ការវិវត្តន៍វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ

នៅក្នុងរូងភ្នំដ៏អាថ៌កំបាំង យ៉ាវឡៅ ញញឹមស្រទន់នៅពេលឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន សប្បាយរីករាយខ្លាំងរហូតដល់ភ្លេចខ្លួនបែបនេះ។ គាត់មិនបានហើបមាត់ហាមឃាត់អាល្អិតនេះឡើយ។ បន្ទាប់ពីបានចំណាយពេលស្វែងរកយ៉ាងលំបាកវេទនាអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ទីបំផុតនៅថ្ងៃនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ទទួលបានអ្វីដែលគេប្រាថ្នាចង់បានហើយ ដូច្នេះការបណ្តោយឱ្យគេបានបញ្ចេញអារម្មណ៍ត្រេកអរទាំងនេះចេញមក គឺជារឿងដ៏ល្អមួយ។

សំឡេងសើចក្អាកក្អាយដោយឥតលាក់លៀម បានបន្លឺឡើងខ្ទរខ្ទារពេញរូងភ្នំអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ទើបវាសាបរលាបទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។

ខណៈជ្រុងមាត់នៅមានបន្សល់ទុកនូវស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន បានឱនក្បាលចុះ សម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ដែលកំពុងរមួលខ្លួនយឺតៗនៅលើបាតដៃដែលក្តាប់លាតៗរបស់គេ។ ដោយសារតែគេបានចម្រាញ់ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» បានសម្រេចទាំងស្រុងហើយ ហេតុនេះអណ្តាតភ្លើងនាពេលបច្ចុប្បន្ន មិនបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍មិនស្រួល ឬក្តៅរោលរាលខ្លាំងពេកឡើយ។ លើសពីនេះទៅទៀត ស៊ាវ យ៉ាន ជឿជាក់ថា ឱ្យតែគេចំណាយពេលហ្វឹកហាត់ជាមួយនឹងអណ្តាតភ្លើងនេះឱ្យបានយូរអង្វែង គេនឹងអាចឈានទៅដល់កម្រិតនៃការគ្រប់គ្រងដ៏ល្អឥតខ្ចោះ ដូចដែល យ៉ាវឡៅ គ្រប់គ្រង «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់» មិនខានឡើយ។

«អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» ប្រៀបដូចជាវិញ្ញាណភ្លើងដ៏រពិសម្យ៉ាង ដែលកំពុងរាំរែកនៅលើចុងម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ជួនកាល បំណែកភ្លើងតូចៗដែលផ្លាតចេញទៅក្នុងអាកាស បានបង្ហាញនូវអានុភាពដ៏គួរឱ្យរន្ធត់របស់ពួកវាភ្លាមៗ។ ខ្យល់អាកាសនៅក្នុងចម្ងាយកន្លះហត្ថពីបាតដៃរបស់គេ ត្រូវបានដុតកម្ទេចដោយកំដៅដ៏ខ្ពស់ក្រៃលែង រហូតដល់មើលទៅឃើញវារមួលវៀចវេរ។ រលកកំដៅបានហុយឡើងលើអាកាស ធ្វើឱ្យខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្តើមព្រិលៗបន្តិចម្តងៗ។

ស៊ាវ យ៉ាន ក្តាប់ដៃដែលគ្របដណ្តប់ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះយ៉ាងណែន រួចដកដង្ហើមធំតិចៗ។ រាងកាយរបស់គេស្ងប់ស្ងៀមមួយប៉ព្រិចភ្នែក មុនពេលដែលជើងទាំងពីររបស់គេស្រាប់តែធាក់ផ្ទុះចេញពីផ្កាឈូកបៃតង។ រូបកាយរបស់គេបានហោះស្ទុះសំដៅទៅរកជញ្ជាំងភ្នំយ៉ាងលឿន ដូចព្រួញបាញ់ចេញពីធ្នូ។ អមដោយខ្យល់កំដៅមួយប្រាវ ក្តាប់ដៃរបស់គេបានបុកទម្លាយជញ្ជាំងថ្មយ៉ាងសាហាវឃោរឃៅ។

«បាំង!»

