ។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គេក៏ចាប់ផ្តើមដឹងខ្លួនឡើងវិញបន្តិចម្តងៗ។ ចិត្តរបស់គេបានកម្រើកថ្នមៗ ហើយខ្សែថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងមួយក៏បានហូរចេញពីក្នុងគ្រឹះម្លាំងធាតុភ្លាមៗ។ បន្ទាប់មក វាបានហូរយ៉ាងលឿនតាមផ្លូវដែលថាមពលកម្លាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយ។ ស្របពេលជាមួយនឹងការចាប់ផ្តើមហូរនៃថាមពលប្រយុទ្ធ សៀវ យ៉ាន អាចមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់ថា កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាមួយនៅក្នុងខ្លួនកំពុងកើនឡើងដល់កម្រិតកំពូលដែលគេមិនធ្លាប់សម្រេចបានកាលពីអតីតកាល។

នៅពេលដែលចិត្តរបស់គេផ្តោតអារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងលើផ្លូវដែលថាមពលប្រយុទ្ធហូរ សៀវ យ៉ាន បានដឹងថាផ្លូវដើរនៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុបន្ទាប់ពីការវិវត្ត បានប្រែជាស្មុគស្មាញជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលចម្លែកនោះគឺ ពេលវេលាដែលត្រូវការសម្រាប់ឱ្យវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុបញ្ចប់ការវិលជុំមួយជុំ បែរជាខ្លីជាងមុនទៅវិញ ទោះបីជាផ្លូវដើរកាន់តែស្មុគស្មាញក៏ដោយ។ លើសពីនេះ បន្ទាប់ពីការវិលមួយជុំត្រូវបានបញ្ចប់ កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លានៅក្នុងខ្លួនរបស់គេនឹងត្រៀមខ្លួនជាស្រេច។ នៅខណៈពេលណាក៏ដោយ វារង់ចាំឱ្យម្ចាស់របស់វាបញ្ជា និងផ្ទុះថាមពលដ៏ខ្លាំងក្លានោះចេញមក...

«តើខ្ញុំពិតជាជោគជ័យមែនទេ?» ដោយមានអារម្មណ៍ថារាងកាយពោរពេញដោយថាមពល សៀវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ ព្រោះគេមានអារម្មណ៍ថាវាហាក់ដូចជាមិនគួរឱ្យជឿបន្តិចសោះ។ សៀវ យ៉ាន បើកភ្នែកឡើងយឺតៗ ងើបក្បាលសម្លឹងមើល យ៉ាវ ឡៅ ដែលនៅក្បែរខ្លួនដែលកំពុងញញឹមយ៉ាងពេញចិត្ត។ បន្ទាប់មក គេក៏ហើបមាត់និយាយទាំងងឿងឆ្ងល់ថា៖ «តើខ្ញុំជោគជ័យហើយមែនទេ?»

«មែនហើយ...» ឃើញកាយវិការដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចរបស់ សៀវ យ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ បានញញឹម រួចងក់ក្បាល។ គាត់បានដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើប មុននឹងទះស្មារបស់ សៀវ យ៉ាន ថ្នមៗដោយបាតដៃ ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «អបអរសាទរ។ ឯងបានបង្ហាញឱ្យឃើញដោយជោគជ័យថា 'វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង' នេះពិតជាអាចលេបត្របាក់ 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' បានមែន! និយាយម្យ៉ាងទៀត សក្តានុពលរបស់វាគឺគ្មានដែនកំណត់...»

សម្តីរបស់ យ៉ាវ ឡៅ បានបន្លឺឡើងក្នុងត្រចៀករបស់ សៀវ យ៉ាន។ សម្ដីចុងក្រោយនេះត្រូវបានវាយប្រហារដោយសេចក្តីសុខភ្លាមៗ រហូតដល់ថ្នាក់ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍វិលមុខបន្តិច។ រាងកាយរបស់គេបានផ្អែកទៅនឹងដើមឈើទាំងទន់ដៃជើង ប៉ុន្តែសេចក្តីត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងនៅលើផ្ទៃមុខគឺមិនអាចលាក់បាំងបានឡើយ។

