អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌ដើមដំបូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន៖ អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង!

នៅក្នុងរូងភ្នំដ៏ធំទូលាយ យ៉ាវឡៅ កំពុងអណ្តែតខ្លួននៅលើអាកាស ខណៈខ្សែភ្នែករបស់គាត់សម្លឹងមើលទៅរបាំងពន្លឺពណ៌បៃតងយ៉ាងមិនដាក់ភ្នែក។ ម្រាមដៃរបស់គាត់បានចុចចុះឡើងៗទៅលើលំហអាកាសដើម្បីគណនាមើលពេលវេលា។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ចិញ្ចើមរបស់គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមជ្រួញចូលគ្នា បន្ទាប់មកគាត់ក៏និយាយខ្សឹបៗម្នាក់ឯងថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាគេប្រើពេលយូរម្ល៉េះ? កុំប្រាប់ណាថាមានរឿងមិនស្រួលកើតឡើង?»

បន្ទាប់ពីបន្តរង់ចាំមួយសន្ទុះធំទៀត ដោយឃើញថារបាំងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនោះនៅតែមិនទាន់មានសញ្ញាថានឹងរលាយបាត់ទៅទាល់តែសោះ ចិញ្ចើមរបស់ យ៉ាវឡៅ ក៏កាន់តែជ្រួញខ្លាំងជាងមុន។ គាត់បានគិតពិចារណាមួយភ្លែត រួចក៏សម្រេចចិត្តថានឹងប្រើកម្លាំងបំបែករបាំងពន្លឺពណ៌បៃតងនោះដោយបង្ខំតែម្តង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅមុនពេលដែល យ៉ាវឡៅ​ ត្រៀមនឹងធ្វើសកម្មភាព ស្រាប់តែមានរលកថាមពលមួយហើយមួយទៀត បានជះចេញមកយ៉ាងលឿន និងសន្ធោសន្ធៅនៅលើផ្ទៃនៃរបាំងពន្លឺពណ៌បៃតងដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់នោះ។ ភ្លាមៗនោះ កម្លាំងធាតុ (Qi) ដ៏ខ្លាំងក្លាមហិមាមួយ បានផ្ទុះរាលដាលចេញពីផ្នែកខាងក្នុងនៃរបាំងអណ្តាតភ្លើងមកខាងក្រៅ។

នៅពេលដែលអារម្មណ៍ចាប់បាននូវចំហាយដង្ហើមថាមពលនេះ យ៉ាវឡៅ បានភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ គាត់ហាក់ដូចជាងឿងឆ្ងល់ ហើយគិតក្នុងចិត្តថា៖ «កម្លាំងធាតុមួយនេះ ហេតុអ្វីបានជាស្រាប់តែខ្លាំងជាងមុនឆ្ងាយម្ល៉េះ? ទោះបីជាការចម្រាញ់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" អាចជួយបង្កើនកម្លាំងប្រយុទ្ធបានមែន ប៉ុន្តែវាមិនគួរមានសមត្ថភាពជួយតម្លើងកម្រិត (Level) លឿនបែបនេះឡើយ...» យ៉ាវឡៅ គ្រវីក្បាលទាំងមិនយល់។ គាត់ដកដង្ហើមធំតិចៗ រួចនិយាយខ្សឹបថា៖ «ទោះបីជាវាចម្លែកបន្តិចមែន ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ ការចម្រាញ់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ហាក់ដូចជាបានជោគជ័យហើយ។»

យ៉ាវឡៅ ញញឹមស្រទន់ រួចក៏ងាកខ្សែភ្នែកទៅមើលរបាំងអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតង ដែលកំពុងមានរលកថាមពលរំកិលខ្លួននៅលើផ្ទៃខាងក្រៅ។ គាត់ស៊កដៃទាំងពីរចូលទៅក្នុងស្លាបដៃអាវ ហើយបន្តរង់ចាំយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