នៅពេលដែលក្តាប់ដៃរបស់គេទើបតែប៉ះចំជញ្ជាំងថ្មភ្នំដ៏រឹងមាំ កំដៅដ៏ខ្ពស់ខ្លាំងនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង បានរំលាយថ្មភ្នំនោះឱ្យក្លាយជាប្រហោងមួយភ្លាមៗ។ ក្តាប់ដៃរបស់គេបានលិចចូលតាមប្រហោងនោះ ហើយបុកទម្លាយចូលទៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងនៃជញ្ជាំងថ្មយ៉ាងជ្រៅ។ រំពេចនោះ សំឡេងផ្ទុះងំមួយបានបន្លឺឡើងពីខាងក្នុង ហើយស្នាមប្រេះខ្វាត់ខ្វែងបានរីករាលដាលយ៉ាងលឿនចេញពីប្រហោងនោះ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក វាបានគ្របដណ្តប់ពេញជញ្ជាំងភ្នំទាំងមូល។

«ហ្វ៊ូ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចូលយឺតៗ។ គេសម្លឹងមើលជញ្ជាំងភ្នំដែលហៀបនឹងបែកកម្ទេចជាបំណែកៗនេះ ដោយក្តីភ្ញាក់ផ្អើលស្រឡាំងកាំងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខ រួចគេក៏សើចស្ញេញ ព្រមទាំងដកក្តាប់ដៃថយក្រោយវិញ។

នៅខណៈពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ថយជើងដកថយភ្លាម ជញ្ជាំងភ្នំដែលពោរពេញដោយស្នាមប្រេះខ្វាត់ខ្វែងនោះ ក៏បានបាក់រលំភ្លាមៗអមដោយសំឡេងផ្ទុះលាន់ឮយ៉ាងខ្លាំង ហើយបំណែកថ្មតូចធំបានខ្ទាតរាយប៉ាយពេញដី។

គេគ្រវីដៃស្រាលៗដើម្បីបង្កើតជាខ្យល់បក់បោក កម្ចាត់ធូលីដីដែលហុយសំដៅមកលើខ្លួន។ បន្ទាប់មក គេសម្លឹងមើលគំនរថ្មបាក់បែកទាំងនោះ រួចពត់កសើចទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «មិនអន់ទេ! កម្លាំងរាងកាយ និងល្បឿនរបស់ខ្ញុំនាពេលនេះ គឺល្អជាងកាលពីមុនឆ្ងាយណាស់។ ប្រសិនបើជាកាលពីមុន ការវាយប្រហារមួយដៃមិញនេះ គឺមានកម្លាំងប្រហាក់ប្រហែលនឹងការប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ កម្លាំងផ្ទុះប្រាំបីទិស (Octane Blast) របស់ខ្ញុំកាលពីមុនទៅហើយ។»

«"អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង" នេះពិតជាអស្ចារ្យខុសពីធម្មតាមែន...» ស៊ាវ យ៉ាន លាន់មាត់សរសើរពីរបីម៉ាត់ រួចក៏គ្រវីដៃស្រាលៗ។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដែលគ្របដណ្តប់លើដៃរបស់គេ ក៏ចាប់ផ្តើមថយចូលទៅក្នុងខ្លួនវិញយឺតៗ។ បន្ទាប់ពីប្រមូលអណ្តាតភ្លើងទុកហើយ ស៊ាវ យ៉ាន បានពិនិត្យមើលស្ថានភាពខាងក្នុងរាងកាយរបស់គេបន្តិច។ គេក៏ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយខ្សឹបៗទាំងទាល់តម្រិះថា៖ «ពិតមែនអញ្ចឹង! "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" នេះស៊ីកម្លាំងធាតុលឿនខ្លាំងណាស់។ ទើបតែប្រើប្រាស់វាក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីសោះ ខ្ញុំបានប្រើអស់កម្លាំងធាតុប្រហែលជាដប់ភាគរយបាត់ទៅហើយ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនបានតម្លើងកម្លាំងបានពីរផ្កាយមិញនេះទេ ខ្ញុំខ្លាចថាការស៊ីកម្លាំងធាតុនឹងរឹតតែខ្លាំងជាងនេះទៅទៀត។»