បន្ទាប់ពីលិចលង់ក្នុងសេចក្តីត្រេកអរអស់មួយសន្ទុះធំ សៀវ យ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឡើងវិញ គេបានក្រោកឈរឡើងយឺតៗ រួចបិទភ្នែក។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងបានងើបឡើងពីក្នុងខ្លួនរបស់គេ ហើយបង្កើតបានជាអាវឃ្លុំថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយនៅលើរាងកាយរបស់គេត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ នៅពីលើអាវឃ្លុំថាមពលប្រយុទ្ធនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានឆាបឆេះឡើងម្តងម្កាល។ កំដៅដ៏ក្តៅគគុកបានធ្វើឱ្យខ្យល់អាកាសឡើងកំដៅរហូតដល់វាមានរលកបន្តិចៗ។

នៅពេលដែលអាវឃ្លុំថាមពលប្រយុទ្ធត្រូវបានកោះហៅចេញមកទាំងស្រុង ចំហាយដ៏កាចសាហាវមួយស្រាប់តែផ្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់ សៀវ យ៉ាន។ បន្ទាប់ពីការផ្ទុះនៃចំហាយនេះ ថាមពលប្រយុទ្ធពណ៌បៃតងនៅលើខ្លួនរបស់ សៀវ យ៉ាន បានហោះស្ទុះឡើងទៅលើមេឃភ្លាមៗ។ វាបានហោះឡើងដល់កម្ពស់ដប់ហ្វីតនៅលើអាកាស មុនពេលដែលវាឈប់ឡើងបន្ត។

ងើបក្បាលឡើងយឺតៗ សៀវ យ៉ាន សម្លឹងមើលថាមពលប្រយុទ្ធអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលគ្របដណ្តប់រាងកាយរបស់គេយ៉ាងជិត។ គេញញឹមបន្តិច ក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន រួចវាយទៅលើដើមឈើដ៏ធំធេងដែលនៅពីក្រោយគេយ៉ាងខ្លាំង។

«ឌាំង!» បន្ទាប់ពីសំឡេងផ្ទុះស្រាលមួយ កណ្តាប់ដៃរបស់ សៀវ យ៉ាន បានទម្លុះចូលទៅក្នុងដើមឈើដោយគ្មានការរារាំងអ្វីទាំងអស់។ បាតដៃរបស់គេបានញ័របន្តិច ហើយកម្លាំងលាក់កំបាំងមួយត្រូវបានបញ្ចេញ។ ភ្លាមៗនោះ សំឡេង "ប្រេះបែក" យ៉ាងច្បាស់មួយបានបន្លឺឡើង។ ស្នាមប្រេះតូចៗជាច្រើនបានរាលដាលយ៉ាងលឿនពេញដើមឈើ។ ត្រឹមមួយប៉ព្រិចភ្នែក ស្នាមប្រេះទាំងនោះស្រាប់តែរីកធំឡើង។ ដើមឈើដ៏ធំធេងនោះបានបន្លឺសំឡេងផ្ទុះឡើង រួចបាក់ជាបំណែកៗ ហើយដួលរលំចុះ។

«ឌាំង...»

ងាកក្បាលទៅមើលដើមឈើដ៏ធំដែលដួលរលំនៅមិនឆ្ងាយ សៀវ យ៉ាន បានសើចតិចៗ។ គេបានបិទភ្នែកម្តងទៀត ដើម្បីដឹងពីលំហូរថាមពលប្រយុទ្ធដែលហូរយ៉ាងលឿនកាត់រាងកាយរបស់គេ និងប្រសិទ្ធភាពក្នុងការបង្កើតថាមពលប្រយុទ្ធ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានបើកភ្នែកឡើង សម្លឹងមើល យ៉ាវ ឡៅ ហើយដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ។ ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ស្រាយមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ «ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតមធ្យម។»

ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតមធ្យម ដែល សៀវ យ៉ាន បាននិយាយនោះ គឺសំដៅទៅលើកម្រិតដែល "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" បានឈានដល់ បន្ទាប់ពីលេបត្របាក់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" និងវិវត្តវិជ្ជា។ ប្រសិនបើគេគណនាទៅ វាហាក់ដូចជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុបានលោតផ្លោះពីថ្នាក់លឿង កម្រិតមធ្យម ទៅកាន់ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតមធ្យម។ ចន្លោះកម្រិតទាំងពីរនេះ វាបានកើនឡើងមួយថ្នាក់ពេញតែម្តង។

ឮសម្តីរបស់ សៀវ យ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ មានការភ្ញាក់ផ្អើលមួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ គាត់មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល ហើយងក់ក្បាល។ ភារកិច្ចដ៏ធ្ងន់នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់បានធ្លាក់ចុះជាបណ្តើរៗ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ទ្រូងដែលតឹងណែនរបស់គាត់ក៏បានធូរស្រាលទាំងស្រុង。 គាត់បានញញឹម ហើយសរសើរថា៖ «មិនអាក្រក់ទេ។ វាពិតជាសមនឹងឈ្មោះជា 'អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង' មែន។ ទោះបីជាវាត្រូវការថាមពលដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ដើម្បីបង្កើនថ្នាក់នៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុក៏ដោយ ប៉ុន្តែរឿងនេះហាក់ដូចជាមិនមែនជាការលំបាកសម្រាប់ 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' ក្នុងការសម្រេចបាននោះឡើយ...»

បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំរួច អណ្តាតភ្លើងនៃថាមពលប្រយុទ្ធនៅក្នុងខ្លួនរបស់ សៀវ យ៉ាន បានដកថយចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេវិញជាបណ្តើរៗ គេបានក្តាប់កណ្តាប់ដៃបន្តិច រួចនិយាយទាំងញញឹមស្រស់ថា៖ «លោកគ្រូ មើលទៅការបារម្ភរបស់លោកគ្រូកាលពីមុន គឺមិនចាំបាច់សោះ...»

«ឈីស... ប្រសិនបើពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌មិនបានជួយឯងកាលពីម្សិលមិញទេ គ្រូមិនជឿថាឯងនឹងអាចទប់ទល់នឹងការវាយបកពី 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' បានដោយជោគជ័យនោះឡើយ...» ឃើញកាយវិការអួតអាងរបស់ សៀវ យ៉ាន យ៉ាវ ឡៅ បានក្រឡេកភ្នែក ហើយធ្វើបបូរមាត់ខើចបន្តិច រួចនិយាយ។

«អឺ...» ដោយនឹកឃើញដល់ការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងដែលបណ្តាលមកពីការលេបត្របាក់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ផ្ទៃមុខញញឹមរបស់ សៀវ យ៉ាន បានកកភ្លាមៗ។ ផ្ទៃមុខពណ៌ផ្កាឈូករបស់គេបានប្រែជាស្លេកស្លាំងបន្តិចម្តងទៀត។ គេបានលេបទឹកមាត់ រួចងក់ក្បាលទាំងញញឹមជូរចត់។ គេមានការភ័យខ្លាចបន្តិច កាលបើដកដង្ហើមធំថា៖ «ការឈឺចាប់បែបនោះ ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ ប្រសិនបើការវាយបកពី 'អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌' ជោគជ័យ ខ្ញុំខ្លាចថា សូម្បីតែព្រលឹងរបស់ខ្ញុំក៏ត្រូវឆេះខ្លោចទៅជាគ្មានសល់អ្វីដែរ។»

«'វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង' នេះពិតជាចម្លែកបន្តិចមែន... ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងថាមនុស្សឆ្កួតប្រភេទណាដែលបានបង្កើតវាឡើងនោះទេ។ កាលនោះ ពួកយើងបានខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំង ដើម្បីស្វែងរករបស់នេះពីកន្លែងចង្រៃនោះ...» បន្ទាប់ពីនិយាយដល់ចំណុចនេះ យ៉ាវ ឡៅ ស្រាប់តែឈប់និយាយបន្ត។ ច្បាស់ណាស់ វាហាក់ដូចជាមានរឿងបម្រាមមួយចំនួន។

ដោយមិនខ្វល់ខ្វាយពីការដែល យ៉ាវ ឡៅ ឈប់និយាយ សៀវ យ៉ាន បានគ្រវីស្មារបស់គេ រួចលូកបាតដៃចូលទៅក្នុងដៃអាវ ដកយកពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ដែលកំពុងរមូលខ្លួនចេញមក។ បច្ចុប្បន្ន នាងហាក់ដូចជាបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងដំណេកដ៏ជ្រៅ ដែលប្រហែលជាលទ្ធផលនៃការលេបយក "អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង" យ៉ាងច្រើន។ ពន្លឺពណ៌បៃតងខ្សោយមួយបានគ្របដណ្តប់រាងកាយរបស់នាង ធ្វើឱ្យនាងមានរូបរាងចម្លែកយ៉ាងខ្លាំង។