នៅលើផ្ទៃនៃរបាំងពន្លឺរាងមូល ស្រទាប់ស្នាមប្រេះតូចៗជាច្រើនស្រាប់តែចាប់ផ្តើមលេចឡើងយ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត ទៅតាមទម្ងន់នៃរលកថាមពលដែលកំពុងញ័ររញ្ជួយ។ ស្នាមប្រេះទាំងនោះបានរីករាលដាលបន្តិចម្តងៗ រហូតដល់គ្របដណ្តប់ពេញរបាំងពន្លឺទាំងមូល។ បើក្រឡេកមើលមួយភ្លែត វាមើលទៅដូចជាស៊ុតមាន់យក្សពណ៌បៃតងមួយ ដែលពោរពេញដោយស្នាមប្រេះ ហើយជិតដល់ពេលញាស់ដូច្នោះដែរ។

«កាច់...» សំឡេងស្រួយស្រាលមួយបានបន្លឺឡើង និងឆ្លុះបញ្ចាំងពេញរូងភ្នំ។ បំណែកថាមពលមួយផ្ទាំងនៃរបាំងពណ៌បៃតងបានរបូតជ្រុះចុះមកដី ហើយបានប៉ះចំថ្មដាដ៏ធំមួយ។ កំដៅដ៏ខ្លាំងក្លាដែលនៅសេសសល់លើបំណែកនោះ បានរំលាយផ្ទៃថ្មដានោះឱ្យក្លាយជាប្រហោងតូចមួយភ្លាមៗ។

«កាច់... កាច់...»

បន្ទាប់ពីបំណែកថាមពលដំបូងបានធ្លាក់ចុះមក របាំងថាមពលពណ៌បៃតងក៏ចាប់ផ្តើមញ័ររញ្ជួយយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ការញ័ររញ្ជួយនោះកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ រហូតដល់ទីបំផុត របាំងពណ៌បៃតងទាំងមូលបានផ្ទុះបែកចេញពីគ្នាឮសូរ «បាំង!»។

អមដោយសំឡេងផ្ទុះដ៏ខ្លាំងក្លានេះ បំណែកថាមពលតូចៗរាប់មិនអស់បានហោះខ្ទាតចេញទៅគ្រប់ទិសទី។ រំពេចនោះ ជញ្ជាំងភ្នំនៅជុំវិញត្រូវបានបំណែកទាំងនោះបុកចំ រហូតបង្កើតបានជាប្រហោងរលាយតូចៗរាប់មិនអស់។

យ៉ាវឡៅ ដែលកំពុងអណ្តែតខ្លួននៅលើអាកាស បានបើកភ្នែកចាស់ៗរបស់គាត់មើលទៅទិដ្ឋភាពនោះ។ រាល់បំណែកថាមពលទាំងអស់ដែលហោះសំដៅមកក្បែរខ្លួនគាត់ នឹងត្រូវរលាយក្លាយជាផ្សែងពណ៌បៃតងភ្លាមៗ នៅពេលពួកវាចូលមកដល់ចម្ងាយកន្លះហត្ថពីកាយរបស់គាត់ ដោយមិនអាចធ្វើឱ្យគាត់រងរបួសសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។

ការផ្ទុះខ្ទាតនៃបំណែកថាមពលនៅក្នុងរូងភ្នំបានបន្តមួយសន្ទុះធំ ទើបពួកវាចាប់ផ្តើមរលាយបាត់ទៅវិញទាំងស្រុង។

នៅពេលដែលបំណែកថាមពលទាំងនោះបានរលាយបាត់អស់ ពន្លឺពណ៌បៃតងស្រទន់មួយបានជះចេញមកពីចំណុចកណ្តាលនៃការផ្ទុះនោះ។ ផ្កាឈូកបៃតងដ៏ល្អឥតខ្ចោះមួយបានអណ្តែតឡើងយឺតៗ ហើយក៏ឈប់ស្ងៀមនៅលើអាកាស ដែលមានកម្រិតកម្ពស់ស្មើនឹងកន្លែងដែល យ៉ាវឡៅ កំពុងអណ្តែតខ្លួនដែរ។

នៅលើផ្កាឈូកបៃតងនោះ មានយុវជនម្នាក់កំពុងអង្គុយពែនភ្នែនទាំងអាក្រាតកាយទាំងស្រុង។ ចិញ្ចើមដែលធ្លាប់តែជ្រួញចូលគ្នារបស់គេបានកម្រើកតិចៗ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏បើកភ្នែកឡើងយឺតៗ។

កែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅ ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស្រទន់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក អណ្តាតភ្លើងនោះស្រាប់តែផ្ទុះឡើង ហើយបានគ្របដណ្តប់លើគ្រាប់ភ្នែកទាំងមូលរបស់គេ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានប្រែជាពណ៌បៃតងទាំងស្រុង ដែលមើលទៅមានលក្ខណៈអាថ៌កំបាំង និងគួរឱ្យខ្លាចបន្តិចបែបបិសាច។

អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅក្នុងភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានស្ថិតនៅយូរឡើយ រួចវាក៏ចាប់ផ្តើមថយចុះទៅវិញបន្តិចម្តងៗ។ នៅពេលដែលភ្លើងពណ៌បៃតងបាត់អស់ ភ្នែករបស់គេក៏ត្រលប់មកជាពណ៌ខ្មៅងងឹតដូចដើមវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កែវភ្នែករបស់គេនាពេលនេះ មើលទៅមានភាពច្បាស់លាស់ និងមានពន្លឺជាងកាលពីមុនឆ្ងាយណាស់។ ជាក់ស្តែងណាស់ ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាទទួលបានផលប្រយោជន៍ដ៏អាថ៌កំបាំងមួយ ពីការដុតរំលាយដោយ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» នេះ។

បន្ទាប់ពីបើកភ្នែកឡើង ស៊ាវ យ៉ាន បានពត់ករបស់គេបន្តិច។ សំឡេងឆ្អឹងលាន់ឮ «គ្រឹបៗ» យ៉ាងរលូនបានបន្លឺឡើងពីការកិតគ្នានៃសន្លាក់ឆ្អឹង។ នៅពេលបានឮសំឡេងដ៏ច្បាស់នេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមចូលយ៉ាងជ្រៅ ខណៈផ្ទៃមុខរបស់គេពោរពេញទៅដោយភាពស្រស់ស្រាយ និងក្តីសុខជាពន់ពេក។

គេឱនក្បាលចុះ រួចទឹកមុខអស់សង្ឃឹមមួយក៏លេចឡើងនៅលើមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន នៅពេលដែលគេឃើញស្បែកពណ៌សរលោងនៅលើខ្លួនរបស់គេ។ ស្បែកពណ៌សំរិទ្ធដ៏មានសុខភាពល្អ ដែលគេបានចំណាយកម្លាំងយ៉ាងច្រើនដើម្បីហ្វឹកហាត់នោះ ពេលនេះបានត្រលប់ទៅជាសភាពដើមវិញបាត់ទៅហើយ។

«អាលាភតូច! ឯងគិតថាវាជារឿងសប្បាយណាស់មែនទេ ដែលមកដោះសំលៀកបំពាក់អាក្រាតកាយនៅពីមុខយើងបែបនេះ?» ដោយឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែពិនិត្យមើលការផ្លាស់ប្តូរនៅលើរាងកាយរបស់ខ្លួនចុះឡើងៗនោះ យ៉ាវឡៅ ក៏ធ្វើភ្នែកស្លែតដាក់រួចនិយាយសើចចំអក។

«អូ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងខ្លួនឡើងវិញភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបានឮការដាស់តឿនរបស់ យ៉ាវឡៅ។ គេសម្លឹងមើលរាងកាយដែលគ្មានសម្លៀកបំពាក់សូម្បីតែមួយដុំរបស់ខ្លួន រួចក៏ញញឹមទាំងអៀនខ្មាស មុននឹងប្រញាប់ដកយកសម្លៀកបំពាក់មួយកំប្លេចេញពីក្នុងចិញ្ចៀនផ្ទុកវត្ថុ ហើយប្រញាប់ប្រញាល់ស្លៀកពាក់ទាំងស្លន់ស្លោ។

«មើលទៅ... ឯងហាក់ដូចជាខ្លាំងជាងមុនឆ្ងាយណាស់មែនទេ? មានអារម្មណ៍ដូចជាបានកើតជាថ្មីអញ្ចឹង។» បន្ទាប់ពីហោះក្រឡឹងជុំវិញខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន ពីរជុំ យ៉ាវឡៅ ឃើញថា ស៊ាវ យ៉ាន មិនមានបន្សល់ទុកនូវស្លាកស្នាមរបួសណាមួយឡើយ ធ្វើឱ្យគាត់លាន់មាត់ទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «ឯងបានជាសះស្បើយពីរបួសទាំងអស់ហើយមែនទេ?»