«ហាៗ កម្លាំងនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់ឯងគឺនៅខ្សោយពេក ឯងមិនទាន់មានសមត្ថភាពអាចបញ្ចេញអានុភាពពិតប្រាកដរបស់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" បានទាំងស្រុងឡើយ។ ជាងនេះទៅទៀត វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង (Flame Mantra) របស់ឯងនាពេលនេះ គឺស្ថិតនៅត្រឹមតែ ថ្នាក់លឿង កម្រិតមធ្យម តែប៉ុណ្ណោះ។ ជាមួយនឹងកម្រិតផ្ទុកកម្លាំងធាតុទាបនៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុបែបនេះ តាមធម្មជាតិ វាមិនអាចបណ្តោយឱ្យ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ខ្ជះខ្ជាយកម្លាំងធាតុតាមចិត្តបានឡើយ។» យ៉ាវឡៅ និយាយទាំងញញឹម។

«អូ ពិតមែនហើយ... វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ!» នៅពេលបានឮសម្តីរបស់ យ៉ាវឡៅ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែបើកធំៗភ្លាម។ នេះគឺជាជំហានដ៏សំខាន់បំផុត ប៉ុន្តែគេបែរជាភ្លេចវាចោល បន្ទាប់ពីលិចលង់ក្នុងក្តីត្រេកអរឥតឧបមាពីការចម្រាញ់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌»។

«កុំប្រញាប់ពេកអី។ ពេលនេះឯងបានចម្រាញ់ "អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង" បានជោគជ័យទាំងស្រុងហើយ ការលេបត្របាក់វាដើម្បីវិវត្តន៍វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុរបស់ឯង គឺគ្រាន់តែជាបញ្ហាពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ។ ការងារដែលឯងបានធ្វើនៅថ្ងៃនេះគឺធ្ងន់ធ្ងរគ្រប់គ្រាន់ហើយ សម្រាកមួយថ្ងៃសិនទៅ... រឿងរ៉ាវដូចជាការលេបត្របាក់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" គឺទាមទារដាច់ខាតនូវការរក្សាតុល្យភាពនៅក្នុងរាងកាយ។ ប្រសិនបើឯងប្រញាប់ប្រញាល់ខ្លាំងពេក វាអាចនឹងបង្កជាការឆក់បកដែលគ្រោះថ្នាក់បំផុត។» យ៉ាវឡៅ គ្រវីក្បាល និងនិយាយឃាត់សិស្ស។

«អូ... បាទ លោកគ្រូ។» ឮបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏រារែកក្នុងចិត្ត។ នៅពេលឃើញទឹកមុខដ៏ម៉ឺងម៉ាត់របស់ យ៉ាវឡៅ គេបានត្រឹមតែងក់ក្បាលយល់ព្រមទាំងបង្ខំចិត្ត ទោះបីជាមានការមិនអស់ចិត្តនៅក្នុងបេះដូងក៏ដោយ។

«ពួកយើងនឹងចាប់ផ្តើមនៅពេលយប់ជ្រៅថ្ងៃស្អែក។ នោះគឺជាពេលវេលាដែលសីតុណ្ហភាពធ្លាក់ចុះទាបបំផុតប្រចាំថ្ងៃ។ ទោះបីជាវាអាចជួយឯងបានត្រឹមតែបន្តិចបន្តួច ក្នុងការប៉ុនប៉ងរំលាយ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកយើងមិនអាចមើលរំលងបានឡើយ។ ការកើនឡើងនូវឱកាសជោគជ័យបន្តិចបន្តួចនេះ អាចជាអ្នកកំណត់ថា តើការវិវត្តន៍វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុនឹងទទួលបានជោគជ័យឬក៏បរាជ័យ។» យ៉ាវឡៅ ពោលឡើងដោយសំឡេងធ្ងន់ៗ។

«បាទលោកគ្រូ ពួកយើងនឹងចាប់ផ្តើមនៅយប់ជ្រៅថ្ងៃស្អែក...» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹម និងងក់ក្បាលយល់ព្រម។

ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន យល់ព្រមហើយ យ៉ាវឡៅ ក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរទ្រូង។ រាងកាយរបស់វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនបានញ័រតិចៗ រួចប្រែក្រឡាទៅជាខ្សែពន្លឺហោះចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនវិញ។ ក្នុងខណៈនោះ គាត់បានបន្សល់ទុកនូវសំឡេងសើចខ្សឹបៗ បន្លឺឡើងរាលដាសពេញរូងភ្នំថា៖ «បើបែបនេះចុះ ចាប់ពីពេលនេះទៅដល់ពេលនោះ ឯងត្រូវមើលថែខ្លួនឯងហើយ។ យើងនឹងចេញមកវិញនៅថ្ងៃស្អែក។»