«'ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌' មានដំណាក់កាលខុសៗគ្នាជាច្រើន។ ដំណាក់កាលកូនពស់, ដំណាក់កាលលូតលាស់, ដំណាក់កាលពេញវ័យ, ដំណាក់កាលកំពូល... ការវិវត្តរវាងដំណាក់កាលនីមួយៗត្រូវការថាមពលដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ នាងកាលពីមុនស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលកូនពស់ប៉ុណ្ណោះ។ ប្រហែលជាដោយសារតែ 'អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង' ទើបបច្ចុប្បន្ននាងកំពុងប្រើប្រាស់ថាមពលដ៏ច្រើននេះដើម្បីឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូររូបរាង។» យ៉ាវ ឡៅ សម្លឹងមើលពស់តូចប្រាំពីរពណ៌នោះ រួចនិយាយទាំងញញឹម។

«បន្ទាប់ពីការផ្លាស់ប្តូររូបរាង តើនាងនឹងខ្លាំងកម្រិតណា?» ឮបែបនេះ សៀវ យ៉ាន បានសួរដោយក្តីចង់ដឹងចង់ឃើញបន្តិច។

«ប្រហែលជានាងនឹងឈានដល់កម្រិត លំដាប់ស្ដេច (Dou Wang)...» យ៉ាវ ឡៅ ញញឹម រួចនិយាយថា៖ «នៅពេលដែលនាងចូលដល់ដំណាក់កាលកំពូល សូម្បីតែកម្រិត លំដាប់បុព្វបុរស (Dou Zong) ក៏មិនហ៊ានមើលស្រាលនាងដែរ។»

«នាងពិតជាសមនឹងឈ្មោះជាសត្វវិញ្ញាណធម្មជាតិមែន។ គួរឱ្យច្រណែនណាស់។» សៀវ យ៉ាន បានលាន់មាត់សរសើរទាំងដកដង្ហើមធំដោយក្តីរំភើប។

«កេ កេ... សត្វមានជីវិតប្រភេទនេះគឺកម្រណាស់។ ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌នៅក្នុងដៃរបស់ឯងនេះ ប្រហែលជាមានតែមួយគត់នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុទាំងមូល។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយទាំងញញឹម។

«បើអញ្ចឹងមែន វាពិតជាល្អណាស់។» សៀវ យ៉ាន ហើបមាត់សើច។ បន្ទាប់មក គេបានដាក់ពស់ថ្លាន់លេបឋានសួគ៌ប្រាំពីរពណ៌ចូលទៅក្នុងដៃអាវរបស់គេវិញយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលច្រាំងថ្មភ្នំដែលនៅពីមុខគេ។ ភ្នែករបស់គេបានសម្លឹងមើលទៅពពកដែលកំពុងអណ្តែត ខណៈពេលដែលគេបានលាតសន្ធឹងករបស់គេយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។ បន្ទាប់ពីស្ងាត់ស្ងៀមអស់មួយសន្ទុះ គេក៏និយាយតិចៗថា៖ «លោកគ្រូ តើនៅសល់ពេលប៉ុន្មានទៀតរហូតដល់ 'កិច្ចសន្យាបីឆ្នាំ'?»

«ពីរខែ។» យ៉ាវ ឡៅ និយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

«ពីរខែហ្ហឹង...» សៀវ យ៉ាន សើចស្រាលៗ។ ម្រាមដៃរបស់គេបានប៉ះថ្នមៗលើចិញ្ចៀនផ្ទុករបស់គេ ហើយដាវធំខ្មៅ (Heavy Xuan Ruler) ក៏បានលេចចេញមកម្តងទៀត។ ដោយកាន់ដងដាវយ៉ាងណែន សៀវ យ៉ាន បានកាប់វាចុះក្រោមយ៉ាងខ្លាំង។ ផ្ទាំងថ្មដ៏ធំនៅក្រោមជើងរបស់គេបានផ្ទុះបែកចេញភ្លាមៗ។

«ណាឡាន យ៉ានរ៉ាន នៅសល់ពីរខែចុងក្រោយនេះ។ តើនាងបានត្រៀមខ្លួនហើយឬនៅ?»

នៅក្នុងព្រៃភ្នំដ៏ឆ្ងាយ កូនឥន្ទ្រីមួយក្បាលដែលកំពុងព្យាយាមហោះហើរ កំពុងប្រឹងប្រែងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបោកបក់ស្លាបរបស់វានៅលើកំពូលដើមឈើ។ វាបានបន្លឺសំឡេងស្រែកយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់វា។ ភ្លាមៗនោះ ស្លាបដែលកំពុងតស៊ូរបស់វាបានលាតត្រដង់ត្រង់ រួចវាក៏បានហោះស្ទុះឡើងទៅលើមេឃយ៉ាងលឿន...