«បាទ...» ស៊ាវ យ៉ាន ស្លៀកពាក់បានត្រឹមត្រូវ រួចក៏ក្រោកឈរនៅលើផ្កាឈូកបៃតង។ គេក្តាប់ដៃយ៉ាងណែន រួចដាល់ចេញទៅពីរបីដៃ បង្កើតបានជាសំឡេងខ្យល់បក់បោកយ៉ាងខ្លាំង។ គេឆ្លើយទាំងញញឹមថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អខ្លាំងណាស់ ដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកឡើយ។»

«សាកបញ្ចេញកម្លាំងធាតុទាំងអស់របស់ឯងមកមើល៍ ដើម្បីឱ្យយើងដឹងថាពេលនេះឯងឈានដល់កម្រិតប៉ុន្មានផ្កាយហើយ។» យ៉ាវឡៅ និយាយសាកល្បង។

ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាល។ គេប្រមូលផ្តុំកម្លាំងក្នុងរាងកាយ មួយសន្ទុះក្រោយមក កម្លាំងធាតុ (Qi) ដែលខ្លាំងជាងមុនរាប់ដង ស្រាប់តែផ្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់គេយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។

«ស្អីគេ...?» បន្ទាប់ពីភ្នែកផ្ដោតអារម្មណ៍ទៅលើកម្លាំងធាតុដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានបញ្ចេញមកនោះ ចិញ្ចើមរបស់ យ៉ាវឡៅ បានកម្រើកឡើងភ្លាមៗដោយភាពរន្ធត់ចិត្ត។ គាត់និយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលថា៖ «ចម្លែកណាស់... បើតាមអារម្មណ៍ចាប់យកកម្លាំងធាតុមួយនេះ កម្លាំងរាងកាយរបស់ឯងគួរតែឡើងដល់កម្រិត លំដាប់គ្រូ ផ្កាយបួន (4-Star Dou Shi) ទៅហើយ! តើឯងបានធ្វើអ្វីខ្លះទៅ?»

«លំដាប់គ្រូ ផ្កាយបួន?» នៅពេលឮសម្តីរបស់ យ៉ាវឡៅ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ងឿងឆ្ងល់ដូចគ្នា ប៉ុន្តែភ្លាមៗនោះ ក្តីរំភើបរីករាយយ៉ាងខ្លាំងបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ។ វាពិតជាហួសពីការរំពឹងទុកមែន ដែលការចម្រាញ់ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» ផ្តល់ផលប្រយោជន៍ធំធេងដល់ថ្នាក់នេះ។ បើតាមល្បឿនហ្វឹកហាត់ធម្មតារបស់គេ ការលោតផ្លោះពី លំដាប់គ្រូ ផ្កាយពីរ ទៅដល់ ផ្កាយបួន ត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់ក៏ ៣ ទៅ ៤ ខែដែរ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» បានផ្តល់រង្វាន់ដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនេះដល់គេភ្លាមៗ។

ស៊ាវ យ៉ាន អង្អែលដៃចុះឡើង រួចក៏សើចស្ញេញ។ បន្ទាប់មក គេក៏រៀបរាប់យ៉ាងលម្អិតអំពីស្ថានភាពពាក់កណ្តាលសន្លប់របស់គេ ក៏ដូចជាសកម្មភាពមួយចំនួនរបស់ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» ប្រាប់ទៅគ្រូរបស់គេ។

«ជក់មាត់... អូហូ គឺបែបហ្នឹងសោះ។ ឯងពិតជាមនុស្សមានសំណាងមហាសាលមែន...» បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់អ្វីដែល ស៊ាវ យ៉ាន រៀបរាប់រួច ទឹកមុខរបស់ យ៉ាវឡៅ ប្រែជាធ្លាក់ដកដង្ហើមធំទាំងស្រឡាំងកាំង។ មួយសន្ទុះធំក្រោយមក ទើបគាត់ទះអណ្ដាតលាន់មាត់ទាំងកោតសរសើរ។