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល រួចអង្អែលចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅលើម្រាមដៃរបស់គេស្រាលៗ។ គេសើចតិចៗ រួចគ្រវីដៃប្រមូលយកផ្កាឈូកបៃតងទុកទៅក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុកវត្ថុ។ បន្ទាប់មក ចុងជើងរបស់គេបានធាក់ជញ្ជាំងថ្មស្រាលៗ រាងកាយរបស់គេក៏ហោះអណ្តែតចេញពីរូងភ្នំយ៉ាងទន់ភ្លន់ ដូចជាគ្រាប់ផ្កាស្មៅដែលហោះហើរតាមខ្យល់។

ថ្ងៃមួយបានកន្លងផុតទៅយឺតៗ ជាមួយនឹងអារម្មណ៍រង់ចាំយ៉ាងអន្ទះសាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ នៅពេលដែលមេឃងងឹតនៃថ្ងៃទីពីរបានចាប់ផ្តើមគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃដី ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងអង្គុយពែនភ្នែននៅលើផ្ទាំងថ្មដាដែលលៀនចេញមកនៅលើកំពូលភ្នំ ក៏ចាប់ផ្តើមបើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។ គេលាតដៃចេញទៅក្រៅ ចាប់យកអារម្មណ៍នៃខ្យល់អាកាសរវាងមេឃនិងដី ដែលកំពុងប្រែជាត្រជាក់បន្តិចម្តងៗ។ ភ្លាមៗនោះ ស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្តមួយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។

គេក្រោកឈរឡើង រួចងើបក្បាលសម្លឹងមើលមេឃដ៏ងងឹតសូន្យសុង។ ប្រហែលជាដោយសារតែមានព្យុះភ្លៀងជិតមកដល់ហើយ ហេតុនេះសម្ពាធដ៏ធ្ងន់ធ្ងរមួយបានគ្របដណ្តប់លើលំហអាកាសចន្លោះមេឃនិងដី។

បន្ទាប់ពីសង្កេតមើលអាកាសធាតុរួច ចុងជើងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធាក់ផ្ទៃថ្ម រូបកាយរបស់គេក៏បានហោះឆ្ពោះទៅកាន់រូងភ្នំមួយនៅខាងក្រោមយ៉ាងរហ័សរហួន។ គេដើរចូលទៅចំកណ្តាលរូងភ្នំ រួចក៏អង្គុយពែនភ្នែនយឺតៗ។

ហាក់ដូចជាចាប់អារម្មណ៍ដឹងពីអាកាសធាតុខាងក្រៅ យ៉ាវឡៅ បានហោះចេញពីក្នុងចិញ្ចៀនម្តងទៀតនៅខណៈពេលនេះ។ គាត់លាតដៃចេញទៅក្រៅ រួចធ្វើក្បាច់ចាប់យកខ្យល់អាកាសក្នុងលំហពីរបីដង។ គាត់ងក់ក្បាលយ៉ាងលឿន រួចនិយាយខ្សឹបៗថា៖ «មិនអន់ទេ! ប្រហែលជាដោយសារតែអាកាសធាតុ ហេតុនេះកំដៅនៅក្នុងខ្យល់អាកាសនាពេលនេះ ត្រូវបានសង្កត់សង្កិនឱ្យធ្លាក់ចុះដល់កម្រិតទាបបំផុតហើយ។ នេះគឺជាលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុដែលសមស្របបំផុត ក្នុងការរំលាយ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌"។»

«តើពួកយើងគួរចាប់ផ្តើមឥឡូវនេះតែម្តងទេ លោកគ្រូ?» ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែលដៃទាំងពីរចូលគ្នាដោយក្តីអន្ទះសារ រួចងើបមុខសួរ។

«រង់ចាំបន្តិចទៀតសិនទៅ។ ពេលកណ្តាលអធ្រាត្រ គឺជាពេលវេលាដែលខ្យល់ត្រជាក់ប្រមូលផ្តុំគ្នាណែនបំផុតប្រចាំថ្ងៃ។ ពួកយើងនឹងចាប់ផ្តើមនៅពេលនោះ!» យ៉ាវឡៅ គ្រវីក្បាល រួចហោះទៅកាន់មាត់រូងភ្នំ សម្លឹងមើលមេឃងងឹតខាងក្រៅទាំងពោលឡើង។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលយល់ព្រម ហើយមិនបានហើបមាត់និយាយអ្វីទៀតឡើយ។ គេអង្គុយពែនភ្នែននៅលើផ្ទាំងថ្មដាដ៏ធំ រួចភ្នែកទាំងពីររបស់គេ... ចាប់ផ្តើមបិទចុះយឺតៗ ដើម្បីធ្វើឱ្យបេះដូងដែលកំពុងលោតញាប់ និងរំភើបញាប់ញ័រនោះ បានស្ងប់ចិត្តឡើងវិញ។

នៅលើមេឃដ៏ខ្មៅងងឹត ខ្យល់រំភើយស្រទន់ដែលនាំមកនូវភាពត្រជាក់បានបក់កាត់ បង្កើតជាសំឡេងស្លឹកឈើលាន់ឮ «សូៗ» ពេញព្រៃភ្នំ។ នៅចន្លោះពពកខ្មៅដ៏ក្រាស់ឃ្មឹក សំឡេងផ្គរលាន់គ្រហឹមៗស្រាប់តែបន្លឺឡើងខ្ទរខ្ទារពេញព្រៃភ្នំទាំងមូល។ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីសំឡេងផ្គរលាន់បន្លឺឡើង ខ្សែរន្ទះដ៏ធំមួយស្រាប់តែបាញ់កាត់ពពកខ្មៅ។ ពន្លឺពណ៌ប្រាក់ដ៏ចែងចាំងហាក់ដូចជាបានពុះច្រៀកមេឃនិងដីឱ្យដាច់ចេញពីគ្នា ធ្វើឱ្យព្រៃភ្នំដ៏ងងឹតសូន្យសុងភ្លឺឡើងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ឈរនៅក្បែរមាត់រូងភ្នំ យ៉ាវឡៅ សម្លឹងមើលមេឃដែលពោរពេញដោយរន្ទះបាញ់ឆ្វៀលឆ្វាត់ និងផ្គរលាន់គ្រហឹម។ គាត់លាតដៃចេញទៅខាងក្រៅ តំណក់ទឹកភ្លៀងប៉ុនៗគ្រាប់សណ្តែកបានធ្លាក់ចុះមកយ៉ាងគំហុក បង្កើតជាសំឡេងជះខ្លាំងៗនៅពេលពួកវាធ្លាក់ដល់ដី។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក សំឡេងទឹកភ្លៀងបោកបក់លើស្លឹកឈើ បានលាន់ឮរំពងពេញព្រៃភ្នំទាំងមូល។

«ចាប់ផ្តើមទៅ...»

ខ្យល់ត្រជាក់មួយប្រាវបានបក់សំដៅទៅរក យ៉ាវឡៅ។ គាត់ដកដង្ហើមចេញយឺតៗ រួចងាកក្បាលទៅរកយុវជនដែលនៅក្នុងរូងភ្នំ មុននឹងនិយាយខ្សឹបប្រាប់ដោយសំឡេងរាបស្មើ។

លឺបែបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែបិទភ្នែកនោះ ក៏បើកភ្នែកឡើងភ្លាមៗ រួចសម្លឹងមើលទៅព្រៃភ្នំខាងក្រៅ ដែលកំពុងត្រូវបានបំភ្លឺដោយពន្លឺរន្ទះបាញ់កាត់មេឃ។ គេដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ រួចងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