លាភសំណាងបែបនេះ គឺពិតជាកម្រនឹងជួបប្រទះខ្លាំងណាស់ក្នុងលោក។ បើទោះជាមិនគិតពីផលប្រយោជន៍ទាំងឡាយ ដែល «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង» បានផ្តល់ឱ្យរាងកាយក៏ដោយ តែគ្រាន់តែត្រង់ចំណុចដែលអាភ្លើងល្ងង់នោះរត់ទៅលេងនៅក្បែរ «ត្បូងផ្ទុកវិញ្ញាណភ្លើង (Acceptance Spirit)» ដោយខ្លួនឯង ក៏ធ្វើឱ្យ យ៉ាវឡៅ ត្រូវលួចដកដង្ហើមធំស្រណោះនឹងសំណាងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ទៅហើយ។

ជំហានចុងក្រោយនេះ កាលពីដើមឡើយគឺជាជំហានដ៏សំខាន់ និងគ្រោះថ្នាក់បំផុតនៃដំណើរការចម្រាញ់ទាំងមូល ប៉ុន្តែវាបែរជាត្រូវបានបញ្ចប់ទៅដោយគ្មានគ្រោះថ្នាក់សូម្បីតែបន្តិចសម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន។ អ្វីដែលគេបានធ្វើ គឺគ្រាន់តែប្រើស្មារតីរបស់ខ្លួនទៅបុកអណ្តាតភ្លើងនោះយ៉ាងខ្លាំងតែប៉ុណ្ណោះ។ ក្រៅពីមានអារម្មណ៍ឈឺក្បាលយ៉ាងខ្លាំងមួយប្រាវ គេមិនបានបង់ថ្លៃអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។ ការប្រៀបធៀបដែលមិនស្មើគ្នារវាងផលប្រយោជន៍ដែលទទួលបាន និងតម្លៃដែលបានបង់នេះ ធ្វើឱ្យ យ៉ាវឡៅ មានអារម្មណ៍ថា មិនដឹងជាគួរយំឬគួរខឹងសើចនោះទេ។

កាលពីអតីតកាល ដើម្បីអាចបណ្ដេញ «អណ្តាតភ្លើងឆ្អឹងត្រជាក់ (Bone Chilling Flame)» ឱ្យចូលទៅក្នុង «ត្បូងផ្ទុកវិញ្ញាណភ្លើង» បាន គាត់ត្រូវបង់ថ្លៃយ៉ាងធំធេងដែលមិនអាចវាស់វែងបានឡើយ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារសំណាងបន្តិចបន្តួចនៅនាទីចុងក្រោយទេនោះ គាត់ប្រហែលជាត្រូវបានដុតកម្ទេចក្លាយជាផេះផង់ដោយ «អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌» នៅក្នុងជំហានចុងក្រោយនេះបាត់ទៅហើយ។

«លោកគ្រូ... តើកម្រិតរបស់ខ្ញុំមិនមែនឡើងដោយស្វ័យប្រវត្ត ដោយសារតែការចម្រាញ់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ទេមែនទេ?» ដោយឃើញទឹកមុខស្រឡាំងកាំងរបស់ យ៉ាវឡៅ ដែលហាក់ដូចជាមិនចង់ជឿនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏អូសក្បាល រួចសួរទាំងងឿងឆ្ងល់។