«យើងសង្ឃឹមថាឯងនឹងទទួលបានជោគជ័យ។ នៅក្នុងដំណើរការនៃការរំលាយ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" និងការវិវត្តន៍វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុនេះ យើងមិនអាចផ្តល់ជំនួយណាមួយដល់ឯងបានឡើយ។ ដូច្នេះ ឯងមានតែពឹងផ្អែកលើខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ...» យ៉ាវឡៅ ស៊កដៃទាំងពីរទៅខាងក្រោយខ្នង រួចងើបមុខសម្លឹងមើលខ្សែរន្ទះដូចសត្វពស់ប្រាក់នៅលើមេឃ។ គាត់ស្ងប់ស្ងាត់អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ មុនពេលដែលសំឡេងដ៏ជ្រាលជ្រៅរបស់គាត់ អមដោយរលកសំឡេងផ្គរលាន់ បានលេចឮអណ្តែតៗនៅក្នុងរូងភ្នំថា៖ «នៅត្រង់នេះ យើងចង់ប្រាប់រឿងខ្លះ... ឯងប្រហែលជាធ្លាប់លេបត្របាក់ "អណ្តាតភ្លើងស្វាយ" ហើយទទួលបានជោគជ័យក្នុងការវិវត្តន៍វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុម្តងរួចមកហើយ ប៉ុន្តែយោងទៅតាមសំណៅគម្ពីរ មានតែការលេបត្របាក់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ម្តងហើយម្តងទៀតប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចធ្វើឱ្យវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុនេះវិវត្តន៍ទៅដល់ថ្នាក់ខ្ពស់ពិតប្រាកដបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តើវត្ថុដែលមានអានុភាពបំផ្លិចបំផ្លាញខ្លាំងក្លាដូចជា "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" នេះ ពិតជាអាចត្រូវបានមនុស្សលេបត្របាក់បានរហូតមែនឬអត់... នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Continent) នេះ មិនមានមនុស្សច្រើនឡើយដែលអាចណែនាំឯងបាន រាប់ទាំងរូបយើងផងដែរ...»

«ឯងគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលហ្វឹកហាត់ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" នេះ។ ដូច្នេះ ឯងត្រូវតែជាអ្នកវាស់ស្ទង់ដោយខ្លួនឯងថា តើវាមានសក្តានុពល និងលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីក្លាយជា វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ ថ្នាក់មេឃ មែនឬក៏អត់។» នៅពេលដែលគាត់និយាយមកដល់ត្រង់ចំណុចនេះ ចិញ្ចើមរបស់ យ៉ាវឡៅ ត្រូវបានជ្រួញចូលគ្នាយ៉ាងណែន។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក គាត់ក៏និយាយយ៉ាងរាបស្មើថា៖ «ប្រសិនបើការវិវត្តន៍បរាជ័យ នោះវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" នេះ ប្រហែលជាពិតជាមានបញ្ហាត្រង់ចំណុចណាមួយហើយ។ ដល់ពេលនោះ... ចូរបោះបង់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុនេះចោលទៅ។ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" ដែលគ្មានសមត្ថភាពវិវត្តន៍ គឺយ៉ាងច្រើនបំផុតមានតម្លៃស្មើនឹងសំណៅគម្ពីរនៃវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង តែប៉ុណ្ណោះ។»

ស៊ាវ យ៉ាន ឱនក្បាលចុះបន្តិច។ មិនមាននរណាម្នាក់អាចមើលឃើញទឹកមុខរបស់គេច្បាស់ឡើយ ប៉ុន្តែក្តាប់ដៃទាំងពីរនៅក្រោមស្លាបអាវរបស់គេ ត្រូវបានក្តាប់យ៉ាងណែនបំផុត។

«បាំង!» ផ្លេកបន្ទោរមួយខ្សែបានបាញ់កាត់ផ្ទៃមេឃ ហើយសំឡេងផ្គរលាន់គ្រហឹមរបស់វាបានលាន់រំពងពេញព្រៃភ្នំ។

នៅពេលដែលសំឡេងផ្គរលាន់បន្លឺឡើង រាងកាយរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័រតិចៗ។ គេងើបក្បាលឡើងយឺតៗ សម្លឹងមើលទៅខ្នងរបស់វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនដែលកំពុងឈរនៅមាត់រូងភ្នំ។ បន្ទាប់ពីបានរួមដំណើរជាមួយគេប្រៀបដូចជាស្រមោលអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ រូបរាងរបស់ យ៉ាវឡៅ ហាក់ដូចជាកាន់តែខ្នងកោង និងចាស់ជរាជាងមុនទៅទៀត។

សម្លឹងមើលបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលរូបកាយមើលទៅតូចទន់ខ្សោយ និងស្គមស្គាំងនៅក្រោមពន្លឺរន្ទះ ស៊ាវ យ៉ាន ស្រាប់តែសើចតិចៗ។ សំឡេងដ៏កក់ក្តៅនោះបានឆ្លុះបញ្ចាំងនៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងនៃរូងភ្នំ។

«ហិហិ លោកគ្រូ ពួកយើងបានដើរមកដល់ជំហាននេះទៅហើយ ហេតុបានជាលោកគ្រូនិយាយពាក្យដែលនាំឱ្យបាក់ទឹកចិត្តបែបនេះទៅវិញ? ទោះបីជាការវិវត្តន៍វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុបរាជ័យនៅពេលនេះក៏ដោយ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំប្រហែលជានឹងមិនបោះបង់វាចោលឡើយ។ លោកគ្រូធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុគឺជាវត្ថុដ៏សំខាន់បំផុតសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការឈានជើងទៅដល់កំពូលនៃអ្នកខ្លាំង។ ជាងនេះទៅទៀត... លោកគ្រូ រាងកាយរបស់លោកគ្រូគឺត្រូវការអណ្តាតភ្លើងដែលបង្កើតឡើងពីការវិវត្តន៍នៃ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" នេះ ដើម្បីបង្កើតរូបរាងឡើងវិញ។ ប្រសិនបើខ្ញុំបោះបង់ការហ្វឹកហាត់ "វិជ្ជាអណ្តាតភ្លើង" នេះចោល វាមិនខុសអ្វីពីការបោះបង់ក្តីសង្ឃឹមក្នុងការរស់ឡើងវិញរបស់លោកគ្រូនោះទេ...»

សំឡេងសើចដ៏កក់ក្តៅដែលបន្លឺឡើងពីខាងក្រោយ បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ យ៉ាវឡៅ ឡើងរឹងកំភ្លាមៗ ។ គាត់ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅពីរបីដង រួចងាកក្បាលមកវិញយឺតៗ។ នៅក្រោមពន្លឺចាំងឆ្លុះនៃរន្ទះពណ៌ប្រាក់ កែវភ្នែកចាស់ៗដ៏ល្អក់កកររបស់គាត់ ស្រាប់តែបង្ហាញនូវក្តីរំភើបញាប់ញ័រ និងក្តីរំភើបរីករាយជាពន់ពេក។

«ក្នុងកាលដែលឯងមានចិត្តប្ដូរផ្ដាច់ដល់ថ្នាក់នេះ បើអញ្ចឹង... ចូរធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់ ហើយហ្វឹកហាត់ទៅចុះ។ គ្រូជឿជាក់ថាឯងមុខជានឹងទទួលបានជោគជ័យមិនខាន...» យ៉ាវឡៅ លូកបាតដៃជូតជ្រុងភ្នែករបស់គាត់ រួចញញឹម។ បន្ទាប់មក គាត់ងើបមុខឡើងសម្លឹងមើលមេឃងងឹតដ៏ធំល្វឹងល្វើយដែលគ្មានទីបញ្ចប់។ គាត់ស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯងថា៖ «លើសពីនេះទៅទៀត ទោះបីជាវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុនេះពិតជាមិនអាចលេបត្របាក់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" បានមែន ក៏គ្រូនឹងរកគ្រប់មធ្យោបាយទាំងអស់ ដើម្បីធ្វើឱ្យឯងក្លាយជាអ្នកខ្លាំងម្នាក់ដែលឈរនៅលើកំពូលភ្នំឱ្យបាន...»

ដៃដ៏ស្គមស្គាំងក្រៀមក្រោះមួយ បានគោះស្រាលៗទៅលើជញ្ជាំងថ្មភ្នំនៅក្បែរមាត់ទ្វារ បន្ទាប់ពី យ៉ាវឡៅ បានហោះចេញពីរូងភ្នំ។ ស្នាមប្រេះមួយបានរីករាលដាលចេញពីចំណុចនោះ ហើយផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយស្រាប់តែបាក់ធ្លាក់ចុះមកភ្លាមៗ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក វាបានបិទជិតមាត់រូងភ្នំទាំងស្រុង។

បន្ទាប់ពីងាកក្បាលទៅមើលមាត់រូងភ្នំដែលត្រូវបានបិទជិតទាំងស្រុងនោះរួច រាងកាយរបស់ យ៉ាវឡៅ ក៏បានហោះអណ្តែតទៅលើផ្ទាំងថ្មភ្នំមួយនៅក្បែរនោះ។ គាត់បណ្តោយឱ្យតំណក់ទឹកភ្លៀងហោះកាត់រូបកាយវិញ្ញាណដ៏អាថ៌កំបាំងរបស់គាត់ ហើយឈរយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្រោមខ្សែរន្ទះដូចសត្វពស់ប្រាក់ដែលពេញផ្ទៃមេឃ ដើម្បីរង់ចាំមើលភាពជោគជ័យរបស់យុវជនម្នាក់នោះ។