«យល់សប្តិទាំងថ្ងៃហើយឯង...» យ៉ាវឡៅ ងាកទៅមើល ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងពេបជ្រាយ។ នៅពេលឃើញទឹកមុខដ៏ស្លូតត្រង់របស់សិស្ស គាត់បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត ហើយរំលឹកខ្លួនឯងថា បើមនុស្សយកទៅប្រៀបធៀបនឹងមនុស្ស គឺមុខជាដាច់ខ្យល់ស្លាប់ដោយសារតែការច្រណែនមិនខាន។ យ៉ាវឡៅ ពេបមាត់រួចនិយាយថា៖ «ផលប្រយោជន៍ដែលបានមកពីការចម្រាញ់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" គឺជាផលប្រយោជន៍យូរអង្វែង និងស៊ីជម្រៅ។ ទៅថ្ងៃអនាគត នៅពេលដែលឯងអាចគ្រប់គ្រងវាបានកាន់តែស្ទាត់ជំនាញ ផលប្រយោជន៍ដែលឯងទទួលបាននឹងកាន់តែធំធេងទៅតាមនោះដែរ... និយាយឱ្យចំ ក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីបន្ទាប់ពីឯងទើបតែចម្រាញ់វាបានសម្រេច កម្លាំងរបស់ឯងនឹងមិនបង្ហាញសញ្ញាចម្លែកណាមួយនៃការកើនឡើងភ្លាមៗ គ្រាន់តែដោយសារតែឯងបានលេបត្របាក់ "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" នោះឡើយ។ ដូច្នេះ ក្នុងរយៈពេលខ្លី "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" មិនអាចជួយតម្លើងកម្រិតកម្លាំងរបស់ឯងចំៗបានទេ។ ស្ថានភាពដូចជាឯងនេះ គឺរាប់ថាមានសំណាងមហាសាលហើយ។ ប៉ុន្តែវាគួរឱ្យស្តាយបន្តិច បើសិនជាកម្រិតរបស់ឯងពេលនេះស្ថិតនៅក្នុង លំដាប់វិញ្ញាណ (Dou Ling) ឬ លំដាប់ស្តេច (Dou Wang) ហើយកម្លាំងរបស់ឯងលោតឡើងពីរបីផ្កាយផ្ទួនៗបែបនេះ ឯងពិតជាដូចត្រូវឆ្នោតឡូតូធំមិនខាន...»

«ហិហិ ប៉ុណ្ណេះគឺគ្រប់គ្រាន់ណាស់ទៅហើយ លោកគ្រូ។ ខ្ញុំពេញចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលបានហក់ឡើងដល់កម្រិតនេះ។ បើវាឡើងខ្ពស់ជាងនេះទៀត រាងកាយរបស់ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចបត់បែនទាន់នឹងការកើនឡើងនៃកម្លាំងនោះទេ។ យ៉ាងណាមិញ បើយើងមិនបានដើរឡើងម្តងមួយកាំៗទេនោះ កាំជណ្ដើរនៅថ្ងៃក្រោយនឹងមិនសូវរឹងមាំឡើយ។ វាអាចទៅរួចណាស់ដែលថាថ្ងៃណាមួយខ្ញុំនឹងធ្លាក់ចុះមកវិញភ្លាមៗ។ ការធ្លាក់ចុះបែបនោះ គឺជាអ្វីដែលមនុស្សទូទៅពិបាកនឹងទទួលយកខ្លាំងណាស់។» ស៊ាវ យ៉ាន និយាយទាំងញញឹមស្ញេញ។ ក្តីរីករាយ និងការស្កប់ស្កល់នៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ គឺចេញមកពីចិត្តពិតប្រាកដ មិនមែនជាការសម្តែងឡើយ។

«ហេ៎... អាលាភតូចនេះ បែរជាចេះស្គាល់ប្រមាណ និងដឹងថាប៉ុណ្ណាគ្រប់គ្រាន់។ មិនអន់ទេ!» នៅពេលឮសម្តីបែបនេះ យ៉ាវឡៅ បានកម្រើកចិញ្ចើម រួចសើចទាំងសរសើរ។ ជាក់ស្តែងណាស់ គាត់មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចចំពោះគំនិតរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ព្រោះការបង្កើនកម្លាំងឱ្យបានលឿន និងខ្លាំងក្លា គឺជាអ្វីដែលមនុស្សរាប់មិនអស់ស្រមៃចង់បាន។

«វាគ្រាន់តែជាការពិតប៉ុណ្ណោះលោកគ្រូ។» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីស្មា រួចនិយាយទាំងញញឹមម្តងទៀត។

«កាត់ចិត្តចុះ អូខេ ល្អណាស់។ សាកល្បងប្រើប្រាស់គ្រាប់ពូជភ្លើងដើម (Origin Flame Seed) របស់ឯងមើល៍។ នេះគឺជា "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ដំបូងបង្អស់របស់ឯងហើយ...» យ៉ាវឡៅ ញញឹម និងងក់ក្បាល។ គាត់ក៏មានការចង់ដឹងចង់ឃើញបន្តិចដែរ។

«បាទ លោកគ្រូ!» ឮការណែនាំរបស់ យ៉ាវឡៅ ក្តីរំភើប និងការចង់ដឹងចង់ឃើញដែលពិបាកនឹងលាក់បាំង បានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេដុសបាតដៃចូលគ្នា បន្ទាប់មកក៏លាតដៃស្តាំរបស់គេចេញយឺតៗ រួចបិទភ្នែកចុះ។ ស្មារតីរបស់គេបានជ្រាបចូលទៅក្នុងរាងកាយយ៉ាងលឿន ហើយបានបញ្ចេញបញ្ជាភ្លាមៗ។

បន្ទាប់ពីបញ្ជាត្រូវបានបញ្ជូនចេញ ផ្ទៃក្នុងរាងកាយរបស់គេក៏មានប្រតិកម្មតបតវិញភ្លាម។ នៅចំកណ្តាលនៃគ្រឹះកម្លាំងធាតុ ចំណុចពន្លឺពណ៌ប្រផេះដ៏តូចនោះបានញ័ររញ្ជួយ។ វាស្ងប់ស្ងាត់មួយប៉ព្រិចភ្នែក មុនពេលដែលខ្សែស្រឡាយនៃអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងមួយ បានផ្ទុះចេញមកយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ។

អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងបានឆ្លងកាត់គ្រឹះកម្លាំងធាតុ ហើយហូរយ៉ាងលឿនតាមផ្លូវថាមពល (Qi Paths) នៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ។ ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ថាមពលនោះបានចូលទៅដល់ផ្លូវថាមពលនៅក្នុងដៃស្តាំរបស់គេរួចជាស្រេច។

នៅក្នុងរូងភ្នំ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងតែបិទភ្នែកនោះ ស្រាប់តែបើកភ្នែកឡើងភ្លាមៗ។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងស្រទន់បានភ្លឺព្រិចៗនៅក្នុងភ្នែករបស់គេម្តងទៀត។ ដៃដែលក្តាប់ណែនរបស់គេត្រូវបានលាតសន្ធឹងឡើងលើ ដោយបាតដៃបែរទៅលើមេឃ។ ក្តីរំភើបបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ ខណៈគេស្រែកហៅខ្សឹបៗថា៖ «អណ្តាតភ្លើងស្នូលផ្កាឈូកបៃតង, បង្ហាញខ្លួនមក!»

នៅពេលដែលសំឡេងស្រែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្លាក់ចុះ បាតដៃស្តាំរបស់គេបានញ័រតិចៗ។ ភ្លាមៗនោះ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏សន្ធោសន្ធៅបានផ្ទុះឡើង ហើយបានរុំព័ទ្ធបាតដៃរបស់គេទាំងស្រុងក្នុងល្បឿនដ៏លឿនបំផុត។

នៅក្នុងរូងភ្នំ យុវជនម្នាក់កំពុងឈរនៅលើផ្កាឈូកបៃតងដែលអណ្តែតលើអាកាស។ អណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងដ៏អាថ៌កំបាំង និងគួរឱ្យខ្លាច បានឆេះសន្ធោសន្ធៅចេញពីបាតដៃដែលលាតសន្ធឹងរបស់គេ។ ទិដ្ឋភាពមួយនេះ ហាក់ដូចជាមានកម្លាំងទាញយកខ្សែភ្នែក និងបង្កើតនូវភាពរន្ធត់ចិត្តជាខ្លាំងដល់អ្នកដែលបានទស្សនា។

ស្នាមញញឹមមួយបានលេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ខណៈភ្នែករបស់គេសម្លឹងមើលទៅអណ្តាតភ្លើងពណ៌បៃតងនៅលើបាតដៃរបស់ខ្លួនយ៉ាងមិនដាក់ភ្នែក។ មួយសន្ទុះក្រោយមក ជ្រុងមាត់របស់គេកាន់តែរីកធំឡើងៗ។ សំឡេងសើចតិចៗបានបន្លឺចេញពីបំពង់ករបស់គេ។ បន្ទាប់ពីបន្តិចក្រោយមក សំឡេងសើចតិចៗនោះក៏បានប្រែប្រួលទៅជាការសើចក្អាកក្អាយយ៉ាងខ្លាំងក្លា ដោយមិនមានការលាក់បាំងអ្វីទាំងអស់។

«ហាៗៗ! ខ្ញុំ ស៊ាវ យ៉ាន ទីបំផុតមាន "អណ្តាតភ្លើងឋានសួគ៌" ជាកម្មសិទ្ធិហើយ! ហាៗៗ!»